Marianne Hoogstraaten

Schotse liefde

..

..

..

© 2022 Marianne Hoogstraaten

..

Omslagontwerp: Margo Togni

Omslagbeeld: © Kharchenkoirina, Adobe Stock

Boekverzorging: Michiel Niesen, ZetProducties, Haarlem

..

..

ISBN 9789461098412

NUR 342

..

Dit e-book is eerder verschenen in 2 delen (Schotse hoop en Schots geluk) bij De Verhalenfabriek, de uitgeverij van Tussendoortjes www.deverhalenfabriek.com

..

Meer informatie over De Crime Compagnie op www.crimecompagnie.nl

Proloog

Shona werd door stemmen en haastig geloop op de gang uit een diepe slaap gerukt. Meteen hoorde ze ook stemmen beneden. Ze wreef de slaap uit haar ogen en ging overeind zitten. Aan het licht buiten te zien, leek het nog erg vroeg. Zodra de zon over Carnoch Castle heen kwam, lichtten de toppen van de bomen fraai op. Zo ver was het nog niet, dat zag ze meteen.

Nieuwsgierig liep ze naar het raam en schoof het gordijn een stukje opzij. Wat was dit? Tom, de stalmeester, hield de teugels van Davines paard en een van hun nieuwe paarden vast. Tuinman Brodie sprong net op de rug van een van hun andere nieuwe aankopen.

In grote haast kwam Davine naar buiten lopen en riep iets naar Brodie. Shona kon niet horen wat haar zus zei, maar haar gezicht stond bepaald niet vrolijk, dat kon ze hiervandaan wel zien. Brodie knikte alsof hij het had begrepen en reed weg. Tom steeg ook op en liep in kalme draf met het tweede paard naast zich aan de teugel de oprijlaan af. Davine liep weer naar binnen. Jammer genoeg kon Shona haar gezicht niet goed zien, maar ze had de indruk dat ze huilde.

Zo vlug ze kon trok ze haar kleren aan en snelde de trappen af. Door de hal naar de keuken, waar ze haar zus verwachtte aan te treffen. Die was er echter niet.

‘Is lady Davine hier al geweest, Mark?’ vroeg ze aan de kok.

‘Ja, my lady. Maar ze ging meteen weer weg, naar de kleine Leane.’

‘O. Weet je ook waarom?’

Hij keek ernstig. ‘Ze schijnt besmet te zijn met cholera. Lady Davine is flink overstuur.’

‘O nee!’ zei Shona. Ze voelde een ijskoude rilling over haar rug gaan. Ze rende weg naar Davines kamer, waar Leane sliep. Ze trof haar zus aan op een stoel op enige afstand van haar bed, waar het lijkbleke gezichtje van Leane boven de dekens uit kwam. Toen ze naar binnen ging, deinsde ze even terug door de indringende stank. Ze liep naar Davine en legde haar handen op haar schouders.

‘Wat vreselijk,’ zei ze zacht. ‘Wanneer ontdekte je het?’

Davine draaide haar gezicht naar Shona. ‘Ze vond het zo gezellig om bij mij in bed te slapen,’ kreeg ze er met moeite uit. ‘Ze werd wakker en begon meteen te klagen over pijn in haar buik. Ik dacht niet direct het ergste en ben een beker water voor haar gaan halen. Toen ik terugkwam had ze het bed al onder gespuugd en erger. Dat ruik je wel.’

Davine stond op, sloeg haar armen om Shona heen en verborg haar betraande gezicht tegen Shona’s schouder. ‘Ik weet niet wat ik moet doen. Je kunt zo’n kind toch niet zomaar laten liggen,’ snikte ze.

‘Ik heb zo’n pijn in mijn buik,’ kreunde Leane. Meteen begon ze over te geven, boven op de dekens.

‘Mijn god. Ik kan dit niet aanzien. Dit is zo wreed.’ Met beide handen probeerde Davine haar tranen, die maar bleven komen, weg te vegen.

‘Ik heb zo’n dorst,’ kreunde Leane.

‘Die beker heb ik net uit de keuken gehaald,’ wees Davine. ‘Er zit vers water uit de pomp in.’

‘Dan laten we haar wat drinken,’ besliste Shona. ‘Kun je proberen om te gaan zitten, Leane?’

Leane knikte en werkte zich wat omhoog.

‘Heel dapper van je.’ Shona pakte de beker en liep ermee naar het bed.

Leane zag nog kans om hem aan te pakken en aan haar lippen te zetten. Toen ging het mis. Haar lichaam verkrampte, ze liet de beker uit haar hand glijden en begon weer over te geven.

Geschrokken sprong Shona achteruit. Ze was net ver genoeg van het bed gebleven om niet te worden onder gespetterd. Wat was dit vreselijk. Arm kind! Machteloos keek ze toe hoe Leane zich achterover op bed liet vallen en kreunde van de pijn, terwijl ze haar handen tegen haar buik drukte.

‘Ik kan het niet aanzien,’ snikte Davine weer. ‘Roger heeft haar aan mij toevertrouwd.’

‘Heb ik het goed gezien dat je Tom hebt weggestuurd om Robina op te halen?’

‘Met twee paarden, ja. En Brodie haalt Roger op.’

Genezeres Robina arriveerde als eerste. Ze had aan een blik op Leane voldoende.

‘Dit laten we niet gebeuren, zo’n jong meisje, dat mag gewoon niet,’ zei ze beslist. ‘Hebben jullie ergens een badkuip?’ vroeg ze.

‘Op zolder,’ zei Shona. ‘We moeten hem nog in gebruik nemen.’

‘Laat hem onmiddellijk door een paar mannen ophalen en schoonmaken. Ze moeten hem hier neerzetten en vullen met lauwwarm water,’ droeg Robina op.

‘Dat ga ik regelen,’ zei Shona.

‘Ik heb ook een oude paardendeken of iets dergelijks nodig. Het beddengoed en de matras moeten worden verwijderd terwijl Leane in bad zit. Het beddengoed moet in die deken worden gewikkeld en daarna moet alles meteen in brand worden gestoken. Kun je een paar mannen aanwijzen om dat te komen doen? Zeg maar dat ze van mij instructies krijgen. Als ze die opvolgen, lopen ze niet veel risico.’

‘Wil je Leane zelf uit bed halen en in bad stoppen?’ vroeg Davine angstig.

‘Ja! Ik trek al mijn kleren uit en bind een doek voor mijn mond en neus. Niet alleen omdat de lucht misschien besmet is, maar vooral om te voorkomen dat ik mijn gezicht aanraak met besmette handen. Daarna was ik me grondig onder pomp buiten. Ik wil graag een laken dat ik om me heen kan slaan. Dat moet daarna tegelijk met het beddengoed worden verbrand.’

‘Wat ben ik blij dat je er bent, Robina,’ zei Davine met verstikte stem. ‘Ik wist me geen raad. Gaat Leane het nu redden?’

‘Het is altijd een kerngezond meisje geweest. Ze kan de ziekte beter weerstaan dan iemand met een slechte gezondheid. Het hangt er wel sterk vanaf of ze de koortsdruppels die ik haar zal geven weet binnen te houden.’

Het volgende halfuur liep iedereen zich de benen uit het lijf om precies te doen wat Robina opdroeg. Zo energiek en doortastend als die vrouw was… Shona had diep respect voor haar, vooral toen ze, poedelnaakt, Leane uit bed tilde, haar voorzichtig in het badwater liet zakken en begon te wassen. Ze had Leane iets laten slikken om haar maag rustig te houden. Dat leek te werken, want het meisje gaf niet meer over. Tara, haar dienstmeisje, maakte intussen het bed alweer op met een matras en dekens uit een andere kamer.

‘Iemand moet het doen,’ zei Tara nuchter. ‘Als ik precies doe wat Robina me opdraagt, dan overkomt me niets.’

Leane lag net weer in bed, toen Roger over zijn toeren binnen kwam vallen.

‘Rustig blijven, Roger,’ zei Robina, die een laken om zich heen had geslagen. ‘Laat haar zo maar liggen. Ga daar zitten, maar zeg niets tegen haar. Ik ben zo terug, dan leg ik uit wat ik allemaal heb gedaan. Helpt een van jullie me even bij de pomp?’

‘Doe jij dat maar, Shona. Ik blijf bij Roger.’

‘Natuurlijk.’

Toen Shona later met Robina weer boven kwam, zat Roger nog net zo op de stoel. Davine stond naast hem en hield zijn hand vast.

‘Waar moet ik me op voorbereiden, Robina?’ vroeg Roger met schorre stem.

‘Daar kan ik nog niets over zeggen, Roger. Het spijt me. Ik heb Leane iets gegeven om haar maag en darmen kalm te krijgen, en dat lijkt aan te slaan. Ze heeft niet meer gespuugd, of haar ontlasting laten lopen. Ze heeft ook iets binnengehouden wat de pijn verdooft en waardoor ze in slaap is gevallen. Ze is nu ver weg. Schrik daar niet van. Slaap is heel genezend. Ik hoop vooral dat het koortswerende middel snel gaat werken. Koorts is haar grootste vijand.’

‘Verwacht je dat ze erbovenop komt?’ Roger keek Robina bijna smekend aan.

‘Ik hoop het vurig, maar ik kan je niets beloven, alleen hoop geven. Houd je daaraan vast, Roger. Hoop doet leven, letterlijk soms.’

‘Dankjewel, Robina. Wat kunnen wij nog doen?’ vroeg Davine.

‘Ervoor zorgen dat er altijd iemand hier zit om haar in de gaten te houden. Waarschuw me meteen als de koorts toeneemt. Over een paar uur kom ik weer bij haar kijken.’

‘Ik blijf hier bij mijn meisje zitten,’ zei Roger. ‘Nemen jullie maar wat rust.’

1

..

Carnoch Castle

Schotse Hooglanden

Juni 1866

‘Weet u zeker dat u lord Tavish toch niet wilt ontvangen, my lady?’

Shona nam Tara geamuseerd op. Ze zat nog aan de keukentafel te ontbijten, in haar eentje, want Davine had de nacht op Erchling Castle doorgebracht. Een persoonlijke bediende mocht best haar mening geven, mits daar om werd gevraagd. Tara ging nu over een grens heen. Aan haar gezicht viel af te lezen dat ze zich dat heel goed bewust was.

‘Wil je ook meteen weten waarom ik hem niet wil ontvangen, Tara? En ga je me dan vertellen of je het daar wel mee eens bent?’ vroeg ze op een plagerige toon.

‘Eh… neem me niet kwalijk, lady Shona.’ Tara wilde nog iets zegen, maar slikte het weer in.

‘Vertel wat je op je hart hebt,’ zei Shona toegeeflijk.

‘Ik heb met hem te doen, my lady. Van de ene op de andere dag kan hij nergens meer heen.’

‘Leg maar uit wat je bedoelt.’

Tara schraapte haar keel. ‘Ik weet niet of ik hem dan niet verraad, my lady,’ zei ze aarzelend. ‘Hij vertrouwt mij.’

Shona keek Tara verbaasd aan. ‘Wil je nou beweren dat lord Tavish jou iets heeft toevertrouwd wat ik niet mag weten? Je hebt er nooit een geheim van gemaakt dat je diep van hem onder de indruk bent.’ Ze grinnikte omdat Tara bloosde. ‘Volgens mij droomt Tara ’s nachts een sprookje over een luchtkasteel met lord Tavish en een lieftallig dienstmeisje als hoofdpersonen, zei Davine laatst nog tegen mij. Ik heb erom gelachen en het natuurlijk niet serieus genomen. Maar nu…’

‘Wilt u me alstublieft beloven dat hij nooit te horen krijgt dat ik u op de hoogte heb gebracht?’

Shona schudde haar hoofd. ‘Het spijt me, Tara. Ik laat me door jou geen voorwaarden stellen. Je vertelt me wat je kwijt wilt, of je houdt het voor je,’ zei ze beslist.

‘Hij heeft hier vannacht geslapen, my lady,’ zei Tara terwijl ze nerveus met haar handen friemelde.

‘Wat?’ riep Shona verbijsterd uit. ‘Bij jou?’

Tara reageerde verontwaardigd. ‘Hebt u zo’n lage dunk van me, lady Shona?’

‘Om eerlijk te zijn, nee, Tara. Maar wat bedoel je dan?’

‘Hij heeft in de stal geslapen. Ik heb hem verteld dat u hem niet meer wilde zien, zoals u mij had opgedragen. Hij keek zo ongelukkig. En toen vertelde hij me dat zijn vader hem het huis uit heeft geschopt, en op staande voet heeft onterfd. Hij kan dus nergens heen en bezit niets meer, behalve zijn paard.’

‘Tjonge, wat een verhaal.’ Het deed Shona meer dan ze wilde toegeven.

‘Hij had een lange rit achter de rug en het was bijna donker. Ik zag hem toevallig bij de oprit heen en weer drentelen. Toen heb ik hem gezegd dat hij in de stal mocht slapen. Ik hoop niet dat u daar erg boos om bent.’

Shona zuchtte. ‘Je had me op de hoogte moeten brengen, Tara. En vond Tom het niet vreemd dat er zomaar iemand in het stro lag te slapen?’

‘Tom is met Brodie naar Inverness om inkopen te doen, my lady.’

‘Dat was ik even vergeten, ja. Is lord Tavish nog steeds in de stal?’

Tara knikte. ‘Vanochtend vroeg ben ik naar hem toe gegaan om hem wat te eten en te drinken te brengen,’ bekende ze. ‘Ik heb hem beloofd dat ik u nog één keer zou vragen of u hem toch wilde ontvangen.’

‘Moest je daar dan een speciale reden voor opgeven?’

‘Hij heeft me zelfs veel meer verteld dan ik had verwacht, my lady.’

‘Meer dan een lord normaal gesproken aan een dienstmeisje zou vertellen, bedoel je, zoals in dat sprookje waar je, volgens Davine, over droomt.’

Tara keek haar schuchter aan en knikte. ‘Ik denk dat er niemand is bij wie hij zijn hart kan luchten, behalve bij u misschien.’

‘Ik word nu wel heel nieuwsgierig.’

‘Weet u nog, die avond dat u samen met hem hier aankwam nadat u naar Glen Ord was geweest?’ vroeg Tara.

‘Wat denk je, Tara? Die avond vergeet ik mijn leven toch niet meer.’

‘Lord Tavish ook niet, my lady.’ Tara aarzelde. ‘Hij heeft me gevraagd om tegen u te zeggen dat het hem heel erg spijt dat hij u niet heeft verteld dat zijn vader een veel te laag bod had uitgebracht op Erchling Castle. Hij wist dat lord Roger MacKinsey het binnen een paar dagen moest verkopen, omdat hij het anders kwijt zou zijn aan zijn schuldeisers. Dat was dus een rotstreek van lord Cameron, moest ik erbij zeggen.’

Shona schudde ongelovig haar hoofd. ‘Ik geloof mijn oren niet. Heeft hij je ook verteld waarom zijn vader hem zijn huis uit heeft geschopt en heeft onterfd?’

‘ Ja, my lady. Omdat hij de dag na die nare avond naar de notaris in Inverness is gegaan om het bod van zijn vader op Erchling Castle weer ongedaan te maken. Namens zijn vader, die van niets wist natuurlijk,’ voegde ze eraan toe. ‘Lord Tavish heeft dat gedaan om het weer goed te maken met u. Maar nu laten zowel u als zijn vader hem vallen. Daarom heb ik medelijden met hem.’

‘Juist,’ zei Shona overdonderd. ‘En nu verwacht hij, net als jij, dat ik hem toch wil ontvangen?’

Tara knikte alleen maar. ‘Mag ik dat tegen hem gaan zeggen?’

‘Nee! Zeg maar dat ik het op prijs stel wat hij heeft gedaan, maar dat ik hem toch niet meer wil zien. Het had trouwens niets uitgemaakt, want mijn zuster Mary had al een veel hoger bedrag voor Erchling Castle geboden dan lord Cameron. En zeg erbij dat hij onmiddellijk moet vertrekken en dat hij hier niet meer welkom is.’

‘Dat zal ik doen, my lady,’ zei Tara timide. De teleurstelling droop van haar gezicht.

2

Davine was op weg naar de eetkamer van Erchling Castle, toen Leane in de grote hal bijna tegen haar opbotste. Het meisje keek verwonderd naar haar op.

‘Blijf jij hier wonen, Davine, net als Mary?’ vroeg ze. ‘Dan woont Shona helemaal alleen op jullie eigen kasteel. Dat vind ik zielig.’

Leane keek haar zo serieus aan, dat Davine met moeite haar lachen kon inhouden. ‘Ik kom hier alleen Mary opzoeken. Wanneer het ’s avonds laat is geworden, heb ik niet altijd zin om weer terug te rijden naar Carnoch Castle,’ legde ze uit.

‘Volgens mij jok je een beetje,’ zei Leane ondeugend. ‘Je komt vooral mijn papa opzoeken, want jullie zitten altijd samen te praten.’

‘Vind je dat niet goed?’

‘Ik vind het juist leuk.’ Leane glunderde. ‘Papa en oom Dougal lijken op elkaar, en nu hebben ze opeens allebei een vriendin met rood haar die ook erg op elkaar lijken omdat ze zusjes zijn. Dat vraagt om… hoe noemde Duncan dat ook alweer… misverstanden.’

Davine lachte. ‘De stalmeester vertelt je nog weleens wat, hè?’

‘Duncan is aardig. En ik vind paarden leuk. Misschien dat papa een pony voor me koopt, zodat ik kan leren rijden.’

‘Heeft papa dat gezegd?’

‘Nee. Hij zegt dat ik nog te jong ben, maar volgens Mary moet je juist heel jong beginnen met paardrijden. En ik ben bijna zeven.’ Leane boog samenzweerderig naar haar toe. ‘Mary heeft beloofd dat ze het nog een keer aan papa zal vragen. Wil jij dat alsjeblieft ook voor me doen, Davine?’

Davine aaide het meisje over haar hoofd. ‘Ik weet het niet, Leane. Misschien heeft papa wel een beetje gelijk. Je bent nog zo klein, en breekbaar.’

‘Je bent veel te voorzichtig,’ pruilde Leane. ‘Net als oom Dougal nu met Mary. Hij wil ineens niet dat ze met Hector gaat rijden. Een rustiger paard is veel veiliger, volgens hem. Mary moest er hard om lachen en liet direct Hector zadelen. Dat vond oom Dougal niet leuk.’

‘Hij wil dat ze geen enkel risico loopt.’

‘Omdat Mary een baby verwacht, hè? Maar dat duurt nog meer dan een halfjaar, vertelde ze. En Mary is hier de baas, dus Dougal kon haar niet tegenhouden om met haar paard te gaan rijden.’

‘Tjonge…’ Davine bekeek Leane verbijsterd. ‘Hoe kom je daarbij?’

‘Ik hoorde oma een paar dagen geleden met oom Collin en tante Malina praten,’ zei Leane met een eigenwijs gezicht. ‘Oom Dougal en Mary gaan snel trouwen, vanwege de baby. Maar Dougal moet nog wel door een zure appel heen bijten, volgens oom Collin, omdat het kasteel nu van Mary is. Daarom is ze ook de baas over papa. Ik snap er niet veel van, Davine, ook niet van die zure appel. Ik vind zure appels niet lekker.’

Davine lachte. ‘Ik ook niet, hoor. Weet je, Leane. Grote mensen zeggen en doen nu eenmaal dingen waar kinderen niet alles van begrijpen. Dat moet je dus ook maar niet proberen. En als je toch ergens mee zit, dan kom je gewoon naar mij toe om het te vragen. Afgesproken?’

Leane knikte. ‘Waarom doet papa alsof Ainy niet meer bestaat?’ vroeg ze onmiddellijk. ‘Vroeger waren ze heel vaak samen, en zoenden ze elkaar stiekem.’

‘Eh… zoiets bedoelde ik net. Het is erg moeilijk om uit te leggen.’

‘Ainy geeft me nog steeds les, net als vroeger. Ze heeft wel een mooiere kamer gekregen, omdat ze een vriendin is van Mary, denk ik. En ze eet met ons mee, en niet meer in de keuken. Graham zegt opeens “lady Murphy” tegen haar. Zijn dat allemaal dingen die ik niet kan begrijpen?’

‘Maak het jezelf toch niet zo moeilijk, wijsneus.’ Davine kneep zachtjes in haar wang. ‘Ga je mee naar oom Dougal en Mary? Die willen iets belangrijks vertellen.’

‘Iets geheimzinnigs natuurlijk, wat alleen grote mensen begrijpen,’ reageerde Leane nukkig. ‘Ik ga Duncan vragen of hij niet stiekem een pony voor me kan kopen.’

Terwijl Leane naar de voordeur huppelde, liep Davine naar de gang die uitkwam bij de eetkamer. Ook al was Mary nog niet zo lang eigenaar van Erchling Castle, ze had die ruimte meteen laten opknappen en opnieuw gemeubileerd. Er was een langwerpige eettafel neergezet met gemakkelijke stoelen eromheen. Bij de grote schouw stond een antieke salontafel met fauteuils in dezelfde donkerrode kleur als de bekleding van de eetstoelen. Lange gordijnen voor de grote ramen gaven de ruimte een warme uitstraling. Het had veel weg van de eetkamer van Carnoch Castle, die zij en Shona pas hadden ingericht.

De oude stoelen waren naar boven verhuisd, naar de vertrekken van Roger. Ook de kamer van Isobel, de moeder van Dougal en Roger, die nu bij oom Collin en tante Malina woonde, was leeggehaald en opgeknapt. Ainy woonde daar nu. De bibliotheek was nog steeds afgesloten, maar binnenkort zouden daar werklui aan de slag gaan om hem zo veel mogelijk in de oude staat te herstellen. Een lastige klus, want de brand had er meer schade aangericht dan eerst werd gedacht.

Mary had zich de rol van lady of the house snel eigen gemaakt en had de renovatie van Erchling Castle zo energiek aangepakt, dat de beide broers regelmatig naar adem moesten happen.

Roger had zich toch opmerkelijk gemakkelijk geschikt, iets wat Davine niet van hem had verwacht. Voor Dougal lag het moeilijker om aan Mary’s wensen tegemoet te komen. Ze moest erg oppassen om zijn trots niet te krenken, had Mary haar al eens toevertrouwd.

Davine had grote bewondering voor haar halfzus gekregen. Het was nauwelijks te geloven dat Mary in zo’n korte tijd haar stempel op Erchling Castle had weten te drukken. Nou ja, ze had eigenlijk altijd al overwicht gehad op anderen en ging meteen over tot actie als er iets moest gebeuren. En sinds ze uit Londen was teruggekomen als de steenrijke lady Mary Bradley, kon werkelijk niemand meer om haar heen. Zij was de weldoenster die Erchling Castle voor een goede prijs had gekocht en daardoor Roger, en ook Dougal, veel ellende had bespaard. Voorzichtig dacht zij er met Shona en Mary al over na om hun domeinen op veel gebieden te laten samenwerken. Maar vooral voorzichtig! Het vooruitzicht dat drie Engelse lady’s de dienst gingen uitmaken in de Schotse domeinen van Erchling Castle én Carnoch Castle, zou tot onrust onder de clans kunnen leiden. Ze hadden afgesproken om Roger en Dougal zo te bewerken, dat de broers zelf op de gedachte zouden komen om de twee domeinen samen te voegen.

Uitgekookt, een beetje gemeen ook wel. Ze hadden zich er met z’n drieën om verkneukeld. Dan zouden de leden van zowel de MacBride-clan als van de MacKinsey-clan zoiets gemakkelijker accepteren. Zou het nieuws dat Mary en Dougal te vertellen hadden daar misschien al op vooruitlopen?

3

‘Dankjewel.’ Shona lachte breed naar de nieuwe staljongen die Ramsey voor haar uit zijn box had gehaald en de hengst aan zijn teugel naar haar toe leidde.

‘Hij blijft gehoorzaam naast je lopen. Heel goed. Dat lukt lang niet iedereen. Hoe heet je?’

‘Matthew, my lady.’

‘Denk je dat je het aandurft om hem te roskammen als ik straks terug ben?’

Matthew keek toch wat bedenkelijk. ‘Ik wil het graag proberen, my lady. Misschien dat u, of Tom, er eerst even bij wil blijven. Als ik iets doe wat hij niet wil…’

‘Maak je geen zorgen. Ramsey accepteert je zo te zien. Dat zegt mij genoeg. Knap dat je dat in zo’n korte tijd voor elkaar hebt gekregen.’

‘Dank u wel, my lady,’ zei de jongen trots.

‘Laat hem nu maar los.’

Even later reed Shona in kalme draf de oprijlaan af naar de doorgaande weg. Mary had een paar uur geleden een bediende gestuurd om haar uit te nodigen voor de lunch, samen met Ainy, Roger, Dougal en natuurlijk Davine. Haar zus verbleef zo vaak op Erchling Castle, dat het iedereen nu wel duidelijk was dat zij en Roger, na hun optreden op de begraafplaats bij het kerkje van Struy, veel meer dan vrienden waren geworden.

Opeens gleed er een glimlach over Shona’s gezicht. Dat zou wat zijn! Binnenkort gingen Mary en Dougal trouwen, in het kerkje van Struy natuurlijk. Er was nog geen datum vastgesteld, maar Mary zat in de derde maand van haar zwangerschap, als ze het goed inschatte. Er viel nu nog niet veel aan haar te zien, maar dat zou niet lang meer duren. De bruiloft zou dus ook niet lang op zich laten wachten. Als Davine en Roger hun aarzelingen opzij wisten te zetten, zou het een dubbele bruiloft kunnen worden. Haar zussen, allebei in een prachtige trouwjurk, met hun rode krullen kunstig opgestoken, Roger en Dougal in de kleurige kilts van de MacKinsey-clan. Ze zag de beelden al voor zich. Doedelzakspelers die na afloop de ene na de andere melodie speelden en het enthousiaste publiek dat meestampte op het ritme.

Haar glimlach vervaagde. Davine en Mary hadden het geluk gehad om op tijd de juiste man tegen het lijf te lopen. Zíj bleef alleen achter. Zo voelde het tenminste. Eerst bleek ze te laat voor Dougal, die zijn hart al aan Mary had geschonken. Daarna het drama met Tavish.

Ze reed al op de hoofdweg toen Ramsey onverwachts inhield. Uit het struikgewas kwam een paard zonder berijder de weg op. Ze herkende de merrie onmiddellijk. Ook Ramsey had Shelly herkend. De twee paarden liepen naar elkaar toe en drukte hun neuzen tegen elkaar.

‘Waar is je baas, Shelly?’ vroeg Shona, terwijl haar ogen de omgeving afzochten. Ze had ‘Waar is Tavish?’ willen vragen, maar die naam kwam niet meer over haar lippen. Omdat ze hem nergens zag, steeg ze af. Wat aarzelend bleef ze staan. Hij zou toch niet gewond in het struikgewas liggen omdat zijn paard ergens van was geschrokken en hem had afgeworpen? Wat moest ze dan doen?

Ze duwde wat takken weg op de plek waar Shelly tevoorschijn was gekomen. Er liep een spoor dat ze zonder veel moeite kon volgen. Het ging met een boog naar de rivier. Na enkele tientallen meters werd het wat breder en eindigde bij een kleine open plek. Daar stond een hutje van takken en planken. Shona staarde ernaar en zocht haar geheugen af. Mary had een keer verteld dat er hier en daar zulke hutjes langs de rivier stonden. Ze werden gebruikt door visstropers tijdens de trek van zalmen van en naar hun paaigronden. En nu had Tavish in een ervan kennelijk een tijdelijk onderkomen gevonden. Waar zou hij zijn? Ze moest maken dat ze wegkwam voordat hij haar in de gaten kreeg. Toch zette ze nog een paar stappen in de richting van de rivier. Uit nieuwsgierigheid? Omdat iets onzichtbaars haar een duwtje gaf? Omdat ze er toch niet helemaal zeker van was dat ze een goede beslissing had genomen door Tavish zo bot weg te sturen?

Toen zag ze hem. Hij stond tot aan zijn dijen in het water, naakt, met zijn rug naar haar toe. De rivier stroomde hier traag. In de buitenbocht had zich een smal strandje van grind en kiezels gevormd. Nog niet zo lang geleden had ze op net zo’n plek Dougal uit het water gehaald.

Haar ogen plakten vast aan de gebruinde torso van Tavish. Hij gooide water over zich heen. De druppels glinsterden in de zonnestralen die door het wolkendek heen braken. Zijn billen lichtten op. Ze zuchtte diep. Wat een lijf! Dat daar nou net zo’n rotzak in moest zitten.

Gefascineerd bleef ze naar hem staren. Zijn aantrekkingskracht was sterker dan het stemmetje dat haar waarschuwde om te maken dat ze wegkwam.

Plotseling draaide hij zich om en keek in haar richting. In een flits ontmoetten hun ogen elkaar. Onmiddellijk draaide ze zich om en liep weg. Haar hoofd gonsde. Ze kon nauwelijks helder denken en als vanzelf begon ze sneller te lopen. Alsof hij haar achterna zou komen.

Ze hijgde licht toen ze weer op het pad kwam. Ramsey en Shelly stonden braaf naast elkaar te wachten. Wat nu? Ze kon de merrie toch niet meenemen? Haar hersens functioneerden weer. Ze pakte Shelly bij een teugel en leidde haar door de bosjes heen tot het punt waar het paadje wat breder werd.

‘Ga maar naar je baas,’ fluisterde ze. Als aanmoediging gaf ze het paard een tik op haar bil. Meteen drong het beeld van zo-even weer op. Niet aan denken! Gelukkig liep de merrie door in de richting van het hutje. Snel ging ze terug naar de weg en klom op Ramseys rug.

‘Rennen, Ramsey,’ fluisterde ze in zijn oor. ‘We zijn laat. Iedereen wacht op ons.’

‘Ha, Shona. We waren al bang dat er iets was gebeurd.’ Mary begroette haar met een kus op beide wangen.

‘Ja, en nee. Maar dat vertel ik nog. Wil je ons iets belangrijks vertellen? Hebben jullie soms al een trouwdatum?’

Mary’s gezicht betrok een beetje. ‘Was het maar waar. Er moet nog van alles worden geregeld en vastgelegd.’ Ze wierp een snelle blik in Dougals richting. ‘Hij is een schat, maar erg koppig.’

‘Lijkt me lastig,’ antwoordde Shona zo neutraal mogelijk.

‘Net zo lastig als wat ik jullie moet gaan vertellen.’ Mary keek naar de grote eettafel waaraan iedereen was gaan zitten. Ze wenkte Graham.

‘Wat is er van uw dienst, my lady?’ vroeg hij.

‘Ik wil graag dat je Jamie meeneemt naar de keuken en ervoor zorgt dat we een poosje niet worden gestoord. Daarna kunnen jullie het voorgerecht opdienen. Ik laat je het wel weten.’

‘Tot uw dienst, my lady.’

Pas toen de butler en de huisknecht de salon hadden verlaten, ging Mary aan het hoofd van de tafel zitten. Meteen waren alle ogen op haar gericht.

‘Dougal en ik vonden het nodig,’ begon ze, ‘om jullie een paar dingen te vertellen en uit te leggen.’

‘Er is toch niets mis met de baby?’ wilde Davine weten.

‘Nee, alles is goed. Wil jij vertellen wat er speelt, Dougal?’

Dougal keek moeilijk. ‘Het draait vooral om jou, Mary. Ik vind het niet nodig om iedereen op de hoogte te brengen,’ zei hij afgemeten.

Zijn gezicht stond strak, zag Shona. Mary ontweek zijn blik en haar handen trilden een beetje. Dit leek op meer dan een gewone ruzie.

‘Goed.’ Mary haalde even diep adem. ‘Iedereen weet dat de moeder van Roger en Dougal heeft gezegd dat ze bij oom Collin en tante Malina blijft wonen. Jullie weten alleen niet dat Isobel mij bovendien heeft laten weten dat ze dáár nog volgens de normen en tradities van haar stand kan leven. Zolang ik hier lady of the house ben, is dat op Erchling Castle niet meer mogelijk. Daarom wil ze hier niet meer verblijven.’

Mary hield haar trillende stem nauwelijks onder controle. Dit was heftig, vooral omdat Dougal haar blijkbaar niet steunde. Hij zat nogal onaangedaan voor zich uit te kijken.

‘Eergisteren ontving ik opnieuw een brief van Isobel,’ vervolgde Mary. ‘Ze deelde mee dat ze haar zoons opdracht heeft gegeven om haar vertrekken hier toch weer voor haar in te richten. Zet je schrap, Ainy.’ Mary zag kans om een flauwe glimlach op haar gezicht te krijgen. ‘De ruime kamers waarin jij nu woont, zijn bestemd voor de familie en niet om personeel in onder te brengen, deelde ze me botweg mee.’

Ainy keek ontdaan. ‘Moet ik daar dan weer weg?’

‘Natuurlijk niet,’ antwoordde Mary beslist.

‘Wacht even,’ zei Davine. ‘Heb je Isobel nu laten weten dat ze hier niet meer welkom is?’

‘Absoluut niet.’ Mary schudde haar hoofd. ‘Ze heeft een moeilijke tijd achter de rug en is nog van slag door het overlijden van haar man. Ik begrijp best dat ze daardoor weleens de verkeerde dingen zegt.’

‘Edelmoedig van je,’ zei Shona. ‘Daar moet je toch blij van worden, Dougal?’ Ze keek hem recht aan. Hij haalde zijn schouders op, maar zei niets.

‘Maar wat gaat er nu gebeuren?’ vroeg Ainy.

‘Morgen staat Isobel hier voor de deur om haar oude kamers weer op te eisen. Dat heeft ze me vanochtend per koerier meegedeeld.’

‘Kan ik dan toch niet beter…?’ vroeg Ainy.

‘Lief van je, Ainy. Maar nee. Ze heeft mij zo duidelijk laten weten dat ze hier niet meer terug wilde komen, dat ze die kamers niet terugkrijgt.’

Dougal maakte een wegwerpgebaar. ‘Mijn moeder komt morgen dus voor een gesloten deur te staan. Mary beslist zulke dingen nu. Ik heb daar niets meer over te vertellen.’

‘Ik heb je uitgelegd dat ik daar een paar goede redenen voor heb, Dougal.’

Mary’s stem trilde. Shona boog zich naar haar toe en pakte haar hand vast. ‘Rustig blijven,’ fluisterde ze. ‘Je hebt gelijk. Dougal is onredelijk.’ Er glinsterden tranen in Mary’s ogen, zag ze.

‘En ik ben het met Mary eens,’ viel Roger haar ongevraagd bij. ‘Ik vind het, net als Shona, edelmoedig van Mary dat ze moeder hier nog wil ontvangen. Isobel is niet zo goed meer ter been. Een ruime kamer beneden is veel geschikter omdat ze dan de trap niet meer op hoeft. Mary heeft mij al gevraagd of ik die wil inrichten, en dat wil ik graag doen.’

‘Reken er maar op dat moeder daar geen genoegen mee neemt,’ reageerde Dougal fel.

‘Ze zal wel moeten, Dougal.’ Mary’s stem klonk weer vaster. ‘Als ik aan haar dwingende eisen tegemoetkom, dan weet ik zeker dat er snel meer zullen volgen. Ze zal eraan moeten wennen dat er maar één lady of the house kan zijn, ook al is die in haar ogen beneden haar stand.’

‘Je bedoelt dat je haar morgen laat weten dat jij hier nu de baas bent omdat je toevallig een vermogen hebt geërfd. Wie dat niet bevalt, mag vertrekken.’

‘Dat is niet zo, Dougal, en dat weet je best,’ zei Mary met verstikte stem.

Dougal was opgestaan en keek haar strak aan. ‘Weet je wat? Ik vertrek als eerste, dan kan ik voorkomen dat moeder hier de schok van haar leven krijgt.’ Met grote passen beende hij naar de deur en smakte die achter zich dicht.

4

Even bleef het doodstil. Ainy gluurde door haar wimpers naar Mary. Ze had ontzettend medelijden met haar.