Marianne Hoogstraaten

Schotse dromen

..

..

..

© 2022 Marianne Hoogstraaten

..

Omslagontwerp: Margo Togni

Foto omslag: Masson, Shutterstock

Verzorging ePub: Michiel Niesen, ZetProducties, Haarlem

..

..

ISBN 978 94 6109 8511

NUR 342

..

Dit e-book is eerder verschenen in 3 delen (Schotse dromen, Schotse liefde en Schotse trots) bij De Verhalenfabriek, de uitgeverij van Tussendoortjes www.deverhalenfabriek.com

..

Meer informatie over De Crime Compagnie op www.crimecompagnie.nl

1

Londen

Voorjaar 1866

Het rijtuig stopte voor de grijze contouren van een statig gebouw. De koetsier sprong van de bok en klapte een trapje voor zijn passagiers uit.

‘My ladies.’ Gedienstig hielp hij Davine en Shona met uitstappen. ‘Ik wens u een prettige avond.’

Snel klom hij weer op de bok. Zijn zweep knalde in de lucht en ratelend verdween de koets in de mistflarden die door Kensington Road dreven.

Davine huiverde. Shona sloeg een omslagdoek om haar blote schouders. Gearmd liepen de zussen naar de statige voordeur. Achter hen stopte het volgende rijtuig al met gasten voor de Duke of Salesbury. Een kleumende bediende in livrei knikte hen toe en hield de deur voor hen open. Binnen werden ze opgewacht door een lakei die een zilveren dienblad voor hen ophield.

‘Een glas champagne, my ladies?’

‘Dankjewel.’ Allebei pakten ze een glas van het blad.

‘De feestzaal is die kant op, my ladies.’ Hij wees in de richting van de grote ontvangstzaal.

‘Dat weten we.’ Davine knikte hem vriendelijk toe. Met Shona naast zich liep ze de gang in die uitkwam in de grote ontvangstzaal.

Hier en daar hingen schilderijen aan de muur, meestal met het portret van een streng kijkende voorvader van de duke. Twee jachttaferelen met in rode jassen geklede ruiters en honden die blaffend rond de paarden hollen, zorgden voor wat afwisseling. Net als het pleisterwerk op de muren en de kroonluchters boven hen, waarin nogal wat kaarsen ontbraken, maakten de schilderijen een verwaarloosde indruk.

Voor de ingang van de zaal stonden weer lakeien te wachten. Aan het geroezemoes van stemmen te horen, was het binnen al flink druk.

‘Welkom, my ladies,’ zei een van de lakeien. ‘Staat u mij toe om u aan te kondigen en naar de duke te begeleiden?’

‘Graag, Stewart,’ zei Davine.

Stewart maakte een uitnodigend gebaar en ging hen voor de zaal in. Even voorbij de ingang hield hij halt.

‘Lady Davine MacBride en lady Shona MacBride,’ zei hij met luide stem.

Het geroezemoes verstomde. Alle blikken draaiden in hun richting. Mannenogen bleven vooral op Shona gericht, stelde Davine vast. Zoals meestal op societyavonden was het haar zus gelukt om er op haar best uit te zien. In haar korenblauwe japon, afgezet met kant, leek ze een prinses op weg naar een koninklijk bal. Haar lange, blonde haar was met spelden vol diamantjes kunstig opgestoken, en zelfs haar witte, satijnen handschoenen waren bij de elleboog met diamanten afgezet. Shona’s haar was veel makkelijker te temmen dan háár golvende, rode krullen. Er waren drie parelmoeren kammetjes voor nodig geweest om ze enigszins in het gareel te krijgen. Toch bleven er ook veel ogen op haar rusten. Een donkergroene, fluwelen japon flatteerde haar figuur en hij kleurde prachtig bij haar haar.

De lakei liep voor hen uit naar duke Charles, nazaat van de Duke of Salesbury. Boze tongen beweerden dat het familiefortuin zo was geslonken, dat de onderhoudskosten voor hun landhuis en hun huizen in Londen nog nauwelijks op te brengen waren.

‘My ladies. Welkom.’ De duke drukte een kus op hun gehandschoende handen. ‘Het doet me een groot genoegen dat ik de MacBride-lady’s hier weer mag begroeten.’

‘Het genoegen is geheel aan onze kant,’ zei Shona. ‘Vertel eens, lord Charles. Is het waar dat u het renpaard hebt gekocht dat al twee keer de Royal Ascot races heeft gewonnen?’

Hij knikte glunderend. ‘Van wie hebt u dat gehoord?’

‘Ach… Ik vang weleens wat op. Een prachtige hengst. Ik heb hem een keer zien rennen en ik was gelijk verkocht, moet ik toegeven.’

‘Toch niet om hem te kopen? Over alles valt te praten.’

Shona glimlachte liefjes. ‘Ik zou hem dolgraag een keer willen berijden en hem naar mijn hand zetten. Dat lijkt me een sensatie met zo’n paard.’

De duke keek opeens heel welwillend, zag Davine. Natuurlijk had Shona hem meteen om haar vinger gewonden. Hij maakte zichzelf misschien wel wijs dat hij een kans maakte bij haar zus. Alsof Shona belangstelling zou hebben voor een weduwnaar van over de veertig, met twee kleine kinderen en een niet te missen buikje ten gevolge van het goede leven. Dat leven moest voortgezet kunnen worden, en een knappe, jonge bruid met veel geld zou daar de garantie voor zijn.

‘Wanneer zullen we een keer afspreken, lady Shona?’ vroeg hij.

‘Nou… Dat wordt moeilijk,’ antwoordde Shona wat spijtig. ‘Alles is al geregeld, toch Davine?’

Davine zuchtte meelevend. ‘Helaas zal dat niet meer gaan, lord Charles. Morgen worden onze laatste spullen ingepakt en opgehaald. Overmorgen vertrekken we al naar Schotland.’

Op een podium in het midden van de zaal begon een orkestje te spelen. Meteen liepen de eerste paren naar de dansvloer.

‘Mag ik deze dans van u, lady Shona?’ vroeg de duke. ‘Dan kunnen we bespreken of er toch nog iets mogelijk is.’

Davine stond er even wat verlaten bij nu Shona was weggekaapt.

‘Lady Davine.’ Een lange, slanke man met achterovergekamd, donker haar en een innemend gezicht bood haar zijn arm. ‘Wilt u mij de eer aandoen?’

‘Graag, William. Al moet ik er tot mijn spijt bij zeggen dat dit voorlopig de laatste dans voor ons zal zijn.’

‘Omdat jullie naar Schotland vertrekken?’

‘Overmorgen, ja.’

‘Gaan jullie daar het landgoed dat jullie hebben geërfd bekijken? Dat wordt tenminste rondverteld.’

‘Als het kan willen we er een tijdje gaan wonen,’ zei Davine, terwijl ze aan zijn arm naar de dansvloer liep.

Op de tonen van een wals zweefden ze langs Shona en duke Charles. Hij leek op haar zus in te praten om zijn laatste kans te benutten. Davine knipoogde naar haar. Shona trok een gezicht. Ze speelde een beetje met de duke, zoals ze wel vaker met mannen deed.

De rest van de avond gedroegen ze zich zoals van hen werd verwacht. Mannen die het lukte om hen ten dans te vragen voordat iemand anders hen voor was, werden niet teleurgesteld. In hun armen zweefden ze weg, lachten vrolijk, en wisselden de laatste nieuwtjes uit. Tussen de dansen door dronken ze champagne met vriendinnen, en namen tot slot afscheid van iedereen met wie ze de afgelopen jaren vluchtige, soms meer intieme, contacten hadden gehad.

Op de terugweg naar huis, terwijl hun koetsier zijn weg zocht door de mistroostige en druilige straten, drong het pas goed tot hen door dat dit hun laatste societyavond was geweest, voor lange tijd misschien wel.

Davine wierp een blik op haar zus, die in het licht van de heen en weer zwaaiende lantaarn voor zich uit zat te staren.

‘Dat was het, Shona,’ zei ze zacht. ‘Heb je spijt?’

‘Nee, integendeel. Ik heb genoeg van deze poppenkast, van al die mannen die maar één ding van ons willen.’

‘Bedoel je ons geld, of onszelf?’

Shona grinnikte. ‘Nu je het zegt, twee dingen dus. Ga jij het hier missen?’

Davine schudde haar hoofd. ‘Nee, op een paar mensen na. Dat vind ik wel jammer.’

‘Bedoel je William?’

‘Hem ook, ja. Maar we hebben al een tijdje Schotse dromen. Die gaan we nu waarmaken. Ik hoop wel dat we daar snel nieuwe vrienden maken.’

2

Schotse Hooglanden

Voorjaar 1866

Verstoord keek Roger MacKinsey op. Meteen ontmoetten zijn ogen die van zijn broer Dougal, die zijn wenkbrauwen fronste en naar de half openstaande deur van het kerkje keek. Buiten klonken vrolijke stemmen boven het getrappel van paardenhoeven uit. Mensen keken op en draaiden zich om naar de deur. Toen dreven de geluiden weg, maar bleven op de achtergrond hoorbaar.

Roger haalde diep adem en probeerde zich af te sluiten voor het onophoudelijke gesnik en gesnotter van zijn zus. Ze had haar gezicht verborgen achter een zwarte sluier, net als zijn moeder. Die zat kaarsrecht en doodstil op het ongemakkelijke, smalle houten bankje, recht tegenover de kist met het lichaam van haar man, bedolven onder een zee van bloemen. Rogers ogen rustten even op de dominee, die zijn vader op zijn sterfbed had aangewezen om zijn onsterfelijke ziel naar het hiernamaals te praten. Diens zalvende woorden zeiden Roger niet veel, en als vanzelf gleden zijn ogen van de sierlijke, gotische bogen achter de preekstoel naar het eeuwenoude balkenplafond.

Buiten riep een vrouwenstem iets, een andere vrouw antwoordde. Dit kon niet waar zijn! Niemand in de wijde omgeving zou het wagen om tijdens de uitvaartdienst van hun laird op het kerkhof te lopen.

Opnieuw wisselde hij een blik met Dougal. Zijn broer maakte met zijn hoofd een knikkende beweging in de richting van de storende geluiden. Roger begreep dat hij iets moest doen, maar het was wel heel wrang dat dit zijn eerste optreden als nieuwe laird van de MacKinsey-clan moest worden.

De dominee maakte met beide handen een gebaar dat iedereen moest gaan staan. Op dit moment kon hij niets, dat moest Dougal toch begrijpen. Met een ernstig gezicht liep hij naar de baar en ging ernaast staan, rechts vooraan. Hij knikte naar zijn broer, die aan de andere kant van de baar kwam staan. Zijn vader, eigenzinnig als altijd, had er de voorkeur aan gegeven om naar zijn graf te worden gedragen door mensen met wie hij dagelijks te maken had gehad, en niet door vooraanstaande leden van de clan of verre familie. En dus stelden zijn persoonlijke bediende, de jachtopziener, de butler en de stalmeester zich achter hem en zijn broer op.

Roger liet zijn blik over de rouwende mensen gaan, keek omhoog naar de drie glas-in-loodramen boven de eikenhouten deur en wachtte totdat de koster die wijd open had gezet.

‘Sta klaar,’ zei hij toen, luid genoeg om door de mannen achter hem te worden verstaan. ‘Til op… Schouder eronder.’

Toen de kist op hun schouders rustte, zetten twee doedelzakspelers het lievelingslied van zijn vader in. Geen geestelijke liederen, had zijn vader hem opgedragen. De laatste wensen van een dode moest je respecteren, ook al had de dominee er bezwaar tegen gemaakt.

Terwijl ze via het gangpad naar de deur schreden, sloten de doedelzakspelers zich bij hen aan. Ze moesten door blijven spelen tot de kist op de bodem van de grafkuil zou rusten en er de laatste bloemen en handenvol aarde op waren gegooid.

‘Kijk nou! Wat een bijzonder gezicht,’ fluisterde Davine.

Ze leunde op een muurtje van lukraak op elkaar gestapelde natuurstenen, de zwaarste en grilligste bovenop. Het muurtje was rondom het kerkje en de begraafplaats ernaast opgetrokken. Ze waren langs een boogvormig hek van metalen spijlen voorbij het kerkje gereden. Erboven was, in sierlijke letters, een naam aangebracht: Struy Church. Aan een ander, kleiner hek verderop hadden zij en Shona hun paarden vastgemaakt.

‘Die kist moet loodzwaar zijn, maar die mannen vertrekken geen spier. Ze dragen precies dezelfde kleur kilt, Davine. Moet je hun kousen zien en die rode kwastjes. Wat apart,’ zei Shona zacht.

‘Stil nou. Dit is een begrafenis. Ik ben bang dat onze aanwezigheid niet erg op prijs wordt gesteld.’ Davine knikte naar een man die zich losmaakte uit de groep mensen achter de baar en rechtstreeks op hen af kwam lopen. Zijn gezicht stond op onweer. Hij ging vlak voor haar en Shona staan, heel imponerend, vooral omdat hij meer dan een kop groter was dan zij. Zijn donkere ogen vonkten, zijn lippen waren strak op elkaar geperst. Vreemd genoeg zei hij niets.

‘Goedemorgen,’ zei Shona. ‘Is er iets van uw dienst?’

‘Wegwezen,’ beet hij hen toe. ‘Jullie hebben hier niets te zoeken.’

Davine legde even kalmerend een hand op Shona’s arm, omdat ze wist dat haar zus heel impulsief kon reageren.

‘En van wie komt dat verzoek?’ vroeg ze kalm.

‘Van onze laird.’

Het klonk alsof daar alles mee was gezegd.

‘We staan hier op afstand heel stil toe te kijken. Waarom stuurt jullie laird ons dan weg?’

De man keek hen aan met zoveel onbegrip, dat Shona haar hoofd afwendde om te voorkomen dat ze toch iets ging zeggen.

Davine kneep in Shona’s arm, en keek naar de grafstenen op het kerkhof.

De mannen die de kist droegen hadden de grafkuil bereikt.

‘Een verzoek van onze laird is een bevel,’ beet de man haar toe. ‘Wegwezen dus jullie.’

‘Hoe heet jullie laird?’

‘Roger MacKinsey. Hij begraaft zijn vader, onze vorige laird. Als jullie niet doen wat hij opdraagt, ben ik bang dat het niet goed met jullie afloopt.’

‘Zeg maar tegen je laird dat het ons spijt dat zijn vader is overleden. Uit respect zullen we hier stil blijven wachten tot de rouwende familie is vertrokken. Daarna zullen we alsnog doen waarvoor we hier zijn gekomen,’ zei Davine op rustige toon. ‘Wij wisten niet dat er vandaag iemand werd begraven.’

Hij aarzelde, draaide zich met een ruk om en beende met grote passen naar de rouwenden, die om het graf stonden. Terwijl de doedelzakspelers onverstoorbaar door bleven blazen, lieten de zes dragers de kist met lange touwen langzaam in de kuil zakken. Ze rechtten hun rug toen die de bodem had bereikt.

Wat een moment om de laird haar boodschap over te brengen, dacht Davine. Maar ze waren niet vanuit Inverness hierheen gekomen om zich botweg te laten wegsturen. Bovendien gedroegen ze zich zoals op een begrafenis werd verwacht. De man die ze had weggestuurd fluisterde iets in het oor van de voorste drager en wees in hun richting. Een jonge man nog, die nieuwe laird, knap ook, een rechte neus, hoekige kaken, en geen snor of baard, wat tussen de andere mannen opviel. Hij luisterde met gebogen hoofd. Toen keek hij op. Over de grafstenen heen, sommige met sierlijke Keltische kruisen erop, ontmoetten hun ogen elkaar. Even hielden die elkaar vast, langer dan bij de situatie paste, dat voelde zij, dat moest hij ook voelen. Toen draaide hij zich om naar de kuil, pakte een hand aarde uit een klaarstaande rieten mand en gooide die op de kist.

3

..

Tijdens de begrafenis was het droog gebleven. Nu voorspelden inktzwarte wolken in het westen niet veel goeds. Roger, die met Dougal voor de stoet uit reed, tuurde er bezorgd naar.

‘Met wat geluk zijn we thuis voordat het gaat onweren,’ zei hij.

‘Ik ben bang van niet.’ Dougal keek over zijn schouder naar de ruiters en de twee koetsen daarachter. ‘Als de koetsen de brug maar over zijn voordat het gaat stormen.’

‘Oom Collin zal blij zijn dat hij bij ons in Erchling Castle overnacht,’ zei Roger met een grijns. ‘Voor tante Malina en onze nichtjes zou het een drama zijn geworden als het noodweer losbarstte voordat ze in Inverness waren. Een koets met maar één paard ervoor… Hoe bedenkt Collin dat?’

‘Wat dacht je van die twee vrouwen op het kerkhof?’ vroeg Dougal. ‘Ze zijn niet van hier, en ze zagen er niet uit of ze tegen een stootje kunnen. Sassenachs, volgens Aleck.’

‘Waarom dacht hij dat?’

‘Ze spraken geen Gaelic, en gedroegen zich alsof ze het hier voor het zeggen hadden. Echt van die arrogante Engelsen.’

‘Je moet van goeden huize komen om Aleck af te troeven en hem om een boodschap te sturen,’ wierp Roger tegen.

‘Wat moest hij jou eigenlijk van ze vertellen?’

‘Dat ze niet zouden vertrekken, maar dat ze uit respect voor onze overleden vader zouden wachten tot wij waren vertrokken.’

‘Wachten waarmee?’

Roger haalde zijn schouders op. ‘Dat zeiden ze er niet bij.’

‘Toen we weggingen, heb ik gezien dat ze over de begraafplaats liepen en naar grafstenen keken,’ zei Dougal.

De begroeiing aan weerszijden van het pad werd iets dikker en groener. Een kille windvlaag joeg door takken vol met knoppen en teer voorjaarsgroen.

‘Net op tijd bij de brug,’ zei Roger opgelucht.

Toen hun paarden de stenen brug over Farrar River op liepen, vielen de eerste regendruppels. In de verte schoot boven de rivier een bliksemschicht naar beneden.

Aan de andere kant van de brug kwam Aleck bij hen rijden.

‘Wat wilt u, my lord? Doorrijden of schuilen in de herberg van Cnoch? Ik kan iemand vooruit sturen om u aan te kondigen.’

Roger keek naar zijn broer. ‘Nat worden we toch wel, en de vrouwen zitten droog in hun koets.’

‘De weg is redelijk beschut. Wat mij betreft rijden we door.’

‘Uw oom, en zijn zoon?’ probeerde Aleck.

‘Daar worden ze sterk van.’ Roger keek hem met een grijns aan. ‘Blijf maar achteraan rijden, Aleck. En kom me waarschuwen als er iets misgaat.’

‘Wat nu? Het gaat zo stortregenen. En ik ben bang voor onweer,’ bekende Shona, terwijl ze naar de donkere lucht tuurde.

‘Misschien hebben ze een deur van het kerkje opengelaten.’

‘Ik probeer voor, en jij kijkt of er een achterdeur is, oké?’ vroeg Shona.

De achterdeur bleek op slot te zitten, en ook de voordeur was dicht.

‘Wat doen we?’ herhaalde Shona.

‘Zo’n bui duurt niet eeuwig. Laten we maar gaan schuilen in het voorportaal.’

‘En onze paarden dan?’ Shona tuurde angstig naar de inktzwarte wolken die razendsnel dichterbij kwamen, alsof ze langs de hemel rolden. Opeens begon het hard te waaien. De lange takken van de oude eikenbomen zwiepten vervaarlijk heen en weer.

‘Die zetten we vast aan het grote hek voor de ingang. Dan zijn ze dichtbij en kunnen we ze kalmeren.’

Terwijl ze hun paarden van het ene hek naar het andere verplaatsten, kliefden de eerste bliksemschichten door de lucht. Ze hadden de dieren nog niet vastgezet, of een zware donderslag liet de bodem trillen.

‘Ramsey wordt nerveus,’ zei Shona, ‘net als ik. Kijk eens hoe hij zijn neusgaten openspert.’

‘Rustig tegen hem praten,’ raadde Davine aan. Ze negeerde de regen, nam Bonnies snuit in haar handen en fluisterde geruststellend tegen haar merrie. Haar nabijheid kalmeerde ook Ramsey.

De hemelsluizen gingen open. Opeens geselde een zware regenbui het kerkje en de omgeving. Takken van de bomen rond het kerkhof braken af. De bui zat vrijwel boven hen, want na elke bliksem volgde direct een donderslag.

Ze brachten zich in veiligheid in het voorportaal. Davine sloeg een arm om Shona’s schouders. Zij was ook bang, maar stond niet zo te trillen als haar zus.

Een keiharde klap, alsof er een kanonskogel vlakbij insloeg. Geraas en gekletter van dakpannen die op het tegelpad naast de kerk in stukken vielen.

‘Grote god!’ schreeuwde Shona. Ze klampte zich aan haar vast. ‘Kijk Ramsey nou.’

De hengst stond op zijn achterbenen met zijn voorhoeven op het hek. Zijn ogen puilden uit, zijn neusgaten stonden wijd open en hij hinnikte als een bezetene.

‘Blijf jij maar hier.’ Donder en bliksem trotserend liep Davine naar Ramsey toe en praatte bezwerend tegen hem. Hij mocht niet nog meer in paniek raken en een poging doen om zich los te rukken. Als hij met hek en al op hol sloeg, zou hij zich ernstig kunnen verwonden. Gelukkig bleef Bonnie een stuk rustiger, en ze duwde haar snuit tegen Ramseys hals. Het werkte. Ramsey plantte zijn voorbenen weer op de grond en liet toe dat Davine zijn snuit aaide. Ze ging zo op in wat ze deed, dat ze zich er nauwelijks van bewust was dat de regen op haar neer kletterde.

Van het ene op het andere moment was het onweer over. De wind ging liggen en het werd doodstil.

‘Hemeltje! Je bent kletsnat. Kun je zo wel terug naar Inverness?’ Shona keek haar bezorgd aan. ‘Dit is iets heel anders dan je met een koets door Londen laten rijden,’ voegde ze er met een brede glimlach aan toe.

‘Het valt wel mee.’ Davine trok haar tweedjasje uit en schudde het droog. Haar pet was gelukkig niet doorweekt. ‘Rijden maar,’ zei ze, terwijl ze haar lange rode haar er weer onder propte.

‘Ik vond je heel dapper, Davine.’

Ze glimlachte. ‘Het was het allemaal waard.’

‘Die steen, bedoel je?’

‘Ja. We weten nu dat onze opa hier begraven ligt. Nigel MacBride, 1775-1843. Laird van 1810-1843,’ somde Davine op. ‘Papa is in Londen begraven en na hem is er geen nieuwe laird meer geweest. Vreemd dat een laird van de ene clan zich laat begraven bij een kerkje dat op het grondgebied staat van een andere clan.’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘De laird bij de begrafenis van zojuist was geen MacBride, maar een MacKinsey. Dit gebied is dus niet van hem en zijn clan, al gedroeg hij zich wel zo.’

4

..

‘Uw rentmeester vraagt of u even tijd voor hem hebt, my lord.’

‘Moet dat nu?’ reageerde Roger geprikkeld.

Na de maaltijd hadden hij en Dougal zich teruggetrokken in de bibliotheek van het kasteel. Ze zaten in gemakkelijke fauteuils en staarden naar de vlammen in de schouw. Tussen hen in stond een tafeltje met twee glazen whisky en een zilveren bakje, waarin ze af en toe de as van hun sigaren tipten. Oom Collin was vermoeid en had zich teruggetrokken in de kamers waarin hij met zijn gezin was ondergebracht.

‘Hij had u al veel eerder willen spreken, my lord. Maar uit respect heeft hij gewacht tot uw vader begraven was,’ zei Graham.

Roger keek de butler scherp aan.

‘Heb ik het goed dat jij al weet waarover het gaat?’

Graham knikte. ‘Ja, my lord. En na vandaag is het dringender geworden. Daarom wil Archibald u zo snel mogelijk op de hoogte brengen.’

‘Dringender? Je maakt me nieuwsgierig. Laat hem maar komen.’

‘Enig idee waarom Archibald opeens zo’n haast heeft?’ vroeg hij aan Dougal.

‘Ik weet alleen dat een aantal pachtboeren problemen veroorzaakt.’

‘Dan weet je al meer dan ik. Vader regelde dingen op zijn manier en liet zo veel mogelijk over aan Archibald. Dat kon ik het beste ook maar doen, heeft hij me op het hart gedrukt.’

‘Is dat zo?’

‘Ja. Ik kon volledig op Archibald vertrouwen. Die was van alles op de hoogte. Dat was het zo’n beetje. Vader was al te ziek om meer aan hem te kunnen vragen.’

‘Eigenlijk weet niemand van ons hoe vader het landgoed beheerde.’ Dougal boog zich opzij om de as van zijn sigaar te tippen, pakte zijn glas van het tafeltje en goot de whisky in één keer achterover.

‘Mister Archibald, my lord,’ kondigde Graham de rentmeester aan.

Archibald moest zijn hoofd buigen om die niet tegen de draagbalk van de doorgang te stoten. Hij had een forse, imponerende gestalte, en donker, bijna zwart haar. Zijn lippen gingen schuil achter een hangsnor en hij had diepliggende donkere ogen.

‘Neemt u mij niet kwalijk, my lord, dat ik het niet langer kon opkroppen. Ik had wel willen wachten, maar na vandaag, op het kerkhof… U, als onze nieuwe laird, moet toch als eerste op de hoogte zijn, dacht ik.’

‘Heeft het iets te maken met die twee vrouwen?’

Archibald knikte. ‘Aleck vertelde me dat ze hem behandelden alsof hij hun bediende was. En hij gehoorzaamde nog ook.’

‘Daar hebben wij ons ook al over verbaasd.’ Roger pakte zijn whiskyglas en kiepte het achterover. ‘Maar ik neem aan dat je me niet komt storen om me dat te vertellen.’

‘Nee, my lord. Het ligt allemaal wat ingewikkeld.’ Archibald zuchtte. ‘Die vrouwen vormen een bedreiging voor uw landgoed, en voor de clan.’

‘Wat zeg je nou?’ Roger zette zijn glas iets te hard neer. ‘Twee Londense wichten die hier niets te zoeken hebben, een bedreiging? Laat me niet lachen.’

‘Uw vader zou er niet om gelachen hebben. Die heeft dingen gedaan waar u geen weet van hebt. Het is een nogal lang verhaal. Ik zou het u nu graag vertellen.’

Roger keek naar Dougal. ‘Staat jouw hoofd ernaar?’

‘Niet echt. Maar ik ben wel erg nieuwsgierig geworden.’

‘Goed, Archibald. Pak een stoel’ – Roger wees op twee houten stoelen die bij een tafeltje voor het raam stonden – ‘en kom erbij zitten.’

De rentmeester deed wat hem werd opgedragen. ‘Waar zal ik beginnen?’ zei hij ernstig. ‘Weet u wat, ik val maar meteen met de deur in huis.’ Hij haalde even diep adem. ‘Het landgoed levert al jaren onvoldoende op om het kasteel te onderhouden en al het personeel te kunnen betalen.’

‘Die deur valt niet, die knalt naar binnen,’ gromde Roger geschrokken. ‘Daar wist ik niets van.’

‘Niemand wist ervan, behalve uw vader en ik. Bent u ervan op de hoogte dat

de graanoogst de laatste jaren matig was, vorig jaar zelfs slecht?’

‘Mijn vader heeft daar niets over verteld.’

‘Dan zult u evenmin weten dat ook andere gewassen onvoldoende opleverden. We hebben het opgelost door boeren van de MacBride-clan aan ons te binden.’

‘Heeft mijn vader dan land bijgekocht?’

‘Daar was geen geld voor, my lord. Hebt u enig idee wat er is gebeurd met de MacBrides?’

‘Onze buren? De relatie is nooit goed geweest, dat is alles wat ik weet.’

‘De oude Nigel MacBride is drieëntwintig jaar geleden gestorven.’

‘Ja, en?’ vroeg Dougal.

‘Dat was een laird met gezag. Uw vader en hij konden het niet goed met elkaar vinden, maar ze respecteerden elkaar wel. Zijn enige zoon, Irvin, volgde hem op. Die trouwde met een adellijke, Londense dame. Zij vond het leven hier barbaars, werd beweerd, en dus ging ze terug naar Londen. Irving MacBride had een zwakke gezondheid en kon slecht tegen het klimaat hier. Daarom vertrok ook hij naar Londen. Het beheer van zijn landgoed liet hij over aan een rentmeester.’

‘Zoals mijn vader dat grotendeels aan jou overliet,’ zei Roger.

Archibald knikte. ‘Irvin MacBride heeft zich hier nooit meer laten zien. Hij stierf een paar jaar na zijn vertrek. Zijn weduwe erfde Carnoch Castle en het landgoed, maar dat had haar belangstelling niet. Ze had de opbrengst ervan ook niet nodig, want ze was rijk genoeg.’

‘Waarom zeg je “was”?’ vroeg Roger.

‘Omdat ze vorig jaar is overleden, my lord. De twee vrouwen op het kerkhof zijn haar dochters.’

Even viel er een diepe stilte.

‘Hoe weet jij dat allemaal zo goed?’

Archibald haalde diep adem. ‘Ze verblijven al een paar weken in Inverness. Daar hebben ze alle kamers van een herberg afgehuurd voor zichzelf en hun personeel. Mensen praten natuurlijk over zoiets. Ze hebben een ploeg ambachtslieden aan het werk gezet om Carnoch Castle op te knappen. Aleck is er een keer wezen kijken. Het dak is vernieuwd, de tuinen zien er weer netjes onderhouden uit, en er wordt gewerkt aan een grotere paardenstal, vertelde hij.’

‘Het lijkt er dus op dat we nieuwe buren krijgen, Roger. Ze zijn niet getrouwd, neem ik aan. Anders zouden ze niet zonder hun echtgenoten hiernaartoe zijn gekomen. Dat creëert kansen.’ Dougal keek geamuseerd.

‘Dat weet ik niet, my lord. Wat ik wel heb gehoord is dat ze de afgelopen tijd regelmatig op bezoek zijn geweest bij een notaris en dat ze om een uittreksel uit het landregister hebben gevraagd.’

‘En wat betekent dat voor ons?’ vroeg Roger.

Archibald kuchte en keek een beetje beschaamd. ‘Uw vader heeft zich land toegeëigend dat niet van hem was, my lord. Blijkbaar heeft iemand de pachtboeren die erop wonen inmiddels duidelijk gemaakt dat hun landerijen van de MacBrides zijn, en niet van ons.’

‘Weet jij waar de werkelijke grens tussen ons gebied en dat van de MacBrides loopt?’ vroeg Dougal.

‘Dat is Farrar River, my lord. In de brug waren grensstenen gemetseld.’

‘Waren? Bedoel je dat onze vader die heeft laten weghalen?’

Archibald knikte. ‘Ik schaam me dat ik eraan heb meegewerkt.’

Roger floot zachtjes. ‘Onze vader heeft zich dus laten begraven in de grond van een andere clan. Dat kan niet en dat mag niet. Waarom heeft hij dat in vredesnaam zo gewild?’

‘Om voor de buitenwereld de claim op de nieuwe grond sterker te laten lijken, my lord.’

‘Als onze vader had geweten dat de erfgenamen van Nigel MacBride bij zijn begrafenis al kwamen protesteren, dan had hij zich omgedraaid in zijn graf,’ zei Dougal nogal respectloos. ‘En jij hebt nota bene geprobeerd om die vrouwen van hun eigen grond weg te sturen, Roger. Wat een bizarre toestand is dit.’

‘We zitten volgens mij flink in de problemen.’ Roger stond op, liep met zijn glas naar de buffetkast, pakte een van de kristallen karaffen en schonk een bodempje whisky in. ‘Jij nog?’ vroeg hij aan zijn broer.

5

..

‘My ladies.’ De notaris knikte hen vriendelijk toe. ‘Gaat u zitten.’ Hij wees op twee statige, met beige leer beklede stoelen voor zijn eikenhouten bureau. ‘Ik heb goed nieuws voor u,’ zei hij toen ze zaten. Zijn vingers speelden met het lint om de leren map die voor hem lag. Over een brilletje met gouden montuur keek hij hen aan.

‘Allereerst: alle documenten die u mij hebt overhandigd zijn legitiem bevonden.’

‘Twijfelde u daar dan aan?’ vroeg Davine verbaasd.

‘Nee, my lady. Maar ik mocht alleen verder aan uw opdracht werken als de documenten op echtheid waren gecontroleerd. Het draaide niet alleen om de eigendomsbewijzen. Ik moest ook uw persoonlijke gegevens nagaan: uw geboortebewijzen, de huwelijksakte van uw ouders, enzovoorts. Voor mij stond al snel vast dat het om een formaliteit ging.’

‘Prettig om te horen. Hoe groot is ons landgoed precies?’ wilde Shona weten.

‘Heb ik het goed dat u de jongste bent?’ vroeg hij.

‘Ik ben vier jaar ouder dan mijn zus,’ antwoordde Davine.

‘Dan is er misschien toch iets wat lady Shona zal teleurstellen,’ zei hij voorzichtig. ‘Het grondgebied van de clan mag namelijk niet worden opgedeeld. De clausule in de eigendomsakte is daar glashelder over.’

‘En wat betekent dat precies?’ informeerde Shona met gefronste wenkbrauwen.

‘Dat u nergens recht op hebt, behalve als uw zus alles aan u toewijst. Het spijt me, maar ik kan niets aan die regel veranderen.’

‘Niet iets om je druk over te maken, Shona. Carnoch Castle is gewoon van ons tweeën en we beheren het landgoed samen. Mocht mij iets overkomen, dan gaat het alsnog op jou over.’ Davine glimlachte naar haar zus.

‘Ik hoop het natuurlijk niet, my lady, maar het is wel juist,’ zei de notaris. ‘Ik heb overigens ook goed nieuws voor uw zus. Uw moeder is zo verstandig geweest om in haar nalatenschap onderscheid te maken tussen de bezittingen van wijlen uw vader en haar eigen vermogen. Daar geldt de clausule niet voor.’ Hij keek hen een voor een aan. ‘U bent daardoor beiden zeer vermogend geworden.’

‘Dank u wel,’ reageerde Davine formeel. ‘Onze notaris in Londen had ons daar al van op de hoogte gesteld. Mag ik de papieren van u hebben?’

‘Natuurlijk, natuurlijk…’ Hij schoof de map naar haar toe. ‘Daar zit alles in, behalve de kaart die ik voor u heb laten tekenen.’

Hij stond op en liep naar een imposante kast met glazen deurtjes voor de opbergvakken en schuifladen eronder. Een daarvan trok hij open en haalde er een rol uit.

Even later lag er een grote kaart op het bureau. Daarop waren rivieren en lochs blauw ingekleurd, de hooglanden donkergroen en het bouwland langs de rivieren lichtbruin.

‘Het is maar een globale kaart, maar het geeft u in elk geval een indruk. Kijk, hier zijn we nu.’ Hij wees op de naam Inverness. ‘Daar ligt Carnoch Castle. Dat is met een vierkantje aangegeven, net als Erchling Castle. Dat ligt er zo’n vier mijl vandaan, even boven Farrar River. Dat is de grens tussen uw gebied en dat van de MacKinseys.’

‘Het kerkje van Struy ligt dus in ons gebied,’ stelde Davine met een veelzeggende blik op haar zus vast. ‘Ik neem aan dat de MacKinseys daarvan op de hoogte zijn?’

‘Daar kan ik niets over zeggen, my lady.’ De notaris keek wat moeilijk. ‘In de loop van de tijd verschuiven de grenzen tussen de clans weleens een stukje. Zonder slag of stoot gaat dat vaak niet. Schotten kunnen koppig en vasthoudend zijn. Als u hier komt wonen, zult u daaraan moeten wennen.’

‘De grenzen staan toch beschreven in onze eigendomspapieren?’

‘Dat klopt. Er zit ook een uittreksel bij van de grondregistratie door de overheid. In dit geval is er geen twijfel mogelijk.’

‘Hoe bedoelt u dat?’

‘Uw landgoed wordt aan drie kanten begrensd door een rivier. Farrar River in het noorden, tot aan Loch Beannacharan.’ Hij wees het meer aan.

Shona schoot in de lach. ‘Zoals u dat uitspreekt, en zo vloeiend. Dat gaat ons nooit lukken.’

De notaris glimlachte. ‘Veel namen worden geschreven en gesproken in Gaelic, onze oorspronkelijke taal.’

Er klonk iets van trots in zijn stem.

‘Deze is makkelijker,’ vervolgde hij. ‘Glass River.’ Met een vinger volgde hij een brede, kronkelende rivier. ‘De zuidgrens wordt gevormd door Cannich River, tot aan Loch Carrie. Daar kunt u uw tong toch niet over breken?’

‘Vast niet.’ Davine keek op van de kaart. ‘Als ik iemand ervan moet overtuigen dat Farrar River onze noordgrens is, kan ik die persoon dan naar u verwijzen?’

‘U bedoelt lord MacKinsey, de nieuwe laird, neem ik aan.’ Hij keek bedenkelijk. ‘Ik wil me er liever niet mee bemoeien, my lady. Wat u kunt doen is hem erop wijzen dat ik hier afschriften heb van uw documenten. Hij kan een verzoek indienen om die te mogen inzien.’

‘Ik proef uit uw woorden dat u ervan op de hoogte bent dat de vorige MacKinsey-laird zich een deel van onze grond heeft toegeëigend,’ merkte Davine op.

‘Als notaris kan ík zulke dingen niet proeven, my lady,’ zei hij afgemeten. ‘Ik werk met documenten, met bewijzen. Zolang dit geen officiële kwestie is, weet ik van niets en kan ik ook niets voor u doen.’

‘En hoe wordt zo’n “kwestie” officieel?’

Hij zuchtte. ‘Door mogelijke wederrechtelijke landtoe-eigening te melden bij de overheid. Mag ik u een goede raad geven, my lady?’

‘Natuurlijk.’

‘Doet u dat niet. U jaagt daarmee iedereen tegen u in het harnas, vooral omdat u niet van hier bent.’

‘Wat raadt u mij dan aan?’

‘Los mogelijke onenigheid over de grens tussen u en de MacKinseys onderling op. Komt u daar niet uit, dan kunt u altijd nog andere stappen ondernemen. Bedenk ook dat u en de MacKinseys misschien nog heel lang buren zullen zijn. In dit land hebben die elkaar soms hard nodig.’

Hij rolde de kaart weer op, deed er een lint omheen en overhandigde haar de rol. ‘Heeft u verder iets te vragen? Kan ik nog iets voor u doen?’

‘Nee hoor. Dank u wel. We zullen over uw woorden gaan nadenken.’

6

..

‘Waarom heb je die notaris niets gevraagd over onze pachtboeren?’

Davine haalde haar schouders op. ‘Hij liet heel duidelijk merken dat hij zich niet met zulke zaken wil bemoeien. Bovendien kijkt hij nog steeds een beetje vreemd tegen ons aan, al liet hij dat minder merken dan de vorige keer.’

Shona grinnikte. ‘Twee jonge vrouwen, niet getrouwd… En ook nog eens rijk! We vallen hier toch meer uit de toon dan je verwacht had, hè?’

‘We kunnen hier wel rustig in een herberg zitten lunchen zonder dat overal om ons heen mannen opduiken die om onze aandacht smeken,’ zei Davine nuchter, terwijl ze om zich heen keek. ‘Ze weten hier zo langzamerhand best wie we zijn, en toch laat iedereen ons met rust.’

Ze zaten aan een langwerpige houten tafel midden in de herberg. De waard, met een lang zwart schort voor en een droogdoek over zijn schouder, had naast de borden met wildbraad een vork en een mes op de houten tafel gelegd. Ongevraagd had hij een kannetje wijn met twee glazen gebracht. ‘Voor de dorst. Laat het jullie smaken, my ladies.’

‘Die laird gisteren, en die kerels die de kist droegen in hun Schotse rokken. Die zagen er best aantrekkelijk uit.’ Shona’s ogen twinkelden.

‘Kilts, zo heten die rokken. Een heel Schots kostuum heet tartan, geloof ik.’ Davine pakte haar bestek, sneed een mals stukje hertenbout af en prikte het aan haar vork. ‘Hmm, lekker. We zouden bespreken hoe we verdergaan, Shona. Heb je ideeën?’

‘Onze rentmeester heeft je uitgelegd wat pachtboeren van ons verlangen. Maar is het niet juist zijn schuld dat alles zo is misgelopen?’

‘Volgens mij heeft mama daar de meeste schuld aan, omdat ze zelden naar Carnoch Castle omkeek. Ze wist volgens mij ook niet dat Callum ziekelijk was. Hij is trouwens minder oud dan hij eruitziet.’

‘Hè? Hoe weet je dat?’

‘Van onze waard hier. Die laat weleens wat los als ik hem iets vriendelijk vraag. Callum heeft nog voor lord Nigel gewerkt, vertelde hij.’

‘Onze grootvader dus.’

‘Ja. Tijdens een jachtongeluk is hij getroffen door een kogel, die een long schijnt te hebben doorboord. Sindsdien is hij kortademig en vaak ziek. Beroerd voor een man die net zestig is, zei de waard erbij.’

‘Dat is sneu. Mag hij op het landgoed blijven wonen?’

‘Natuurlijk. Hij heeft zijn best gedaan om het meest noodzakelijke onderhoud te laten plegen.’

‘Goed. Wat zei Callum precies over die pachtboeren?’

‘Hij had de laatste jaren geen fut meer om ze zaaigoed te geven en hulp te bieden bij de oogst. Toen hebben de MacKinseys dat gedaan en ze daardoor aan zich gebonden.’

‘En nu wil jij bij die aantrekkelijke laird op bezoek gaan om alles samen gezellig te bespreken?’ vroeg Shona met een ondeugende blik in haar ogen.

‘Samen met jou, ja.’

‘Ik heb niets in te brengen, want die grond is niet van mij.’ Shona trok een pruillip.

‘Doe niet zo flauw!’

‘Ik denk dat je meer indruk maakt als je het alleen gaat opknappen. En je bent diplomatieker dan ik.’

‘Meen je dat nou?’

‘Als je erop staat, gaan we samen. Maar dan loop je wel het risico dat ik er zomaar van alles uitflap.’

‘Ik ga wel alleen, morgen al. Dan is het maar afgehandeld.’

Shona keek verrast. ‘Hmm… Stuur je wel een bode om je bezoek aan te kondigen?’

Davine dacht even na. ‘Nee. Ik overval hem gewoon. Als hij niet thuis is, ga ik wel een andere keer.’

‘Spannend. Dan rij ik het eerste stuk met je mee en ga door naar Carnoch Castle om te kijken of alles daar zo ver is gevorderd dat we er misschien kunnen overnachten.’

‘Alles naar wens, lady’s?’ kwam de waard vragen.

‘Het smaakt uitstekend. Ik wil nog wel een glas wijn. Jij ook, Shona?’

Haar zus knikte instemmend.

‘Die man daar vroeg of u de nieuwe eigenaars bent van Carnoch Castle. Ik wist niet of u het op prijs zou stellen als ik daar antwoord op gaf,’ zei de waard even later terwijl hij twee glazen voor hen neerzette. Hij wees op een grote man in een pelsjas, die zijn geweer tegen de bar had gezet.

‘Geen probleem, hoor. We hebben niet zoveel geheimen,’ antwoordde Davine.

‘Zo te zien is het een jager,’ zei Shona. ‘Ik wilde dat ik meer over jagen wist. Kan er goed op ons landgoed worden gejaagd?’

‘Dat kunt u wel zeggen, my lady. U zult snel een jachtopziener moeten aanstellen, verwacht ik.’ De waard liep terug naar de bar voor ze hem meer konden vragen.

‘Meen je dat nou, Shona? Wil je zelf gaan jagen?’

‘Wie weet? Maar eerst wil ik er alles over te weten komen,’ herhaalde ze.

‘Dan komt hier je kans.’ Davine grinnikte en knikte naar de bar.

De jager was van zijn kruk gegleden en kwam hun kant op. Hij had een woeste, onverzorgde haardos, een lange ruige baard en knalblauwe ogen, die prachtig afstaken tegen zijn donkere haarkleur.

Dat was niet alleen haar opgevallen, zag Davine toen ze naar haar zus keek. Ze staarde net iets te lang naar hem.

‘Goedemiddag, my ladies. Mijn vriend vertelt me dat u meer wilt weten over de jacht hier?’

Een zware, sonore stem. Een mengsel van buitenlucht en whisky hing opeens boven de tafel.

‘Ja, graag,’ zei Shona. ‘Dat is toch een jachtgeweer?’

Hij schoot bulderend in de lach. ‘Als u dat al niet weet… Waar moet ik dan beginnen?’

7

..

Nieuwsgierig keek Davine naar Erchling Castle. Ze liet Bonnie stapvoets lopen om alles goed in zich te kunnen opnemen. Het kasteel was opgebouwd uit ronde, spitse torens, afgewisseld door meer robuuste rechthoekige torens met schuine daken. Kleine hoektorentjes gaven het gebouw iets speels.

Toen ze dichterbij kwam was er geen teken van leven te bespeuren. Vreemd. Ze had minstens een paar blaffende honden verwacht. Ze steeg af, zette Bonnie vast aan een ring in de muur, liep het bordes op en liet de grote klopper op de eikenhouten voordeur vallen. Het duurde lang voordat voetstappen verraadden dat het kasteel niet verlaten was.

Geknars van het slot. Langzaam ging de fraai bewerkte deur open. In de deuropening verscheen een man in zwarte, formele kledij. De butler, nam ze aan. Hij nam haar afstandelijk op.

‘Wat is er van je dienst?’ klonk het weinig uitnodigend.

Ze haalde een keer diep adem. ‘Ik wil de laird spreken,’ zei ze zo kalm mogelijk.

‘Heb je een afspraak?’

‘Dat is niet nodig. Roger MacKinsey wil mij ook spreken. Wil je me meteen aandienen?’

De eerste aarzeling verscheen op zijn gezicht. Even ging zijn blik naar Bonnie. Niet veel vrouwen kunnen zich zo’n paard permitteren, zag ze hem denken.

‘Wie moet ik zeggen dat belet vraagt?’

Inwendig grinnikte ze om zijn taalgebruik.

‘Lady Davine MacBride.’ Ze nam hem koeltjes op.

Zijn ogen verwijdden zich. Opvallend gedienstig deed hij de deur verder open en liet haar binnen in een ruime hal.

‘Wilt u hier wachten, terwijl ik his lordship waarschuw?’

Ze knikte instemmend en keek om zich heen. De hal werd gedomineerd door een brede, houten trap met sierlijk bewerkte leuningen. Er kwamen twee boogvormige doorgangen op uit. Aan de muren hingen portretten van voorouders en schilderijen met jachttaferelen.

Sneller dan ze had verwacht verscheen de laird boven aan de trap. Hij keek verrast op haar neer.

‘Lady Davine MacBride.’ Zijn stem klonk luid door de hal. ‘Wat een onverwacht genoegen.’

Kalm liep hij een paar treden af. Een lange, slanke man, gekleed in een rijbroek en een dikke, wollen kabeltrui die hoog om zijn nek sloot. ‘Wat kan ik voor u doen?’

‘Ik wil u allereerst condoleren met het verlies van uw vader.’

Langzaam liep hij de trap verder af en kwam voor haar staan. Op het kerkhof had ze zijn gezicht minder goed kunnen zien. Zijn door de buitenlucht gebruinde huid gaf hem iets stoers, iets aantrekkelijks. Hij was iets ouder dan zij, schatte ze, maar niet boven de dertig.

‘Dank u wel. Is het uw gewoonte om onverwacht bij iemand binnen te vallen, lady Davine?’ vroeg hij, terwijl hij haar strak aankeek.

Die ogen… Diepblauw. Rond de iris leek een zwart randje geschilderd. Het fascineerde haar zo, dat ze zijn blik veel te lang vasthield.

‘Alleen bij goede vrienden en familie,’ antwoordde ze. ‘Maar nood breekt soms wet. Ik wil iets met u bespreken wat nogal dringend is.’

Er verscheen een lachje op zijn gezicht, dat hem nog aantrekkelijker maakte. ‘Ik mag mezelf dus als een bevoorrechte beschouwen.’ Hij hield zijn hoofd een beetje schuin en nam haar peinzend op.

‘Papa… Papa…’ Er kwam een meisje van een jaar of zes de trap af rennen. Ze ging naast Roger staan en schoof haar hand in de zijne. ‘Ik wist niet dat je bezoek kreeg. Wie is dat?’

Ze voelde een steek van teleurstelling. Hij was getrouwd. Meteen liet ze zich door haar knieën zakken en ging op haar hurken voor het meisje zitten.

‘Ik ben Davine,’ zei ze. ‘En wie ben jij?’

‘Leane.’

‘Wat een mooie naam, en wat zit je haar leuk. Heeft je mama die vlechtjes gemaakt en die strikken erin gedaan?’

Het meisje keek bedremmeld. ‘Nee, Ainy. Mama zit in de hemel te wachten tot ik haar kom vertellen wat papa en ik allemaal hebben beleefd.’

Ze slikte, wist even niets te zeggen.

‘Dan heb je vast een heel geduldige en lieve moeder,’ zei ze uiteindelijk.

Het meisje knikte een paar keer, zodat haar vlechtjes op en neer dansten.

‘Ainy is ook lief,’ zei ze.

‘Wie is dat?’

‘Mijn eh… Hoe heet dat ook weer, papa?’

‘Gouvernante,’ antwoordde Roger.

Zijn stem verried dat hij geëmotioneerd was. Toen ze weer opstond en hem aankeek, las ze verdriet in zijn ogen.

Boven aan de trap verscheen een aantrekkelijke vrouw met een blonde paardenstaart, gekleed in een eenvoudige donkergroene jurk.

‘Leane,’ zei ze. ‘Je mag niet zomaar weglopen.’

‘Ga maar terug naar Ainy,’ zei Roger.

‘Zie ik je nog een keer, Divine?’ vroeg ze.

‘Davine,’ verbeterde ze lachend. ‘En dat denk ik wel, hoor.’

Leane holde zorgeloos de trap weer op.

‘Wat een engeltje,’ liet ze zich ontvallen.

Roger knikte en draaide zijn gezicht weg. ‘Geef Maira opdracht om een afternoon tea voor ons klaar te maken, Graham.’

‘My lord.’ De butler, die op gepaste afstand had staan wachten, knikte.

‘En neem eerst de jas van lady Davine aan.’

Nadat ze haar jasje had uitgetrokken, besefte ze dat ze haar tweed pet nog op had. Ook al was ze niet uit op het effect ervan, ze kon toch niet voorkomen dat haar lange rode haar als een waterval over haar schouders viel toen ze hem afzette.

8

..

‘Succes, Davine. Laat je niet inpakken door die stoere laird, hè? En straks hoor ik alles van je.’

Met die woorden had Shona afscheid genomen van haar zus. Ze had Davine nog even nagekeken terwijl die, met een kaarsrechte rug op Bonnie zittend, de lange laan naar het kasteel op reed. Had ze toch niet met haar mee moeten gaan?

Ze gaf Ramsey de sporen en volgde in galop het brede pad dat naar Struy voerde en doorliep naar Carnoch Castle. Voor de brug over Farrar River hield ze haar paard in en bracht hem precies in het midden tot stilstand. Ze was hier al een paar keer geweest, samen met Davine. En elke keer had het iets magisch gehad om over een eeuwenoude brug hun eigen land, het grondgebied van de MacBrides-clan, binnen te rijden. Hoeveel van hun voorouders hadden niet over deze brug gereden? Zou grootvader Nigel ook midden op de brug hebben stilgestaan om in het water van de rivier te staren? Haar moeder had dat misschien ook wel gedaan, terwijl ze niets van dit land moest hebben. Vreemd dat ze juist op deze plek aan haar moeder dacht alsof ze nog leefde, alsof ze elk moment naast haar kon komen staan.

Ze spoorde Ramsey weer aan en reed in kalme draf verder. De weg boog naar links, in de richting van River Glass. Aan weerszijden lag bouwland, met hier en daar een boerderijtje. Al snel kwam ze zo dicht bij de rivier, dat ze het geruis van het snelstromende water kon horen. En niet alleen dat! In de verte, waar het bouwland plaatsmaakte voor bomen en struikgewas, klonk aanhoudend geblaf.

Het landschap werd vanaf hier naar Carnoch Castle toe geleidelijk ruiger. De eerste keer had ze haar paard goed moeten leiden om te voorkomen dat hij op het onregelmatige pad een misstap maakte. Op sommige plekken draaide de weg iets van de rivier vandaan en liep omhoog, rechtstreeks het onherbergzame rotsgebied in. Gelukkig wist ze nu dat er dan al snel een bocht terug naar de rivier volgde.