Marcella Kleine

Dromen op Bali

..

..

..

..

..

..

..

..

Hi lieve lezer,

Na een akelige gebeurtenis vertrekken Jamila en haar vriend Chris naar het paradijselijke Bali voor een welverdiende vakantie. Als Chris voor zijn werk terug moet naar huis, blijft Jamila alleen achter. Maar een ontmoeting met de tienjarige Bulan die voor zijn zieke moeder zorgt, zet haar meteen in de actiemodus. Ze gaat er alles aan doen om hen te helpen. Daarbij krijgt ze hulp van de charismatische Julien die — ongewild — haar hart sneller laat kloppen. 

Enjoy!

X Juul

Juul van De Verhalenfabriek

PS Het zou leuk zijn als je me volgt op Instagram of Facebook: Juul_DeVerhalenfabriek. Of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief als je op de hoogte wilt blijven van alle nieuwe Tussendoortjes! Scan de QR-code:

© 2024 Marcella Kleine

Omslagontwerp: © De Verhalenfabriek

Boekverzorging: Michiel Niesen

..

isbn 9789461098740

nur 343

..

Meer informatie over De Verhalenfabriek op www.deverhalenfabriek.com of volg ons op Facebook en Instagram!

1

In het ochtendlicht wordt pas goed duidelijk hoeveel schade de brand in de boerderij heeft aangericht. Het is surrealistisch om onder de verzengende zon tussen de bloemenpracht te kijken naar het zwartgeblakerde gebouw. Het is de zorgboerderij waar Amir en ik van droomden, en die ik na zijn dood kocht en liet verbouwen. Vannacht is onze droom letterlijk in vlammen opgegaan. Tranen springen in mijn ogen.

Twee handen op mijn schouders, een huivering trekt door mijn lichaam. Het is Julien. Hij komt naast me staan en legt zijn arm om me heen.

‘Het komt allemaal goed, Jamila. Echt waar.’

Een warm gevoel kruipt vanuit mijn buik omhoog naar mijn hart en ik druk mijn hoofd tegen zijn schouder. Ik geloof hem op zijn woord, hoewel het Julien is. Een charmeur en player van de bovenste plank, maar ook een goede architect en aannemer. Wat zal hij balen dat al het werk voor niets is geweest. Ik kijk naar hem op, mijn blik blijft hangen bij zijn mond. Mijn buik verkrampt bij de herinnering aan zijn passievolle kus van nog maar kortgeleden.

Plots verlegen met de situatie, sla ik mijn ogen neer en ik probeer Juliens arm van me af te schudden. Het lukt me niet. Zijn sterke arm blijft stevig om mijn schouder liggen en geeft zelfs nog wat meer druk. Hij wil me niet laten gaan.

‘Jamila!’ De hoge stem van Milou verbreekt de spanning tussen Julien en mij.

Julien laat me abrupt los en ondanks de situatie voel ik een steek van jaloezie als ik de blikken zie die ze uitwisselen.

Milou komt op haar hoge hakken en gekleed in een strakke en te korte rok naar ons toe. Haar geblondeerde haar zit op een aantrekkelijke manier in de war, en haar wipneus en katachtige ogen maken haar jaloersmakend knap. Mijn ogen gaan naar Julien. Naast Milou steek ik zo ongunstig af dat hij wel blij zal zijn dat ik niet voor hem gekozen heb.

‘Jamila,’ roept ze geschokt uit. ‘Je leeft nog!’

Mijn wenkbrauwen schieten omhoog. ‘Natuurlijk leef ik nog. Anders stond ik hier niet.’

‘Kom hier, ma chérie.’ Ze slaat haar armen barmhartig om me heen en drukt me tegen zich aan. Ik onderdruk een pijnkreet. Haar zware parfum legt het af tegen de brandlucht in mijn haar en nachtgoed.

Milou heeft het ook geroken. ‘Tjee, je stinkt een uur in de wind!’ Ze duwt me zacht van zich af.

‘Jij zou ook stinken als je ternauwernood uit de vlammen werd gered,’ reageer ik pinnig.

‘Sorry! Ik flap alles er altijd uit.’ Ze neemt me van onder tot boven op. ‘We hebben niet dezelfde maat, maar ik heb wel iets wat mij veel te ruim zit.’

En bedankt, een belediging kan er ook nog wel bij. Het is maar goed dat ik Milou al een tijdje ken en weet hoe hartelijk ze alles bedoelt. Ik wil haar niet kwijt en kan me de zorgboerderij niet zonder Milou voorstellen. Ze helpt waar ze kan en voorziet ons allemaal van de heerlijkste maaltijden.

Ze wendt zich tot Julien en wrijft over de kraag van zijn shirt. De rode veeg in de kleur van Milous lippenstift valt me nu pas op en ik besef dat ze vannacht samen op stap waren. Ik bijt op mijn lippen als ze Julien wegvoert en ze uit mijn gezichtsveld verdwijnen. Opnieuw wellen tranen op in mijn ogen als ik naar de boerderij kijk. Mijn aandacht hoort daar te liggen en bij de vraag hoe het nu verder moet.

Een hand glijdt in de mijne. Ik had Chris niet aan horen komen. Zijn warme hand voelt troostend. We hoeven niets te zeggen, hij weet precies wat er door me heen gaat. Ik draai me naar hem toe en ontmoet zijn oneindig lieve blik. Hij moet haast wel aan onze kus op een rotsblok bij de zee denken. Het is amper anderhalf uur geleden dat we hebben bekend gevoelens voor elkaar te hebben.

‘Wat nu?’ vraag ik, terwijl mijn ogen over zijn gezicht glijden waarop zwarte roetvegen zitten. Net als op zijn kleding, trouwens. Mijn blik dwaalt af naar mijn pyjama, de mitella en het gips rond mijn arm. Ik ben al net zo besmeurd. Na die val van de trap had ik niet verwacht dat me een nog veel grotere ramp te wachten stond.

‘Nu gaan we er samen voor zorgen dat de droom van Amir en jou weer wordt opgebouwd,’ zegt Chris nuchter en liefdevol tegelijk. Het feit dat hij zonder enige jaloezie de naam van Amir uitspreekt, ontroert me. Chris is de beste man die ik na Amir kan hebben. Had ik het aangevoeld toen ik hem aannam om hier in Bretagne samen met mij als begeleider te werken met probleemjongeren?

‘Denk je dat het nog mogelijk is?’ Ik probeer mijn hoop te onderdrukken.

‘Tja, dat moeten we aan een deskundige overlaten, maar als ik zo naar de buitenmuren kijk zijn ze allemaal nog intact.’

‘En binnen?’ vraag ik benepen.

Hij wijst naar het lint waarmee de toegang tot de boerderij is afgezet. ‘We kunnen nu niet kijken, misschien is er instortingsgevaar. Er komt natuurlijk een professional om de schade op te nemen, dan weten we het.’

‘Dat nu precies het gerenoveerde deel van de boerderij in brand moest vliegen,’ verzucht ik.

Chris kijkt me ernstig aan. ‘Niets vliegt zomaar vanzelf in brand.’

‘Bedoel je...’ Mijn stem hapert. ‘Denk je dat Nina en Jort het hebben gedaan?’

Zij zijn de eerste jongeren in de zorgboerderij. We vangen ze op en begeleiden ze, zodat ze meer structuur in hun leven krijgen. Dat gun ik jongeren in wie niemand meer gelooft omdat ze dwars doen, andermans spullen slopen en soms zelfs stelen. Hoe moeilijk ze ook zijn, het zijn pubers en ik heb er altijd in geloofd dat je ook met jongeren met probleemgedrag veel kunt bereiken.

Twijfel trekt over Chris’ gezicht. ‘Als ze het hebben gedaan, dan is het niet met opzet gebeurd. Denk ik.’ Hij pauzeert alsof hij naar de juiste woorden zoekt. ‘Viel het je niet op dat ze in de auto helemaal niet over de brand spraken? Ze waren alleen maar bang dat we kwaad waren omdat ze weggelopen waren.’

Ik knik. Van Milou hadden ze gehoord dat het prachtig is om de zon vanaf de roze granietkust te zien opkomen. Daarom waren ze er ’s nachts met de auto van Chris vandoor gegaan. Toen Chris me uit de brandende boerderij redde en we ontdekten dat Nina en Jort weg waren, dacht Chris gelukkig meteen aan het verhaal van Milou waardoor we wisten waar we hen moesten zoeken.

‘En zag jij hoe ze naar elkaar keken toen ze de roetvegen op ons ontdekten en we vertelden dat er brand was uitgebroken?’ vraag ik.

‘Nee, dat is me niet opgevallen. Ik zag alleen maar dat ze verschrikkelijk schrokken toen we hier aankwamen en ze de boerderij zagen.’

‘Ze doken ook meteen hun bed in,’ zeg ik verontrust. ‘Alles bij elkaar geeft het me nu toch het akelige gevoel dat zij de brand hebben veroorzaakt.’

‘Daar komen we maar op één manier achter,’ reageert Chris resoluut. ‘We vragen het aan ze.’

‘Nu? Ze slapen waarschijnlijk al.’

‘Nee, later. Eerst moeten we zelf ook onze rust pakken.’

Ik knik en staar naar de boerderij. Van mijn net gerenoveerde slaapkamer is niets meer over, en mijn woonkamer en keuken zijn vast ook in vlammen opgegaan. Wat een geluk dat de kamers voor de jongeren en het centrale woongedeelte nog niet klaar waren. Maar dan nog is al het werk voor niets geweest. Ik weet niet voor wie ik het erger vind, voor Julien of voor mezelf.

‘Wat zei Julien er eigenlijk van?’ Er ligt een vreemde klank in Chris’ stem.

Kan hij gedachten lezen ofzo?

Ik haal mijn schouders op. ‘Hij zei ook dat het wel goed komt.’

‘Dat gaat ook gebeuren,’ stelt Chris. ‘Viel je niets op tussen hem en Milou? Ik heb de indruk dat ze iets met elkaar hebben.’ Hij kijkt me oplettend aan.

Ik probeer niets te laten merken, maar ik betrap mezelf op een steek in mijn hart. Ben ik toch jaloers op Milou? Julien sjanste met ons alle twee tijdens de verbouwing. Als architect werkte hij ook zelf mee met Chris en de twee werklieden. Ik kwam hem de hele dag door tegen en hij maakte het me moeilijk door zo flirterig te doen.

‘Dat zou goed kunnen.’ Ik schraap mijn keel. Na het inademen van de rook voelt die nog steeds pijnlijk aan. ‘Is er in de stallen nog plek voor mij om te slapen?’

Chris duwt plagerig tegen mijn schouder. ‘Jij mag in mijn stal slapen, dan ga ik wel op de bank.’

Bij de gedachte aan een zacht bed valt de vermoeidheid als een zware deken over me heen. Ik sla mijn hand voor mijn mond en gaap.

Gearmd lopen we naar de schuur, waar we vanwege de verbouwing drie stallen als tijdelijke slaapkamers hebben ingericht voor Chris en de twee jongeren. Als we binnen zijn, sluipen we op onze tenen naar de stallen. Het is er doodstil en voor de zekerheid gluren we bij de slaapplekken van Jort en Nina naar binnen. Ze slapen.

Opgelucht dat ze er niet opnieuw vandoor zijn gegaan, gaan we door naar de volgende stal. De schuifdeur staat een stukje open en Chris gebaart dat ik als eerste naar binnen mag. Hij verzamelt wat spullen om mee te nemen naar het eenvoudige woongedeelte in de schuur. Met zijn handen vol draait hij zich naar me toe.

Onwillekeurig maak ik een vergelijking met Julien. Die had de kans niet laten schieten om me hier vast te pakken en hartstochtelijk te zoenen. En nog wel meer, denk ik met een blik op het bed.

Alsof Chris mijn gedachten raadt, legt hij de spullen op de stoel naast het bed en gaat voor me staan. Als hij zich naar me toebuigt en zijn armen voorzichtig om me heen slaat, ligt er een warme blik in zijn ogen. Mijn mond vindt zijn mond en zijn handen gaan over mijn slaapshirt. De pyjama is het enige kledingstuk dat ik nog heb, besef ik ineens. Een huivering trekt door me heen en ik weet niet of het door de handen van Chris komt of door de herinnering aan de brand. Even plots als hij zijn armen om me heen sloeg, laat hij me los. Hij drukt een zoen op mijn neus. ‘Slapen jij,’ fluistert hij. ‘Anders geneest je arm nooit en je hebt je rust ook hard nodig voor wat er allemaal op je afkomt.’

Teleurstelling welt in me op, maar die weet ik meteen de kop in te drukken. Er komen nog genoeg momenten waarop we ons aan elkaar kunnen overgeven, al heb ik juist nu zo’n behoefte aan zijn troostende handen. Maar met de jongeren zo vlak bij ons en met mijn arm in het gips wordt het toch niets. Bovendien ben ik uitgeput na deze heftige nacht. Terwijl ik Chris zacht welterusten wens en het bed induik, vraag ik me af hoelang het zal duren voordat we privacy hebben. En waar. Moedeloosheid om opnieuw met de verbouwing te moeten beginnen overvalt me, en als Chris de staldeur zacht achter zich heeft dichtgeschoven geef ik me onder het dekbed over aan de hete tranen die al sinds vannacht achter mijn ogen branden.

2

Gierende banden en opspattend grind dringen vaag tot me door. Mijn wimpers knipperen en langzaam word ik wakker. Er was iets, maar wat?

Ik vecht tegen de behoefte om mijn ogen dicht te houden en opnieuw weg te zakken in een diepe slaap. Als buiten een autoportier hard dichtgeslagen wordt, gaan mijn ogen open. Er is maar één auto die altijd zo komt aanstuiven. De Porsche van Julien. Ik hef mijn hoofd op en kijk verbaasd om me heen. Ik lig in Chris’ bed en ineens besef ik waarom. De brand!

Ik trap het dekbed van me af, sta op en loop langs de andere stallen naar de zithoek. Met een vluchtige blik langs de opengeschoven staldeuren, zie ik dat de bedden van Nina en Jort leeg zijn. Ook de lange eettafel en de zithoek zijn leeg.

Van buitenaf drijven stemmen naar binnen. Boven alles uit klinkt de hoge stem van Milou, al kan ik haar woorden niet verstaan. Haar Franse tongval is voor mij te rap als ze opgewonden praat. Ik open de deur van de schuur. De fiets van Milou staat niet buiten: zij en Julien waren vannacht dus echt samen. Maar waar is Julien net geweest, hij was toch al hier?

Julien en Milou staan met hun rug naar me toe, terwijl Chris rustig en met kalme gebaren tegen ze praat. Als hij mij ziet, valt hij stil en breekt er een glimlach op zijn gezicht door. Julien en Milou kijken nieuwsgierig om. Ik voel hun blikken over me heen gaan. De viezigheid van de brand kleeft nog steeds aan me. Mijn voeten zijn zwart van de zoektocht naar Jort en Nina over het douanierspad langs de kust, en eenmaal terug was ik te moe om ze te wassen.

Als ik me bij hen voeg, valt de bezorgde blik van Julien me op. Ik leg mijn hand op zijn arm en trek mijn hand meteen terug als er een schok door me heen gaat. ‘Het spijt me heel erg van al het werk dat je voor niets hebt verricht,’ zeg ik bedeesd.

Julien kijkt me verrast aan. Mijn blik wordt naar zijn perfect gevormde lippen getrokken en ik hoor zijn empathische woorden. ‘Ik vind het voor jou veel erger. Dit was je droom.’

Hij haalt zijn hand ongemakkelijk door zijn donkere lokken. Achter het masker van de zelfverzekerde architect gaat empathie schuil die hij op onverwachte momenten toont.

Ik slik de brok in mijn keel weg in een poging mijn emoties onder controle te houden. ‘Het was ook de droom van Amir. Het voelt alsof ik gefaald heb tegenover hem.’

Tot nu toe heb ik met Julien niet vaak over Amir gesproken. Met Chris des te meer, hij weet van mijn verdriet na het verongelukken van mijn grote liefde.

Julien knikt begrijpend, maar trekt zijn wenkbrauw op als Chris zijn arm om me heen slaat en een kus op mijn hoofd drukt.

Milou slaakt een gilletje. ‘Mon Dieu, zijn jullie een couple amoureux geworden?’ Ze wacht ons antwoord niet af. ‘De boerderij was niet het enige wat vannacht in vuur en vlam stond.’ Ze schatert het uit en pakt Juliens hand. ‘Ze hadden net als wij een vurige nacht.’

Chris en ik staren haar aan en Julien trekt zijn hand los. Er ligt een frons op zijn voorhoofd en hij kijkt geërgerd van Milou naar Chris die me steviger tegen zich aandrukt. Juliens ogen gaan naar mij en ik schrik van zijn blik.

Ik maak me voorzichtig los van Chris. ‘Wat gaat er nu gebeuren?’ vraag ik aan Julien.

Verwarring trekt over zijn gezicht en als ik naar de boerderij wijs, herpakt hij zich.

‘Er zal onderzoek moeten worden gedaan en pas als de verzekering weet dat je de brand niet zelf hebt gesticht, zal er een bedrag worden uitgekeerd om de boel weer op te bouwen.’ Zijn stem klinkt somber en ik vermoed dat hij daar net als ik als een berg tegenop ziet.

Milou legt haar hand op zijn arm. ‘Dat is toch geweldig? Dan kun je het nog mooier maken dan het al was.’ Ze knipoogt naar mij. ‘Iedere tegenslag moet je als een uitdaging zien. Daar wordt het leven alleen maar mooier van.’

Ondanks alles begin ik te lachen. ‘O, Milou! Jij weet ook altijd overal een feest van te maken!’

‘Het leven is ook een feest,’ reageert ze ad rem. ‘Maar je moet zelf de slingers ophangen.’

Ook Chris begint te lachen. Herinnert hij zich de vermakelijke verhalen van Milou over haar vorige banen? Bij de kennismaking had ze me gewaarschuwd dat ze er een van twaalf ambachten, dertien ongelukken is.

De gespannen trek verdwijnt van Juliens gezicht en hij trekt Milou plagerig aan haar haren. ‘Alsof ik niet al het allerbeste ontwerp had gemaakt dat Jamila zich kan wensen. Ik wed dat jij je erop verheugt om de inrichting opnieuw voor je rekening te nemen.’

‘Betrapt,’ grapt ze. ‘Misschien heb ik de brand wel aangestoken om deze leuke klus nog een keer te kunnen doen.’ Ze richt zich tot mij. ‘Reken maar dat het interieur nog mooier gaat worden, daar ben ik goed in.’

Van dat laatste is geen woord gelogen. Milou had mijn woongedeelte in de boerderij gestyled in landelijke sfeer met Marokkaanse invloeden. Precies zoals ik het wenste om de afkomst van Amir en mijn deels Marokkaanse achtergrond in mijn leven te houden. Ze had de juiste balans weten te vinden tussen roze en paarse tinten en Marokkaanse en Hollandse sierspullen, zonder dat het een bonte overdaad van kleuren en spullen was geworden.

‘En ik zorg ervoor dat er weer foto’s van Amir boven de schouw zullen prijken,’ vult Chris aan. ‘Die kunnen we vast wel van zijn familie krijgen.’

Ontroerd knik ik en dankbaar besef ik hoe rijk ik ben met deze mensen en de nieuwe liefde in mijn leven. ‘We gaan ervoor,’ zeg ik vastberaden. ‘Maar eerst ga ik op zoek naar Nina en Jort.’

Ik laat de anderen achter en begeef me nog steeds blootvoets naar de struiken achter de schuur. Het is de enige plek waar ze zich ongezien kunnen ophouden. Ik doe een schietgebedje dat ze er niet opnieuw vandoor zijn.

Als ik bij de struiken kom, komen flarden muziek me tegemoet. Zo stil mogelijk baan ik me een weg tussen het struikgewas door tot ik op een kleine open plek kom waarboven boomtakken als een dak samenkomen. Nina zit met haar rug tegen een boomstam en Jort loopt ongedurig heen en weer. Hij is duidelijk ontstemd, maar praat zo zacht dat ik zijn woorden niet kan verstaan.

Een takje onder mijn voeten kraakt en verschrikt kijk ik naar de jongeren. Jort draait zich om en Nina gaat staan, ze staren me aan. De blik in hun ogen verraadt meer dan ze willen. Ze zijn bang.

‘Hoi,’ zeg ik zo gemoedelijk mogelijk. ‘Is dit jullie schuilplek?’ Ik maak een hoofdbeweging naar de lege chipszakken en frisdrankblikjes, die er duidelijk al langer dan vandaag liggen. Zelf ben ik hier alleen geweest toen de boerderij nog maar net op mijn naam stond.

Jort schopt tegen een steen. ‘Dat mag zeker ook niet!’

Zijn stem klinkt vijandig en ik snap niet waar hij verder op doelt. Ik heb geprobeerd ze een dagelijkse structuur te bieden en daar horen regels bij, maar ik kan me niet herinneren dat ik een verbod heb opgelegd. Ik besluit er niet op in te gaan.

‘Is het goed als ik erbij kom zitten?’ Ik voeg meteen de daad bij het woord, al gaat dat niet zo makkelijk met mijn arm in het gips.

Ze wisselen een blik met elkaar en met duidelijke tegenzin gaat Jort ook op de grond zitten. Hij trekt zijn knieën op als een schild voor zijn lijf.

‘Jullie zullen ook wel geschrokken zijn van de brand.’ Mijn ogen tasten hun gezichten af, maar daarop staat niets te lezen. Stoïcijns staren ze me aan.

‘Het goede nieuws is dat Julien de boerderij opnieuw gaat opknappen en dat Milou de boerderij weer gaat inrichten zodra het kan.’ Ik vertel ze niet dat het nog van de brandverzekering afhangt.

Er lijkt iets van Nina af te vallen en ze kijkt me gretig aan. ‘Mogen wij helpen?’

Haar vraag amuseert me. Zo dol was ze eerder niet op het idee om te helpen bij de verbouwing. ‘Wat mij betreft wel,’ antwoord ik, terwijl dat allesbehalve zeker is. Als zij de brand hebben aangestoken, hangt hen straf boven het hoofd. Of zelfs jeugddetentie. Kippenvel verschijnt op mijn arm.

‘Je hebt het zeker koud in je pyjama. Waarom heb je je niet aangekleed? Je bent nog hartstikke vies.’

Waarschijnlijk beseft Jort niet hoe erg de brand is geweest.

‘Dit is het enige kledingstuk wat ik nog heb,’ zeg ik sip, terwijl ik aan mijn pyjama pulk. ‘De rest is verbrand.’

Nina schrikt en slaat haar hand voor haar mond, terwijl Jort me stuurs aanstaart.

‘Heb je helemaal niets meer?’ fluistert Nina. ‘Wil je iets van mij lenen?’

‘Dat is lief,’ reageer ik verrast. ‘Maar we hebben niet dezelfde maat.’

Nina haalt haar schouders op, ze weet ook wel dat ik me niet in haar skinny jeans kan wringen en dat haar shirts niet verder dan net over mijn schouders zullen komen.

Ze schudt haar hoofd en bijt op haar lippen.

‘Zit iets je dwars, Nina?’ vraag ik zacht.

Haar ogen lopen vol en ze kijkt Jort hulpeloos aan.

Hij springt op en valt tegen haar uit. ‘Verdorie, Nina! Doe niet zo dramatisch! Ik kan er toch niets aan doen dat ik vergeten ben de kaars uit te blazen?’

‘Ik zei nog zo dat je dat moest doen,’ zegt ze. De tranen glijden over haar wangen.

‘Ben je doof ofzo? Ik was het vergeten!’ Spuugspetters vliegen rond.

Als Nina schokschoudert en haar mond opent, gebaar ik haar te zwijgen.