Linda Babel

Rozen & Azijn

..

..

..

..

..

..

..

..

Lieve lezer,

Bridgerton, The Buccaneers, Pride & Prejudice, ik smul van series over vrouwen in vervlogen tijden. Rozen & Azijn is er ook zo eentje. En helemaal leuk omdat het gaat over Valentijn. 

Lady Rosanne van Willow Wood is al jaren verliefd op de knappe lord Neville. Met Valentijn stuurt ze hem een prachtige valentijnskaart en bedenkt ze een plan om nog meer indruk op hem te maken. Maar het loopt anders. Een onverwachte ontmoeting met de onbehouwen Jonathan Whittaker laat haar plan mislukken. 

Maar dan ziet Rosanne een nieuwe mogelijkheid om het hart van lord Neville te veroveren. Tussen de berg romantische kaarten die lord Neville heeft ontvangen, bevindt zich een kaart met een venijnige boodschap: een vinegar Valentine. Rosanne is vastbesloten om lord Neville te helpen de afzender te ontmaskeren zodat zijn goede naam niet door het slijk zal worden gehaald en hij haar eeuwig dankbaar zal zijn...

Enjoy!

X Juul

Juul van De Verhalenfabriek

PS Het zou leuk zijn als je me volgt op Instagram of Facebook: Juul_DeVerhalenfabriek. Of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief als je op de hoogte wilt blijven van alle nieuwe Tussendoortjes! Scan de QR-code:

© 2024 Linda Babel

Omslagontwerp: © De Verhalenfabriek

Boekverzorging: Michiel Niesen

..

isbn 9789461098757

nur 343

..

Meer informatie over De Verhalenfabriek op www.deverhalenfabriek.com of volg ons op Facebook en Instagram!

Midden - Engeland

1842

1 Rosanne

Lady Rosanne schoof met haar billen over de ronde zitting van de stoel. Een katoenen doek werd losjes om haar schouders gedrapeerd. Jenny pakte de perenhouten borstel van de kaptafel en begon met ferme halen het donkere haar van Rosanne te kammen. Frummelend aan de zijden linten, die aan de voorkant van haar hooggesloten nachtpon waren gestrikt, vlogen haar gedachten naar morgen.

Zal Garret - nee, Rosanne - lord Neville haar valentijnskaart herkennen? Het ontwerp van twee geliefden naast een bloeiende wilg had ze zelf bedacht. Ze had de kaart laten afdrukken in de drukkerij van Thomas Cook en het was verfraaid met zachtroze satijnen roosjes. Het eindresultaat was prachtig: romantisch, sfeervol en... veelzeggend. Vorig jaar had ze een kaart gestuurd die met rozengeur was geparfumeerd en alle jaren daarvoor waren de kaarten met rozen en hartjes gedecoreerd. Allemaal veel te vaag, te onopvallend, te algemeen. Dit jaar zou lord Neville erachter komen wat ze voor hem voelde.

Via de kantelbare spiegel ving ze het beeld van Jenny op. De kamenierster was al jaren in dienst op Willow Wood. Een stille vrouw, die nooit moe werd van Rosannes energieke aard, zoals haar moeder. Rosanne had de klaagzang duizend keer aangehoord. Dat ze vroeger te veel met jongens had gespeeld, dat ze te wild en te aanwezig was. Geen geduld kon opbrengen voor de pianolessen, geen goede tafelmanieren bezat en geen blad voor de mond nam. O, wat had moeder zich aan haar geërgerd. Kijk naar je zus. Zie je hoe keurig Elisabeth zich gedraagt? Wees meer als zij!

Moeder was er niet meer, en toch galmden de woorden af en toe door haar hoofd. Een strenge stem die haar tot de orde riep, haar achtervolgde als een schaduw uit het verleden.

Rosanne perste haar lippen op elkaar. Zij zou geen Elisabeth worden, zo gedwee als een mak schaap. Elisabeth was getrouwd met lord Fielding, omdat moeder dat had geëist. De herinnering aan de man met zijn slinkse ogen en stinkende adem, maakte haar misselijk. Keurige manieren hadden haar zus alleen maar een liefdeloos huwelijk opgeleverd.

Zij zou het anders doen. Zij zou trouwen met Garret Neville, de knapste en begeerlijkste markies van heel Engeland. In een bruidsjurk zoals koningin Victoria had gedragen. Hare Majesteit, die de witte engel was genoemd, omdat ze niet in kleur maar in maagdelijk wit trouwde. Victoria had lef, zij had klasse. Schetsen van haar droomjapon lagen in de lade van de kaptafel en ze zou in het wit trouwen. Ze had alles uitgedacht en het enige wat haar restte was lord Neville overtuigen. Was het maar morgen!

De kamermeid drukte de borstelharen hard over haar hoofdhuid om het roet en de as van de open haard eraf te schrapen.

‘Je komt toch uit Clipston, Jenny?’

De bediende hief haar hoofd op en stopte met kammen.

‘Toch?’ vroeg Rosanne met lichte aarzeling.

Jenny knikte kort en pakte een volgende pluk haar.

‘Hoe vieren ze daar Valentijnsdag?’

‘O, milady, het is een spannende dag voor alle jonge meisjes en jongens. Er worden lootjes getrokken en dan zoek je degene op wiens naam je hebt getrokken.’

Rosanne liet de zijden linten los. ‘Echt? Heb jij dat ook weleens gedaan?’

‘Eén keertje, milady. Maar de jongeman had een lootje getrokken met de naam van een ander meisje en…’ Jenny schoof een stukje op en pakte een volgende streng.

‘Hij is voor het andere meisje gevallen,’ concludeerde Rosanne.

Zwijgzaam haalde Jenny de borstel weer door het dikke haar. Rosanne volgde iedere streek door de spiegel. Ze wist dat ze niet door moest vragen. Mond dicht. Het begon te kriebelen en te jeuken.

‘Je vond hem leuk.’

‘Dat is verleden tijd, milady. Ik had het anders moeten doen, maar gedane zaken nemen geen keer.’

De borstelharen schraapten weer over haar hoofdhuid. Rosanne beet op haar lip om haar nieuwsgierigheid te bedwingen. Klem je kiezen op elkaar, Rosanne. Hou je in. Bijt op je lip. Het duurde niet lang. Voor ze het wist rolden de woorden al uit haar mond.

‘Wat bedoel je met anders doen, Jenny?’

‘Ik had het heft in eigen handen moeten nemen. Het klinkt misschien raar…’ Jenny’s hand haperde.

‘Vertel,’ spoorde Rosanne haar aan. ‘Ik wil het graag horen.’

‘Nou…,’ begon Jenny voorzichtig, ‘er wordt gezegd dat de eerste persoon die je ziet op Sint Valentijnsdag je Valentijn wordt voor het leven. Jim en Daisy waren elkaar met zonsopgang tegengekomen en hij had het lootje getrokken met haar naam erop.’

‘Dat is toeval.’

‘Mijn moeder en vader hebben elkaar ook zo ontmoet. De heilige magie van Valentijnsdag hangt bij zonsopgang in de lucht.’

Rosanne liet de woorden van Jenny op haar inwerken. Daar had ze nog nooit van gehoord. Zou het echt waar zijn?

Een valentijnskaart was niet genoeg, schoot het ineens door haar heen. Zij moest het heft in eigen handen nemen. Lord Neville moest haar als eerste zien morgenochtend!

‘Jenny,’ zei Rosanne resoluut. ‘Maak mij een uur voor zonsopgang wakker.’

De kamenierster knipperde met haar ogen. ‘U gaat toch niet…’

‘Lord Neville is onze buurman. Hij rijdt altijd paard in de vroege ochtend. Morgen rij ik hem tegemoet.’

‘Maar milady… uw broer… ik kan niet…’

Rosanne veerde op. De borstel viel met een doffe bons op het handgeknoopte Brusselse tapijt. Jenny deed een paar passen naar achter en boog haar hoofd. Op blote voeten liep Rosanne naar een ladekast en haalde er iets uit. De nachtpon ruiste om haar heen toen ze terug schreed. Ze pakte de eeltige hand van haar kamermeid vast en stopte er tien shilling in.

‘Milady, dit kan ik niet aannemen…’

‘Voor je zieke zusje, Jenny.’

Een waterige glans verscheen in Jenny’s bleekblauwe ogen.

‘Roep mij een uur voor zonsopgang en licht Davey in om Ginger op te zadelen. Zeg tegen hem dat hij een ruime fooi krijgt als hij dat doet.’

Met verstijfde vingers stond Jenny naar de munten in haar hand te staren. Langzaam kneep ze haar hand dicht. ‘Ik zal u wakker maken.’

‘Prima. Ik ga nu slapen.’

‘Ik heb uw haar nog geen vijftig keer doorgekamd, milady.’

‘Het is schoon genoeg, Jenny. En als ik een beetje uitgeslapen wil zijn, zal ik nu mijn bed in moeten kruipen.’

Al betwijfelde Rosanne of ze een oog dicht zou doen.

Als een insluiper daalde Rosanne voorzichtig de stenen trap af. De stevige stof van haar rijkostuum gleed over de vloer, haar rijlaarzen schuifelden. Onder aan de trap spiedde ze rond. Mooi, nog niemand te zien. Ze wierp een blik op het venster boven haar. Gisteren had het vreselijk gestormd en geregend, de wind had gehuild als een valse fluit. Het leek erop dat de storm was gaan liggen. Een goede ochtend om haar Valentijn te ontmoeten. Rosanne had een verhaal verzonnen om haar vroege ochtendrit aan lord Neville te verklaren. Het moest toevallig lijken. Heel toevallig.

Ergens ging een deur open. Het gepiep zorgde ervoor dat ze haar pas inhield. Muisstil sloop ze naar de schoorsteenmantel en ze hield zich klein. Haar greep verstevigde zich om het paardenzweepje dat ze bij zich had. Zou iemand de grote hal betreden? Was het Graham, de butler? De stilte drukte op haar lijf en haar neusvleugels trilden. Een bons volgde en iets kletterde op de grond. Er was iemand in de keuken. Was het mevrouw Kittle, de kokkin? Ze kon het beste de deur uitgaan, maar iets hield haar tegen. Iets zorgde ervoor dat ze niet naar de voordeur liep, maar naar de keuken waarvan ze zeker wist dat daar iemand was. Zou zij niet de enige zijn die door het huis rondsloop?

Met een bonzend hart duwde ze de keukendeur open en gluurde. Haar ogen hadden even tijd nodig om zich aan te passen aan de donkere ruimte. Door het schijnsel van het maanlicht ontwaarde ze een lange houten tafel. Potten en pannen hingen als stille getuigen aan de muur. De geur van kruiden prikkelde haar neus, en nog iets anders. Een geur van ranzig vet en zwarte zeep.

In haar ooghoek nam Rosanne een beweging waar en toen ze zich omdraaide schrok ze van de aanblik. Daar, in een baan van licht dat door een zijraam scheen, stond een man voorovergebogen te rommelen in de provisiekast. Zijn broek spande om zijn achterwerk, het witte onderhemd was naar boven gekropen waardoor een stukje blote huid te zien was.

Een dief, flitste het door Rosanne heen. Hoe was deze schavuit naar binnen gekomen? Met het paardenzweepje in de aanslag sloop ze naar de vreemde snuiter, die net omhoogveerde.

De zweep zwiepte en raakte de zijkant van zijn hoofd, vlak bij zijn slaap. De man dook ineen en hief zijn armen beschermend op. Rosanne haalde weer uit. Lenig sprong hij opzij waardoor de zweep de kast raakte. Een jampot viel voorover en knalde op de stenen vloer. De donkerrode vruchtengelei spatte als bloedklonters in het rond, samen met scherven glas.

‘Dief!’ schreeuwde Rosanne en het zweepje ging weer omhoog. De indringer pakte de geselroede vast en trok zo hard dat ze tegen zijn borst aanknalde. Verschrikt keek ze op in een paar bruingroene ogen die kolkten van woede.

‘Bent u gek geworden?’ siste de man.

‘Laat mij onmiddellijk los,’ blies ze terug.

De vreemdeling staarde haar aan, nam een diepe ademhaling en zei op een rustige, maar strenge toon: ‘U hoeft alleen uw hand los te laten van de zweep.’

‘Als ik loslaat zal ik de boel bij elkaar gillen en u zwartmaken voor diefstal en aanranding. U belandt direct op het schavot.’ Ze rukte aan de roede, maar de schavuit was veel te sterk. ‘Waar u hoort,’ voegde ze er aan toe.

Ineens brak er een grijns door op zijn gezicht. ‘Ik denk eerder dat de rechter u krankzinnig verklaart en u in een gesticht als Betlem gooit. Weet u wie ik ben?’

‘Duidelijk een dief.’

‘Ik ben een gast van lord Williams, de graaf van Leicester. Hij is mijn vriend. We hebben samen op Eton gezeten.’

Rosanne staarde hem aan. Een gast van haar broer? Dat kon niet waar zijn. Toch… die zelfverzekerde glimlach kon niet van een pauper zijn. Zijn behaarde gezicht en zijn kleding waren schoon en zijn lichaam was niet mager. Ze had geen uitstekende ribben gevoeld, maar een stevig gespierde borstkas. Daarbij paste zijn taalgebruik ook niet bij een arme schooier: geen dik accent, geen gevloek, maar goed gearticuleerde woorden. Het besef dat ze een vergissing had gemaakt deed haar hand verslappen en ze stapte een paar passen naar achter.

‘Misschien kent u de graaf, maar zijn vriend?’ kaatste ze schertsend terug. ‘En een heer bent u zeker niet, gezien uw onbeschofte gedrag.’

De man snoof. ‘U moet wel een dame voorstellen? U sluipt in rijkleding voor het ochtendgloren door het huis. Ik weet niet of de heer des huizes dat zo leuk vindt.’

Rosanne stak haar kin de lucht in. ‘Ik ben niet bang voor de toorn van mijn broer.’

‘Uw broer?’ De man sloeg zijn armen voor zijn borst, de paardenzweep in zijn rechterhand. Zijn ogen gleden behoedzaam over haar heen. ‘Aha. U bent een van zijn zusters. Laat me raden… niet de volgzame, dat is uitgesloten. Ook niet de slimme of de knappe.’ Hij zwaaide met het zweepje in haar richting. ‘U bent de wildebras, niet?’

O! Hij beledigde haar. Ook al werd Madeline inderdaad als de mooiste van de zusters Williams gezien en Cordelia als de slimste, het was niet leuk om dat zo uitgesproken te horen. Was de man inderdaad een vriend van haar broer of was hij bekend in Leicestershire en had hij informatie verkregen over Willow Wood en de familie? Alleen George kon bevestigen of de vreemdeling de waarheid sprak. Maar dan moest ze aan haar broer uitleggen wat ze op de vroege ochtend deed in de keuken met haar rijkostuum aan. Ze kon toch niet vertellen dat ze Lord Neville wilde ontmoeten bij het ochtendgloren, omdat ze wilde dat hij haar Valentijn zou worden?

Ineens besefte ze iets anders. Ze draaide zich om en tuurde door het venster; een strook daglicht viel in een rechte baan over de houten tafel. De dag was aangebroken. Boosheid golfde door haar heen.

‘U! U heeft mijn dag verpest! En… en…’

De man stond haar aan te gapen alsof ze een curiositeit was en die kalme houding wakkerde haar woede aan. ‘En u bent zeker geen Valentijn voor mij!’

Hij knipperde even met zijn ogen. ‘Wild en krankzinnig,’ mompelde hij.

Rosanne greep haar zweepje terug en beende de keuken uit. De eerste die ze passeerde was de butler. Hij knikte haar toe.

‘Goedemorgen, Lady Rosanne.’

‘Er is een ongastvrije kerel in de keuken, Graham. Ik waarschuw alvast.’

Een van zijn zware wenkbrauwen schoof een tikkeltje omhoog, een teken dat hij ontsteld was. Maar of dat kwam door het nieuwtje dat zij vertelde of door haar vroege optreden in rijkleding was niet duidelijk. Hoogstwaarschijnlijk door beide, maar het interesseerde Rosanne niet. Het enige wat ze nu wilde was een rit maken op Ginger langs de stromende Welland.

2 Garret

Garret kwam pas in de avond op Rock Hill aan. De storm van gisteren had ervoor gezorgd dat hij in een herberg vlak bij Peterborough was gestrand en daar had overnacht. Hij verlangde hevig naar een bad, want het matras en de deken waar hij op had gelegen zaten vol met bedwantsen. De vuurrode plekken over zijn huid spotten met zijn walging voor ongedierte. Uit ongenoegen had hij geen fooi gegeven aan de herbergier, die hem flink had laten betalen voor de meest propere kamer die hij had. Je reinste oplichterij!

En dat was nog niet alles. Er was een dronkaard geweest, die tegen hem aan was gevallen en de luizen die de man bij zich had gedragen waren overgesprongen op zijn hoofd. Want vlak nadat de dronken kerel de herberg was uitgeschopt begon zijn hoofd flink te jeuken. Had hij nou maar Keaton’s insectenpoeder bij zich gehad, dan had het veel ellende gescheeld. Een stomme fout die hij geen tweede keer zou maken.

Green, de butler, hielp hem meteen uit zijn gevoerde mantel en nam zijn hoge hoed aan.

‘Laat dit grondig reinigen,’ gromde hij. ‘En laat Jacobs een heet bad klaarzetten.’

De butler zei onbewogen: ‘Uw moeder wil u graag spreken, milord.’

‘Straks.’ Garret krabde aan zijn nek en rilde. Rotbeesten!

‘Hoe laat wenst u te dineren?’

‘Straks.’

‘Er is post voor u gekomen. Het ligt op uw bureau in de studeerkamer.’

Garret liep al krabbend aan zijn onderarmen en hoofd weg. ‘Straks!’ bulderde hij, terwijl hij met grote passen over de traptreden snelde.

Pas toen hij zijn lichaam in de koperen badkuip vol warm water kon laten glijden, slaakte hij een lange zucht. Eindelijk. Er ging niets boven een warm bad. Hoewel… er waren nog wel een aantal andere fijne dingen in het leven. Een goed glas Hennessy, een stevige rit op zijn paard Thunder, winst met een potje whist, een zachte streling van een vrouw…

Garret dompelde zijn hoofd onder water en kwam weer naar boven. Een vrouw. Dat was vast het onderwerp waar zijn moeder over wilde praten. De voormalige markiezin was sinds zijn vader twee jaar geleden was overleden begonnen over geschikte adellijke dames, die uitstekende echtgenotes voor hem konden zijn. En hier wrong de schoen. Hij wilde niet trouwen. Misschien wel nooit. Die geschikte dames die zijn moeder goed vond, vond hij verschrikkelijk. De vleierij, het gegiechel, de adoratie, de snode plannen om hem te strikken in een huwelijk. Zoals vorig jaar…

De herinnering aan die tijd zond een rilling langs zijn ruggengraat. Als hij toen de ramp niet had kunnen voorkomen, had hij een ander leven gehad.

Een klop op de deur haalde hem uit zijn gedachten. Jacobs kwam binnen met een karaf, een kleine kam en een doek die over zijn arm was gevouwen. De lijfknecht kuchte voordat hij begon te spreken.

‘Ik heb een middel voor uw ongemak, milord.’

‘Ik heb mijn haar al gewassen met zeep. Vier keer.’

‘Dat helpt niet, milord. Buig uw hoofd naar voren.’

Garret bromde, maar deed wat de bediende vroeg. Een vloeistof gutste over zijn hoofd en druppels stroomden zijn mond in. Zijn smaakpapillen namen een zuur goedje waar. Azijn!

‘Zal ik uw haren wassen, milord?’

‘Nee, dat doe ik wel. Giet maar, Jacobs.’

Een uur later zakte Garret in zijn nachtblauwe fluwelen oorfauteuil. Zijn hoofdhuid was rauw van de harde metalen tanden van de kam, die Jacobs vele malen over zijn hoofd had geschraapt. Het had een middeleeuwse marteling geleken en hij wist zeker, heel zeker, dat hij het insectenpoeder nooit meer zou vergeten als hij op reis ging. Hij reikte voorover om een sigaar te pakken toen een deur openzwaaide. De snelle, regelmatige stappen over het dikke tapijt herkende hij maar al te goed; mama. Ughh. Kon zijn dag nog erger? Wat was zo urgent dat ze hem in zijn privébibliotheek op zocht?

‘Moeder,’ zei hij zo beheerst mogelijk.

Lady Neville verscheen in zijn beeld. ‘Garret, je bent eindelijk thuis.’

Achteloos draaide hij met zijn vingers het puntje van de sigaar af. ‘Dat wist u al, anders kwam u mij hier niet opzoeken. Is het dringend?’

‘Zeker, zoon.’ Lady Neville liet zich zakken op een kleinere fauteuil die schuin tegenover hem stond.

Garret leunde dieper in zijn stoel en wachtte tot ze zou beginnen. Hij wist dat hij het beter maar kon aanhoren.

‘Ik wil even met je praten over het nieuwe Seizoen.’

Hij zakte nog verder in zijn stoel en kreunde vanbinnen. ‘Dat begint pas over twee maanden, moeder. Dit noem ik niet urgent.’

‘Jawel,’ sprak Josefine Neville tegen. ‘We hebben het nog niet over geschikte kandidaten gehad, die dit jaar hun debuut zullen maken. Ik heb een lijst bemachtigd en ik wil die met je bespreken.’

‘Niet nu, moeder. Ik heb een zware dag gehad.’

‘Er is altijd wel iets waardoor je geen tijd hebt. Maar weet, lieve zoon…’ Ze helde naar voren en het zilveren medaillon om haar hals zwiepte mee. ‘De tijd dringt.’

Verbluft hief Garret zijn hoofd op. ‘Hoezo? Ik heb een zee van tijd. Ik ben nog geen vierentwintig.’

Zijn moeder haalde haar neus op. ‘Oud genoeg om te trouwen en een erfgenaam te maken. Ik wil je wijzen op een paar verontrustende berichten. Horace Anderson, erfgenaam van Errol is pas overleden. Twintig lentes jong. Frederic Carrington, erfgenaam van Chesterfield is overleden, achttien jaar en…’ dreunde ze verder, ‘Alfred Durrant, erfgenaam van Wellesly was net zestien toen hij vorige week plots uit het leven werd gerukt. Ze hebben allemaal gemeen dat ze enig zoon zijn.’

‘Net als ik,’ mompelde Garret.

Eigenlijk was dat niet waar. Hij was de enige levende zoon. Zijn oudere broer Edward was gestorven aan cholera en zijn jongere broertje, de kleine Adam, had een heftige stuipaanval niet overleefd. Hun geesten waren onlosmakelijk verbonden met de eisen en verwachtingen, die hij moest waarmaken.