Erwin Wijman

Succes met je grote auto

Wat je (niet) moet rijden om vooruit te komen

Sommige mensen vrijen zich omhoog, maar anderen rijden zich naar de top. En weer anderen rijden zich juist omlaag door een foute autokeuze. Dit boek van autofluisteraar Erwin Wijman is een eyeopener voor iedereen die denkt dat succes te maken heeft met hard werken, onderscheidende producten, slimme diensten, een sixpack of glanzend haar. It’s the car, stupid!

Je bent toe aan een nieuwe auto maar weet maar niet welke? Dit boek laat zien wat je moet rijden en wat zeker niet om vooruit te komen in je leven, in je werk, in je relatie en in de straat. Is een BMW echt seks? Kan een Skoda stoer zijn? En een Fiat 500 juist te lief? Is Edwin Evers met zijn Porsche, Bobby Ewing-Mercedes roadster en Audi A8 een liefhebber of gewoon een patser? Besef: succes met je grote auto is vaak succes met je kleine auto. Of leuke, oude, elektrische, stoere of stekkerhybride auto. Of je Greenwheels. Of je bakfiets.

Dit nieuwe boek van autopsychosocioloog Erwin Wijman (auteur van onder meer Wat je rijdt ben je zelf is opnieuw een lekker leesbaar en humoristisch autoboek in een genre dat nog niet bestond en tegelijkertijd een kritische sociaal-maatschappelijke zedenschets over wat auto’s doen met mensen en mensen met auto’s en vooral: mensen met elkaar.

Digitale editie

Uitgeverij Haystack

Postbus 308

5300 AH Zaltbommel

0418-680180

needle@haystack.nl

www.haystack.nl

Auteur: Erwin Wijman

Corrector: Carolien van der Ven

Cover: Levin den Boer

ISBN: 9789461260796

NUR: 740, 770, 780, 800, 802

© 2013 Uitgeverij Haystack / Erwin Wijman

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, geluidsband, elektronisch of op welke wijze ook en evenmin in een retrieval system worden opgeslagen zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoewel dit boek met veel zorg is samengesteld, aanvaardt schrijver noch uitgever enige aansprakelijkheid voor schade ontstaan door eventuele fouten en/of onvolkomenheden in dit boek.

VOORWOORD

Veel mensen in dit boek zeggen dat hun auto bijdraagt aan hun succes.

Alsof dat kan – succes met een auto.

Ik twijfelde, maar het kan. Bedenk alleen al dit: als jij blij wordt van je auto, ben je in de ogen van andere mensen aantrekkelijker, dus leuker om mee te praten, leuker om zaken mee te doen, leuker om mee naar bed te gaan, whatever.

In de ogen van andere mensen is een auto een veelzeggend object, een teken van macht, welvaart, openheid, assertiviteit, smaak en wat al niet. Een auto is net als een horloge allereerst een signaal en dan pas, minstens 30 kilometer verder, een praktisch ding van staal en plastic.

Wie tienduizenden euro’s stukslaat op een auto, is geen loze materialist, zoals veel mensen denken, maar wil graag indruk maken op anderen. Een auto is het sociale medium bij uitstek.

Desondanks zijn er genoeg filosofen en psychologen die erop wijzen dat succes hebben met je auto onmogelijk is. Indruk maken doe je niet met materieel bezit, maar met kennis, met vaardigheden, met ervaringen, met verhalen, met je mooie tanden, je slanke handen, je feromonen (nee, niet de geur van Axe of Old Spice).

Leuk hoor, een dure auto, redeneren psychologen, maar als statussymbool is ie bedroevend inefficiënt. Je kunt er niets mee compenseren. Enkele minuten praten met iemand vertelt meer over hem of haar dan zijn of haar auto.

Balotelli

Omdat een auto niet zo effectief communiceert en ik er niets mee wil compenseren, ben ik dus niet in de markt voor die Ferrari 458 F12 Berlinetta met 740 pk in de retechique kleur Grigio Alloy die autobedrijf Du Parc Exclusive Automobiles in Oisterwijk begin augustus 2013 aanbood voor 399.750 euro. Slechts 5712 kilometer op de teller.

Niet van een oud vrouwtje geweest, schat ik, maar wel altijd binnen gestaan.

Enne, goed bedrijf hoor, dat Du Parc. Mario Balotelli van AC Milan ging er nog even shoppen voorafgaand aan PSV-AC Milan op 20 augustus 2013 (1-1). Du Parc is er eentje uit de Champions League.

En al zou ik willen, ik heb er het geld niet voor. Maar ik heb wel genoeg voor een oude Jaguar, Mazda MX-5 of 911.

Toch koop ik steeds maar niet die iconische donkerblauwe Porsche 911 3.2 Carrera uit 1985 voor slechts 20.000 euro. Of die dennengroene Porsche 964 Carrera 2 uit 1990 voor nog een duizendje minder, auto’s die trouwens geen kostenpost zijn, maar een investering, want dergelijke klassiekers worden – echt meneer, let op mijn woorden – alleen maar meer waard. Met die 3.2 uit 1985 kun je zelfs doorgaan als kenner.

Ik twijfel al zeker twintig jaar over een Lancia Fulvia Coupé uit 1970 of daaromtrent. Kost rond de 7500 euro en voor die paar rotcenten heb je dan de mooiste auto die ooit is gebouwd, rank en snel als een hinde.

Ik val ook niet voor die Fiat Coupé (ja, ja, ik weet het, hij heet Coupé Fiat), zelfs niet voor die gave gele 2.0i 16V Turbo uit 1995 op Autotrack.nl terwijl die geeneens tweeduizend euro kost. Mét airco.

Tweeduizend euro. En het dolce vita binnen bereik.

Die klassiekers kan ik wel betalen, maar die koop ik ook niet. Toegegeven, ik heb wat met auto’s, maar ik heb meer geïnvesteerd in mijzelf dan in mijn autopark. Ik heb mezelf ontwikkeld tot een verbaal redelijk begaafd en zelfgedisciplineerd alfamannetje dat een degelijk, wetenschappelijk verantwoord en toch heel leesbaar en soms zelfs humoristisch, kortom fijn boek over grote auto’s kan schrijven.

Investeren in jezelf is niet alleen goedkoper en effectiever, maar ook veiliger. Ik ben bang voor een Porsche of Jaguar XJS. Zelfs voor die ranke Lancia Fulvia Coupé. Hoe mooi die auto’s op zichzelf ook zijn, ik ben bang dat ze mij overnemen. Dat zo’n XJS mij domineert, zodat mensen eerder de auto zien dan mij. En dat mensen mij vereenzelvigen met die auto.

Een patserauto maakt jou een patser. Daarom draag ik ook niet een witgouden IWC Calendario Perpetual van 22.208 euro. En helemaal geen Patek Philippe Nautilus, die makkelijk over de 100.000 euro gaat.

Aan de haal

Want let’s be fair. Een Porsche 911 gaat al snel met je aan de haal. Niet met het gaspedaal – hé, ik heb rijvaardigheidstraining gehad van niemand minder dan Paul Maaskant, geracet op Zandvoort en gekart in de speeltuin. Maar die 911 gaat met mij aan de haal door zijn verhaal, zijn imago, zijn taal. Een Porsche spel je met de P van pats poen poch pronk prots.

En boven de dertig moet je eigenlijk geen Porsche meer willen. Zoals Tijn Elferink (31) verderop in dit boek zegt: ‘Vroeger wilde ik een Porsche. Maar ik ben er nu achter dat het moment dat je een Porsche kunt betalen vaak samenvalt met het moment dat je jezelf betrapt dat je meezingt met Sky Radio. Dan is het beter om geen sportauto meer te rijden.’

Ik ben zelf ook boven de dertig.

Anderen vinden dertig juist te jong voor een Porsche, zoals Jonna van den Dungen (36): ‘Een dure auto is snel overdone. Dan zie ik leeftijdgenoten in een Porsche en denk ik: moet dat nou?’

In de val

Mijn automobiele kapitaal is dan misschien beperkt, maar ik etaleer mijn uitgebreide culturele kapitaal, en intieme kapitaal, in een boek. Dit boek. Maar, besef ik, daarmee trap ik in dezelfde val als de bezitter van die Porsche 911.

Ik denk natuurlijk dat ik met dit boek een goede indruk maak en mensen mij serieuzer nemen. Terwijl ik net zomin als met een grote auto met een groot boek de ideeën van andere mensen over mijzelf wezenlijk kan sturen of beïnvloeden.

Opzichtige consumptie of etaleerdrift, het heeft allebei geen zin. Wie een mooie Mercedes of Maserati of Tesla koopt, denkt misschien nog dat hij zich daarmee beter kan voordoen dan hij werkelijk is, maar de ontvangers van onze signalen trappen daar niet in. We overschatten onze deugden en we bagatelliseren onze tekortkomingen. Maar als anderen zitten te pronken, hebben we het meteen door. Zeggen de psychologen.

Of dat pronken zin heeft of niet, we vinden het in elk geval heerlijk. Als opzichtige consumptie- of etaleerdrift geen zin heeft dan máákt het maar zin, redeneren veel mensen.

È pericoloso sporgersi

Zoals gezegd, ik twijfelde, maar ik denk toch dat de psychologen geen gelijk hebben. Ik denk toch dat een grote of dure auto mensen aantrekkelijker maakt. Pronkgedrag heeft zijn evolutionaire waarde bewezen. Pauwhennetjes vallen voor de mannetjespauw met de mooiste staart, want dat is een teken van goede genen (in hoofdstuk 3, ‘Meer seks met je grote auto’, kom ik terug op Jeroen Pauw).

Al blijft die waarschuwing op die treinbordjes ook buiten de trein actueel: È pericoloso sporgersi. Het is gevaarlijk om naar buiten te leunen. Het kan zich tegen je keren als je het breed laat hangen, je nek iets te veel uitsteekt of een ander de ogen uitsteekt. Daarom heet dit boek Succes met je grote auto, een titel die expres zo dubbelzinnig is als een Necker-kubus waarvan je niet kunt zien welke zijde zich aan de voorkant bevindt.

Twee jaar geleden, in oktober 2011, publiceerde ik het boek Wat je rijdt ben je zelf. Ging dat boek over het kuddegedrag van autokopers, dit boek laat zien hoe mensen zich willen onderscheiden met hun auto, met als doel meer succes, geluk, geld, omzet, liefde, seks. Kortom: aandacht. Want voor een auto zijn nu eenmaal drie dingen belangrijk: aandacht, aandacht en aandacht.

Je veux d’l’amour.

De auto is de heilige graal voor ons allemaal. Om met Baudelaire te spreken:

‘Tu le connais, lecteur, ce monstre délicat,

– Hypocrite lecteur, – mon semblable, – mon frère!’

Erwin Wijman

Monnickendam, 13 september 2013

INLEIDING

Nu media steeds vaker in dezelfde adem social worden genoemd, luisteren sociale mores steeds nauwer. Letterlijk zelfs. Anno 2013 wil je dat je vrienden zien naar welk nummer je luistert op Spotify. Je laat zien dat je smaak hebt en iedereen moet dat horen. Spotify, Last.fm en Deezer zijn de eenentwintigste-eeuwse versies van je boxen in de vensterbank zetten om iedereen op straat mee te laten genieten.

Delen is een tweede natuur geworden.

Je twittert welk boek je net gekocht hebt op bol.com of op managementboek.nl en welke kleur Tommy Liquid-teensandalen van Rocket Dog je bij Zalando hebt aangeschaft (roze uiteraard). Op Facebook post je een foto hoe kunstig je bord is opgemaakt bij Bordewijk, Oud Sluis of Ron’s Gastrobar of juist hoe lekker je net zelf hebt gekookt. Je zet je vers geboekte huisje in St. Paul de Vence op je tijdlijn, net onder de foto van je vijfjarige dochter die geniet van haar sushi bij Morita-Ya op de Zeedijk.

De gemene deler maakt nu echt de dienst uit.

Op Foursquare check je in bij het Concertgebouw om te laten zien dat je naar Eva-Maria Westbroek gaat luisteren die Wagner zingt, jij, man van stijl en smaak, en natuurlijk vertel je er niet bij dat je die eersterangskaartjes van 110 euro net hebt gekregen van je buurman die juist deze avond verhinderd was.

Niks nieuws

Maar hé, er is helemaal niks nieuws onder de zon. Want dit deed je altijd al met je auto. Die parkeerde je openlijk voor je huis, voor kantoor, bij klanten voor de deur, bij je vriendin en later bij je schoonouders of juist eerst bij je schoonouders en daarna bij je vriendin.

Op partijtjes pochte je over de metallic lak (in de kleur eboniet), de paardenkrachten en koppel in de lage toeren. En dat ie toch maar zoveel op zusveel verbruikt.

Je zette je auto op de foto voor je tent op de Franse camping, op de Raststätte langs de snelweg, langs de haarspeldbocht vlak bij het ravijn.

Zelfs de Chevrolet Impala die je huurde op LAX International Airport vereeuwigde je bij de Grand Canyon of naast die kolossale U2-yucca in Joshua Tree National Park.

In elk Henzo-fotoalbum vind je foto’s van de witte Fiat 128 van je ouders in Rome of de lease-Audi A4 Avant van je vader ingesneeuwd in Fiss. Je eigen gele Citroën Ami 6 boven op de witgrijze Mont Ventoux. Je Peugeootje voor de Eiffeltoren in Parijs.

Hond

De auto was altijd net zo’n belangrijk gezinslid als de hond. Correctie: nog belangrijker, want de auto mocht wél mee op vakantie. Niemand bindt in juli zijn auto aan een boom in het bos.

En je auto, die schopte je nooit.

De auto onderscheidt de mens van het dier. De mens is het enige auto rijdende dier. Zonder de auto was de mens nooit mens geworden. Zonder de uitvinding van het wiel ook niet, maar pas bij de auto aan het eind van de negentiende eeuw begreep men echt waar dat wiel toe diende. De twintigste-eeuwse en eenentwintigste-eeuwse mens zou zonder auto nog een negentiende-eeuwer zijn. Zonder verlichting. Nou ja, in ieder geval zonder grootlicht.

In demografisch en sociologisch opzicht heeft de auto de wereld veranderd, continenten kleiner gemaakt en woon-werkafstanden aanzienlijk vergroot.

Chick magnet

De auto bindt en verbindt. De auto maakt van een mens een sociaal wezen. Sterker, de auto zelf is bij uitstek een sociaal wezen. Een auto biedt altijd ruimte aan twee of, veel vaker, meer personen. Elke auto, al is het een sportauto die lichter wordt gemaakt dan Kate Moss om sneller te kunnen, is minstens een tweezitter. Tweezitter, het woord zegt eigenlijk al genoeg.

Omdat een tweezitter werkt als een chick magnet, is vervolgens de vierzitter uitgevonden. Van samen een eindje rijden komen nu eenmaal kinderen.

En daarna volgde haast vanzelf de MPV of gezinsauto. In veel auto’s kunnen met gemak zes personen mee, of zelfs zeven, zoals in de Opel Zafira, Renault Espace en de kersverse Fiat 500L Living.

Een éénzitter komt buiten de Formule 1 in het autovocabulaire niet voor.

Auto’s zijn de échte sociale media.

En daaruit volgt automatisch dat het wegennet het belangrijkste sociale netwerk in Nederland is.

A2 en A10 zijn meer waard dan Facebook en Twitter bij elkaar

Het wegennet is belangrijker dan het internet.

De A2 en A10 zijn meer waard dan Facebook en Twitter bij elkaar.

Alleen letterlijk al. Blogplatform Tumblr werd in mei 2013 voor 1,1 miljard dollar gekocht door Yahoo. Facebook en Twitter zijn misschien 20 miljard waard, maar in het Nederlandse asfalt is een veelvoud van dat bedrag geïnvesteerd. In 2012 alleen al gaf het kabinet-Rutte II 2,5 miljard euro uit aan nieuwe wegen en wegenonderhoud.

Hyves bracht bij de verkoop aan De Telegraaf in 2010 43 miljoen euro op. Dat leek veel, maar zo’n bedrag geeft Rijkswaterstaat op een achternamiddag uit aan een nieuwe spitsstrook op de A28 tussen Leusden en Amersfoort, of een bypassje bij Nootdorp.

Maar meer dan het geïnvesteerde bedrag telt de sociale waarde van al die verbindingswegen. Het woord zegt het al: verbindingswegen.

Asfalt is het cement van de samenleving.

Sociale media zijn niet sociaal, auto’s wel. Want zien is spreken. Liefde kan alleen live. WhatsApp en Messenger kunnen voorwerk verrichten, maar schieten uiteindelijk tekort.

Internetdaten mondt als het goed is uit in een echte date, waarbij je elkaar ziet en aan kunt raken en voelen en ruiken.

Liefde is business, maar andersom is business liefde. Verkopen zonder vleien en flirten lukt niemand. Handel vereist handen geven. Dat kan niet achter je computer.

Zakendoen, dat kun je nauwelijks of niet per nulzes of e-mail. BMW bracht dat inzicht ooit overtuigend onder woorden in een advertentie met daarin een foto van een glanzende 5-serie en daaronder de tekst: ‘Sommige zaken laten zich gelukkig niet over de telefoon bespreken.’

Ik breng je wel naar Kenia

Veel mensen hebben maar de geringste aanleiding nodig om de auto te pakken. Meer dan drie kwart van de Nederlanders gaat met de auto naar de supermarkt om de hoek, bleek uit een onderzoek van autoverzekeraar Allsecur in maart 2013.

Nederlanders fervente fietsers? Ammehoela. Ja, als er geen auto in de buurt is.

Het automerk Mini kwam met radiospotjes met daarin excuses om meer in je Mini te kunnen rijden, met uitspraken als ‘Anders kom ik die pizza toch wel even zélf halen?’. En het hilarische ‘Schiphol? Ík breng je wel naar Kenia’.

Overdreven? Nauwelijks.

Uit het Nationaal Zakenauto Onderzoek 2012 van vakblad AutomobielManagement en RDC/Centraal Bureau Mobiliteit Statistiek onder tweeduizend respondenten in augustus 2012 kwam als belangrijkste conclusie naar voren dat zakenautorijders zo’n beetje vergroeid zijn met hun auto. Ze maken ‘nog steeds’ nauwelijks gebruik van andere vormen van vervoer, ‘alle initiatieven op dit vlak ten spijt’. De toon verraadt wanhoop. ‘Berijders van een auto uit de bijtellingscategorieën van nul procent en veertien procent maken nog het meest gebruik van fiets, OV of taxi maar ook dat is zeer beperkt en slechts een aantal keren per jaar.’

Tja, dat krijg je als je een collectieve reclamecampagne voor de fiets optuigt rond de vondst ‘Trap naar je baas’. Ha ha. Leuke slogan. Maar wie durft naar zijn baas te trappen?

Binnenkort hebben alle auto’s Google Carglass

Voor je bij de eerste zin van de volgende alinea bent, heb je al twee keer aan seks gedacht. Maar minstens drie keer aan auto’s.

Mensen vinden hun auto vaak nog belangrijker dan zichzelf. Ze identificeren zich met hun auto. Ze trekken hun auto aan als een jas. Ze kruipen diep weg in hun auto. Het is een schuilplaats, een mobiele abri.

Vaak zie je van buiten niet eens wie er in een auto zit (iemand toetert, je kijkt, maar herkent hem niet). Mensen geven hun identiteit op ten gunste van die van hun auto.

De Audi A5 is hun avatar.

Op de weg kruisen al die avatars en blikken elkaar. De A2 is een etalage van ego’s.

Het is makkelijk te voorspellen dat auto’s binnen een paar jaar zijn uitgerust met Google Carglass. In Cadillacs en BMW’s zitten al head-up-displays die, zoals in een F16 of JSF, snelheid en brandstofniveau op de voorruit projecteren.

Maar met Google Carglass verschijnt straks ook alles over de auto’s voor en naast je automatisch in je voorruit: hoe duur hij is, wie erin zit, wat zij voor werk doet, of die Avi Buffalo-lookalike in die Volvo Amazon die je inhaalt single of getrouwd is en waar hij woont en hoe je daar naartoe rijdt, you name it.

En gearriveerd op de plek van bestemming trekt het ego zijn jas uit, maar gooit wel achteloos zijn bovenmaatse BMW- of Audi-sleutel op tafel of bar.

Want zoals de auto de mens onderscheidt van het dier, onderscheidt de auto nog veel meer de ene mens van de andere.

In hun auto-DNA komen sommige mensen meer overeen met het DNA van een orang-oetan dan met dat van hun buurman, collega of concurrenttapijtlegger. Mensen willen zich van elkaar onderscheiden met hun auto.

Een nieuwe BMW is iets heel anders dan een oude BMW

Het is sowieso al fascinerend dat mensen zo immens veel geld uitgeven aan hun auto. En het is even fascinerend dat mensen zweren bij bepaalde merken en modellen en een hoop andere merken juist uitdrukkelijk afzweren.

Oké, mensen overwegen ook bewust of ze hun boodschappen doen bij Lidl, Albert Heijn of Jumbo, of ze een Philips- of een Sony-tv kopen, een Samsung Galaxy of een iPhone, een keuken van IKEA of van de Keuken Kampioen. Maar voor niets anders zijn mensen zo gulzig en financieel ruimhartig en royaal bereid er via een woekerlening krom voor te liggen en zo overtuigd in hun voorkeur en afkeur als voor hun auto.

Er zijn mensen die niet dood willen worden aangetroffen in een Opel Agila. En dan rustig een Fiat rijden.

Anderen willen per se geen Mercedes, maar wel een Audi. Even Teutoons Duits, maar kennelijk toch een wereld van verschil.

Voor sommigen kan een oude BMW wel maar een nieuwe absoluut niet. Zoals voor Tijn Elferink, die een 24 jaar oude BMW 320 cabrio heeft, maar nooit en te nimmer een nieuwe BMW zou kopen: ‘Een nieuwe BMW heeft een heel ander imago dan zo’n oude.’

Van uncool naar cool

Kan hij eigenlijk wel weer, vroeg schrijver/columnist Jan Kuitenbrouwer zich af voordat hij in december 2012 een Mercedes 320 SL cabriolet uit 1994 kocht. Zo’n dure, patserige auto, nieuwprijs destijds 104.000 euro, was twintig jaar geleden immers ronduit uncool. Ja, concludeert hij, er geldt een verjaringstermijn: een uncool merk of model kan op een gegeven moment cool worden. Zoals tv-series als Magnum en Miami Vice of soulgroepen als Tavares en Abba twintig jaar na dato omarmd worden door de culturele elite.

Mensen zijn zich verbijsterend sterk bewust van hun auto. Nee, Dennis van Iterson, directeur van een marketingbureau, kocht expres geen Audi A6, maar een Peugeot 407 Stationwagon. Bij een Audi A6 denken je klanten misschien dat ze tóch te veel betalen, verklaart hij.

En Duco van Keimpema is ervan overtuigd dat zijn Audi R8 4.2-V8 FSI van 185.000 euro zijn business goed doet. ‘Als ik bij klanten voor kom rijden in een afgetrapte Kia Rio, is dat slechter voor mijn bedrijf dan met zo’n R8. Mensen doen liever zaken met winners dan met losers.’

Zolang er kinderen omkomen van de honger, kun je niet in een dikke auto rijden

Op zijn eerste buitenlandse reis, naar Brazilië in juli 2013, liet de net benoemde paus Franciscus zich expres niet vervoeren in de gepantserde pausmobiel, een omgebouwde Mercedes G-klasse, maar in een Fiat Idea, een kleine auto. En thuis in Vaticaanstad heeft hij de Mercedes S-klasse en BMW X5 van zijn voorganger Benedictus XVI aan de kant geschoven ten gunste van een bescheiden Ford Focus.

Zolang er zoveel kinderen op de wereld omkomen van de honger, kun je niet in een dikke auto rijden, hield de paus zijn volgelingen voor.

Met succes. Een Colombiaanse priester zette uit schaamte meteen zijn hagelnieuwe Mercedes E200 cabrio voor 63.000 dollar te koop. En de paus kreeg van een pastoor uit Verona een pauselijk witte Renault 4 uit 1984 cadeau.

Waarom willen mensen zo graag pronken met hun grote auto? Of juist met hun uitgesproken niet-grote auto?

Het is een kwestie van biologie, zegt de Amerikaanse evolutiepsycholoog Geoffrey Miller in zijn boek Spent. Sex, evolution, and consumer behavior uit 2009. Dus niet van materialisme, zoals vaak wordt gedacht, benadrukt hij. We kopen spullen niet om die spullen zelf, maar om er een goede indruk op anderen mee te maken. De ermee gepaard gaande status dient om indruk te maken op vrienden en om potentiële partners aan te trekken. ‘Veel producten zijn in eerste instantie signalen en in tweede instantie materiële dingen. Diep in ons grote hypersociaal gerichte brein willen we maar één ding: er goed uitzien in de ogen van anderen.’

Miljoenen jaren evolutie monden uit in een witte Audi R8 4.2-V8 FSI met kenteken 78-WTF-8

En wat doe je dan in een op geld gebaseerde economie zoals de onze anno 2013? Precies, imponerende spullen kopen, zoals een Hummer of een Volvo of juist een Hyundai i10, allemaal afhankelijk van je sociale status, je opleidingsniveau en je vrees voor het oordeel van anderen.

Hoewel de aanschaf van een Ferrari, Aston Martin of andere extreem dure auto vaak wordt gezien als verspilling, frivool en zelfs narcistisch, is het gewoon een evolutionaire communicatiestrategie, haalt Miller onderzoek van de universiteit van Texas aan. ‘Je bent uit op reproductieve beloningen. Vanuit biologisch oogpunt is promiscuïteit de beste strategie voor mannen. Je moet dus zo veel mogelijk vrouwen trekken om zo veel mogelijk nageslacht met jouw genen te verwekken.’

En ja, dat geldt ook voor de gesettelde, intelligente en succesvolle zakenman met vrouw, kinderen en vrienden – die gaat zich ook graag te buiten aan een dikke Audi of BMW.

Miljoenen jaren evolutie monden via het wiel uit in een witte Audi R8 4.2-V8 FSI met het kenteken 78-WTF-8, auto die bijna twee euroton kost.

Maar bínnen de groep, in de straat of in de parkeergarage op kantoor durf je er ook weer niet al te veel uit te springen. Als daar een Volkswagen Golf gangbaar is, koop je geen Audi A5, al zou je het liefst een Audi A5 willen, al droom je van een Audi A5, al is een Audi A5 het liefste wat je zou willen, al doe je een moord voor een Au… het wordt gewoon weer een Golfje.

Geen BMW-mensen

Uit een onderzoek waarin winnaars van de Postcodeloterij werden gevolgd, bleek dat zes maanden na het winnen van de loterij 21 van de 25 winnaars de BMW die ze naast hun geldprijs hadden gewonnen alweer van de hand hadden gedaan. Dat waren dus kennelijk geen BMW-mensen, en de straat was geen BMW-straat (misschien een Volkswagen-straat).

We willen individualiseren, maar tegelijkertijd socialiseren. We willen bij een groep horen en er een beetje bovenuit steken, maar niet te veel.

En sowieso overschatten we het positieve effect van opwindende producten op ons leven als geheel.

‘We geloven dat auto’s, nieuwe gadgets, modieuze kleren ons in de toekomst zullen vervullen van vreugde zoals ze doen op het moment dat we ze kopen,’ verklaart filosoof Pepijn Vloemans in zijn boek Survivalgids voor het consumptieparadijs (november 2013). Dat komt doordat we er op het moment van aanschaf zoveel aandacht aan besteden.

Zo eindigt de pastamachine op zolder en het surfboard op Marktplaats. ‘Een begerige consument levert broddelwerk af in zijn koopoverwegingen,’ verklaart Vloemans (in een voorpublicatie uit zijn boek in nrc.next van 10 juli 2013),

‘Zelfs een Ferrari of een zeilschip zal eindigen als een voetnoot in ons bestaan.’

Dat zeilschip oké. Maar een Ferrari?

1. EEN GROTE AUTO LEIDT TOT MEER SUCCES IN JE WERK

Je auto is egomarketing, maar kan ook je business een flink eind vooruit helpen. Want: the rich are right. Is dat zo? Leidt een grote auto automatisch tot meer succes in je werk? Ja, maar een te grote of te dure auto doet daar juist weer afbreuk aan. Net als een te kleine. Een notaris kan geen Porsche rijden (‘dat stróókt niet met elkaar’) en aan de andere kant kan een zakenvrouw bij CFO’s en ministers niet aankomen met een baby-Benz. It’s a thin line. En die lijn ligt voor iedere manager, marktkoopman, makelaar, minister, magazijnbediende, melkboer, mediatrainer, meubel- of mannetjesmaker ergens anders.

Veel mensen hebben poenvrees. Ze durven er niet in het openbaar voor uit te komen dat ze een dure auto hebben. Ik sprak een kunststofonderdelenfabrikant die naast een woon-werk-Mercedes een Mercedes SLR McLaren 722 uit 2006 bezit. Dat is een van de duurste in serie gebouwde auto’s, zeldzaam ook: er zijn er 150 van gebouwd. Nieuwprijs 750.000 euro, straatwaarde 1,1 miljoen euro. Hij kocht hem in 2009 als belegging. ‘Ik rij er niet in. Ik heb hem thuis staan, voor de pronk, voor mezelf.’ You never actually own a SLR McLaren. You merely look after it for the next generation. Hij moet de enige zijn in Nederland die zijn grote auto echt helemaal voor zichzelf houdt. Anderen die last hebben van autoschaamte, parkeren hem om de hoek. Nou ja, de eerste drie weken dan… Om daarna te merken dat hun omzet ineens is verdubbeld.

‘Ik steek als ondernemer mijn nek uit, ik verdien zo’n Audi A5’

‘Een statussymbool? Ja en nee. Niet iedereen kan zo’n auto betalen, dus dan heb je wel een bepaalde status bereikt.’ Touroperator Maarten de Ruiter van Fox Vakanties is erg trots op zijn BMW Z4 3.0 roadster. Maar hij heeft hem niet om te laten zien dat hij hem kan betalen, voegt hij direct toe. ‘Ik werk heel hard en daar verdien ik leuk mee.’

‘We doen het goed en daar hoort een mooie auto bij’, rechtvaardigt Dayanara Ilaria van TheTalentSource haar zwarte Audi TT 1.8 TFSI, die ze heeft laten opvoeren van 160 pk naar 210 pk.

Softwareleverancier Edwin Poorthuis bezit een Porsche 911 Cabrio, een BMW X5, een BMW 535d touring en ook nog een Porsche Cayenne GTS. ‘Sinds ik ondernemer ben, ging het héél vaak bijna verkeerd. Dan had ik nu hooguit een fiets gehad. Maar het ging ook vaak góéie kanten op en daarvan wil ik genieten.’

Georgo Muller, directeur van een detacheringbedrijf voor overheid en Sociale Zaken, heeft voor zakelijke kilometers een Volvo XC90 D5 AWD en privé een Mitsubishi Pajero Sport. ‘Ik kan geen afstand doen van die Pajero, het is het duurste dat ik ooit gekocht heb toen ik ondernemer werd.’ Dat kom ook door zijn Eritrese achtergrond, vertelt hij. ‘Tot mijn zevende woonde ik in een lemen hut met een zinken dak. Ik heb nog altijd moeite met een grote aanschaf.’ Zijn grote diepbordeauxrode Volvo straalt succes uit, merkt hij. ‘Mensen zeggen dingen als: “Jij maakt het goed hè?” Maar zeker als ik op bezoek ga bij een Sociale Dienst, probeer ik ’m om de hoek te parkeren. Ik wil er niet altijd mee te koop lopen.’

Een grote auto is een teken van succes. Dat je het gemáákt hebt.

Lekkerder

Ondernemend Nederland verdient die auto’s helemaal zelf en ondernemers vinden ook dat zij die auto’s verdienen.

‘Ik werk er hard voor, ik zie het ook als beloning,’ zegt ook Madelon Balm, eigenaar van een bedrijfseconomisch adviesbureau voor tankstations en een distributiebedrijf dat bloemen levert aan supermarkten. Ze heeft het over haar Audi A5 1.8 TFSI Sportback van 48.000 euro. Een mannenauto, noemt ze het. ‘Ik kom heel veel bij tankstationeigenaren, vaak ook autodealers. Dan kan ik niet met een lullige oude barrel aankomen.’ En, relativeert ze: ‘Laten we wel wezen, het is geen Porsche. Een Audi A5 is niet over the top.’

Een Porsche is over the top, een dure Audi kan wel.

Maar een ander zou jou in je zwarte Audi A5, een Hugo Boss-pak met Corneliani-trekjes een protserige patser vinden. Terwijl een derde je niet eens serieus neemt in zo’n hondenhok.

Zo wisselt het perspectief voortdurend.

Soms is het pesten. Jouw nieuwe leaseauto, een schitterende Peugeot 408 SW, wordt door een collega van de afdeling marketing smalend afgeserveerd als tandenborstelverkopersauto.

Soms is het dedain of juist afgunst. Bij het ene bedrijf lachen ze meewarig om je krakkemikkige maar originele okergele Mercedes 200D uit 1984, een andere opdrachtgever slaat groen uit van jaloezie.

Bij wijlen Jaap Blokker van het Blokker-concern moest je als leverancier of sollicitant niet aankomen in een Porsche – want dan rijd je onverantwoord duur – maar bij een andere firma kun je je spullen twee keer zo duur verkopen dankzij je nagelnieuwe 911.

Je auto is serious business.

Waar je staat in de autopikorde, bepaalt wat jij een grote auto vindt en wat jij, andersom, als quantité négligeable beschouwt.

Beter in een oude Hyundai voorrijden dan in een luxe limousine

Michel Bais van Mobile View Point heeft een nieuwe Volvo V70 T4 en erkent dat statusaspecten meespelen bij zijn autokeuze. ‘Een Ford Mondeo is ook prima, maar mensen meten toch je succes aan je auto af. Met een Hyundai voor de deur denken mensen toch eerder dat het niet zo goed met je gaat.’

Dat is tegen het zere been van Nico den Dulk, die aanstoot nam aan Bais’ uitspraken in de wekelijkse interviewrubriek ‘Zakenauto’ in Het Financieele Dagblad. ‘Als ondernemer en tevreden Hyundai-rijder’ stoort hij zich aan de oppervlakkigheid ervan, laat hij weten. ‘Er zijn wel degelijk ondernemers die het goed doen en niet hechten aan een duur automerk,’ voert hij aan in zijn brief, afgedrukt in Het Financieele Dagblad van 5 juni 2013. ‘En er zijn in deze tijden gelukkig ook sectoren waar je beter in een oude Hyundai voor kunt rijden dan in een luxe limousine.’

Zelf zegt hij in een ‘lekker klein lullig model, de (Hyundai) Getz’ te rijden. Maar hij is zichtbaar op zijn teentjes getrapt.

Autonijd

Omgekeerd lijdt ook Michel Bais, die zijn Volvo prijst als een heerlijk zoevende limousine, aan autonijd. Hij ook is gevoelig voor de rangorde waarin een auto je plaatst. ‘Ik was laatst bij een beveiligingsbedrijf waar de inkoper echt tot de laatste euro ging. Even later zie ik hem wegspuiten in een Audi A5. Dan ben ik niet meer zo geneigd om mee te gaan in die korting. Je kunt niet klagen over lage marges en dan in een grote auto rijden.’

Zelf geeft hij toe te dromen van een Porsche Panamera. Hoewel: ‘De buren zouden meteen zeggen: waar doet ie dat van, haha. Of ik hem ook echt ga kopen? Als Google langskomt om het bedrijf over te nemen, dan komt die Porsche er.’

Noteer even mee: de rangorde in het autorijdende bedrijfsleven gaat van Hyundai Getz naar ‘een Hyundai’ via Ford Mondeo naar Volvo V70 en via Audi A5 naar Porsche Panamera. De bandbreedte in euro’s: van 13.000 euro naar 25.000 via 35.000 naar 41.000 en via 45.000 naar 102.000 euro.

En het kan makkelijk duurder dan een ton.

Een dure auto betekent meer business

Een dure auto betekent vaak meer of beter betaalde business. Vraag maar aan directeur-eigenaar Larry Verschuur van modedistributeur Pro4 in Alphen aan den Rijn, die zijn Volkswagen Touareg drie jaar geleden inruilde voor een Porsche 911 Carrera 4 Cabriolet. ‘Mijn klanten vinden hem alleen maar gaaf.’

In de kledingbranche zie je meer aparte auto’s, vertelt hij, zoals Panamera’s, Ferrari’s en Bentleys. Hij wijst op zijn klant Bouman Mode in Amsterdam. ‘De eigenaar heeft een Porsche Panamera, hij draait goed en geniet van het leven. Als ik in een andere branche zou zitten, zou een Porsche me omzet kosten. Nederlanders zien je namelijk liever op je bek gaan dan dat je succes hebt.’

Verschuur merkt dat bijvoorbeeld bij het ritsen van twee banen naar één baan op de snelweg: ‘Bij het invoegen laten mensen je er minder gauw tussen als je in een Porsche rijdt. Ik surveilleer als politievrijwilliger ook wel eens in een onopvallende auto, zoals een Opel Astra, en dan heb ik daar helemaal geen last van. Maar bij zo’n 911 denken mensen: sluit jij maar achteraan aan, rijkaard.’

De cosmeticabranche is waarschijnlijk goed vergelijkbaar met de kledingwereld. Zo is directeur-eigenaar Duco van Keimpema van Care Cosmetics in Dordrecht ervan overtuigd dat zijn witte Audi R8 4.2-V8 FSI, een laag op de weg liggend racemonster met een catalogusprijs van 185.000 euro, zijn business goed doet.

‘Nee nee, mijn status hangt echt niet af van mijn auto, dat zou triest zijn. Maar als je een dergelijke auto koopt, dan hecht je wel aan mooie spulletjes en die worden nu eenmaal geassocieerd met status. Ik denk dat als ik bij klanten voor kom rijden in een afgetrapte Kia Rio, het slechter voor mijn bedrijf is dan een R8.’

Van niemand gestolen

Hij werk er ook hard voor, benadrukt Van Keimpema. ‘Ik heb mijn geld van niemand gestolen. Ik laat met deze auto zien dat ik succesvol ben en mensen willen graag bij succesvolle mensen horen.’

Mensen doen liever zaken met winners dan met losers, stelt Van Keimpema. Hoewel hij zelf ook eerst twijfelde. ‘Ik reed altijd keurig in een BMW 5-serie, blauw, niet opvallend. Ik dacht: je klanten vinden het niet leuk als je iets extreems gaat rijden. Maar het gaat goed, zelfs nu met de recessie hebben we uitstekende cijfers. Een vriend kocht een Lamborghini Gallardo en drukte mij op mijn hart dat ik ook best een sportauto kon kopen.’

En er is een tweede hoewel. Als Van Keimpema voor het eerst bij een relatie komt, neemt hij een andere auto en wel de Audi A6 die hij voor zijn vrouw kocht. Ook een dure, het is een 3.0 TFSI vol opties. Kost nieuw ruim een ton. Maar die R8 is veel opvallender. ‘Ik doe dat toch vanwege het Hollandse calvinisme,’ geeft hij toe. ‘Op sommige mensen komt een R8 verkeerd over.’

Autocoureur en internetwinkelier Tom Coronel, die binnenliep door zijn webshops aan Wehkamp te verkopen, houdt het daarom bij een eenvoudige BMW 120d. ‘Iedereen verwacht bij mij een dikke auto, een BMW M5 of een Porsche. Maar van mij hoeft het niet, ook al straalt een dikke auto uit dat het goed gaat met je bedrijf.’

Private bank verdubbelt vermogen

Maar kijk nu eens naar de groei van Bank Ten Cate & Cie in Amsterdam. Directeur-eigenaar Egbert ten Cate van de onafhankelijke private bank kocht in oktober 2008, in het weekend dat ING zijn kapitaalinjectie van de overheid kreeg, een Jaguar XF, een 2.7 diesel. ‘De verkoper vroeg nadat we het eens waren geworden over de prijs: “Gaat u het echt doen? Wilt u dan meteen tekenen?”’ herinnert Ten Cate zich. ‘Ik denk dat het de enige Jaguar was die hij die maand verkocht.’

Het was bij Jaguar-dealer Münsterhuis in Hengelo.

Daarvoor had Ten Cate een Peugeot 604. Dit was de eerste keer dat hij ‘zo’n mooie auto’ kocht.

Tegen de kredietcrisis en het marktsentiment in is Bank Ten Cate sinds 2008 elk jaar met tien tot vijftien procent per jaar gegroeid. In 2010 zelfs met vijftig procent, toen de bank de private banking-activiteiten van Delta Lloyd Bank Nederland overnam. Het aantal medewerkers nam toe tot 36 mensen, groeide verder tot 45 begin 2013, en dankzij weer een nieuwe overname, die van SNS Private Banking op 19 augustus 2013, komt het medewerkersbestand nu op 70. Het vermogen van Ten Cate verdubbelt opnieuw, tot nu 2 miljard euro.

‘We zijn erg tevreden dat we hebben waar we naar op zoek waren,’ zegt een verheugde Egbert ten Cate in Het Financieele Dagblad van 20 augustus 2013.

Gunnen klanten je opdrachten vanwege je grote auto of ondanks je grote auto?

De meningen over de vraag of een grote, dure auto je vooruit helpt in zaken of juist tegen je werkt, zijn verdeeld. Een auto is serious business, maar of elke auto goed is voor je business is de vraag. Gunnen klanten je opdrachten vanwege je grote auto of ondanks je grote auto?

Karel Kolb van nieuwsleverancier Feeder in Haarlem is zich heel bewust van de uitstraling van een auto op klanten en relaties en kocht daarom een MGB GT uit 1973. Eentje in zeer goede staat, dat wel. Hij kocht hem in 2012 voor 7500 euro en hij is nu getaxeerd op 14.000 euro.

Kolb: ‘Ik vind het leuk dat hij er goed uitziet en dat een klant niet zo gauw denkt dat hij hem betaalt, zoals je bij een Porsche al snel hebt.’

Zo’n MG roept geen negatieve gevoelens op, zoals afgunst, zo is zijn overtuiging. Integendeel zelfs, de auto breekt heel makkelijk het ijs, waar hij ook voorrijdt. ‘“Goh, wat een leuke auto,” zeggen mensen vaak.’

Dat blijkt een leuke variant op de binnenkomvraag: ‘Kon je het makkelijk vinden?’ ‘Vrouwen vinden hem vaak schattig en mannen vinden het geluid mooi.’

Ravissant gelijnd

Hoe anders denkt interieurarchitect Nina Graziosi van Graziosi Progetti in Amsterdam daarover. Zij wil ook geen ‘dertien in een dozijn’-bedrijf zijn of een dito auto hebben. Daarom kocht ze een uitgesproken dure sportauto, een Fisker Karma van 125.000 euro. En de elektrische maar ravissant gelijnde auto helpt haar zeker vooruit in haar werk, zegt ze. ‘Zakelijke relaties vinden hem bijzonder. “Dat je het durft,” zeggen ze ook, “zo’n auto zonder historie.” Je hebt onzekerheid over de toekomst van het merk. De inruilwaarde is een onzekere factor.’

Maar dat avontuur vindt zij juist aantrekkelijk. ‘Vakmatig durf ik ook anders te kiezen dan het traditionele.’ Dat maakt haar auto een zichtbaar onderdeel van haar marketing, legt ze uit: ‘Ik laat ermee zien dat ik anders durf te denken, zoals ik ook mijn opdrachtgevers in huisvesting adviseer om een stap verder te gaan en out of the box te denken.’

Voor Graziosi is haar auto egomarketing. De Fisker Karma doet iets voor haar persoonlijke karma, legt ze uit. ‘De Fisker is met zijn spierballenvertoon een rare mix van testosteron en oestrogeen, omdat ie ook stil, snel, krachtig en soepel is en ronde, organische vormen heeft. Het is female power, niet een damesautootje.’

Haar vorige auto, een Jaguar XK coupé, vindt ze ineens suf. Een Fisker is het tegenovergestelde van elektrische groendoendingen als een Nissan Leaf of Toyota Prius, auto’s met het design van een steunkous, vindt Graziosi.

Het valt Lucas Geusebroek, communicatiemanager bij beroepsorganisatie NBA-VRC, op dat mensen zichzelf vaak stoer vinden vanwege hun auto. Hij herkent dat ook bij zichzelf, bekent hij.

Hij kocht in 2010 een dik twintig jaar oude Mercedes S-Klasse. ‘Ik wil graag dat mensen denken: zo, wat stoer dat je zo’n stijlvolle oude auto hebt gekocht met alle risico’s van reparaties en ander onheil. Jij moet er wel veel verstand van hebben, en smaak ook nog.’

Dat voelt goed, vindt hij. ‘Zolang je het allemaal maar niet te serieus gaat nemen. Bovendien besef ik dat mijn mede-automobilisten hier eigenlijk helemaal niet mee bezig zijn, haha.’

Ondertussen verschaft de auto hem ‘ongelofelijk veel plezier’, los van wat wie dan ook er wel of niet van vindt.

Bohemienachtig

Sabine Simon, vrouw achter het kleurrijke dameskledingmerk Talulabelle, erkent grif dat haar oude grote Mercedes, een witte 230 uit 1978, een uitbundige auto is. ‘Ja, zo’n oldtimer Mercedes is hip en geen auto voor mensen die twijfelen. Dat geldt ook voor Talulabelle. Als je mijn kleding draagt, sta je niet aarzelend in het leven. Talulabelle is vrolijk, apart en heeft een uitgesproken stijl. Bohemienachtig, zigeunerachtig. Niet voor petieterige modellen maar meer voor maatje 40 of 44.’

Het valt op hoeveel modemeisjes en ook reclamejongens er zo’n dikke Mercedes uit de jaren zeventig en tachtig op nahouden. De Turkenbakken van weleer waren peperduur in de tijd van George McCrae, de Osmonds, de zitkuil met oranje-bruine kussens en vleesfondue, maar zijn nu juist erg goed te betalen omdat de roetspuwers geen Umweltplakette krijgen en dus de Duitse binnensteden niet meer in mogen. Ze worden massaal geëxporteerd naar Nederland, waar een heel nieuwe bedrijfstak ontstond van Mercedes-youngtimer-specialisten.

Welgeteld één Daewoo

In reclamevakblad Adformatie staat al jaren een vragenrubriek met daarin de vraag ‘In wat voor auto rijd je?’ Uit een optelling van de 250 rubrieken van de afgelopen vijf jaar blijkt dat Audi 10 procent scoort, en BMW 9 procent. Dat is ruim drie keer zo hoog als het landelijk gemiddelde. Volvo volgt op de derde plaats, ex aequo met Volkswagen en Renault Espace (alle drie 8 procent). Verder veel Land Rovers, Alfa’s en Citroëns.

Je treft nauwelijks Peugeot en Ford, en Opel en Toyota al helemaal niet. Geen enkele Prius ook. Welgeteld één Daewoo en één Daihatsu. Fiats zie je wel, maar dan altijd zo’n vief 500’je. En er zit een klassieke Fiat Spider bij. Van alle Mercedessen die reclamemakers rijden, is de helft zo’n vintage-Benz.

Een jaar of tien, vijftien geleden had elke beetje copywriter of artdirector een Citroën DS. Zo’n Snoek zag je dan ook om de haverklap opduiken in tv-commercials en tijdschriftadvertenties van grote merken: voor ING, Postbank, JVC, KPN, Belastingdienst, ABN AMRO.

De tv-commercial voor ABN AMRO is hilarisch.

Wegenwacht tegen arrogante gestrande Citroën DS-bezitter in trenchcoat: ‘U had olie moeten kopen.’

‘Olie?!? U hebt verstand van beleggen?’

Wegenwacht: ‘Nee, maar wel van auto’s.’

En nu zie je in zo’n beetje elke advertentie, promotieactie of tv-commercial een Fiat 500 opduiken als sfeerbepalend decorstuk – of een youngtimer Mercedes.

De Kathedraal

Presentator en mediaondernemer Ronnie Overgoor heeft zo’n Mercedes, een witte S320 uit 1995. Een kolossale auto, hij heeft niet zomaar als bijnaam de Kathedraal. Maar iedereen vindt ’m prachtig, vertelt Overgoor. ‘Niemand zegt: zo’n Mercedes kun je niet maken.’ Hij past precies bij hem, zeggen mensen. ‘Ik ben ook geen grijze muis. Mijn zoons heten Skip, Rijk en Chet. Voor namen als Koen, Stijn en Jeroen zouden mijn vrouw en ik niet snel kiezen.’

Als dagvoorzitter en tv-presentator ben je je eigen product, legt Overgoor uit. ‘Ik heb geen diensten te verkopen, maar mezelf. Ik moet groepen mensen inspireren en raken. Ik ben een soort artiest. Voor mijn personal branding is zo’n auto heel goed.’

Ondernemerstechnisch is de dikke Mercedes ook uitstekend uit te leggen aan opdrachtgevers, merkt hij. ‘Zeker als ik vertel dat ik er maar 5500 euro voor heb betaald. De nieuwwaarde is een ton.’ En daar hoeft hij geen fiscale bijtelling over te betalen, omdat de auto ouder is dan vijftien jaar. ‘Ik betaal bijtelling over de dagwaarde, 35 procent. Mensen die ik het uitleg, waarderen het businessmodel achter deze Mercedes heel erg.’

Overgoor kan niet meer zonder zijn kathedralische Mercedes, waarin hij 60.000 kilometer per jaar rijdt. Dat merkt hij als hij de leenauto van zijn garage mee heeft, een witte Peugeot 107. ‘Je komt niet lekker aanrijden op een congres met een witte Peugeot 107.’ Zeker niet als ze denken dat het jouw auto is. En andersom voelt het ook voor jezelf niet lekker, legt Overgoor uit. ‘Tweehonderdvijftig ondernemers inspireren en vervolgens in een witte Peugeot 107 stappen, dat is niet goed voor de flow waarin je dan zit.’

Gelukkig is dat Peugeootje van boven tot onder bestickerd met de naam van de garage. Dan zie iedereen dat het een leenauto is.

Geen wit apenpakje met ritsjes

‘Als je lezingen en boekentournees doet in het bedrijfsleven, moet je salonfähig zijn,’ vindt ook trendwatcher en schrijver Adjiedj Bakas. ‘En dus ben ik strak in het pak en heb ik een zwarte auto,’ verklaart hij zijn voorkomen. Dus geen ‘wit apenpakje met overal ritsjes’ en geen frivole of shabby auto. Wat heet: hij laat zich langs congresserend Nederland chaufferen in een zwarte Lexus 600h 5.0 V8, de grootste Lexus die er bestaat. Hij kost 150.000 euro. Het is een hybride. ‘Hybride moet tegenwoordig hè, anders krijg je: hé, meneer Bakas rijdt niet in een duurzame auto.’

De auto oogst overwegend lof. ‘Mij bij een lezing verwelkomen of erna de deur uit laten, dat wil de grote baas vaak zelf doen,’ vertelt Bakas. En op grotebazenniveau gaat dat op de manier van de Britse reclamelegende David Ogilvy: ‘We don’t take people to the elevator, we take them to the street.’

Bakas: ‘Bijna altijd krijg ik een opmerking over de auto. Mannen onder elkaar hè.’ Soms krijgt hij het verwijt dat hij niet gewoon een Duitse limousine uitkoos. Gewoon een Audi A8 of dikke BMW. Die opmerkingen volgen meestal op een gruwzaam uitgesproken: ‘Wat, je rijdt toch niet in een Japanner!’

Bakas kan daar goed tegen. ‘Als ik een echt dure auto had, zoals een Rolls-Royce, dan kon ik nooit meer grappen maken als mensen mauwen over mijn tarief. Ik zeg dan altijd: dat valt wel mee, want ik rijd in een Toyota, als ik in jouw auto zou rijden, zou ik veel meer vragen.’

Daarom houdt debatleider en dagvoorzitter Wouke van Scherrenburg het ook bij een naar eigen zeggen bescheiden en redelijk betaalbare Mercedes-Benz B-klasse 200 CDI. Hij is zwart en zij betaalde 41 mille. ‘Bij congressen is het echt een mini-autootje tussen de bakken die er geparkeerd staan. Je kunt er overal netjes mee voor de dag komen. Het is niet een auto waarvan je zegt: hé wat rijdt daar nou. En hij brengt me na afloop veilig thuis.’

De Mercedes E430 Combi van Michael Schumacher, en hoe je daarmee wegkomt

Veel ondernemers hebben een heidens snelle en dure auto maar durven daar eigenlijk niet voor uit te komen. ‘Je wekt met deze Audi de indruk dat je het goed doet,’ zegt internetondernemer Jop Berkhout over zijn dolfijngrijze Audi A4 Avant 3.0 Quattro V6 tiptronic uit 2002.

Hij is ook niet echt schreeuwerig, maar alleen kenners zien aan het 3.0-embleempje dat er een bijzonder snelle motor onder de kap zit, met liefst 220 pk. Berkhout kocht de auto in 2009 voor 17.000 euro, maar nieuw kostte hij wel 70.000 euro – vanwege die dikke motor.

Govert Steyn van Alarmrent heeft ook zo’n typische wolf in schaapskleren: een zwarte Mercedes E-klasse Combi 430 6.5 liter V8 uit 1996. Hij kocht hem in 2012 dan ook niet van een oud vrouwtje. Het was de auto van Formule 1-coureur Michael Schumacher. Steyn vond ’m via het web bij een Mercedes-dealer in Druten. ‘Ik heb er 25.000 euro voor betaald.’

En dan te bedenken dat het ozonlaag verscheurende bakbeest ooit 150.000 Duitse mark kostte plus nog eens DM 150.000 aan tuningwerk bij Brabus. Schumacher heeft er twee jaar in gereden.

De auto is ook echt snel. Hij kan meer dan 300 kilometer per uur. In een aflevering van Topgear noemt Jeremy Clarkson deze auto the fastest stationwagon in the world.

Maar Steyn, die alarmsystemen levert aan grote bedrijven, durft er gerust mee naar klanten. ‘Klanten die mij kennen, weten dat ik een liefhebber van hoogwaardige techniek ben. En zij waarderen het mooie verhaal dat aan de auto vastzit.’

Alleen als hij naar totaal nieuwe klanten gaat of als een ‘wat rustigere uitstraling’ wenselijk is, rijdt hij mee in de Volvo V50 van een collega. ‘Of ik parkeer hem uit het zicht om de hoek.’

Een Volkswagen Phaeton is ook een auto die niet gauw fout overkomt, vindt marketingconsultant en autotuningspecialist Kazimir van Hooijdonk. Hij heeft een 5.0 V10 TDI, maar toch gaat de auto door als een hele nette auto. ‘Mensen denken dat het een grote Passat is. Bij een Audi A8 zouden mensen denken dat ze te veel betalen. Een Phaeton is echt een underdog.’

Typenaam weg

Jan Willem Bartz van automatiseringsadviesbureau Applaza heeft twee Audi’s van makkelijk 50.000 euro per stuk, maar laat bewust de typeaanduidingen achterop weghalen. Het zijn een Audi A6 3 liter TDI Quattro en een A5 S-Edition met 3 liter turbodiesel. ‘Iedereen vindt die A6 een mooie auto en de meeste klanten hoor ik er gelukkig niet over. Een van onze klanten heeft dezelfde auto als ik, die kan dat best waarderen. Verder vind ik dat je als directeur-eigenaar best in zo’n auto mag rijden.’

Dat vindt transportondernemer Hugo Janse ook. Hij heeft een Chrysler 300C SRT met 6,1 liter Hemi-V8-motor. ‘Veel ondernemers kiezen voor een Audi, BMW of Mercedes. Ik rij liever in een aparte auto.’

De Hemi gaat door als de 3,9-GHz quad-core Intel Core i7-processor onder de automotoren. Onwaarschijnlijk snel. Hij is goed voor 432 pk. Dat SRT staat voor Street Racing Technology. Maar Janse heeft de labels eraf laten halen. ‘Ik hoef het niet zo nodig allemaal uit te dragen.’

‘Huh, zo’n auto? Blijkbaar doet ie het wel aardig’

Maar wel of geen zichtbare typeaanduiding, een dikke auto bevestigt wat jij hebt bereikt en dat werkt prettig, vinden veel ondernemers.

De auto van Wouter Ikink van StarApple, een wervings- en selectiebureau voor ICT-specialisten, kost niet minder dan 50.000 euro. Het is een blauwe Audi A5 Sportback 1.8 TFSI Pro Line S. En hij is zelf nog maar 27, zegt hij. ‘Dus je ziet mensen wel eens denken: goh, hoezo, waarom zo’n auto, blijkbaar doet ie het wel aardig.’ Soms willen zijn relaties zelfs een stukje meerijden. ‘Sportief of strak vinden mensen hem.’

Ikink zegt bewust niet een heel extravagante auto gekozen te hebben. ‘Maar ik heb het bekende grapje over korting al vaker gehoord. Vooral bij MKB-bedrijven. “De zaken bij jullie gaan goed,” zeggen ze dan. Maar opdrachtgevers zijn positief over mij en ons bedrijf.’

Erwin Miedema, oprichter-directeur van Domus Magnus, aanbieder van particuliere woonzorgvoorzieningen, denkt ook dat zijn donkergrijze BMW 530d Touring 3 liter V6 wel succes zal uitstralen. ‘Hij bevestigt wat ik als persoon heb bereikt in het zakenleven. Iedereen weet ook wel dat Domus Magnus een succesvol bedrijf is.’

De catalogusprijs ervan komt in de buurt van de 90.000 euro, maar Miedema vindt het een goede auto zonder echt patsergehalte. ‘Met een 7-serie of een Audi A8 of Maserati ga je een grens over. Ik wil comfort, maar geen Ferrari in de straat.’

Winnaar

‘Ik heb geleerd dat je bij het zakendoen een fatsoenlijke auto moet hebben,’ vertelt Marc Damen, directeur van cateringbedrijf Markies Catering. ‘Je laat ermee zien: u doet zaken met een volwassen bedrijf. Met een winnaar.’

Hij heeft een BMW 650i Cabriolet 4.2. Zijn bedrijf, met 150 locaties en 400 medewerkers, is in Nederland de grootste cateraar van onderwijsinstellingen. Maar Damen parkeert zijn auto nooit direct in het zicht. Hoewel: ‘De jeugd vindt het altijd geweldig als je in zo’n auto aan komt rijden. Kinderen, leerlingen willen ook graag met een kampioen omgaan.’

Hij ziet zijn auto, die nieuw iets meer dan 100.000 euro kost, als de beloning voor hard werken. ‘Ik heb niks met status. Je zult het niet geloven, maar ik ben drie keer blijven zitten op het vmbo en ik ben de zoon van een gewone timmerman. Gepassioneerd zijn, daar gaat het om in het leven. Dat houd ik leerlingen ook altijd voor.’

Thumbs up

Michel van den Bergh, de man achter het hippe luxedrankje Monte Scroppino Originale, is ervan overtuigd dat zijn lakzwarte Mercedes-Benz 500 SL roadster uit 1986 een gezonde invloed heeft op zijn business. ‘Het is thumbs up, altijd, bij iedereen. Het is een gespreksopener, gesprekken gaan eerst over hoe mooi mijn 500 SL is, hoe lang ik hem al heb et cetera. Goede dingen gaan lang mee, en je hebt er hartstikke veel plezier van.’

De in het oog springende auto, waarvoor hij in 2009 27.000 euro betaalde, straalt volgens Van den Bergh de kwaliteit uit die Monte Scroppino uitstraalt, van brochures tot site tot glaswerk, van het meeneembarretje tot de mooie vrouwen die het serveren.

Van den Bergh: ‘Mijn Mercedes heeft klasse en stijl. En kwaliteit. Als je het portier dichtgooit, is het alsof je een kluis dichtdoet.’

Verbruik: 2 op 12

‘Veel mensen durven geen Jaguar te kopen uit angst voor hun opdrachtgevers,’ weet artdirector Durk Hattink van Durk.com. Hij bezit een jadegroene Jaguar XJ6 4.0 Sovereign uit 1995. Hij is er heel stellig over. ‘Als een opdrachtgever mij vanwege deze auto niet inhuurt, passen wij niet bij elkaar. Het is een heerlijk en schaamteloos slagschip. Hij verbruikt twee op twaalf, haha.’

Hij weet ook niet of een bejaarde Jaguar je status nou wel verhoogt. ‘Als je met een nieuwe Jaguar aankomt, denken mensen direct: die gozer heeft poen. Het succes stráált op hem af.’

Maar oké, geeft hij toe, ook de zijne is wel degelijk een statusauto. Hij kan zich als creatief veroorloven zo’n oude auto te kiezen. ‘Hij staat voor vrijheid,’ vat Hattink samen. ‘En het is toch eigenlijk wel duurzaam om een auto achttien jaar lang niet bij de sloop te parkeren?’

Dat laatste is het bekende klimaatsmoesje van iedereen met een oude auto.

Checken op Google Earth

Leiderschapscoach Reinout van Kalleveen heeft pas echt een grote auto: een Lincoln Town Car 4.6 V8 van 5,57 meter. Als hij naar de stad wil, moet hij van tevoren op Google Earth de afmetingen van de beoogde parkeerplek checken.

Hij heeft alleen maar voordeel van zijn extravagante auto bij zijn opdrachtgevers, CEO’s, CFO’s, COO’s. ‘Ik ben hun klankbord en sparringpartner. Ik geef scherpe feedback met humor. De meeste mensen doen bij de keuze van hun auto concessies aan de bedrijfsnormen, de bijtelling, het milieulabel. Maar dan hebben ze er thuis wel vaak een cabriolet of een Amerikaan bij. Ik zit in een vrijere rol, ik hoef niks te compenseren in het weekend.’

Relaties die hem kennen, weten dat hij iets met auto’s heeft. Van Kalleveen had hiervoor een Audi S8 en daarvoor een Volkswagen Phaeton.

Demo

Waterwerkenondernemer Martin van der Leest was van plan weer een nieuwe BMW 5-serie te kopen, maar de BMW-dealer belde hem met een aanbieding: een BMW 730d, 3 liter V6 turbodiesel, drie maanden oud, 4000 kilometer op de teller. ‘Het was een demo,’ vertelt Van der Leest, directeur-eigenaar van Sealteq Groep met als opdrachtgevers bedrijven in de gas- en oliewereld, Rijkswaterstaat, provincies en gemeenten. ‘Alles wat kan, zit erop. Night view, alle mogelijke waarschuwingssystemen, adaptive cruise control, open dak. Achterin heb je twee stoelen met in de middenconsole bediening van de tv en dvd, muzieksysteem, ventilatie en massage in de stoelen.’

Hij stond in de boeken voor 165.000 euro. ‘Maar ik heb er fors minder voor betaald,’ verzekert Van der Leest.

Maar het belangrijkst: de auto valt goed bij zijn relaties. ‘Een prachtbak vinden mensen het. Fantastisch. De vormgeving wordt geprezen.’

De elegantie van zijn 730 past heel goed bij de dynamiek van zijn bedrijf, betoogt hij. ‘Mercedes bijvoorbeeld past daar helemaal niet bij. Mercedes wordt geassocieerd met een ander publiek, veel behoudender. Mercedes heeft het op de Nederlandse markt ook echt verloren tegen BMW en Audi.’

Niet overdone

Verloren? Daar is kunststofindustrieel Wim van de Beld van Betech het niet mee eens. Verre van. Want zijn Mercedes CLS 350 CDI Blue Efficiency 4Matic met aardig wat opties zoals automaat, stoelverwarming en xenon-verlichting is in alle opzichten raak.

Hij kocht hem in december 2012 voor 103.000 euro. ‘Zo’n CLS vind je mooi of vind je niet mooi, maar hij is niet overdone. Hij is goed aanvaardbaar in onze markt. Bij onze klanten, grote industriële bedrijven, moet je niet in een Rolls-Royce komen voorrijden, maar ook niet in een Fiat 500.’

Zo’n Mercedes hoort er wel een beetje bij, bij zijn functie. Audi A6, BMW 5, E-klasse of CLS: dat is het segment waarmee je heel goed naar klanten kunt, licht Van de Beld toe. ‘Wij verkopen producten van 10, 20 of 30 cent per stuk. We spreken over afrondingen achter de cent. Dan wil je niet horen dat je kleiner moet gaan rijden om tot elkaar te komen.’

Hij koopt om de twee jaar een andere auto. ‘Maar sinds ik Mercedes rijd, hoef ik nooit voor iets anders dan een beurt naar de garage. Die betrouwbaarheid en die degelijkheid van de ster, die passen bij mijn bedrijf.’

Schaamteloos

Handelsondernemer Toni Bienemann, president-directeur van Peja Producten met vestigingen in tien landen wereldwijd, is schaamteloos luchthartig over zijn dure auto’s, ook tegenover zijn klanten. Hij rijdt vaak in een donkerblauwe Bentley Arnage 4.4t Green Label BMW V8 uit 1998, maar ook in een Maserati Quattroporte en met mooi zomerweer in een Bentley Azure cabriolet uit 1996. ‘Zakenrelaties maken graag een rondje om die Bentley.’

Bienemann hecht eraan dat ook zijn medewerkers in de juiste auto rijden, omdat dat volgens hem bepalend is voor je succes als bedrijf. ‘In Nederland heerst snel de overtuiging dat je in bepaalde auto’s niet bij een klant kunt aankomen, maar bij ons is dat omgekeerd. Mijn verkoopdirecteuren hebben allemaal een Jaguar of Daimler XJ van de zaak, van het klassieke model uit 1992.’

Klanten zijn daar erg complimenteus over, hoort Bienemann in binnen- en buitenland. ‘We hebben er in totaal zo’n vijftien van en we hebben veertig procent minder totale kosten dan met Opel Omega’s.’

In Duitsland werd ooit een van zijn verkopers bij de poort geweigerd omdat hij een te bescheiden auto had. ‘Aan de ene kant hecht ik niet aan status, maar het is net als met je huis en kleding: kleren maken de man.’

Auto’s dus ook.

Wetenschappelijk bewezen: glimmende BMW maakt consultant geloofwaardiger

Powerdressing werkt, ook met auto’s. Dat wordt onderschreven in wetenschappelijk onderzoek. ‘Het gedoodverfde chique Armani-pak en de glimmende BMW van de consultant op de parking bij de ingang dragen bij aan de impact van zijn advies.’ Zo luidt de samenvatting van de dissertatie Let Me Give You a Piece of Advice (Empirical Papers about Advice Taking in Marketing) waarop Stefanie Tzioti in november 2010 promoveerde aan de Rotterdam School of Management, Erasmus University (RSM), waar ze onderzoek doet naar demonstratieve consumptie en status.

Een managementadviseur die er meer uitziet als George Clooney dan als Columbo, krijgt meer gedaan bij zijn gehoor en zijn adviezen worden eerder aangenomen. En de spreekwoordelijke Rolex om de pols, het strakke Armani-pak en de dure BMW dragen nog bij aan extra geloofwaardigheid.

Hoe dat komt? Consumenten en opdrachtgevers denken: the rich are right, merkt Tzioti in haar proefschrift op. Consultants die zij ondervroeg, benadrukken ook zelf hoezeer zij hechten aan een representatieve auto en het juiste pak.

Maserati versus Golf

Tzioti voerde meerdere experimenten uit. In het eerste experiment ging het om twee soorten witte wijn die door twee verkopers geadviseerd worden. De proefpersonen kregen twee foto’s voorgeschoteld. Op de eerste foto draagt de verkoper een pak en is hij gefotografeerd naast een Maserati Quattroporte en op de andere foto heeft de verkoper (dezelfde persoon) een spijkerbroek aan en staat hij naast zijn Volkswagen Golf. Wat blijkt? De wijn die de ‘welvarende’ adviseur aanraadt, wordt significant vaker gekozen.

In een tweede experiment met dezelfde twee foto’s gaat het erom in welke mix van aandelen en obligaties je het best je geld kunt stoppen. Weer werd het advies van de adviseur met Maserati significant vaker opgevolgd.

In een derde experiment volgden proefpersonen eerder een advies op van een rijke kennis die net de lotto had gewonnen en een Ferrari van 250.000 euro bezit dan van een niet zo welstandige kennis.

En in een vierde experiment kregen de proefpersonen advies over een prepaid mobiele telefoon van twee verschillende personen: een rijke kennis met Ferrari en een typische buurmanman met een kleine flat in Rotterdam, H&M-pakken en een al wat oudere Renault. Zelfde laken een pak: de Renault-man wordt als aanzienlijk minder geloofwaardig beschouwd, en zijn adviezen worden door veel minder respondenten opgevolgd.

Pakken van Oger

‘Je auto moet een afgeleide zijn van je succes, net als je pak.’ De opmerking van Bas Hertz ligt in lijn met het onderzoek van Tzioti. Hertz heeft een donkergrijze Audi A4 Avant. ‘Mijn pakken komen van Oger of het zijn maatpakken van Suit Supply.’

Hertz is oprichter van D&B The Facility Group, groot in beveiligings- en receptiediensten en facilitymanagement voor bedrijven als KPMG, TNT, Rabobank, UPC, Amstel Hotel. Al zijn medewerkers, van huismeester tot beveiliger, hebben bedrijfskleding aan van Mart Visser. ‘Dat ziet er goed uit, mensen gaan erdoor stralen,’ verklaart Hertz.

Pure vorm

Een duur horloge en een dure auto: grafisch ontwerper Laurens Schaap van schaapontwerpers heeft beide. Nou ja, geen Rolex maar wel een Heuer Monaco-horloge. Hetzelfde als zijn idool Steve McQueen droeg. Schaap heeft ook precies de Porsche 911 uit de film Le Mans uit 1971, waarin McQueen schittert. Het is een Porsche 911 2.0 liter 6-cilinder boxermotor uit 1968. De oer-911.

Schaap vindt dat je moet oppassen waar je mee voor komt rijden bij klanten. ‘Maar het kan net, zo’n klassieke 911. Ik had vroeger een rode Eend en die kwam weer een beetje goedkoop over. Deze Porsche lijkt soms iets te duur, maar mensen weten toch niet wat ie kost.’

Bovendien past het idee achter de 911 bij zijn ontwerpwerk, onder meer voor de denktank The Hague Institute for Global Justice en de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.

‘Deze auto is pure vorm. De kracht zit ’m in de eenvoud. In het instrumentarium zit niets te veel. Vorm volgt functie.’

Aan de zijkant is de 911 in vijftig jaar tijd maar fractioneel veranderd, schetst Schaap. ‘De lijn is helder. Dat komt mooi overeen met ons werk. De boodschap van een sterk merk zo krachtig en bondig mogelijk neerzetten. Als je weglaat wat je niet nodig hebt, krijg je een tijdloos en functioneel ontwerp.’

In de schuur

Acteur en theaterproducent Bastiaan Ragas heeft ook zo’n oude Porsche 911. Uit 1972. Maar die staat in de schuur, hij zegt er weinig mee te rijden.

‘Het was mijn eerste auto. Toen ik begin 20 was, was ik heel succesvol in een popbandje en mijn droomwens was toen zo’n oude Porsche. Zilvergrijs, met een luchtgekoelde 2.2 S.’

Kortom, volledig het tegenovergestelde van de hybride Peugeot die hij sinds 2012 gebruikt voor zijn woon-werkverkeer: een Peugeot 3008 HYbrid4 2.0HDi, het was de eerste dieselhybride ter wereld, dus met diesel- en elektromotor. ‘Het is een innovatieve, bescheiden en allesbehalve patserige auto,’ omschrijft Ragas. ‘Het gaat niet zo geweldig in de theaters en dan past zo’n ingetogen auto beter dan een enorm glimmende machoauto.’

Ragas had hiervoor een Range Rover.

‘Hybride rijden is een bewuste keus. Mensen die mij kennen, weten dat ik bewust bezig ben met het milieu en de natuur. Ik eet ook biologisch vlees en EKO-eieren. Mensen die mij niet kennen, zijn vaak verbaasd dat ik zo’n bewuste auto heb.’

‘Al rijd je in een 15 jaar oude Datsun met spoiler. Die áúto is toch niet je adviseur?’

Je wilt serieus genomen worden in je vak, door je collega’s, je baas, je klanten. Je wilt je uren duur verkopen, je wilt je hoge tarief waarmaken, je bent uit op meer grote bedrijven als klant.

Dan moet je een andere auto kopen dan wanneer je bij schouwburgdirecteuren je programma komt verkopen.

De kernvraag is altijd: voldoe je aan het verwachtingspatroon van de mensen van wie jij het moet hebben in je business en je werk? Voldoet die benzine slurpende oude BMW, die fonkelnieuwe Audi of die elektrische Nissan aan de verwachtingen? Of maakt het helemaal niet uit, zoals Willemijn Vader van pr-bureau Whizpr opwerpt. ‘Ach, niemand vraagt ooit wat voor auto je hebt,’ zegt ze. ‘Je rijdt een parkeerterrein op en je gaat naar binnen.’

Willemijn Vader heeft een Skoda Octavia Combi. Ze zegt dat het een sukkelbak is, maar desondanks hóúdt ze van haar auto. ‘Uiteindelijk gaat het erom dat je goed werk levert. Dat is wat klanten in ons waarderen. Niet wat voor auto ik heb. Ik kan wel een fancy auto voor de deur zetten, maar wat zegt een auto nou over wat ik kan?’

Lamborghini 350 GT

Ook investeerder en financieel adviseur Gaspard Boot vindt het altijd zo’n onzin dat mensen zich druk maken of hun auto wel representatief is voor het zakendoen. ‘Al rijd je in een 15 jaar oude Datsun met spoiler. Die áúto is toch niet je adviseur?’

Naïef gedacht, als je afgaat op het net besproken imago-onderzoek van Stefanie Tzioti.

Maar ja, wat rijdt Boot zelf? Een Lamborghini 350 GT V12 uit 1965. Een auto die hij in 2003 kocht voor 50.000 euro en die nu wordt getaxeerd op gauw 250.000 euro. Too much toch? ‘Van zakelijke relaties heb ik nog nooit een onvertogen woord gehoord, integendeel. Die vinden hem gaaf.’

Dus die auto maakt zijn adviezen een stuk meer waard, beter gezegd: hij wordt aanzienlijk serieuzer genomen.

Arbeidsrechtadvocaat Joost Quant stelt ook vast dat klanten je auto zelden zien omdat je meestal in een parkeergarage staat. Dat geeft hem de vrijheid om er een Lotus Elise MK I op na te houden. Een even snelle als spartaanse sportwagen.

‘De advocatuur is een heel degelijke beroepsgroep,’ vertelt Quant. ‘Ze rijden in Volvo’s, Saabs, BMW’s, Audi’s. Het zijn redelijk voorzichtige mensen, daar past de auto bij.’

Toen hij in Rotterdam werkte, viel hij uit de toon met zijn rode Mazda MX5, maar Rotterdam is nog behoudender dan Amsterdam. ‘Ik heb me bij mijn autokeuze nooit wat aangetrokken van wat de beroepsgroep vindt. Ik heb een Mini gehad, een Kever, een Golf TDI, maar ook een Alfa 156 en een oude Mercedes SLC uit 1970 met een 4,5 liter V8.’

En als hij dan naar klanten gaat op wie hij met zijn auto niet een uitgesproken indruk wil maken, neemt hij de Audi A4 van zijn vrouw. ‘Die werkt een straat verderop, dus dat gaat makkelijk.’

Ja hoor. Ook Quant kiest eieren voor zijn geld. Ook hij houdt rekening met wat zijn klanten van hem verwachten.

Grote auto? Dan ga ik niet voor hem werken

Henk Reijnders, directeur-eigenaar van Allpro in Giessen en Metaalzetterij Zuid-Nederland in Waalwijk, weet één ding zeker: ‘Een opzichtige auto doet de zaak geen goed. Die is overdone. Dan móét je als bedrijf wel te duur zijn.’

Hij heeft dat andersom ook. ‘De manager van het uitzendbureau kwam hier voorrijden met een BMW 5. Een vestigingsmanager. Dat verhaal klopt niet.’

Een te dure auto werkt eerder tegen je dan voor je, vindt ook ontwerper Mark van Waadenoijen Kernekamp. ‘Kom je aan met je dikke BMW, denkt de klant: o, dáár betaal ik het aan.’

Het werkt ook andersom, zelfs bij opdrachtgevers. ‘Als een startende ondernemer bij mij aanklopt voor een huisstijl en hij rijdt in een grote auto, dan ga ik niet voor hem werken. Want die gaat het niet redden. En dan kan ik naar mijn centen fluiten.’

Van Waadenoijen kent de smoesjes: ‘Men vergoelijkt zijn speeltje vaak met: ik heb ’m nodig voor mijn werk. Onzin.’

Zelf heeft hij een Ford Mondeo Wagon, en eerder had hij een Peugeot 407 SW.

Raar

Metaalzetter Reijnders hecht ook aan ingetogenheid. ‘Wij zijn een productiebedrijf, we leveren aan de bouw. In België kun je rijden wat je wilt, in Nederland wordt snel raar gekeken.’

Zelf heeft Reijnders voor het dagelijks zakelijk verkeer een Land Rover Discovery 3 2.7td HSE uit 2007. ‘Ik kan er een grote aanhanger van 3,5 ton achter hangen,’ verklaart hij.

Toch wel een grote bak, geeft hij toe. ‘Maar ik krijg nooit negatief commentaar. Toen ik een paar jaar terug een dag proefreed in de nieuwe BMW 5-serie, kreeg ik meteen de opmerking: zo, gaat het zo goed met jouw bedrijf dat jij een BMW koopt? Maar over de Volvo S80 die ik de dag erna probeerde, zei niemand iets. Ik dacht: dá’s de mijne. Toen heb ik die gekocht.’

Stand- en interieurbouwer Dirk Tausch gaat met zijn bedrijf een ‘omslag naar helemaal groen’ maken en wil daarom zijn Volkswagen Touareg V6 3 liter TDI kwijt. ‘Een Volkswagen staat voor kwaliteit, zekerheid en veiligheid. Maar hij past niet meer bij Tausch, hij is te groot, te schadelijk. Hij rijdt 1 op 9.’

Hij was al milieubewust bezig, met Euro5-vrachtauto’s, energiesparende tl-verlichting en carbon credits van One2Green.

Tausch wil een groene auto, maar wát is nog even de vraag. ‘Ik heb een groot gezin, dus een Peugeot 107 zit er niet in. Ik ben standbouwer, ik moet spullen meenemen, in een Smartje ben ik niet zo geloofwaardig, denk ik.’ Hij denkt aan een Lexus RX 450 hybride.

‘Een dikke Porsche 911 leidt tot misgunning en als je een oude auto hebt, denken mensen dat je het niet goed doet,’ vat Erik Drost, oprichter van vreemdgaansite Second Love het probleem samen. Hij heeft een zwarte Land Rover Freelander 2.2 TD4 SE, die hij vaak liever wat achteraf zet dan hem dubbel parkeert pal voor de deur van zakenrelaties. ‘Je wilt comfort, maar niet iedereen hoeft hem te zien.’

En hij hoeft zelf ook niet zo nodig gezien te worden, want hij nam de versie met donkere ramen. Als hij helemaal anoniem zou kunnen rijden, zou hij een Porsche 911 kopen.

Wroeging

Softwareleverancier Roland Hameeteman kreeg toen hij in 2009 de natuurfilm Earth zag zoveel wroeging over zijn Porsche Cayenne dat hij hem wegdeed en een veel kleinere auto kocht: een Mini Clubman diesel.

‘Het is een bewuste downsizing. De Cayenne is een geweldige auto. Maar het begon te knagen hoeveel je verbrandt. Ik vond die verspilling niet meer kunnen. Dit moet je niet willen. Je gaat je ook gedragen als een verspiller. Ik had daar geen zin meer in.’

Hij wil dat zijn auto in lijn is met wie hij wil zijn. ‘Daar hoort niet een Cayenne bij. Het is een briljante auto, dat geluid van een V8 is geweldig – ik ben ook het jongetje dat een V8 wil horen – maar het kán niet meer.’

Op de vraag wie hij dan wil zijn, zegt hij: ‘Iemand die verbindingen legt. Dan snap je ook wat jouw handelen betekent voor je omgeving. Daar ben ik bewust mee bezig. Ik moet een voorbeeld zijn voor jonge mensen. Binnen een bedrijf heet dat leiderschap. Als ik iets wil met die honderd man in mijn bedrijf, is het ongeloofwaardig dat ik met 1 op 5 kom voorrijden.’

Zijn nieuwe auto komt anders over. ‘Ik wist niet hoeveel lol ik zou hebben van het aftanken van een Mini diesel. Die is zo zuinig.’

Maar de Mini kostte nog altijd 45.000 euro. Er zit alles op wat je kunt bedenken, verklaart Hameeteman. ‘Zwarte stoelen met een wit biesje. Mooi navigatiesysteem, goede geluidsinstallatie. Voorruitverwarming, verwarmde stoelen. Echt alle comfortdingen. Een prima auto.’

En dan geeft Hameeteman toe dat hij er ook nog een guilty pleasure op nahoudt: ‘In de garage heb ik nog een Porsche 911 GT2. Hij is echt ontzettend snel. Het is de snelste Porsche in serie gebouwd. Hij heet ook wel de widowmaker, dat zegt genoeg. Er zijn er maar tien van in Nederland. Hij is zwart met zwarte velgen, en vanbinnen ook zwart met gele bretels.’

Hij heeft hem sinds 2007 en zegt er maar 4000 kilometer per jaar mee te rijden. ‘Eigenlijk, dacht ik die zomer van 2009, moet die Porsche GT2 dan óók weg. Een moeilijk moment. Maar ik ben ook een mannetje. Iedereen zijn hobby en dit is de mijne.’

Bedankt voor het lezen van deze preview. Nieuwsgierig naar meer? Bestel dit e-book en lees snel verder!

Bezoek onze website voor meer informatie over dit boek, de auteur en andere boeken van Uitgeverij Haystack:

www.haystack.nl