Over dit boek

Bestsellerauteur Leo Pot zocht en vond het antwoord op de vraag of vrouwen het in moreel opzicht winnen van hun mannelijke soortgenoten. Zijn ze bijvoorbeeld inderdaad eerlijker, betrokkener en socialer? En zijn het bijvoorbeeld ook betere medewerkers, leiders en politici?

De antwoorden zijn soms verrassend en ze maken duidelijk waarom vrouwen bezig zijn met een snelle opmars. De gevolgen ervan zullen steeds groter worden: machtsverhoudingen en rolpatronen veranderen en dat zal voor veel mannen heel confronterend zijn.

Een boeiend, veelomvattend en verrassend boek. 'Zijn vrouwen betere mensen?' werpt niet alleen een nieuwe blik op de verhoudingen tussen mannen en vrouwen, het opent ook vergezichten op een betere wereld.

Leo Pot is de auteur van bestsellers als 'Hack je brein', 'Hoe krijg je altijd gelijk' en 'Lulkoek'.

Lezers schreven:

'Vlot, ironisch en prettig leesbaar'

'Kort en krachtig, een must-read!'

'Heel vreselijk nuttig!'

'Een echte eye-opener!'

Inhoud

Deel I
VROUWEN ZIJN ANDERE MENSEN

Hoofdstuk 1
Wat versta je precies onder een vrouw? En andere lastige vragen

Hoofdstuk 2
Vrouwen hebben een ander brein (maar dat zegt niks)

Hoofdstuk 3
Vrouwen hebben andere genen en hormonen

Hoofdstuk 4
Vrouwen krijgen hun gedrag al vroeg aangeleerd

Hoofdstuk 5
Waarom veel vrouwen geloven dat ze minder waard zijn dan mannen

Deel II
VROUWEN ZIJN BETERE MENSEN

Hoofdstuk 6
Vrouwen zijn vrijgeviger

Hoofdstuk 7
Vrouwen zijn aardiger

Hoofdstuk 8
Vrouwen zijn eerlijker

Hoofdstuk 9
Vrouwen zijn verstandiger

Hoofdstuk 10
Vrouwen zijn moediger

Hoofdstuk 11
Vrouwen zijn dankbaarder

Hoofdstuk 12
Vrouwen zijn bescheidener

Hoofdstuk 13
Vrouwen zijn meer begaan met onze planeet

Hoofdstuk 14
Vrouwen zijn zorgzamer

Hoofdstuk 15
Vrouwen zijn betere medewerkers

Hoofdstuk 16
Vrouwen scoren hoger op vertrouwen

Hoofdstuk 17
Vrouwen zijn emotioneel intelligenter

Hoofdstuk 18
Vrouwen zijn betere leiders

Hoofdstuk 19
Vrouwen zijn beter voor het land

Hoofdstuk 20
Vrouwen hebben minder donkere kanten

Hoofdstuk 21
Vrouwen zijn minder gewelddadig

Deel III
MAAR WAT NU?

Hoofdstuk 22
De eindstand

Hoofdstuk 23
Mannen hebben het moeilijk

Hoofdstuk 24
Vrouwen hebben nog een lange weg te gaan

Hoofdstuk 25
Waarom er niet meer vrouwen in de top van bedrijven zitten

Hoofdstuk 26
Tot slot

Meer van Leo Pot

Leo Pot

Zijn vrouwen betere mensen?

Een zoektocht naar de verschillen tussen mannen en vrouwen

Digitale editie november 2023

Uitgeverij Haystack

www.haystack.nl

needle@haystack.nl

Auteur: Leo Pot

Redacteur: Susan van Ass

Corrector: Ellen Segeren

Vormgeving omslag: Jessica Wieberdink

Opmaak: Debbie Brok

E-book: Debbie Brok

ISBN 9789461265876

NUR 770

BISAC PSY000000

Thema JM

© 2023 Leo Pot

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoewel dit boek met veel zorg is samengesteld, aanvaardt schrijver noch uitgever enige aansprakelijkheid voor schade ontstaan door eventuele fouten en/of onvolkomenheden in dit boek.

Deel I

VROUWEN ZIJN ANDERE MENSEN

Hoofdstuk 1
Wat versta je precies onder een vrouw? En andere lastige vragen

Nikkie de Jager is een mooie, jonge Nederlandse vrouw die wereldberoemd is geworden met haar Engelstalige YouTube-video’s waarin ze uiteenlopende make-up-technieken laat zien, de zogenaamde NikkieTutorials. Ze heeft zo’n 15 miljoen volgers en al haar video’s bij elkaar zijn bijna twee miljard keer bekeken. Ze deed mee met Wie is de mol? en was succesvol als tv-presentatrice, onder andere van het Eurovisie Songfestival, waarvoor ze de Televizier-Ster Presentatrice 2021 kreeg.

Nikkie is geboren als jongen en begin 2020 besloot ze via een YouTube-video uit de kast te komen als transgender vrouw, een video die zo’n 37 miljoen keer bekeken is. Ze was niet de eerste transgender vrouw die als zodanig in de publiciteit kwam; dat was in 2002 Kelly van der Veer in het reality-tv-programma Big Brother. Nikkie wist als kind niet dat ze ‘trans’ was, omdat ze zichzelf altijd als een meisje zag, vertelde ze in een interview met Charlie Craggs in het lifestylemagazine Winq. Toen ze groter werd, was het erg moeilijk voor haar om te accepteren en te begrijpen dat ze dat niet was: ‘Als ik tegen mijn moeder zei dat ik een meisje was, beaamde ze dat altijd: “Dat weet ik toch, liefje”, zei ze dan. Ze accepteerde me gelukkig zoals ik was.’

Niet zo heel lang geleden was een vrouw een mens van het vrouwelijke geslacht, maar inmiddels luidt de definitie: iemand die zich definieert als een vrouw. Dat impliceert dus dat het biologisch gezien niet om een vrouw hoeft te gaan, maar om iemand die zich om wat voor reden dan ook vrouw voelt. En jezelf ‘vrouw voelen’ is maar een van de factoren die iemands gender bepalen. ‘Gender’ heeft ook betrekking op de sociale, culturele en andere identiteitsaspecten van iemand, los van zijn biologische kenmerken. Gender is hiermee iets waarover veel mensen zich heerlijk druk kunnen maken. Zo zijn er mensen die demonstrerend de straat op gaan, omdat ze oprecht geloven dat kinderen die worden voorgelezen door dragqueens helemaal in verwarring raken en daar de rest van hun leven last van hebben. Waarschijnlijk zijn dat dezelfde mensen die denken dat het onvermijdelijk is dat een jongetje dat in een roze babykamer terechtkomt (soms interpreteert een gynaecoloog de 20-weken-echo verkeerd) als gay door het leven zal gaan.

En dan zijn er nog non-binaire mensen die zich niet specifiek man of vrouw voelen of juist zowel man als vrouw. Het kan zijn dat non-binaire mensen het goede van mannen én vrouwen combineren, maar het omgekeerde kan natuurlijk ook waar zijn. Maar we houden het simpel: voor dit boek is het niet direct van belang of het gaat om iemands gender of om biologische verschillen tussen mannen en vrouwen.

Een andere moeilijke vraag is wanneer je iemand ‘beter’ mag noemen. Het gaat er in dit boek niet om wie beter kan autorijden, hardlopen of paaldansen, maar om morele zaken. Het lastige is dat die zich niet zomaar even laten definiëren. Filosofen houden zich al vanaf de oudheid bezig met de vraag hoe het precies zit met de begrippen goed en kwaad en ze zijn daar nog steeds niet helemaal uit. Elke filosoof lijkt daar wel een andere mening over te hebben, terwijl allerlei religies met uiteenlopende ideeën daar weer doorheen fietsen. En bovendien is iedereen wel een beetje goed en een beetje slecht. Wie weet zorgt die onaangename buurman van je – die niet eens de moeite neemt om zijn afval goed te scheiden – er in stilte voor dat kinderen die onder de armoedegrens leven op hun verjaardag toch een cadeautje krijgen. En omgekeerd zijn er misschien mensen die rond koningsdag een lintje krijgen omdat ze uitblinken in allerlei vrijwilligerswerk, terwijl ze thuis hun partner slaan. Wat dat laatste betreft: er zijn in de wereld nog altijd zo’n vijftien landen waar huiselijk geweld tegen de partner – die dan wel een vrouw moet zijn – volgens de wet gewoon mag. Vreemd genoeg ben je daar dus kennelijk geen slecht mens als je je vrouw zo nu en dan mishandelt. Hoe dan ook, er zijn grote verschillen tussen culturen als het gaat om wat als goed of slecht wordt beschouwd. Het gaat er maar net om waar je wieg stond, want zaken als waarden en normen worden bepaald door gezin, school en andere sociale en historische verbanden. Daardoor gaan mensen al van jongs af aan morele codes als ongeschreven afspraken beschouwen. Wie gedurende zijn leven in een bepaalde sociale omgeving terechtkomt, neemt dan ook meestal de waarden en normen van die omgeving over. Wat overigens in een bepaalde groep als normaal wordt ervaren – neem bijvoorbeeld abortus – kan in een andere groep als immoreel worden gezien. Maar het is niet alleen de omgeving die bepaalt hoe iemands morele opvattingen zich ontwikkelen. Die zijn ook het gevolg van eigen keuzes en nieuwe inzichten die iemand verwerft.

Gelukkig lijkt er toch een universele mening te bestaan over wat we als de belangrijke kenmerken van goed en slecht beschouwen. ‘Slechte’ mensen stellen zichzelf centraal, zijn egoïstisch en egocentrisch en houden meer van zichzelf dan van anderen. Ze kunnen zich niet inleven in anderen en vaak zijn die anderen voor hen alleen maar van belang als zij er zelf beter van kunnen worden. Iemand wordt daarentegen als goed gezien als hij of zij rechtvaardig is, met iemand meeleeft en diens behoeften boven die van zichzelf stelt.

Dit boek neemt deze breed geaccepteerde normen als uitgangspunt en onderzoekt of vrouwen in moreel opzicht beter zijn dan mannen. Zoals je zult lezen in dit boek blijken er nogal wat verschillen te zijn die in het voordeel van vrouwen uitvallen. Daarbij is het goed dat je je realiseert dat het om statistische verschillen gaat. Het gaat om gemiddelden, en de conclusies die ik trek, zeggen niets over een individu. Er zijn bijvoorbeeld heel veel mannen die als individu zorgzamer, eerlijker en behulpzamer zijn dan heel veel vrouwen. Vaak zijn de verschillen tussen individuele vrouwen (of mannen) onderling groter dan de verschillen tussen mannen en vrouwen in het algemeen.

Ook beroemde psychologen hebben zich met de verschillen tussen mannen en vrouwen beziggehouden, zoals meer dan honderd jaar geleden Sigmund Freud. Hij vond vrouwen sowieso al minderwaardig aan mannen en dat gold in zijn visie dus ook voor hun moraal. Hem kunnen we dan ook verder vergeten. Lang zijn ook de opvattingen van Harvard-psycholoog Lawrence Kohlberg als belangrijk beschouwd. Hij ontwikkelde in de tweede helft van de vorige eeuw een reeks van zes fasen van morele ontwikkeling, waardoor nog altijd veel van onze ideeën van het begrip moraal worden bepaald. Vrouwen, zo vond Kohlberg, beseften slechts dat ‘goed is wat anderen goed vinden’ en haalden zo slechts de derde fase van zijn schema. Ook de ideeën van Kohlberg zijn inmiddels helemaal achterhaald.

Freud, Kohlberg en andere psychologen van weleer hadden een belangrijke beperking in hun denken. Ze waren mannen die leefden in een mannenmaatschappij en ze gingen daardoor voorbij aan het gegeven dat hun definitie van wat moreel gezien goed was wel eens een andere zou kunnen zijn dan die van vrouwen. Hun desinteresse voor eigenschappen die werden geassocieerd met vrouwen, zoals hun empathie met en hun zorg voor anderen, bracht hen ertoe om vrouwen als moreel inferieur aan mannen te beschouwen. Ze gingen voorbij aan het feit dat mannen en vrouwen niet dezelfde waarden en niet dezelfde kijk op de wereld hebben.

In de jaren 70 onderkende psycholoog Carol Gilligan die tekortkoming en ze deed daarom een nieuw onderzoek met mannen én vrouwen in alle leeftijden. Ze ontdekte dat jongens naarmate ze ouder worden vooral hun gevoel voor eerlijkheid als basis nemen voor wat goed en slecht is. Voor meisjes blijken goede relaties weer belangrijker te zijn; het gaat bij hen niet om abstracte principes, maar om de vraag wie het minst gekwetst wordt. Dit wordt bevestigd door grootschalig onderzoek in 67 landen, waaruit blijkt dat ondanks andere culturele verschillen vrouwen consequent hoger scoorden op zaken als zorg, eerlijkheid en welzijn. Gilligan stelt dat de vrouwelijke ethiek van zorg, gebaseerd op het beginsel van geweldloosheid, minstens zo belangrijk is als de mannelijke ethiek van rechtvaardigheid, die het gelijkheidsbeginsel als uitgangspunt heeft. Maar je kunt niet stellen dat het een zwaarder weegt dan het ander, hooguit dat het goed is dat er mannen én vrouwen zijn.

Meer weten?

•‘In a different voice: Women’s conceptions of self and of morality’, Carol Gilligan, Harvard Educational Review, 47(4), 1977

•‘The Psychodynamics of Gender and Gender Role’, Robert Bornstein en Joseph Masling, American Psychological Association, 2002

•‘Sex differences in moral judgements across 67 countries’, Mohammad Atari en anderen, Proceedings of the Royal Society Biological Sciences, 2020

Hoofdstuk 2
Vrouwen hebben een ander brein (maar dat zegt niks)

Niet veel mensen zullen de naam Helen Hamilton Gardener kennen. Niet alleen omdat ze al zo’n honderd jaar dood is, maar ook omdat ze in de tweede helft van de 19e eeuw actief was in de Verenigde Staten en niet in ons land. Daar is ze vooral bekend als schrijfster en als voorvechtster van de vrouwenbeweging. Ze mag met recht een van de eerste feministes genoemd worden. Ze maakte zich in die hoedanigheid in 1887 boos op een bekende neuroloog uit die tijd, William A. Hammond. Die vond dat vrouwen in intellectueel opzicht inferieur aan mannen waren, omdat ze kleinere hersens hadden. Zijn standpunt kreeg nogal wat publiciteit in die tijd. Gardener schreef daarop haar beroemde essay Sex in Brain, waarin zij aanvoerde dat de bevindingen van Hammond niet valide waren, onder andere omdat zo’n twintig vooraanstaande medici geen verschil konden zien tussen de babyhersenen van een jongen en die van een meisje. Zij betoogde dat het niet ging om het formaat van een brein, maar om de verhouding tussen brein en lichaamsgewicht. Ze stelde daarom ook in haar testament haar brein na haar dood ter beschikking van de wetenschap en dat is na zo’n honderd jaar nog altijd te bezichtigen in de collectie hersenen op sterk water van Cornell University.

Als je kijkt naar de hersenen van mannen en vrouwen, dan kun je desondanks de nodige verschillen waarnemen, en dat geldt zowel voor het formaat en de structuur als voor de werking. Mannen hebben grotere hersenen, die in totaal zo’n 23 miljard zenuwcellen bevatten. Een gemiddeld vrouwenbrein is kleiner en bevat circa 19 miljard zenuwcellen. Daar staat tegenover dat elke cel in een vrouwenbrein meer uitlopers heeft waardoor de cellen meer contact met andere cellen hebben. Daarnaast gebruiken hersenen van vrouwen meer energie en werken ze in feite efficiënter, zodat je uiteindelijk geen verschil in IQ ziet tussen het gemiddelde mannen- en vrouwenbrein. Helen Hamilton Gardener had gelijk: de wetenschap is het er inmiddels al lang over eens dat de grootte van een brein niets zegt over de intellectuele vermogens van iemand. ‘Als dat zo zou zijn, dan was iedere olifant een genie’, schreef ze indertijd al.

Onderzoekers van de universiteit van Pennsylvania hebben gedurende een aantal jaren onderzocht hoe de hersenen van een kleine duizend proefpersonen zich ontwikkelden. Ze ontdekten dat verbindingen tussen de voor- en achterzijde van het mannenbrein beter zijn dan die van het vrouwenbrein. Ook hebben de hersencellen van mannen in elke afzonderlijke hersenhelft betere verbindingen. Vrouwen hebben daarentegen weer betere verbindingen tussen de twee hersenhelften. Maar, zo zeggen andere wetenschappers, het verschil tussen twee willekeurige breinen van hetzelfde geslacht is vaak groter dan het verschil tussen een mannen- en een vrouwenbrein.

Volgens sommige hersenwetenschappers verklaren de verschillen tussen de hersenen van mannen en vrouwen veel als het gaat om welke vaardigheden mannen en welke vrouwen beter beheersen. Als het gaat om de coördinatie en nauwkeurigheid zijn mannen vaak beter, terwijl vrouwen beter kunnen multitasken, zou uit testen blijken. Mannen zijn door de verbindingen tussen de verschillende delen van hun hersenen beter in het ondernemen van actie en hebben een beter ruimtelijk inzicht, terwijl vrouwen gemiddeld genomen een beter geheugen hebben en sneller oplossingen bedenken die beter zijn voor de groep waarvan ze deel uitmaken. Die hersenverschillen zorgen er ook voor dat mannen eerder risico’s nemen en gevoelig zijn voor beloningen. Vrouwen zijn voorzichtiger en denken ook na over de eventuele consequenties van die risico’s. Dit geldt natuurlijk bij de gemiddelde man en vrouw, want nogmaals: individuele verschillen tussen mensen kunnen heel groot zijn. Ook zijn er wetenschappers die stellen dat het wel meevalt met die verschillen. Zo analyseerde psycholoog Janet Shiblexy van de Universiteit van Wisconsin een kleine twintig jaar geleden 46 meta-studies over het brein, met als conclusie dat mannen en vrouwen in grote lijnen gelijk zijn als het gaat om hun persoonlijkheid, denkvermogen, agressie, verbale en non-verbale communicatie, et cetera. Ze kwam tot maar een paar verschillen: mannen konden verder gooien, waren agressiever, masturbeerden meer en bleken eerder bereid tot onenightstands.

Meer weten?

•‘Sex differences in the structural connectome of the human brain’, Madhura Ingalhalikar en anderen, online gepubliceerd in december 2013

•‘The gender similarities hypothesis’, Janet Hyde, American Psychologist, 2005

Hoofdstuk 3
Vrouwen hebben andere genen en hormonen

Als je bij kleine kinderen kijkt naar de verschillen tussen jongens en meisjes, dan valt op dat zelfs kinderen van nog geen jaar oud al een voorkeur hebben voor speelgoed dat met hun gender overeenkomt, dus jongens spelen liever met autootjes en meisjes liever met poppen. Dat is ook het geval als ze daarvoor alleen met genderneutraal speelgoed in aanraking zijn geweest. Daarnaast spelen jongens liever in grotere groepen, met een voorkeur voor wilde en soms agressieve spelletjes. Meisjes daarentegen zijn eerder geneigd om zich in kleinere groepen bezig te houden met andere, minder fysieke activiteiten. Dat alles zit hem in onze genen, dat wat we met onze geboorte hebben meegekregen van onze ouders. Deze spelen een niet onbelangrijke rol als het gaat om de verschillen tussen het mannen- en het vrouwenbrein.

Wat genen precies zijn is een beetje een technisch verhaal. De kern van elke van onze circa 20.000 hersencellen bestaat uit chromosomen, net zoals die van de kernen van de rest van de cellen in ons lichaam. Elke chromosoom bestaat uit een lang, in elkaar gevlochten draadje. Dit is de drager van DNA, dat de genetische code bevat voor onze erfelijke eigenschappen, zoals de kleur van onze huid, ons haar en onze ogen. Ieders DNA is uniek. Daarom wordt het dan ook in politieonderzoek gebruikt om iemands identiteit vast te stellen. In dat DNA-draadje zitten de bouwstenen voor onze erfelijke eigenschappen zoals ons uiterlijk, maar ook ons gedrag. Clusters van die bouwstenen noemen we genen, waarvan ieder mens er meer dan 30.000 heeft.

Het DNA bevat dus de informatie over je uiterlijk, maar ook over je innerlijk, zoals persoonlijke eigenschappen en bepaalde talenten. Deze heb je geërfd van je biologische ouders; 50 procent van je vader en 50 procent van je moeder. Misschien heb je de neus van je moeder, maar de ogen van je vader, en sommige karaktertrekjes zullen meer overeenkomen met die van je moeder, maar andere eigenschappen weer meer met die van je vader. Hoewel we weten dat genen voor een deel ook ons denken en ons gedrag bepalen, weten we niet precies hoe dat werkt. Maar dat ze een rol spelen in het verschil tussen mannen en vrouwen staat vast. Dus als je buurvrouw een echte bitch is, kan ze haar slechte eigenschappen voor een deel aan haar ouders te danken hebben. Maar er is ook nog zoiets als zelfbeschikking, en vrije wil, evenals het vermogen om goed en kwaad van elkaar te onderscheiden. Dat alles levert verhitte discussies op tussen filosofen, biologen en theologen en dat debat zal nog wel even blijven voortduren.

En dan zijn er nog hormonen: stofjes die onze lichaamscellen opdrachten geven. Ze zijn verantwoordelijk voor voortplanting, energie, vecht- of vluchtreacties en nog véél meer. Ze kunnen ervoor zorgen dat organen allerlei processen in gang zetten of juist afremmen. Dat kan zowel gaan om langlopende processen zoals de groei van geslachtscellen, als om sneller werkende lichaamsprocessen zoals bloeddruk en de zogenaamde vecht- of vluchtreacties. Ook hebben ze veel invloed op ons gedrag, vooral als het gaat om onze emoties en stemmingen. Een hormoon veroorzaakt zelf geen gedrag, maar vergroot de kans dat iemand een bepaald gedrag vertoont wanneer de omstandigheden daartoe aanleiding geven. Het aantal hormonen in iemands bloed – ook wel de hormoonspiegel genoemd – verandert voortdurend.

Neurowetenschapper Anne Marieke Doornweerd van de Utrechtse universiteit heeft onderzoek gedaan naar de invloed van hormonen op emoties en stemmingen. Veel vrouwen zijn zich heel goed bewust van de rol die hormonen in hun lijf spelen; in de week voor de menstruatie voelen ze zich vaak heel anders dan in de week daarna. Ik vroeg haar daarom of hormonen behalve met ons lichaam ook iets met ons brein doen. Anne Marie Doornweerd: ‘Geslachtshormonen lijken inderdaad veranderingen in de hersenen teweeg te brengen. We zien dat op hersenscans als je externe hormonen toedient, bijvoorbeeld in de vorm van de anticonceptiepil. Zo zijn er onder invloed van het hormoon progesteron veranderingen in het hersengebied dat verantwoordelijk is voor emotionele herinneringen. Die hersenveranderingen zijn vaak klein en zeggen weinig over wat je daar zelf van merkt. Sommige mensen zijn daar bovendien gevoeliger voor dan andere. En hoe je je voelt is van meer afhankelijk dan alleen je hormoonspiegel.’

Er zijn zowel vrouwelijke als mannelijke hormonen. Ze hebben een rol bij de voortplanting en alles wat daarmee te maken heeft, van de menopauze tot de productie van spermacellen. Lang werd gedacht dat het vooral de hormonen waren die het verschil tussen een mannen- en een vrouwenbrein uitmaakten, maar daar denkt men nu veel genuanceerder over. De wisselwerking tussen hormonen en genen maakt ieder van ons tot het unieke individu dat we zijn.

Het hormoon testosteron zorgt ervoor dat bij een embryo de mannelijke geslachtsorganen vorm krijgen, en zonder testosteron ontwikkelt het embryo zich vrouwelijk. Na de geboorte hebben hormonen effect op de hersenen. Voor de geboorte gaat het alleen om de aanwezigheid of afwezigheid van testosteron, maar in de puberteit en daarna komen daar ook ‘vrouwelijke’ hormonen als oestrogenen bij. Vooral in de puberteit spelen hormonen een grote rol in de manier waarop we ons gedragen. Oestrogeen bijvoorbeeld is een hormoon dat ervoor zorgt dat meisjes in seks geïnteresseerd raken, en testosteron doet hetzelfde bij jongens.

Een ander belangrijk hormoon is serotonine. De vrouwelijke hersenen produceren veel meer serotonine dan die van mannen, waarmee deze neurotransmitter verantwoordelijk is voor het grootste hormonale verschil tussen het mannen- en vrouwenbrein. Het wordt wel het gelukshormoon genoemd, omdat het iemand rust en tevredenheid geeft en gevoelens van angst en agressie onderdrukt. Mannen zijn in verhouding dan ook impulsiever dan vrouwen.

Ook is bij vrouwen het oxytocineniveau hoger, waardoor ze empathischer zijn en meer emotioneel reageren op de gevoelens van anderen. En het verlangen van vrouwen naar een hechte, stabiele relatie is voor een niet onbelangrijk deel terug te leiden op de hormonen oestrogeen en progesteron.

Testosteron in het mannenbrein doet weer heel andere dingen. Wetenschappers zijn het erover eens dat het ervoor zorgt dat mannen verlangen naar macht en dominantie, zaken die bovendien gemakkelijker tot agressie leiden. Ook zorgt testosteron ervoor dat mannen meer op seks gericht zijn dan vrouwen, wat in combinatie met dat verlangen naar macht kan leiden tot onderdrukking en geweld.

Je kunt er niet omheen: als het gaat om de chemische samenstelling van onze hersenen lijkt het vrouwenbrein hoger te scoren op zaken die in onze huidige samenleving als positief worden gezien dan het mannenbrein.

Meer weten?

•‘How genes influence behavior’, Debby Tsuang en Andrew David, online gepubliceerd in juni 2011

•‘The nature of genetic influences on behavior: lessons from “simpler” organisms’, Kenneth Kendler en Ralph Greenspan, American Journal of Psychiatry, oktober 2006

•‘Male, female’, D.C. Geary, American Psychological Association, 1998

Dit is het einde van de preview. Ga voor meer informatie over dit boek naar de website van Uitgeverij Haystack of bestel het boek bij uw favoriete boekhandel

Meer van Leo Pot