BREINSTORM

RIA MAES
STEVEN GELDERS

BLOEDSTOLLENDE EN UITERST
REALISTISCHE THRILLER
OVER TERREUR IN BELGIË

UITGEVERIJ VAN HALEWYCK

© 2015 – Steven Gelders, Ria Maes & Uitgeverij Van Halewyck

Diestsesteenweg 71a – 3010 Leuven

www.vanhalewyck.be

Vormgeving cover: www.elkebroothaers.be

Foto’s cover: Arcangel Images en shutterstock

NUR 301/330

ISBN 978-94-6131-415-4

INHOUD

Begin April 2014

Begin Mei 2014

Eind Mei 2014

Eind Juni 2014

September 2014

November 2014

Januari 2015

Maart 2015

Mei 2015

Eind Juni 2015

BEGIN APRIL 2014

De auto hotste en botste over de onverharde weg. De ramen dichthouden was in deze hitte en met een kapotte airco geen optie en dus kreeg het stof van de uitgedroogde vlakte vrij spel. Jens voelde het zand schuren over zijn gezicht en als hij zijn tanden op elkaar zette, dan hoorde hij het knarsen.

Met z’n vieren zaten ze op elkaar gepakt op de achterbank. Twee van de jongens naast hem had Jens pas ontmoet toen ze in de auto waren gestapt. De derde, die nu naast hem zat, was Ruben. Ruben kende hij al langer, van in België. Hij was een totaal ander type dan Jens, veel frêler, jongensachtig nog, maar het klikte tussen de twee en Jens was blij dat ze samen waren.

De twee mannen voorin waren John en Jim – of zo hadden ze zich tenminste aan hen voorgesteld. Voor het laatste stuk van het traject had Roy, hun contactman uit België, hen overgelaten in de handen van deze John en Jim, twee mannen met een getaande huid. John was groot en gespierd. Jim was een pak kleiner, maar ook over zijn armen liepen spieren die op kabels leken. Jens had al meteen, en zonder woorden, begrepen dat ze geen van beiden doetjes waren. Hij zag het aan hun koele blikken en merkte het aan het feit dat ze geen woorden aan hen verspilden. Het was al de hele tijd akelig stil in de auto. Hoe stiller het werd, hoe meer de zenuwen Jens door de keel gierden. Of waren dat helemaal geen zenuwen? Was het alleen maar de adrenaline die door zijn aderen raasde en hem opfokte?

Tot overmaat van ramp had hij het gevoel dat hij dringend moest plassen, maar hij dacht er zelfs niet aan om te vragen even te stoppen. Nu ze al een eindje op weg waren, nam de druk op zijn blaas trouwens af. Duidelijk toch zenuwen dus.

De hitte in de auto werd met de minuut ondraaglijker en het flesje water dat Jens tijdens een tussenstop uit een automaat had gehaald, was ondertussen al zacht en warm geworden. Iedereen op de achterbank had zichtbaar last van de warmte. Ruben wiste het zweet van zijn voorhoofd en keek hem een beetje vertwijfeld aan. Hij was bang, dat merkte Jens aan alles. Gek, want op het moment dat ze thuis vertrokken, was Ruben minstens even vastberaden geweest als hij. Wat had hij dan verwacht? Een schoolreisje in een luxebus met slaapgelegenheid? Jens moest erom glimlachen en Ruben lachte terug, niet beseffend welke gedachten er door het hoofd van zijn kompaan gingen.

Jens sloot even de ogen en dacht terug aan een schoolreis van lang geleden. Toen hadden ze wel op een luxebus gezeten en zich geamuseerd met de persoonlijke airco boven hun hoofden. Dat frisse briesje, daar zou hij nu geld voor geven.

Hij dacht aan het pretpark waar ze de dag hadden doorgebracht en meer bepaald aan de rollercoaster. Hij had stoer zijn zitje ingenomen, maar was net niet over zijn nek gegaan toen het ding zich in beweging zette en hij had de hele rit met de ogen dicht uitgezeten. Gek hoe bang hij toen was voor alles wat ook maar een beetje gevaarlijk leek. En nu? Nu kon het avontuur niet snel genoeg beginnen. Hij wilde actie. Hij wilde voelen dat hij leefde, dat hij iets betekende in deze klotewereld waarin alles draaide om prestatie en macht.

Ze vonden het nodig om hem overal af te wijzen, met de nek aan te kijken omdat hij geen diploma had. Het werd nooit met zoveel woorden gezegd, maar hij wist dat de maatschappij hem zag als een dommerik, een onbruikbare loser. Hier was dat anders, hier hadden ze hem nodig en kwam dat fucking diploma zelfs niet ter sprake. De mensen die hem voor deze taak hadden gevraagd, begrepen dat je geen levens redde met een vodje papier, wel met lef en passie. Zij zouden hem tenminste voor vol aanzien.

Op dit moment duurde het Jens allemaal veel te lang. Ze reden nu al meer dan twee uur en niemand vertelde hun ook maar iets. Hoelang nog? Hij was moe, maar slapen was in deze omstandigheden onmogelijk. Het hotsen van de auto, de hitte en de dorst hielden hem wakker, samen met de spanning en de onzekerheid. Waar gingen ze naartoe? Hij had zich in een avontuur gestort, roekeloos en onervaren. Nu kon hij alleen ondergaan en afwachten.

Hij keek door het zijraampje van de auto en zag nog steeds niets anders dan zand en vlakte. Hoe kon een landschap zo dor zijn? Was hier überhaupt enig leven mogelijk? Hij stelde zich voor dat ze hier autopech kregen. Hoelang zou het duren eer iemand hen kwam helpen? Zou er wel iemand komen helpen? Jens rilde even van angst, maar herpakte zich al snel. Wie avontuur wilde, moest de onzekerheid erbij nemen. Hij was hier heel bewust aan begonnen, dit was geen kinderspel, dit was bittere ernst, dit was voor echte mannen en niet voor doetjes.

‘Ze zullen jullie op de proef stellen, maar die beproevingen moet je doorstaan’, had Mike, een van de jongens van het pleintje, gezegd in een van hun laatste gesprekken. ‘Je zult bang zijn af en toe, maar je weet waarvoor je het doet: het goede doel, ons goede doel, onze toekomst! Die rotzakken die onze mensen afslachten en verminken, mogen hun straf niet ontlopen. Alleen kan onze bevolking het niet meer aan. We hebben jullie hulp nodig. De hulp van echte helden. Als alles straks voorbij is, zullen we jullie in onze gemeenschap opnemen en belonen voor alles, levenslang. Jullie worden onaantastbaar, onoverwinnelijk.’

Als hij aan die woorden dacht, dan voelde Jens zich sterk. Hij was niet van plan om op te geven tot hij die heldenstatus had verdiend. Hij kon nu al bijna voelen hoe een hele bevolking hem straks op handen zou dragen. Daar konden zijn zogenaamde vrienden, die thuis hun broek versleten op de schoolbanken, alleen maar van dromen.

Er verscheen een glimlach op zijn lippen en die werd alleen maar breder toen zijn ogen even de blik van de man naast de chauffeur vingen in de achteruitkijkspiegel. Zelfs in kleine momenten van zwakte moest hij zich sterk tonen, ook dat had Mike hem gezegd en daar kon hij maar beter nu al mee beginnen.

Zijn glimlach werd niet beantwoord. De ogen in de achteruitkijkspiegel tuurden weer in de verte. Na een kort bevel draaide de chauffeur het stuur naar links en sloegen ze een smalle zijweg in. Het landschap veranderde. Jens zag hier en daar zowaar een plekje groen, een heuveltje en na een tijdje zelfs een paar bomen. Hij voelde zich meteen een stuk beter. Het was alsof het koeler werd in de auto, alleen al door hier en daar een boom te zien. Het deed hem goed. Als er bomen waren, moest er ergens water zijn. Jens tuurde door het raam, hopende ergens een of andere waterpoel te ontwaren. Hij stelde zich voor dat daar, tussen die bomen ginds, een grote plas was. De chauffeur zou stoppen en ze zouden hun flesjes vullen met koel water. Hij zou het stof van zijn armen wassen en zijn hoofd onderdompelen. Maar ze reden de bomen voorbij en er was nergens een spoor van water te zien. Hij liet het idee van de plas los, zijn mond werd er alleen maar plakkeriger van en het schuren van het zand op zijn huid leek nog te verergeren. Er zat nu ook zand in zijn ogen en hoe meer hij wreef, hoe pijnlijker het werd. Hij begreep dat zijn zonnebril uit de stad niet voldeed aan de eisen van dit dorre, bloedhete landschap.

Het volgende beeld dat Jens te zien kreeg, was even surrealistisch als verbazingwekkend. De auto passeerde drie vrouwen met waterkruiken op het hoofd. Ze droegen lange gewaden, liepen op blote voeten en hadden glimmende juwelen aan hun armen. Er was dus wel degelijk water in de buurt. Maar hoe ver hadden deze vrouwen moeten lopen om een beetje water te vinden? Hoe hielden ze het uit in deze hitte, op deze ruwe ondergrond zonder schoeisel? Hij schaamde zich plots voor de luxe die hij thuis al die jaren had gekend. Een kraantje opendraaien en water zien stromen, het leek hem zo gewoon. Een kast opendoen en je afvragen welke schoenen je vandaag eens aan zou trekken, dat was de gewoonte van elke dag. En hier, hier moesten mensen afzien voor een dagelijkse behoefte als water.

Een van de vrouwen leek volgens Jens zelfs ouder dan zijn grootmoeder. Stel je voor dat zijn oma elke dag deze loodzware taak op zich moest nemen. Zijn maag kromp ineen. Oma, hoe zou zij zijn vertrek verwerken? Hadden zijn ouders haar al verteld dat hij verdwenen was? Waarschijnlijk niet. Ze hielden wel vaker dingen verborgen voor haar, kleine dingen die haar toch alleen maar van streek zouden maken. Maar hoelang konden ze iets groots als zijn verdwijning verzwijgen? Hoelang zou het duren voor oma zich ongerust zou maken en zich zou moeien?

Hij wendde met een ruk het hoofd af van de waterdraagsters en dwong zichzelf aan iets anders te denken. Hij had deze beslissing genomen, hij moest ermee verder.

Ze reden nu door een klein dorp met hutten en een paar stenen gebouwen. Er liepen kinderen over de stoffige wegen. Ze probeerden joelend de auto te volgen, maar de chauffeur minderde geen vaart, toeterde hooguit een paar keer om de kinderen weg te jagen. Het getoeter maakte het gejoel alleen maar erger. Aan de rand van het dorpje werd het weer rustiger en algauw kwamen ze in dezelfde dorre vlakte terecht als waar ze nu al uren doorheen reden. Stilaan begon Jens slaperig te worden. Het rijden werd enerverend, saai en vermoeiend. Hij wilde dat hij kon slapen tot ze op de plaats van bestemming zouden aankomen, maar ook slapen was onmogelijk. Soms dommelde hij heel even in om dan weer ruw wakker te worden geschud door een zoveelste diepe put in de weg.

Ze waren ongeveer twintig minuten van het dorp verwijderd toen de sfeer in de auto plots helemaal omsloeg. Jens zag hoe John, de man op de passagiersstoel, zijn wapen trok. Hij snauwde tegen de chauffeur, die zijn handen zo stevig om het stuur legde dat de knokkels er wit van werden.

Beide mannen vloekten binnensmonds en dan zag Jens de reden van hun onrust: een wegcontrole op enkele kilometers van de grens, daar waar niemand het verwachtte. Plots, in het midden van de dorre vlakte versperden vier jeeps de weg. Jens leunde naar voren en tuurde mee door de voorruit. Hij zag hoe bliksemsnel houten planken met grote spijkers over de breedte van de weg werden gelegd. Mannen in legeruniform, met gespreide benen en machinegeweren in de aanslag, maakten hun zonder enig gebaar duidelijk dat doorrijden geen optie was. Jens voelde de adem stokken in zijn keel. Dit was niet de Antwerpse ring waar je gecontroleerd werd op verzekeringspapieren of onbetaalde wegenbelastingen. Hier stond meer op het spel dan een geldboete.

‘You all! Shut up!’ baste John in de richting van de achterbank.

Jens voelde zijn hart in zijn keel kloppen. Dit was link. Waren de grenswachters op de hoogte van hun komst? Konden ze leven met buitenlandse strijders of zouden ze hen als ongewenste gasten onmiddellijk liquideren? Hij had er geen idee van hoe de verhoudingen hier lagen en besefte nu dat het niet onverstandig zou zijn geweest om vooraf wat meer inlichtingen over dit conflict in te winnen. Hij had naar de schrijnende verhalen van Mike op het dorpsplein geluisterd, hij had foto’s gezien op het internet en een paar korte reportages op televisie, maar dit was hoe dan ook een vreemd land, vol mensen en gebruiken die hij niet kende.

De auto vertraagde en John stuurde in de richting die een van de mannen met het machinegeweer hem aangaf, een beetje links van de weg, een paar meter verwijderd van het eerste, geïmproviseerde spijkerbed dat de banden van hun auto moest doorboren als ze zouden besluiten te vluchten.

Twee van de grenswachters namen meteen plaats aan de zijkanten van de auto. Een van de machinegeweren werd door het raam op Jens gericht, aan de andere kant van de auto gebeurde exact hetzelfde. Ruben rilde voelbaar, Jens dacht zelfs dat hij zijn tanden kon horen klapperen.

De chauffeur en de begeleider werden hardhandig uit de auto gesleurd en op hun knieën gedwongen, ondertussen onder schot gehouden door de twee andere, zwaarbewapende grenswachters. Er werd geroepen en getierd en Jens vroeg zich af of zijn avontuur hier al zou eindigen, zo roemloos. Zouden ze nu alle zes meedogenloos worden afgeknald en ergens langs de weg worden gedumpt? Hoelang zou het duren eer iemand hier hun levenloze lichamen vond, die door de warmte snel zouden verteren of anders in geen tijd verscheurd zouden worden door de wilde dieren die hier ongetwijfeld regelmatig op zoek gingen naar eten. Hij sprak zichzelf in gedachten vermanend toe. Hij mocht zijn fantasie niet de vrije loop laten. Er kwamen ongetwijfeld nog veel uitdagingen en bedreigingen en die kon hij alleen overleven als hij koelbloedig bleef.

Ruben jammerde zachtjes en Jens wist nu al dat zijn makker het niet lang zou uithouden in deze wereld. Hij had zichzelf duidelijk overschat.

Ondertussen ging buiten het roepen verder tot Jim de kans kreeg om iets te zeggen en het geroep van de grenswachters verstomde. Ze gingen bij elkaar staan om te overleggen. De minuten leken uren te duren, maar dan stonden Jim en John langzaam weer op en werden ze, nog steeds onder schot, in de richting van een jeep geduwd. Jens zag nog net hoe John een grote omslag uit zijn broekzak haalde, ongetwijfeld gevuld met geld.

De spanning in de auto was te snijden. De gewapende mannen gaven geen krimp. Jens voelde hoe het zweet over zijn rug naar beneden parelde. Zijn T-shirt plakte tegen zijn rug. De lichtbruine, zomerse broek die hij voor zijn vertrek had aangetrokken, voelde nu te zwaar en te warm en zat onder het zand en de vlekken.

‘We gaan eraan’, jammerde Ruben.

‘Shut up!’ riep de man die het wapen door de zijruit stak. Hij boog naar voren en verkocht Ruben een stomp met de kolf van het geweer. Een straaltje bloed liep langs zijn slaap naar beneden.

‘Als we er nu aan gaan, dan zal het door jouw aanstellerig gedrag zijn’, wilde Jens zijn makker toesnauwen, maar hij zei niets. Het kwam er nu op aan om koelbloedig te blijven of er in ieder geval zo uit te zien. Elke beweging en elk woord konden fataal zijn in deze dreigende omgeving.

Na wat wel een eeuwigheid leek, ging het achterportier van de jeep weer open en stapte eerst Jim en vervolgens John uit de groene legerauto. Ze lachten allebei en zagen er een stuk ontspannener uit dan daarnet. Vooraan stapte een grote, brede man met ultrakort haar en een getaande huid uit de jeep. Hij drukte Jim de hand en sloeg John kameraadschappelijk op de schouder, waarop hij in een voor Jens volkomen onverstaanbare taal een bevel riep in de richting van de mannen met de geweren. Die aarzelden geen moment, zetten een paar stappen naar achteren en lieten hun wapens zakken. Jens haalde, voor het eerst sinds ze hier waren gestopt, weer diep adem.

Natuurlijk was hij bang geweest, maar tegelijk was dit ook de spanning waar hij al zo lang naar zocht. Nu voelde hij in elke vezel van zijn lijf dat hij leefde.

Hij keek naar Ruben, die nog steeds trilde. Het bloed op zijn slaap was ondertussen opgedroogd en hij jammerde niet meer. Beduusd zat hij naar beneden te kijken en toen Jens zijn blik volgde, zag hij Rubens kruis. Het ultieme bewijs dat Ruben te zwak was om dit avontuur aan te gaan. Wie al in zijn broek plaste bij de eerste controle, zou nooit in staat zijn heldendaden te verrichten.

Met die gedachten in zijn hoofd zag Jens hoe de spijkermatten snel werden teruggetrokken en een van de grenswachters het teken gaf dat ze hun weg konden voortzetten.

Terwijl de auto verder hotste, was Jens blijkbaar toch even in slaap gesukkeld. Hij schrok wakker op het moment dat Jim claxonneerde en voor hen een grote, ijzeren poort langzaam opendraaide. Bij de poort stonden aan beide kanten bewakers. Ze lachten hen vriendelijk toe en zwaaiden met hun wapens.

‘Welcome, welcome!’

Jim wisselde een paar woorden met de mannen en reed dan verder. Het laatste wat Jens vanuit de auto gezien had, waren stoffige vlaktes, hoge bergen en een verzengende zon die al het groen had kapotgebrand. Nu leek hij in het paradijs te zijn terechtgekomen. Ze reden over een grote laan met aan weerskanten een oase van groen en het leek ogenblikkelijk tien graden koeler in de auto. Hij hoorde het klateren van een fontein en ontwaarde even verderop een tennisveld. Een tuinman besproeide een gazon dat erbij lag als een perfect opgespannen biljartlaken. Jens voelde de neiging zichzelf in de wang te knijpen om zich ervan te vergewissen dat hij wel degelijk wakker was.

Aan het einde van de oprit doemde een huis op, of beter een gebouw ter grootte van een kasteel, witgekalkt, met grote ramen en een uitnodigend brede voordeur. Jim was hier duidelijk al meer geweest, want hij reed zonder aarzelen een hoek om en parkeerde de auto tussen de bomen, waar ook nog andere auto’s stonden. Toen het hun beurt was om de auto te verlaten, wist Jens niet of hij zijn benen nog wel kon vertrouwen. Uren en uren had hij in dezelfde verkrampte houding gezeten, de hitte had hem murw geslagen.

Het voelde echter verrassend goed om de benen te strekken en zich te kunnen uitrekken. Achter hem kwam Ruben de auto uit. Zijn broek was ondertussen opgedroogd en hij zag er een stuk minder gespannen uit in deze omgeving.

‘Knap’, zei hij zelfs, naar het huis wijzend.

Jim en John openden de autokoffer en haalden er de weinige bagage uit die elke jongen van thuis had meegebracht. Voor Jens was dat zijn oude rugzak waar hij als kind al mee op reis ging en die hij had volgepropt met ondergoed, een paar zomerbroeken, T-shirts, handdoeken en toiletgerief.

Achter elkaar aan liepen ze het huis binnen, de brede massief houten trap op. De trap leidde naar een lange gang met aan beide kanten deuren en aan het einde een groot raam dat uitzicht gaf op een stuk van de gigantische tuin. Hier zag je nergens iets van het desolate landschap waar ze al die uren hadden doorgereden. In de tuin groeiden metershoge palmbomen met aan hun voeten struiken die doorbogen onder het gewicht van kleurrijke bloemen. Een man in een smetteloos wit uniform reed met een grote grasmaaier over het gazon en floot daarbij een deuntje. Dit was dé vakantiebestemming bij uitstek.

Jens en Ruben kregen de laatste kamers aan het einde van de gang toegewezen. Toen hij naar binnen stapte, kon Jens zijn ogen niet geloven. Hij had veel verwacht, maar niet dat hij in een suite terecht zou komen. Een tentje, koud water, veel insecten en slecht eten, daar had hij op gerekend, niet op deze luxe.

‘Ze zullen daar goed voor jullie zorgen’, had Mike hun een paar keer verzekerd. ‘Jullie zijn onze helden, vergeet dat niet.’

Dat goed zorgen gelijkstond aan een haast koninklijke ontvangst, daar had Jens nooit aan durven denken. Hij gooide zijn rugzak op bed, waarna hij de deur naar de badkamer opentrok. Een groot ligbad, een inloopdouche, twee lavabo’s, alles was er. Zonder nadenken draaide hij de douche open, trok zijn kleren uit en dook onder de koude waterstraal. Zijn verschroeide huid werd onmiddellijk gekoeld en hij dronk gulzig van het water dat over zijn gezicht kletterde. Hij werd zo vrolijk van deze onverwachte weldaad dat hij spontaan begon te zingen.

Een uur na aankomst werden de jongens naar beneden geroepen voor een maaltijd zoals Jens er in zijn hele leven nog nooit een had gezien. Op het terras was een grote tafel gedekt met het fijnste serviesgoed en de duurste kristallen glazen. In het midden van de tafel stond een mand boordevol vers fruit omringd door gekoelde flessen wijn. Op een andere tafel, een beetje verderop, waren de meest exclusieve spijzen uitgestald.

Een man in keurig maatpak, de haren netjes achterover gekamd, kwam op hen toegelopen.

‘Mister X’, stelde hij zichzelf met een brede glimlach voor. ‘Welcome. Welcome, heroes.’

Aan tafel barstte een applaus los voor de vier jonge mannen die uit een ver land hier naartoe waren gekomen. Er werd champagne geschonken. Iedereen kreeg een glas in de handen geduwd en er werd geklonken op hun gezondheid en welzijn, op hun moed en op de vriendschap.

Twee mannen met witte handschoenen stonden elk aan een kant van de lange tafel om de gasten geruisloos en overvloedig van wijn en water te voorzien.

Terwijl hij at en luisterde naar de vrolijke verhalen die aan de tafel werden verteld, vergat Jens helemaal waarvoor hij hier gekomen was. Hij proefde alleen maar de goddelijke smaken van gemarineerd vlees, perfect gegaarde groenten, exclusieve sauzen en mondstrelende zoetigheden. Hij luisterde naar de mensen om hem heen en had nu al het gevoel dat hij nieuwe vrienden had gemaakt.

Na de maaltijd trok het hele gezelschap naar het zwembad, waar de champagne opnieuw rijkelijk vloeide en waar iedereen zich uitstrekte op comfortabele strandstoelen om de copieuze maaltijd te laten verteren.

Vier van de mooiste jonge vrouwen die Jens ooit gezien had, maakten hun opwachting. Een van hen ging op de rand van Rubens strandstoel zitten terwijl een andere, een meisje met steile, ravenzwarte haren, zich op zijn strandstoel neervlijde. Ze keek hem glimlachend aan. Haar ogen straalden terwijl ze haar handen over zijn benen liet glijden. Niemand van de andere aanwezigen leek aanstoot te nemen aan het tafereel. Alles ging hier vanzelf en vlotjes. De meisjes zeiden niet veel, maar lieten hun glimlach en hun handen spreken. Ruben was de eerste die met een van de meisjes naar boven vertrok, niet lang daarna gevolgd door Jens en Alexandra, de jonge vrouw met de lange donkere haren.

Heel even terwijl hij met haar de trap opliep, dacht Jens aan Elke, de vriendin die hij thuis had achtergelaten. Achtergelaten zonder een briefje, zonder ook maar het minste woordje uitleg. Haar beeld ontnam hem een moment de adem, maar dan keek hij voor zich en zag de wiegende heupen van Alexandra. Er was geen Elke meer. Zijn verleden was weg. Wat telde was vandaag en hier. Hij versnelde zijn pas. Ze waren amper zijn kamer binnengestapt of hij greep naar Alexandra’s stevige borsten en duwde haar op het kingsize bed.

Het begon stilaan licht te worden in de kamer en Jens lag alleen in het grote bed. Van Alexandra was geen spoor meer, tenzij dan op zijn armen, waar ze diepe krassen had achtergelaten. Alexandra was een tijgerin in bed. Nooit eerder had Jens op zo’n overheersende manier de liefde bedreven. Hun lichamen leken moeiteloos met elkaar te versmelten, maar ondertussen speelde het meisje een uitdagend spel van aantrekken en afwijzen. Op die manier had ze hem ertoe gedwongen om zijn hoogtepunt steeds weer uit te stellen tot hij bijna ontplofte en van uitstel geen sprake meer kon zijn.

Hij wist niet hoelang ze die nacht waren doorgegaan, maar hij herinnerde zich nog wel dat Alexandra zich keer op keer bereid had getoond om aan zijn wensen te voldoen. Het was vast de grote hoeveelheid champagne die hem zo losbandig had gemaakt. Hij had er zelfs niet bij stilgestaan dat de meisjes waarschijnlijk betaald werden door zijn gastheren en dat hem op deze manier al heel wat jongens waren voorgegaan.

De rest van de nacht was een groot zwart gat waaruit hij nu ontwaakte. Hij wist niet waar Alexandra naartoe was, wanneer ze de kamer had verlaten. Misschien trof hij haar zo meteen bij het ontbijt. Hij tastte naar zijn smartphone die hij thuis altijd op zijn nachtkastje had liggen, maar vond hem niet. Nog lui en stijf van de vorige dag kwam hij langzaam overeind. Hij keek de kamer rond en zag dat de stoel waarop zijn kleren hadden gehangen, leeg was, net als het nachtkastje. Natuurlijk, zijn smartphone was er al niet meer van in België, de champagne benevelde blijkbaar nog steeds zijn verstand. Ze hadden zijn telefoon afgenomen, zogenaamd voor zijn eigen veiligheid, maar hij wist dat het vooral te maken had met niet traceerbaar zijn. Gelukkig had hij nog wel het dure uurwerk dat hij een jaar geleden van zijn grootvader had gekregen. Hij kon er precies op zien wanneer de zon opkwam en weer onderging. Op het uurwerk zaten ook nog een kompas, een hoogtemeter en een barometer en het was bovendien waterdicht tot op maar liefst dertig meter diepte. Aanvankelijk had Jens het horloge vooral als een leuk gadget beschouwd, maar hier kon het hem wel degelijk van pas komen. Hij was blij dat hij het bij zich had mogen houden.

Hij had een horloge, maar geen identiteit meer. Ook zijn paspoort was verdwenen, net als zijn creditcards. Hij had alleen nog het cash geld dat in zijn portefeuille had gezeten.

Hij sprong het bed uit en liep de kamer rond, nergens een kledingstuk of een van zijn andere persoonlijke spullen te vinden. Hij opende de deur naar de badkamer en daar zag hij het meteen: op een stoel lagen een camouflagebroek en bijbehorend T-shirt, zware boots en een donkere bril. Zelfs voor ondergoed en sokken was gezorgd, in ruil voor zijn eigen, verdwenen spullen. Hij begreep dat hem niets anders te doen stond dan deze kleren aan te trekken.

Tien minuten later stond Jens beneden op dezelfde plaats waar gisteren nog de grote, rijkelijke tafel had gestaan. Het was er nu leeg en stil. Geen mensen, geen gelach, zelfs geen tafel meer. Zijn maag gromde, zijn ogen hadden moeite om zich aan te passen aan het felle zonlicht dat reflecteerde op het blauwe water van het grote zwembad waarin hij gisteren met Alexandra had liggen dollen. Hij zette zijn zonnebril op.

‘Waar is iedereen?’ hoorde hij achter zich. In dezelfde camouflagekledij als hij, kwam Ruben door de deur die van de hall naar het terras leidde.

‘Geen idee.’

‘Ik hoop dat er wel iets te eten valt, want ik heb reuzehonger na vannacht. Wat een wijf, man. Ze heeft me nog net niet met huid en haar opgevreten met die grote mond van haar. Je moest eens weten wat ze wel allemaal gedaan heeft. Man, man, man.’

Jens wilde het niet horen. Hij had nu andere dingen aan zijn hoofd en bovendien werd hij misselijk van Ruben. Hij herinnerde zich hem nog gisteren, pissend in zijn broek van de schrik, rillend als een rietje. Hij haatte dat type kerels, een grote mond maar geen greintje moed. Zonder een woord te zeggen, liet hij Ruben achter op het terras en ging op onderzoek uit. Hij was net bij de keukendeur toen de man in het maatpak van de avond voordien naar buiten kwam. Hij droeg nog steeds een maatpak, maar in een andere kleur dit keer. Het grijze hemd was ver opengeknoopt en liet een dikke, gouden ketting zien. Hij droeg nog altijd de donkere bril en zijn haren waren ook nu met veel gel naar achteren gekamd.

‘Morning, had a good night?’ vroeg hij in een Engels dat bij Jens tamelijk lachwekkend overkwam. Achter hem verschenen twee mannen. Ze droegen hetzelfde camouflagepak als Jens en Ruben, maar ze waren jaren ouder en duidelijk veel beter getraind. Jens zag de spieren over hun armen lopen terwijl hun brede nek wel uit steen gehouwen leek. Instinctief voelde hij zich klein en kwetsbaar en herinnerde hij zich weer de woorden van Mike: ‘Waar je ook bent: stel geen vragen. Aanvaard je opdracht en voer die uit. Je hoeft niet te weten waarom. Die beslissingen zullen anderen voor je nemen.’

Ruben had die les blijkbaar minder goed in zijn oren geknoopt, want hij stapte op de drie mannen af en vroeg: ‘Waar zijn mijn spullen? Waar is mijn portefeuille en waar zijn mijn kleren? Ze zijn wel van mij, ik moet ze terug hebben.’

De man in het maatpak ging dreigend, maar met een brede glimlach op de lippen voor hem staan.

‘Moeten … Ik hou niet zo van dat woord als iemand anders het uitspreekt’, zei hij met een grijns die op Jens meteen als angstaanjagend overkwam. ‘De spullen zijn bij ons, je hebt ze niet meer nodig hier. Oké?’

Ruben zei niets, de man kwam nog dichter. Hij stond nu bijna neus aan neus met de jongen. Jens zag dat hij opnieuw begon te trillen en dat het trillen alleen maar feller werd toen de man zijn hand om Rubens nek legde. Met één hand tilde mister X de jongen schijnbaar zonder moeite enkele centimeters van de grond.

‘No questions. OK?’

Ruben antwoordde nog steeds niet en de man verstevigde zijn greep. Jens zag hoe zijn makker rood aanliep, daarna nog roder en even later zelfs paars. Dit hoefde niet veel langer te duren of het werd Ruben fataal. Jens wilde ingrijpen, maar wist dat dat niet verstandig was. Hier waren zij de baas.

‘Oké’, klonk het dan flauw en rasperig, onhoorbaar voor iemand die een paar meter verderaf stond.

De grijns van de man werd breder. Hij kneep nog een laatste keer en liet Ruben dan zo plots los dat hij zijn evenwicht verloor en tegen de grond smakte.

Ondertussen hadden ook de twee andere jongens met wie ze gisteren in de auto en aan het feestmaal hadden gezeten zich bij hen gevoegd. Ook zij droegen het camouflagepak en zagen er duidelijk nerveus uit.

De man in maatpak gebaarde naar de twee stoere binken die achter hem stonden en nu het woord namen. Ze spraken beter Engels dan mister X, maar gebruikten zo weinig mogelijk woorden om Jens en zijn makkers duidelijk te maken dat er vandaag getraind zou worden. Ze hadden niets nodig. Ze moesten gewoon doen wat hun gezegd werd.

Jens voelde de adrenaline door zijn aderen stromen zodra de mannen hen begeleidden naar een donkere auto die in de schaduw van de bomen op hen stond te wachten. In deze auto deed de airco het duidelijk wel. Het was er koel en de ramen waren geblindeerd. Ze scheurden weg en zelfs op de meest verhakkelde weg voelde de achterbank nog comfortabel.

Buiten was weinig meer te zien dan dezelfde stoffige wegen als gisteren, hier en daar een formatie stenen en bergen op de achtergrond. Een paar keer reden ze een klein huis of een boerderij voorbij en Jens vroeg zich af hoe mensen hier konden overleven. Hier stapte je niet zomaar even de deur uit om een brood te kopen of de kinderen naar school te brengen.

In de auto heerste volstrekte stilte. Ruben was in slaap gesukkeld en zat met zijn mond half open en het hoofd naar achteren gevallen te snurken naast Jens. De voorbije nacht was hem blijkbaar niet voldoende slaap gegund. In zijn nek, waar mister X hem had vastgegrepen, stonden striemen.

De andere twee jongens in de auto keken recht voor zich uit. De mannen voorin concentreerden zich op hun taak. Voor de ene was dat de auto op een zo vlot mogelijke manier besturen, voor de andere betekende het diverse telefoontjes plegen in een taal waar Jens geen woord van begreep.

Hij keek op zijn horloge en zag dat het kwart voor twaalf was, wat betekende dat ze al meer dan twee uur onderweg waren. Als ze elke dag terug naar het huis zouden rijden na de trainingen om dan ’s morgens weer te vertrekken, zou hen dat uren kosten. Waarschijnlijk was dat niet het plan. Hun nacht in de villa was slechts een kort intermezzo geweest, een welkomstfeestje.

‘Hij heeft zelfmoord gepleegd, het kan niet anders’, snikte Marina, de moeder van Jens. ‘Mijn zoon zou nooit zomaar van huis weglopen en ons onzeker achterlaten. Dat weet jij ook, Elke.’ Ze greep haar zakdoek en veegde bevend de tranen van haar wangen.

Elke zat er wat ongemakkelijk bij. Ze had de thee die Marina voor haar had gezet nauwelijks aangeraakt. Ze had geen honger of dorst meer de laatste dagen. Het enige wat ze voelde, was die zeurende angst, die grote onzekerheid. Waar was Jens?

Haar verstand zei haar dat zijn moeder gelijk had. Het was niets voor hem om hen zomaar in de steek te laten, zonder een teken van leven. Als ze naar de stem in haar hoofd luisterde, dan wist ze dat hij nooit meer terugkwam. Hij was weg, voorgoed. Zonder enig spoor achter te laten, om zeker niet te worden teruggevonden. Haar hart had echter nog hoop. Jens zou haar nooit opzettelijk zoveel verdriet doen. In een opwelling had hij misschien een radicale beslissing genomen en met haar en zijn hele leven gebroken, maar hij zou er snel spijt van krijgen en dan kwam hij terug.

Maar ook de hoop in haar hart was aangetast door onzekerheid. Jens was veranderd. Hij was de laatste tijd harder, minder attent, ongeduldiger ook. Donderdagavond had ze hem voor het laatst gezien. De griepepidemie had ook de universiteit getroffen. Twee proffen ziek en dus een vrije vrijdag. Huppelend was ze op de trein gesprongen, dolblij met de extra dag die ze met Jens zou kunnen doorbrengen. En hij was ook blij geweest toen ze voor zijn deur had gestaan, toch?

Haar ogen vulden zich met tranen. Ze dacht aan de blik van Jens toen hij de deur had geopend. Had hij echt wel zo blij geleken dat eerste moment? Stond er naast verbazing ook geen schrik in zijn ogen?

‘Ben je niet blij dat ik er ben?’ had ze lachend gevraagd toen hij haar binnenliet, maar niet eens een arm om haar heen sloeg.

‘Natuurlijk ben ik blij, waarom stel je altijd zo’n idiote vragen? Leren ze je dat aan de unief misschien?’

Weer zo’n uitval die ze vroeger nooit van hem gehoord had.

Het was de unief die hem dwarszat, begreep ze nu.

‘Ik had nooit naar Leuven mogen vertrekken’, zei ze luidop tegen zijn moeder die nog altijd snotterend op de bank zat. ‘Ik had hier moeten blijven, bij hem. Ik heb altijd geleerd dat je niet alles kunt hebben in het leven en toch wilde ik dat. Ik wilde studeren, op kot gaan, van het studentenleven genieten en ik wilde mijn relatie met Jens goed houden. Ik had moeten kiezen, ik had hier moeten blijven.’

Zijn vader, Johan, die aan tafel de krant doorbladerde en nog geen woord had gezegd, mengde zich nu in het gesprek.

‘Natuurlijk moest je naar Leuven gaan. Je hebt het verstand en de mogelijkheden. Je hebt recht op je eigen ervaringen. Als Jens wat beter zijn best had gedaan, dan had hij met je meegekund. Als er iets was dat hem dwarszat, dan was het dat wel. Het besef dat hij had moeten doorzetten op school. Trouwens, hoe egoïstisch kun je zijn als je je vriendin geen universitair diploma zou gunnen?’

‘Johan, nu niet. Onze zoon is verdwenen. Wie weet waar hij is en met wie. Ik wil geen kwaad woord over hem horen.’ Marina tuurde naar de foto van Jens die tegenover haar aan de muur hing en haar ogen vulden zich alweer met tranen.

‘Nee, je hebt gelijk! Ik mag niet kwaadspreken achter zijn rug, dat is zinloos. Ik had het hem godverdomme zelf moeten zeggen toen het nog kon!’ viel haar man uit. ‘We hebben hem te veel gespaard, Marina. We hadden hem moeten straffen wanneer hij met slechte cijfers thuiskwam in plaats van hem te sussen. We hadden hem duidelijk moeten maken waar zijn prioriteiten moesten liggen. Hij was de laatste maanden goed op weg om een niksnut te worden die overal maar wat rond hing in plaats van met zijn toekomst bezig te zijn.’

‘Johan! Houd op! We hebben een schat van een zoon.’