Beer Boneschansker

Een huis voor Hannah

***

DAGBOEK VAN EEN MANTELVADER

e-versie november 2017, naar de eerste druk november 2017

© 2017 Beer Boneschansker | Uitgeverij Van Gennep

Nieuwpoortkade 2a, 1055 RX Amsterdam

Beeld omslag @ Willy Bergsma

ISBN 9789461648525 | NUR 301

www.uitgeverijvangennep.nl

DINSDAG 8 NOVEMBER 2016

***

Vandaag is Hannah weer bij mij komen wonen. Mijn huis is weer haar thuis. Zoals het van haar geboorte tot haar zeventiende levensjaar was. Alleen woonde ze toen in ons gezin met mij en haar moeder en nog een broer en een zus en woon ik nu alleen. En heeft ze tussendoor twaalf jaar aan het Vondelpark gewoond. In een kleinschalige woonvoorziening die ik samen met mijn ex-vrouw heb opgericht. Een prachtige woning, licht en ruim, en wij woonden erboven. Het credo van het woonhuis was ‘een huis als thuis’. Hannah was daarmee altijd dichtbij. We zagen haar elke dag wel even en waren betrokken bij de zorg die ze kreeg.

In de eerste tijd ging dat goed, maar in de loop van de jaren kwamen wij er steeds meer achter dat kleinschalige zorg op maat niet past binnen een instelling. Daar werden in de afgelopen jaren efficiency en protocollen belangrijker dan persoonlijke zorg en aandacht. Instellingszorg leek te verworden tot een verdienmodel, waarbij steeds meer geld naar vastgoed en management ging en kleinschaligheid ongewenst was. En daarmee was haar huis, haar thuis, de plek waar ze vertrouwd mee was en die tegelijk aan ons verbonden was, ten dode opgeschreven. De zorginstelling sloot Hannahs huis. Maar ik geloof nog steeds dat het enige wat goed voor Hannah is, een huis als thuis is. Die plek was niet te vinden en daarom heb ik de consequentie maar genomen: Hannah woont weer thuis. Bij mij in mijn seniorenflat. Drempelloos en met lift!

WOENSDAG 9 NOVEMBER 2016

***

Gisteren, vandaag en morgen komen de nieuwe thuishulpen, want ik kan de zorg niet alleen aan. Ze werken van vier tot acht uur, vangen Hannah op als ze met het busje van de dagbesteding thuis wordt gebracht, verschonen haar, geven haar te eten, zetten haar onder de douche, zodat Hannah schoon en fris en – als het goed is – heel tevreden op de bank zit als ik thuis kom van mijn werk. Via een oude hulp van Hannah, die voor haar heeft gezorgd toen ze een jaar of zeven was en dus Hannah kent, zijn er drie hulpen gevonden die afwisselend voor haar gaan zorgen. Ik ben blij dat ik de ervaring heb van heel lang geleden toen Hannah nog thuis woonde. Toen kwam er ook thuishulp over de vloer. Ik ben niet bang voor mensen die over de vloer komen, die in mijn huis rondscharrelen als ik er niet ben en een sleutel hebben. Ook al blijft het altijd een beetje raar.

DONDERDAG 10 NOVEMBER 2016

***

De drie nieuwe thuishulpen moet ik inwerken. Alle thuishulpen zijn zzp-ers, zelfstandigen die van klus naar klus gaan. Dat zegt iets over wie ze zijn. Alle drie hebben ze ruime ervaring in de thuiszorg, met verstandelijk gehandicapten in instellingen of thuis, met mensen in de psychiatrie of met ernstig zieke mensen. Ze krijgen vijfendertig euro per uur bruto. Daar moet alles nog van af. Als ik het inwerken begin met het verhaal over de strijd voor Hannah en de botsingen met de instellingscultuur, knikken ze alle drie. Die botsingen kennen ze.

VRIJDAG 11 NOVEMBER 2016

***

De meeste vrijdagavonden is Hannah bij haar moeder. De rest van het weekend is Hannah in het logeerhuis. Het logeerhuis is de plek waar de zorgbestuurders en het zorgkantoor bedacht hadden dat Hannah de rest van haar leven wel kon slijten. Een grootschalige instelling op IJburg met alleen maar meervoudig gehandicapten, onder architectuur gebouwd. Een strakke, moderne vormgeving, met boomstructuren die op de balkons gelast zijn, eigentijdse kleurenprints op de muren en lange, brede, maar ook lege gangen. Ik begrijp niet hoe deze inrichting aansluit op de belevingswereld van de zwaar gehandicapte bewoners. Hannah is iemand die veel afleiding nodig heeft, maar daar gebeurt weinig met haar. Alleen omdat het niet anders kan, gaat ze nu daar in het weekend naar toe. In combinatie met thuis bij mij wonen, een avond bij haar moeder en de goede dagbesteding op haar dagcentrum, is het wel oké.