‘Wie dit boek begint te lezen, kan het waarschijnlijk niet meer wegleggen.’ – Viva

‘Biedt wel een blik in een levenswijze die voor buitenstaanders anders buiten bereik was gebleven.’ – Vrij Nederland

‘Erg knap.’ – Sp!ts

‘Een verhaal dat je naar de keel grijpt en in één adem moet uitlezen.’ – Algemeen Dagblad

‘Een bijzonder en bizar verhaal.’ – Robert Jensen

‘Een boeiend boek.’ – Flair

‘Mosterd vertelt haar verhaal zonder opsmuk op een zeer authentiek aandoende toon, compleet met alle tegenstrijdige gevoelens.’ – NRC Handelsblad

‘Op de stijl is niet veel aan te merken. Die is minstens zo adequaat als bijvoorbeeld die van Herman Koch in Het diner.’ – Arnon Grunberg in de VPRO-Gids

‘Beklemmend.’ – Trouw

‘Adembenemend.’ – nrc.next

Maria Mosterd

Echte mannen eten geen kaas

Vier jaar in handen van een loverboy

Behalve de naam van de auteur zijn alle namen die in dit boek voorkomen gefingeerd. Ook enkele plaatsnamen zijn gefingeerd.

e-editie oktober 2014, naar de 27e druk april 2013

© 2013 Maria Mosterd | Uitgeverij Van Gennep

Nieuwezijds Voorburgwal 330, 1012 RW Amsterdam

Ontwerp omslag Erik Prinsen

Foto auteur Wout Jan Balhuizen

ISBN 9789461649980 | NUR 402

www.uitgeverijvangennep.nl

Jeetje, waar moet ik beginnen? Ik zal mezelf eerst eens voorstellen. Ik ben Maria en ik ben bijna achttien jaar. Ik ben nu voor zes maanden in India om weer een normaal leven te krijgen, een dagritme en zo. Ik heb een moeder, Rosie en een zusje, Sharon. Mijn vader is ergens in Suriname, die zie ik, als ik geluk heb, één keer per jaar. Ik heb niks aan die man en ik wil er verder ook niks mee. Mijn moeder is Nederlands, ik ben dus een halfbloedje. Mijn moeder en zusje wonen in een rijtjeshuis aan de rand van de stad Stenenmuur. Mijn moeder is net verhuisd naar een andere buurt, omdat zij en mijn zusje niet meer in onze oude buurt konden wonen. Daar wonen namelijk jongens die ervoor hebben gezorgd dat ik geen normale jeugd heb gehad. De meeste mensen kennen ze als ‘loverboys’, voor mij zijn het pooiers, drugs-, wapen- en mensenhandelaars. Ik zal je mijn verhaal vertellen en geloof me, het gaat heel anders dan de meeste mensen denken …

* * *

Het begon allemaal toen ik twaalf was en naar de middelbare school ging. Mijn beste vriendin Nikki en ik fietsten samen voor het eerst naar school. We waren allebei hartstikke onzeker over zo ongeveer alles waar je onzeker over kan zijn als je net in de puberteit komt, en we waren zenuwachtig. We wilden heel stoer overkomen tegenover iedereen en deden dus alsof niks ons kon schelen. We reden de parkeerplaats op, zo kwam je bij het plein waar de fietsen stonden. Het was een groot gebouw, die school. Achter de parkeerplaats langs liep een fietspad dat naar weilanden achter de school leidde, daar fietsten ’s zomers altijd veel oudere mensen. Het was nog best warm, de zon scheen en het rook naar pasgemaaid gras. We hoorden van een afstandje muziek en zagen een paar auto’s staan met allemaal jongens eromheen. ‘Kijk dan, als je met hen omgaat hoor je er echt bij,’ zei Nikki. Toen ze dat zei moest ik eigenlijk best wel lachen. Nikki was een meisje dat nog helemaal geen volwassen figuur had, geen borsten en nog niet ongesteld, terwijl ik al zo ongeveer volgroeid was. Ik keek naar die jongens en een van hen keek mij aan en zei ‘hoi’. Ik werd rood en fietste snel door.

Op school kregen we te horen in welke klas we kwamen. Godzijdank kwamen Nikki en ik bij elkaar in de klas. Verder hadden we die dag niet veel te doen, het was een kennismakingsweek, dus we hadden nog veel vrij. Na ongeveer een uur stonden we weer buiten. We hadden nog geen zin om naar huis te gaan, dus besloten we de stad te gaan verkennen. Onderweg kwamen we weer langs het parkeerterrein.

‘Ze staan er nog steeds, Mari,’ zei Nikki en wees naar de jongens die muziek stonden te luisteren bij hun auto’s. Alle jongens hadden veel sieraden om en ze zagen er best wel eng uit, maar dat maakte ze juist zo interessant. Een meisje achter me had het erover dat ze een van die jongens wel leuk vond. Ik keek weer naar de jongens en dezelfde jongen die die morgen iets tegen me had gezegd, stapte naar voren.

‘Je moet wat zeggen, moet je opletten hoe die bitches achter ons reageren als hij wel met jou praat maar niet met hen,’ zei Nikki en keek naar de meisjes die achter ons stonden. We fietsten langs en hij zei weer ‘hoi’. Nu zei ik wel wat terug, maar fietste meteen door. Ik hoorde de jongens achter me lachen en dat gaf me echt een rotgevoel. Nikki was trots op me dat ik toch iets had gezegd.

We gingen naar de stad en we hadden een soort spelletje ontwikkeld. We schreven van tevoren briefjes met ons nummer erop, die gaven we dan aan jongens die we wel leuk vonden en dan wachtten we tot ze belden. Of we gingen jongens achtervolgen en dan kijken hoe ver we konden gaan. Eigenlijk best wel stom als je er zo over nadenkt, maar wij vonden dat echt leuk om te doen. Dus die dag deden we dat ook. We hadden al wat briefjes klaar en we liepen door de hoofdstraat. Er kwamen genoeg jongens langs en wij gaven een paar jongens ons nummer. Ze belden niet lang daarna en wilden ergens in de stad afspreken. Wij spraken af, maar kwamen niet opdagen, we stonden ergens achter een muur te kijken wat ze deden. Zoals de meesten probeerden ze ons te bellen en gingen ze uiteindelijk weg. Wij hadden de grootste lol.

* * *

Toen ik thuiskwam, was het eigenlijk net als altijd. Mijn moeder was aan het koken en mijn zusje zat op msn. Ik ging meestal tv kijken tot we gingen eten.

‘En, hoe was je eerste dag op school?’ vroeg mijn moeder.

‘Ja, ging wel, niet veel bijzonders, volgende week beginnen de lessen pas,’ zei ik en deed de tv aan.

‘Brugsmurf,’ zei mijn zusje opeens.

‘Hou je bek,’ zei ik boos tegen haar. Mijn moeder voelde alweer een ruzie aankomen en zei dat we gingen eten.

Aan tafel was het ook zoals altijd, we hadden allemaal een vaste plek en we hadden het eigenlijk nooit ergens over. Ik vond het maar saai thuis, elke dag hetzelfde, nooit iets spectaculairs. Mijn moeder zat elke avond voor de tv niks te doen en mijn zusje was meestal boven of zat achter de computer. ’s Avonds verveelde ik me altijd dood. Ik kon niet naar Nikki, want die woonde net te ver weg, aan de andere kant van Stenenmuur, en in de buurt woonden er verder ook niet echt leuke meisjes. En dat binnen zitten was ik ook zat. Ons huis was heel vol, mijn moeder spaarde beeldjes van sprookjesfiguren, dus overal waar je keek stonden elfjes, trollen, heksen, noem maar op. Mijn moeder hield heel erg van kitsch, we hadden een heel lelijke plastic kroonluchter in het midden van de kamer, hij was zo lelijk dat ie mooi werd. Verder was ons huis donkerrood en oranjeachtig en de keuken was geel met blauw. De muren hingen vol met foto’s en andere dingetjes. Het was wel een heel gezellig huis om te zien, maar om er te zijn … het was zo vol dat ik er soms helemaal benauwd van werd.

Die avond in bed lag ik te fantaseren over hoe het zou zijn om een van die jongens van de parkeerplaats als vriend te hebben. Het werd vast een stuk minder saai als ik bij hen zou zijn. Maar ik zou toch nooit de aandacht van zo’n jongen kunnen trekken, al had die ene wel iets tegen me gezegd, alleen tegen mij, niet tegen die stomme dozen die achter me stonden. Maar ja, ze lachten me ook gewoon uit. Best verwarrend, toen al, en ik had nog niet eens met ze gepraat.

Wat een gedoe, als ik daar zo achteraf op terugkijk … haha. Het is eigenlijk niet echt grappig, want ongeveer na die nacht ging het mis. Ik was het toen echt zat om elke dag maar hetzelfde te doen en ik wou wat meer variatie in mijn leven. Ik had heel vaak ruzie met mijn zusje en tussen mijn moeder en mij ging het ook niet altijd goed. Volgens haar kwam dat omdat ik in de puberteit kwam. Ik had nog maar één keer met een jongen gezoend, nog niet eens echt zoenen, met je tong en zo. Ik was zo onervaren als de pest toen en iedereen kon me alles wijsmaken, ik nam het zo van ze aan. Maar ik was ook heel erg bezig om ‘zelfstandig’ te worden, los van mijn moeder. Ik dacht dat ik al volwassen was, want ik ging wel naar de middelbare school en dat was voor mij al genoeg om volwassen te zijn. Maar goed, om weer even terug te komen op het verhaal, die nacht dat ik aan het nadenken was over die jongens, besloot ik om te proberen hun aandacht te trekken.

* * *

De volgende dag fietste ik weer met Nikki naar school en we moesten weer over de parkeerplaats. Van ver hoorde ik de muziek al. Mijn hart begon harder te kloppen en ik keek Nikki aan.

‘Wacht even,’ zei ze en ze stopte aan de kant van de weg.

‘Mari, ik zie heus wel dat je iets van plan bent,’ zei ze met een big smile op haar gezicht. Ik keek haar aan en zei dat ik het zat was om elke avond maar bij mijn moeder op de bank te zitten. Ze begon te lachen en zei dat ze met me meedeed. In plaats van onze fietsen op ons plein te zetten, zetten we ze bij de bovenbouw op het plein zodat we konden lopen. We hadden twee grote gebouwen op ons terrein staan: één voor de bovenbouw, dat stond aan de kant van de weg, en dan had je nog ons gebouw dat aan de kant van de weilanden stond.

Nadat we de fietsen hadden weggezet, liepen we zo ‘sexy’ mogelijk over de parkeerplaats. En het werkte, de jongen die de dag ervoor ook wat tegen me zei, kwam naar me toe lopen. Ik voelde dat ik rood werd. Hij kwam voor me staan en zei de eerste paar seconden niks. Voor mijn gevoel duurden die seconden minuten.

‘Je hoeft niet bang voor me te zijn hoor, ik doe je niks,’ zei de jongen en bleef me aankijken. Ik keek naar hem, hij was een donkere, brede jongen, best wel dik zeg maar, hij had een babyblauw badstoffen pak aan en een grote zilveren ketting om zijn nek, met een hanger van wat leek op diamant. In zijn oor had hij aan allebei de kanten een diamanten knop en aan zijn rechterhand had hij twee ringen met een steen erin. Zijn ogen waren zo bruin dat ze bijna zwart waren en het leek net alsof ie dwars door me heen keek, alsof hij zag dat ik heel erg zenuwachtig was. Hij zag eruit alsof hij echt veel geld had. Hij had een ringbaardje en een strakgeschoren lijn haar liep van zijn oren naar zijn kin en sloot aan op zijn ringbaardje, als je snapt wat ik bedoel. Hij stak zijn hand uit om zich voor te stellen.

‘Ik ben Manou, en jij?’’ vroeg hij aan mij. Hij had echt een negeraccent.

‘Ik ben Maria,’ zei ik en keek naar Nikki.

‘En zij heet Nikki,’ zei hij.

‘Hoe weet jij dat nou?’ vroeg Nikki zo stoer mogelijk. Hij keek haar aan en begon te lachen.

‘Ik weet alles,’ was zijn antwoord en meteen veranderde zijn stem. Hij wees naar de ketting die om Nikki’s nek hing. Daar stond haar naam op.

Nikki keek hem aan en zei toen tegen mij dat we moesten gaan, anders kwamen we te laat.

Manou keek mij weer aan en zei dat hij me nog wel zou zien. De jongens die achter hem tegen de auto’s aan leunden, zeiden iets in een taal die ik niet kon verstaan, het leek op Spaans, het was Papiamento. Ik liep met Nikki mee naar school en keek nog een keer achterom. Ik zag dat Manou al met een ander meisje stond te praten.

‘Kijk dan,’ zei ik tegen Nikki. Ze zag Manou staan en zei verder niks.