ROSEE BENTANA

BLACK MAMBA

2012, de strijd om Atlantis

UITGEVERIJ VILLAGE

Colofon

©2011 Big Bang Express // Uitgeverij Village
Bonaire – Caribisch Nederland - Leersum – Nederland

©2011 Rosee Bentana | www.roseebentana.com |
Christel Cosijn & Richelle van den Dungen Gronovius

Uitgeverij Village is een imprint van
Uitgeverij VanDorp Educatief
Postbus 42   3956 ZR LEERSUM
Tel. +31(0)343 469972
info@vandorp.net  www.vandorp.net  

Een productie van: Big Bang Express BV, bureau voor creatieve producties in woord en beeld
www.bigbangexpress.com

Omslagontwerp: www.bigbangexpress.com
Modellen cover: Nikita Grootemaat & Soekarsie Gravenhorst
Modellen achterzijde: Soekie, Meghan, Mavelly, Melisa, Nicky, Garrick, Sue-Ellen, Elrick, Sontje
Fotografie: www.bigbangexpress.com

Tweede druk, 2011
ISBN 978 94 61850 14 0 (ebook)
ISBN 978 94 90535 35 3 (paperback)
NUR 280

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, geluidsband of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

DEEL EEN

Een andere wereld

6 januari 2012, Schiphol, Amsterdam

Op de laatste dag van de kerstvakantie staan Nikita en Claire op Schiphol in de rij voor de vertrekbalie van de KLM. Voor hen checkt een vrouw in met drie kinderen. Het duurt lang. Claire staat gekke bekken te trekken, terwijl ze foto’s van Nikita en zichzelf neemt met haar gloednieuwe BlackBerry.

Eindelijk zijn ze aan de beurt. Nikita overhandigt de steward hun vliegtickets.

‘Dames. Twee maal Bonaire? Op welke datum vliegen jullie terug?’ vraagt de steward opgewekt terwijl hij met zijn hand gebaart dat de meisjes hun bagage op de weegschaal mogen zetten.

‘Over een jaar!’ zeggen ze tegelijk en schieten in de lach. Met een rood hoofd van inspanning proberen ze de enorme koffers op te tillen om ze op de weegschaal te plaatsen. Een man achter hen schiet hun te hulp. Zijn zwarte bontmuts en enkellange jas geven hem de allure van een Russische prins. Hij tilt de bagage op alsof het zakken met veertjes zijn en tikt zonder hen aan te kijken met een lichte buiging even zijn bontmuts aan, voordat hij weer plaats neemt in de rij. Er kriebelt een lach in Nikita’s keel omhoog. Ze durft niet naar Claire te kijken, bang dat ze hem zal nadoen.

‘Zo, zo, jullie boffen maar. Ik dacht dat er een foutje was gemaakt op jullie ticket. Toe maar, een jaar naar de tropen. Jullie vliegen rechtstreeks naar Bonaire, zonder tussenstop.’ Hij schuift de boardingpassen naar Claire toe. ‘Over een uur boarden bij gate 12 F, maar als jullie nog willen winkelen kunnen jullie beter gelijk gaan. Goede reis, dames.’ Hij knipoogt, negeert het overgewicht en laat de koffers verdwijnen via de loopband.

‘Zullen we?’ Wapperend met de instapkaarten kijkt Claire haar vriendin vragend aan.

‘Mijn knieën bibberen een beetje.’ Nikita probeert de prop in haar keel weg te slikken.

Claire lacht naar haar: ‘Ik doe gewoon net alsof de douane de entree 9

van de Efteling is. Kom, ze hebben een nieuw sprookje over twee meiden die naar de tropen gaan.’ Claire trekt Nikita mee richting het loket.

‘Met een heks?’ vraagt Nikita aarzelend.

‘Met een heks,’ grinnikt Claire, opgelucht dat ze niet meer tegenstribbelt.

‘En een prinses?’

‘En een prinses,’ lacht Claire.

‘Dan wil ik de prinses zijn,’ eist Nikita en zwaait met haar vinger voor Claire’s neus.

‘Mij best.’ Claire’s ogen twinkelen ondeugend. ‘Kan ik jou tenminste lekker betoveren.’ Haar schaterlach klinkt zo aanstekelijk dat Nikita ook in de lach schiet.

Ze lopen naar de douane. Met de gestempelde paspoorten op zak gaan ze winkel in winkel uit. Ze struinen tussen de tassen, passen zonnebrillen en horloges en kijken bijna kwijlend naar de hipste gadgets die ze ooit hebben gezien. De parfumerie verlaten ze met de nieuwste geurtjes op hun handen, polsen en armen. Ze stinken een uur in de wind. Moe van het slenteren langs de vitrines staan ze een half uur later voor de enorme ramen te kijken naar alle bedrijvigheid op de startbanen. Een besneeuwde Boeing 747 landt, op een andere baan stijgt een kleurrijke Air-Jamaica op.

Nikita bijt haar nagel door die net is afgebroken. Ze voelt zich vreemd opgewonden. Op de een of andere manier heeft ze een voorgevoel dat er iets spannends staat te gebeuren en meestal komt haar gevoel uit. Ze hoort Claire een diepe zucht slaken en ziet hoe ze met één beweging van haar zonnebril haar haren naar achteren schuift. Een van de vele dingen die ze zo fascinerend vindt aan haar vriendin. Zelf voelt ze zich soms een beetje moedeloos als ze in de spiegel kijkt. Haar bos krullen is te weerbarstig om er model in te krijgen, daar is echt geen beginnen aan. Ook schaamt ze zich voor haar lichaam. Niet voor haar huidskleur. Die mokkakleur geeft haar juist een prettig gevoel, alsof haar vader nog steeds een beetje bij haar is. Het probleem zit hem meer in haar vormen. Nu haar billen ronder worden en haar borsten groter, verbergt ze zich liever in slobberkleren. Dat zal haar in de tropen niet meer lukken. Claire haalt haar steeds vaker over om strakke topjes en skinny jeans te dragen. Het gevoel dat ze dan halfnaakt is wordt bevestigd door de begerige blikken die de jongens naar haar werpen. Dat vindt ze verschrikkelijk, in tegenstelling tot Claire die juist van hun aandacht geniet. Zelfs na een tocht door de regen maken haar druipende haarslierten en doorgelopen make-up haar nog aantrekkelijk. Claire’s blauwe ogen geven haar gezicht iets mysterieus. Dat komt ook doordat ze een beetje schuin omhoog staan. Die schuine ogen heeft ze van haar vader, een half Aziaat. Van haar moeder heeft ze haar witblonde haar en haar mooie figuurtje. Gelukkig heeft ze niet haar aanstellerigheid, al flirt ze graag met alle leuke jongens die zich maar in haar buurt durven te wagen. Tot grote ergernis van Claire flirt haar moeder net zo hard mee. Nikita grinnikt even om het absurde idee als haar eigen moeder het zou aanleggen met haar vriendjes. Katinka, haar moeder, is kunstenares en leeft voornamelijk in spijkerbroeken of lange rokken die steevast onder de verf zitten. Als ze praat, rinkelen haar sieraden mee en als ze in een vrolijke bui is, hoor je dat aan de omslagdoek vol fijne belletjes die ze dan om haar heupen draagt. Madeleine, de moeder van Claire, is het tegenovergestelde van Katinka. Zij doet precies wat de mode voorschrijft, op het neurotische af en ziet er vijftien jaar jonger uit dan ze in werkelijkheid is. Ze is best aardig, als ze tenminste niet te veel gedronken heeft, want dan komt er geen zinnig woord meer uit en maken Claire en zij ruzie om niets. Opnieuw klinkt er een diepe zucht naast haar.

‘Vorige week stond ik ook hier.’ Claire staart voor zich uit.

‘Ja. Toen had ik griep. Ik baal er nog steeds van dat ik niet mee kon om je ouders uit te zwaaien.’

‘Ik zag hoe mijn vader zich kapot ergerde omdat mijn moeder al wat op had. Hij houdt zijn hart vast hoe dat moet als ze in China zijn. Mijn moeder zei: “Marie-Claire, zodra je vader verlof krijgt, komen we naar Aruba om je op te zoeken.” Nou, ik hoop dat zij inderdaad naar Aruba gaat, ha, ha.’ Ze snuift verontwaardigd terwijl de tranen in haar ogen blinken. ‘Als ze naar Bonaire komt zet ze me zeker voor schut, ik moet er niet aan denken. Dat heb ik weer. Gaat ze zich vast weer lopen uitsloven voor mijn vriendjes en doen alsof ze nog steeds Miss Holland is, terwijl het al minstens honderd jaar geleden is dat ze die titel won!’

‘Ach, joh, het is toch best zwaar voor je moeder om jarenlang die titel te moeten dragen,’ zegt Nikita in een poging grappig te zijn. ‘Zwaar? En van wie moet dat dan? Gewoon van zichzelf, toch? Nou, nou, wat heeft dat mens het toch zwaar. Een gat in haar hand, daar heeft ze last van. Koopverslaafd. Zo noemt mijn vader het als hij de bankafschriften bekijkt. Hem zal ik nog het meest missen hoewel hij eigenlijk bijna nooit thuis is.’

Nikita pakt ineens haar hand vast en trekt hem naar zich toe. Met een ernstige blik bestudeert ze eerst de binnenkant, dan de buitenkant. Uiteindelijk schudt ze gedecideerd haar hoofd. ‘Ik zie geen gat. Maar over gaten in handen gesproken. Ik wil toch nog snel naar een zonnebril kijken. Ik vind die van jou top. Ga je even mee terug naar de winkeltjes?’ vraagt ze en zuigt afwachtend haar onderlip naar binnen. Ze weet nooit goed wat ze aan moet met Claire’s verhalen over haar moeder. Haar eigen moeder is dan weliswaar een paar maanden geleden hals over kop met Eva naar Bonaire vertrokken, maar die had geen rust voordat ze wist dat ook zij naar het eiland zou komen. Maar ze moet er ook niet aan denken dat ze Claire in Nederland had moeten achterlaten, dat ze nu alleen maar afscheid kwam nemen. Dat was bijna gebeurd. Toen Claire’s ouders voor drie jaar naar China werden uitgezonden, zagen ze geen andere oplossing dan Claire naar een internaat te doen. Ze was totaal onhandelbaar, vond vooral haar moeder. Gelukkig kreeg hààr moeder toen juist de opdracht om een van de oudste plantages van Bonaire te restaureren.

Samen met Eva ging zij al vooruit en na enig overleg met Claire’s ouders werd er besloten dat ze samen naar Bonaire mochten. Zij zouden tot die tijd bij een tante van Claire blijven. Nu zijn ze allebei enorm benieuwd naar het eiland en naar de oude plantage waar haar moeder en Eva zo vol van zijn. Black Mamba, alleen die naam al. Claire veegt resoluut haar tranen weg, poetst wat mascara van haar wangen en slaat een arm om Nikita’s schouder. ‘Okay, Curly! We gaan nog even shoppen! Je was net getuige van mijn ontroerende afscheid van Holland, maar die klompen en tulpen komen nu wel mijn neus uit.’

‘Voor je het weet komen er cactussen en flamingo’s uit.’

Claire steekt even haar tong uit.

‘Ga je eerst mee naar de wc?’ Nikita is zo zenuwachtig voor de lange vlucht dat ze om het kwartier moet plassen.

Gearmd lopen ze door de gangen. De jongens die ze tegenkomen geven ze giechelend een cijfer. Er vallen veel onvoldoendes.

Als ze terugkomen van de toiletten blijven ze even stilstaan en kijken door de enorme ramen naar de vliegtuigen die in de rij staan om het ijs van hun vleugels te laten halen.

Nikita kijkt omhoog. Het is bijna opgehouden met sneeuwen. Een enkele vlok dwarrelt nog traag uit de grijze lucht. Zal ze Nederland erg gaan missen? Het omhoogkijken maakt haar een beetje duizelig. ‘Eigenlijk is grijs een rare kleur, alsof het geen begin en geen einde...’ Ineens loopt er een rilling over haar rug. Via de weerspiegeling in de ruit ziet ze een man schuin achter zich staan. Hun ogen ontmoeten elkaar. Ze voelt hoe al haar haartjes op haar armen en benen plotseling rechtop gaan staan. Haar hart bonkt in haar keel. Ze durft zich niet te verroeren en blijft stokstijf staan. Nerveus slaat ze haar ogen neer en begint te tellen. Tellen helpt altijd. Als ze bij negentien is hoort ze hem weglopen. Zijn voetstappen klinken onregelmatig, alsof zijn ene been minder meedoet dan het andere. Wanneer ze behoedzaam over haar schouder gluurt ziet ze alleen nog maar zijn rug. Ze staart hem na.

‘Waar kijk je naar?’

Nikita’s ogen vernauwen zich even tot spleetjes. ‘Die man, je weet wel, die ook in het winkelcentrum was op oudejaarsdag?’

‘Welke man? Van de oliebollenkraam?’

‘Nee. Toen jij je zonnebril stond te passen en hij daar zijn pijp stond te roken. Jij wilde hem over die ‘stinkpijp’ aanspreken, maar hij had zo’n kille blik in zijn ogen dat ik je toen heb mee getrokken om niet in de problemen te komen. Volgens mij stond diezelfde man zojuist achter ons. Diezelfde bevroren blik.’

Claire draait zich nu ook om. Terwijl iedereen kriskras door elkaar loopt, dwalen haar ogen zoekend door de mensenmassa.

‘Hij droeg een bontmuts en een donkere jas, net als...’ Nikita’s ogen worden groot. ‘Net als die man die ons zo-even met onze koffers hielp!’

Op dat moment tikt er iemand op haar schouder. Van schrik geeft Nikita een gil. De vrouw die achter haar staat glimlacht geruststellend. ‘Rustig maar, ik doe je niets. Ik moet je alleen maar iets geven van die meneer daar.’ Ze wijst achteloos over haar schouder, overhandigt Nikita een pakje en loopt weer weg. De meisjes draaien zich om. Er lopen veel mensen. De man met de bontmuts is nergens meer te bekennen.

‘Getver, het is vast en zeker van die vent die net achter me stond!’ ‘Dan had hij het je toch zelf wel gegeven? Je ziet gewoon spoken. Het is misschien van die acht-en-een-half die we net zagen lopen bij de toiletten, die met dat rode jack en die kleine dreads. Een stille aanbidder. Zag je niet hoe hij naar je keek?’

‘Naar mij? Naar jou zul je bedoelen.’

‘Maak eens open?’

Nikita frunnikt aan het pakje. Als ze het papier heeft losgepeuterd zien ze dat er een doosje in zit. Het houtwerk is prachtig versierd met ragfijn zilverwerk. Voorzichtig maakt ze het doosje open. Op een bedje van ivoorsatijn ligt een gouden slang, bezet met flonkerende steentjes, aan een gouden kettinkje.

‘Jeetje.’

Ze staren ernaar vol ongeloof.

‘Als jij het niet wilt, wil ik het wel.’ Claire pakt het kettinkje met de slang uit het doosje, laat het even plagend tussen hen in zwaaien en maakt het dan vast om Nikita’s hals.

‘Zouden dat echte diamantjes zijn? Maar waarom voor mij?’

‘Zoals ik al zei, je hebt waarschijnlijk een onbekende aanbidder.’ ‘Als het maar niet die griezelige vriend van je broer is,’ plaagt Nikita.

Claire trekt vragend een wenkbrauw op. ‘Griezelige vriend va... Ah! Die vrienden die met kerst met mijn broers uit New York waren overgekomen? Je bedoelt Vincent?’

Nikita knikt.

‘Ha, ha. Wat een engerd was dat, hè? Student medicijnen, gespecialiseerd in slangengif! Brrr!’ Claire huivert even. ‘Ik voelde me net een prooidier toen hij met zijn slangenogen telkens naar mijn borsten zat te loeren.’ Ze imiteert even de loensende Vincent zoals hij over zijn brilletje naar haar decolleté staarde. Nikita schatert het uit. Claire doet er nog een schepje bovenop. ‘Slangen houden, al jaren zijn grote hobby? Poeh! Tieten kijken zal je bedoelen. En dan thuis met zijn eigen slangetje spelen, zeker. Nou, je zal maar zo’n vriendje hebben. Zit je net lekker in bad en hup, kruipt er ineens een slang over de rand.’ Ze rilt even bij het idee. Nikita smoort haar lach in haar sjaal. Ze ziet Claire al helemaal in dat bad zitten, gillend in het sop slaand zodat het alle kanten op spettert.

‘Hij melkt die slangen voor experimenten,’ gaat Claire verder. ‘Nou, geloof me, ik zou echt nooit één drankje van die schele fakir aannemen. Hij houdt wel vijfentwintig van die griezels in terradingesbakken. Je zal er naast wonen. Ook mijn moeder moest er eerst helemaal niets van weten. Pas later, toen ze hoorde dat je met slangengif rimpels kon weghalen, ja, toen wilde ze zelfs gelijk zijn telefoonnummer hebben. Ze probeerde mijn vader ook over te halen om slangen te gaan houden.’

Nikita luistert maar half naar Claire, haar vingers glijden over het hangertje. Zal ze het toch maar weer afdoen? Opnieuw ziet ze de ogen van de man die haar strak aankijken. Hij deint op en neer alsof hij op een schip zit. Achter hem zit een grote zwarte vogel tussen flonkerende bollen. De zon schittert op het water en naast de boot springen dolfijnen. Ze ziet nog een boot waar een paar jongeren vanaf springen en naar de dolfijnen toe zwemmen.

Plotseling grijpt Claire haar arm en trekt haar mee. ‘Rennen, Curly, we moeten aan boord!’ Nikita struikelt bijna en al rennend vervaagt het vreemde droombeeld.