HILARISCH FRANKRIJK

Hoe wij vertrokken

Hilarisch Frankrijk
Hoe  wij vertrokken
Ludique le Vert

ISBN  978  94 61851  024  paperback
ISBN  978  94 61851  031  ebook

1e druk  februari 2014

Redactie: Anneke Koorn
Fotografie: Ludique le Vert

VanDorp Uitgevers / Uitgeverij Grenzenloos
Postbus 42
3956  ZR   LEERSUM
info@vandorp.net
www.vandorp.net

Kijk  voor  meer  emigratieboeken op www.emigratieboek.nl

Copyright©2014 VanDorp Uitgevers (deze  uitgave)
Copyright©2014 Ludique le Vert

Niets  uit deze  uitgave mag  worden vermenigvuldigd in welke  vorm  dan  ook  zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van  de uitgever.

Ludique le Vert

Hilarisch

Frankrijk

HOE WIJ VERTROKKEN

UITGEVERIJ GRENZENLOOS

VOORWOORD

In de zesde klas van de lagere school heb ik, vermoedelijk in een oprisping van prepuberaal quasi-interessant gedrag, eens beweerd dat ik in het Franse La Rochelle was geboren. Kletskoek! Ik had het gewoon uit de Grote Bosatlas gepikt. Nu fantaseren  kleine  jongens  wel  eens  vaker  maar,  gek  genoeg, uitgerekend  deze  ene  fantasie  is  me  mijn  leven  lang  altijd bijgebleven. Raar maar waar.

Maria, mijn liefste Lief, is een Arnhems meisje. Ze heeft welis- waar de bolle wangetjes van haar oer-Hollandse vader, maar wat de rest betreft, lijkt ze nergens op. Een beslist zuidelijk type. Klein en fijn van stuk en altijd een getint velletje. Het stond al heel vroeg in haar hartje geschreven, ooit zou ze in Frankrijk leven.

Welnu, het ventje uit de zesde klas en dat meiske dat zo trouw haar hart volgt hebben elkaar eens op de rommelmarkt gevon- den. Daar vind je immers de gekste dingen. En warempel, nu wonen en leven ze inderdaad in Frankrijk.  Overigens niet in La Rochelle.

Liefs en olijke Franse groeten, 
Ludique en Lief

“Word nooit volwassen en volg je hart.” 

Aldus de vader van Lief

HOE  WIJ VERTROKKEN

Lief en ik wilden een huis in Frankrijk. Wij lazen daarom maandenlang kilo’s glanzende tijdschriften vol wijze artikelen en columns van specialisten die je, hoe dan ook, in alle gevallen schijnt nodig te hebben. En geweldig verstandige boeken over kopen, wonen, leven, verbouwen en emigreren. We hingen dag en nacht aan het internetinfuus en volgden allerlei ‘Ik vertrek’ rampen op de televisie. Rampen verhogen namelijk de kijkcijfers, moet u weten. Als alles goed gaat, is de lol er snel vanaf.

Afijn, het land hadden we dus al. Nu nog de streek, want Frankrijk is tamelijk fors uitgevallen. Als fervent zeiler ben ik nogal waterig van aard en opteerde derhalve voor de Atlantische kust. Zuidelijk, wel te verstaan, want Lief en ik zijn kinderen van de zon en tweederde van Frankrijk rekenen wij toch tot dezelfde meteorologische categorie als geheel België en Nederland. Verticaal oplopend druilerig. De Grote Bosatlas steunt ons daarin, menen wij. Dat plan hebben we, heel toepasselijk, laten varen. Het kustgebied, zo vernamen wij al lezend en luisterend, wordt periodiek overspoeld door miljoenen toeristen. Een soort tsunami van binnenuit. Buiten die juichseizoenen is echter driekwart van de huizen, winkels en restaurants spookachtig dichtgetimmerd. Geen hond te bekennen.
We schoven op naar het binnenland. Nog binnen de zuidelijke klimaatzone en doken de Limousin in. Nooit van gehoord, maar lekker  dunbevolkt,  weinig  toerisme,  prachtig  natuurschoon en  dat  alles  was  bovendien  ook  nog  eens  voor  een  scheet en drie knikkers te koop. Met deze frisse focus begon de zoektocht opnieuw. Lief en ik wilden ‘en campagne’ wonen. Met spectaculaire vergezichten en open luchten. Hoog en droog. Niet in een dal. Vrienden van ons woonden in een dal en wij noemden dat een voyeuristische kuil omdat we ons aldaar voortdurend vanuit de hoogte begluurd waanden terwijl we zelf weinig meer dan oprukkende heuvels konden zien. Kuilen zijn ook vaak nat en nevelig. Omhoog dus. We pakten het verstandig aan. Terdege geïnformeerd en voorbereid.
Op internet uit honderden een tweetal aantrekkelijke immobiele objecten gevonden. Zo noemt men die daar. We moesten nu ook maar eens gaan kijken. Ter plekke. Makelaars gebeld en afspraken gemaakt. We trokken er een weekje Frankrijk voor uit. Huisje geregeld. Autootje gehuurd. Dit omdat de onze met 26 jaar iets over datum leek. Een dag voor deze huizenexpeditie belde  de  makelaar. Het  ene  object  was  zojuist  aan Engelsen verkocht en van het andere bleek de eigenaar onvindbaar. Tja. 
Doelloos naar Frankrijk? Geen sprake van! Wij doken als oprechte  Nederlanders  opnieuw  in  de  digitale  uitverkoop  van Franse huizen. Beduidend minder kritisch vonden we razendsnel nog  zeven  aanvaardbare  objecten  en  belden  achter  elkaar evenzoveel gretige makelaars. Lief en ik vertrokken aldus toch nog met een rijk gevulde agenda. Lief houdt van een strakke planning. Bij een van de bezichtigingen was een tweede Franse makelmevrouw meegekomen die de Engelse taal zou be- heersen. Handig, want ons Frans reikt niet veel verder dan halverwege ‘Sur le pont d’Avignon’ en daarmee geraak je niet aan de overkant. We spreken daarentegen wel prachtig Engels. Zo prachtig zelfs dat de makelmevrouw met het veronderstelde Engels brevet, gelijk met haar collegiale reputatie, in volkomen onvermogen verviel. Het werd dus taalkundig Pim-Pam-Petten. Lollig, maar weinig verhelderend. Het huis stond hoog aan de rand van een vallei. Liever gezegd; een ravijn. De auto kon net tussen huis en afgrond door. We stonden doodsangsten uit en dat is niet bevorderlijk voor een objectieve kijk op zaken. In ons beste Jip & Janneke Frans/Engels vroegen wij waar dan nu toch die twee hectare grond was gebleven. Het makelaarsduo wees langs de vrijwel verticale helling de diepte in. Twee hectare rechtopstaand terrein. Leek ons lastig maaien. Er was bovendien ook erg veel opdringerig bos rondom het optrekje en ik houd niet van bos. Lief wel.
Na zeven objecten, bestaande uit zeer complete ruïnes, voor zichzelf overschattende klussers hoogst interessante bouw- vallen, alsook met gipsplaat en plastic glanskozijnen tot bijna Nederlandse Hans en Grietje doorzonwoningen platgereno- veerde boerderijtjes, zag onze ‘eigen’ makelaar het even niet meer zitten met ons. Lief en ik waren ook niet meer zo helder. Onze  week  was  bijna om  en  we  hadden  in  de  omgeving  nu al zevenhonderd kilometer rondgetoerd. Tevergeefs. In een wanhopige, laatste poging, toonde onze makelvriend nog een stapel fotoboeken vol objecten. Bouwsels waarin hijzelf niet makelde. Maar enfin, Franse makelaars beschouwen in principe elk object tot de persoonlijke handelsportefeuille.
We vonden het allemaal drie keer niks. De plakboeken van onze huizenboer bood enkel uitzicht op prijzige burgermanshuizen met zwembaden, tennisbanen, trendy gemetselde barbecues en nederzettingen vol gepensioneerde medelanders. Dat alles paste niet in ons denkraam. Lief en ik zijn niet van de afdeling nieuw, aangeharkt en glossy. Wij wilden traditioneel en authentiek Frans en geen Hollandse bouwmarktbuitenwijk. “Ik bel wel een collega”, riep hij geshockeerd zoals iemand aankondigt 112 te zullen gaan bellen.
“Ik heb hier een Nederlands echtpaar dat ‘iets’ zoekt wat jij, denk ik, wel voor ze hebt”, kondigde hij aan. Dat ‘iets’ klonk als een absurd en uitzonderlijk object dat uitsluitend nog op rommelmarkten te vinden zou kunnen zijn. Het gesprek werd beëindigd met de verzuchtende mededeling ‘het echtpaar’ dan wel naar de collega te zullen doorsturen. Wij voelden ons een onjuist bezorgd pakket problemen. “Mijn collega heeft precies wat u zoekt! Sterker nog, ze staat op dit moment in het huis van uw dromen”, verklaarde hij verheugd en reikte ons, ten teken van een snel en vooral definitief afscheid, alvast de hand.
De  volgende  ochtend  reden  we  met  de  telefoonmakelaarster voor het eerst het erf op van de onvindbare bezienswaardigheid. Lief en ik keken verwonderd om ons heen en slaakten een diepe zucht van verluchting. “We zijn thuis”, spraken we gelijktijdig. Nog diezelfde middag tekenden we het voorlopig koopcontract. Ikzelf sputterde nog wel wat, maar lief houdt van duidelijkheid en aanpakken. Een doorzetter. Net als de makeldame.
Onderweg terug naar Nederland. Lief belde mobiel onze dochter om haar deel te maken van onze nieuwe aanwinst. Voortdurend hoorde  ik  lief  daarbij  zeggen:  “Dat  weet  ik  niet”  Of:  “Geen idee!”  Of:  “Nee,  niet  gezien”  Of:  “Ja,  best  mogelijk, niet  op gelet” Enzovoort. Liefde maakt blind. Want wat hadden we nu eigenlijk gezien? En bovendien gekocht? Ja, een boerderij met bijgebouwen en een erf. Er was water, elektriciteit, telefoon en een douche plus toilet. De voordeur kon op slot. De bouwkundige staat? Geen idee. Geen zolders of kelders bekeken. Vergeten! Daken? Ja, die zaten er wel op. Vloeren, kozijnen? Riolering? Ik kreeg visioenen van rampzalige televisieprogramma’s.
Lief deed een poging mij en zichzelf gerust te stellen met de historische woorden: “Ach, het staat er al een paar honderd jaar, dus dan zal het voorlopig nog wel een poosje overeind blijven.” En daar knapten we zienderogen van op. Er volgden nog meer van die ‘wijsheden’, geloof ik. Ik zag de kijkcijfers al duizelingwekkende hoogten bereiken. Hoe bedoelt u, verstandig?

WE ZIJN THUIS

De  finale  krabbels  onder  het  dodelijke  koopvonnis  werden in Pompadour gezet. De notaris, die zetelde achter een, onder chaotische bergen papieren, mappen en documenten bedolven, gigantisch bureau, leende ons daartoe welwillend zijn pen. De verkoper, die een bekende Nederlander bleek te zijn waarvan wij overigens nog nooit hadden gehoord, schitterde door afwezigheid, maar de lieve makelmevrouw was present en overhandigde ons, na afloop van een reeks ondoorgrondelijke, notariële rituelen, als nieuwbakken eigenaren van ‘iets’ onroerends, de sleutel. Zij feliciteerde ons zoals je iemand condoleert met het weliswaar  voorziene,  maar  niettemin  tragische  verlies  van een dierbare. Lief meende zelfs te hebben gehoord dat ze nog zoiets als ‘sterkte’ had gelispeld. Als de aankondiging van een onafwendbaar, naderend onheil. Afijn, we namen afscheid. De acte was gepasseerd. Het vonnis was voltrokken.
Gewapend  met  een  ruim  bemeten  stapel  papieren,  een  fles rode cadeauwijn en een sleutel, stapten we in onze bestelbus. Ik had nog blijmoedig voorgesteld om voor deze memorabele gelegenheid eerst ergens een feestelijk glas te gaan heffen, maar Lief, die kordaat van aard is en van doorpakken weet, wilde onmiddellijk  naar  onze,  zojuist  verworven, nieuwe  aanwinst. Ons eigen huis in Frankrijk.
“Welke kant moeten we op?”, vroeg ik op de drempel van de parkeerplaats rondom het Pompadour dominerende kasteel. 
“Links, die kant op”,  wees Lief beslist. “Naar Lubersac en dan daar op de rotonde binnendoor richting Limoges”, voegde ze er aan toe. Ze is mijn eigen Tomtom. Ikzelf verdwaal al op een openbaar toilet.
En  route!  De  tot  de  nok toe  volgeladen  bus  kroop zuchtend de langgerekte hellingen op en na drie kwartier kwamen we angstvallig dicht bij Limoges. De verwachte, zo markante watertoren die ons als een baken in zee het smalle weggetje naar ons huis zou wijzen, zo wist Lief, waren we onderweg niet tegengekomen. Dat wil zeggen, we waren er wel een dozijn tegengekomen, maar niet die ene.
“Je bent verkeerd gereden”, merkte Lief fijntjes op, die in voorkomende gevallen opmerkelijk tactvol kan zijn, “We moeten terug naar Lubersac. Keer maar om.”
Na nog eens een ruim half uur reden we dan toch eindelijk de petite route op. Het schemerde al wat.
“Zie je nou wel? We zijn er al”, stelde Lief vast. Ik draaide het ‘eigen’ erf op.
We belandden in een manshoge woestenij van opgeschoten gras en onkruid en met een voorwiel in een diep gat. We stonden stil. Onwrikbaar als een blok beton.
“Laat de bus hier maar staan”, sprak Lief humoristisch en toch leuk.
Wij baanden ons moeizaam een weg door de jungle, bestegen de  paar  treden  van  een  vrijwel  geheel  overwoekerde  stenen trap en openden de voordeur. De hoofdschakelaar ging om en er was warempel licht in de séjour. Een flauw peertje aan een donkerbruin plafond.
“We zijn thuis!” kraaide Lief vreugdevol.
Het was er ijzig koud en er hing, naast een rijke decoratie aan spinnenwebben en stofdraden, een bedompte, muffe, vochtige lucht. Kil. De vloer zag zwart van de dode vliegen.
“Gezellig!” zei ik bedremmeld maar loyaal.
De bij de aankoop zo royaal inbegrepen, foeilelijke Godin houtkachel, stond er inderdaad nog en werd door Lief terstond in de fik gestoken. Zelf ben ik CV gewend. Dat het geval daarbij zowel aan de voor- als achterkant brandde, merkten we eerst pas veel later op. Het ding gaf warmte en daar ging het om. Daar zijn die dingen voor.
Om de boel tegelijkertijd toch ook wat te luchten, trok ik alvast een van de vensters open, haalde de haak van de gesloten luiken en wierp die met een brede zwaai naar buiten. Tamelijk letterlijk, want een van beide belandde met een doffe plof anderhalve meter lager in het opgeschoten groen.
Lief was inmiddels de slaapkamer ingedoken om het bed, dat we al eens eerder hadden mogen verhuizen, op de komende nacht voor te bereiden. Het matras hadden we tevoren ingepakt. Tegen vocht, beestjes en schimmels. Na een reis van pakweg twaalfhonderd kilometer heeft een mens behoefte aan goede, helende nachtrust. Maar, eerst en voor alles feestelijk een fles opengerukt en een glas wijn of twee, drie, vier, geheven op onze aan- en toekomst in Frankrijk. Santé!
En dan naar bed. Lief had het keurig opgemaakt.
“Het is hier retekoud”, merkte ik bibberend op want ik ben vrijwel vetvrij uitgevoerd en tamelijk fijn gebouwd, moet u weten, en zodoende een doorgewinterde koukleum.
“J-j-je b-b-b-ent een k-k-k-kouk-k-k-kleum”, bevestigde Lief hevig klappertandend en slaakte een schelle kreet toen ze, geheel in de staat der natuur, tussen de lakens gleed en er onmiddellijk ook weer tussenuit schoot. Ik trok terstond mijn dikke woontrui en lange wollen sokken weer aan.
We schoven vervolgens gezamenlijk heel voorzichtig millimeter voor millimeter onder het dekbed. Het was steenkoud en klam. Ik trok met een ruk nog een extra dikke sprei over ons heen, maar die bleef miraculeus al bollend en golvend boven het bed hangen.
“Het waait hier als een gek!” riep ik en zag over de vloer een onderbroekje voorbij zeilen.
Met alle kleren aan, dikke jassen bovenop de sprei, een extra dekbed en hond Sophie als prinses op de erwt tussen ons in, hebben we toch nog een bevredigende nachtrust genoten. Winderig, dat wel.
De volgende ochtend meteen de slaapkamervloer maar eens geïnspecteerd. Tussen de planken door, die zo gaar als sloffe speculaaskoek bleken te zijn, keken we zo in de cave eronder. Tussen  de  kieren,  scheuren  en  gaten  lagen  de  planken.  We hadden gelukkig een dikke rol melkverpakkingen bij ons en hebben daarmee de gehele vloer bedekt. Daarop dan weer een paar dikke vloerkleden gedrapeerd en de boel was weer helemaal klaar. Wondere nachten.