vluchtspel - Deel 1

Broederschap van de jacht

vluchtspel
Broederschap van de Jacht

Lineke Breukel

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Uitgeverij Village
een imprint van VanDorp Uitgevers
Postbus 42
3956 ZR Leersum

www.vandorp.net

info@vandorp.net

Copyright©2014/2015 Uitgeverij Village / VanDorp Eductief
Copyright©2014/2015 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Lineke Breukel

vluchtspel

Broederschap van de jacht

UITGEVERIJ VILLAGE

VOORWOORD

‘Oprecht houden van’ is een gevoel dat sommigen actief nastreven, omdat deze diepe emotie het dichtste bij de zuivere beleving van perfectie in de buurt komt. Het nastreven in het willen benaderen ervan kan de menselijke geest zo consumeren dat de balans van normen en waarden voorgoed verschuift.

De basale hunkering naar deze innerlijke bevrediging kan verterend zijn en maakt soms van een passieve romanticus een actieve jager. De hunkering ernaar is als de hunkering naar een orgasme, als een intens emotioneel hoogtepunt.

Wanneer een mens het licht niet ziet, zal hij eerst het donker moeten ervaren. In het donker geeft het verlies van het licht namelijk zuiver de diepte van deze ervaring aan.

De perfectie van de liefde wordt het zuiverste gevoeld wanneer deze een mens ontnomen wordt. Dan pas ervaart men de echte diepte van deze emotie.

Sommigen gaan daarom zo ver in hun jacht naar de verdieping van hun emoties dat normen en waarden verschuiven naar een ander niveau, ruimte makend voor het nemen van een leven ten goede van de beleving, al is het maar voor een moment.

Zij die de perfecte beleving van liefde nastreven behoren tot de gevaarlijkste mensen op deze aarde, zij zijn de jagers. Zij die in staat zijn echte liefde te beleven en te geven, worden uitverkoren tot prooi en zullen moeten vluchten voor hun leven.

Met innige dank aan Ria en Marja voor hun toegewijde hulp bij het tot stand komen van dit boek en voor hun gouden geduld met mij en mijn eigenwijze manier van werken en denken.

Lineke Breukel

1

Maandag 8 maart, Nulpunt

In het wegstervende licht van de zaklantaarn lijken de pagina’s van het schrift bijna zelf licht te geven, alsof het verhaal dat daar net is vastgelegd een eigen bewustzijn heeft en de gebeurtenissen hun weg volgen zonder dat Nicole daar invloed op kan uitoefenen. Ze zou er heel wat voor over hebben om uit deze nachtmerrie te kunnen stappen en van een veilige afstand te kunnen kijken hoe het verhaal zich verder zou ontwikkelen… als een lezer van andermans boek.

De volgeschreven vellen papier vullen haar met ontzetting. Niet zozeer vanwege de gebeurtenissen van het afgelopen etmaal, maar vooral om wat ze denkt dat haar nog te wachten staat, want hoe graag ze het ook zou willen, ontsnappen lijkt niet mogelijk. Niet uit deze nachtmerrie.

Het is kil en de eenzaamheid glijdt als een schaduw over haar tengere lichaam. Hoe lang kan ze dit nog volhouden?

Met haar handen wrijft Nicole over haar bovenarmen en gaat ze verzitten in de kleine ruimte waarover ze beschikt. Ze weet dat ze hier niet lang meer kan blijven. Zij zullen haar vinden. Maar aan die confrontatie wil ze nu niet denken, nog niet… en ze dwingt haar ogen weer in de richting van haar dagboek.

Het is net of de pagina’s haar aangrijnzen.

Ik word gek als ik nadenk, gek van angst.

De knop is om, de schakelaar staat op ‘aan’ en iets dwingt haar om alles op te schrijven wat ze zich kan herinneren. Het is schijnbaar van levensbelang dat haar verhaal volledig is. Waarom weet ze niet precies, die beslissing is ergens diep in haar genomen op een onbewust niveau, buiten de cirkel van haar directe invloed. Op het ritme van haar jachtige hartslag noteert haar pen vervolgens de woorden die een spiegel zijn van wat er in haar hoofd rondspookt.

Langs de zijlijn van haar bewustzijn kijkt Nicole naar de zinnen die een verhaal vormen, haar verhaal, hoe surrealistisch dat ook is.

Op de een of andere manier helpt het haar om de regie van haar emoties te verleggen naar haar schrijfhand. Het biedt een welkome afstand tot een intens gevoel van paniek dat voortdurend probeert de macht over te nemen.

Op haar rugtas ligt het verslag van een reis waar ze nooit aan had mogen beginnen, waartegen haar instinct voortdurend heeft geprotesteerd totdat ze de knop ervan uitzette. De reis naar de hel is maar een etmaal geleden begonnen en haar gedachten zwerven terug naar het begin ervan. Waar ging het fout? Wat zag ze niet?

Of heeft ze iets gewoon niet willen zien...

2

Vrijdag 5 maart, het begin

Terwijl vlagen regen rond het schuine dak van de zolderkamer jagen, kijkt Nicole nog een keer op de lijst die Ruud voor haar heeft opgesteld.

“Warme kleding, extra ondergoed en sokken, extra geheugenkaartje voor de camera…”.

De bepakking lijkt compleet en wat ze ondanks haar vertrouwde zorgvuldigheid toch nog vergeten is, kan altijd worden aangeschaft in het één of andere leuke dorpje, houdt Nicole zichzelf nerveus grinnikend voor. In ieder geval wanneer er uitverkoop is, want haar krappe studentenbudget laat weinig financiële uitspattingen toe.

Een koude rilling doet haar rugspieren samentrekken en Nicole’s blik dwaalt af naar het schuine dak van haar studentenkamer. Buiten het zolderraam vult een loodgrijze lucht haar uitzicht. Een lagedrukgebied stuwt voortdurend windstoten over de stad en op het vuile vensterglas maken spetters regen modderkringetjes. Het half omhooggetrokken rolluikje schommelt zachtjes heen en weer door de tocht. Met haar tengere vingers trekt ze het doek helemaal naar boven en hangt ze beide uiteinden van het balkje in de daarvoor bestemde ringen. Hoewel de huurprijs van de kamer hoog te noemen is, kan de elektrische wandradiator de strijd met de kou maar amper aan. De temperatuur binnen verschilt nog geen zes graden met die van de buitenlucht, maar Nicole is er aan gewend en heeft het klagen erover opgegeven. Op een onverklaarbare manier voelt het alsof deze omstandigheden horen bij haar bewust gekozen levenswijze en ze zou het geluid van het naar binnen lekkende regenwater bovendien gaan missen wanneer het teiltje onder het raam niet meer nodig zou zijn.

Terwijl haar ogen de vallende druppels registreren, merkt ze dat haar focus verschuift naar de stapel bagage die voor haar op de grond ligt.

Er bestaat nog altijd een deel in haar dat de regie in handen heeft buiten haar bewustzijn om, een deel dat voor haar lijkt uit te maken wat de volgorde van handelen is in haar dagelijkse leven.

Haar verhuizing naar deze kleine kamer is de eerste echte stap die ze voor zichzelf had genomen. Nicole’s ouders waren nu bijna twee jaar geleden bij een ongeluk omgekomen en in de tijd die ze bij haar tante had gewoond, was haar wereld zo benauwd geworden, zo weinig omvattend en inhoudsloos, dat ze niet anders kon dan vluchten. De start van haar universitaire studie was in haar beleving daarom niet belangrijk omdat ze nieuwe kennis tot zich zou gaan nemen, maar vooral omdat ze eindelijk aan haar nieuwe leven zou kunnen beginnen.

Enkele maanden geleden begon haar studie en omdat er in Utrecht geen kamers te krijgen zijn, kreeg ze toestemming om te studeren vanuit het Haagse studiecentrum. Dat scheelt veel zorgen. Tenslotte kent ze de stad op haar duimpje en geeft dit in ieder geval een vertrouwd gevoel, al is het werkelijk verschrikkelijk om in het drukke centrum ervan te moeten wonen. Ondanks de vier etages die haar kamer van de wereld gescheiden houdt, hoort Nicole duidelijk het nooit ophoudende geraas van het verkeer en het geschreeuw van haar agressieve stadsgenoten. Waarschijnlijk is ze daarom een echte muziekliefhebber geworden. Dat geeft haar het gevoel dat ze zelf kan kiezen wat voor geluid haar systeem binnen komt.

“Regenkleding… bijna vergeten! Laarzen dus en een regenjas, een paraplu?”

Nee, dat gaat zelfs haar te ver.

“Drinkmok, slaapzak…. “

Het is genoeg zo, ze wil zich niet nogmaals op de lijst werpen.

Hoort het niet bij survivallen om je te redden met wat je bij je hebt?

Nicole hoort zichzelf weer zuchten. In het wild kamperen in de Belgische wouden lijkt mijlenver weg, niet alleen in de letterlijke zin van het woord.

Het is gewoon een ander soort jungle, houdt ze zich voor.

Ze kan niemand anders dan zichzelf de schuld geven van haar drastische beslissing. Zij is tenslotte degene die zichzelf wilde bevrijden van die alles overheersende controledrang, maar moet dit dan door zich bloot te stellen aan risico en ontbering?

Nee, geen twijfels!

Sinds het begin van haar studie Psychologie had Nicole besloten dat zij zichzelf zou ‘herconditioneren’, of zoals haar vriendin Karin het noemde ‘herprogrammeren’ om de hardnekkige onzekerheid uit haar systeem te vervangen met wat meer moed en doortastendheid. ‘Herprogrammeren’ omdat het loslaten van haar koppige controledrang veel meer zou vergen dan alleen maar praten met zichzelf. Met haar hele wezen wist ze daarom dat deze stap goed was voor haar.

Het is gewoon zoals bootcamp, kamperen in zware omstandigheden maar onder begeleiding van goed getrainde professionals”.

Onder het oppervlakte van haar bewustzijn heerst voortdurend een knagende strijd tussen het belerende stemmetje van haar tante dat vertelt hoe slecht het met haar zal aflopen als ze zich niet voorzichtig zal gedragen en haar eigen knagende behoefte om eindelijk los te breken en te gaan leven!

Voor haar leeftijdsgenoten is het leven kennelijk één groot feest, maar Nicole kan zich er maar slecht toe zetten om uit haar eigen behoedende regie los te breken. Het voelt soms zelfs als levensbedreigend om de controle los te laten. Natuurlijk is Nicole geen domme vrouw en uiteindelijk was de beslissing genomen, hoe moeilijk ook, om voor de tweede keer te vluchten. Deze keer echter van zichzelf en de mentale erfenis van haar tante.

Volgens Ruud kan je bovendien het beste van het echte leven proeven wanneer je jezelf fysiek uitdaagt en dat zou precies deze komende dagen gaan plaatsvinden.

Eerst lijkt die gedachte amusant, maar wanneer ze er teveel over nadenkt begint het idee haar te benauwen. Diep binnen in zich voelt ze de weerstand tegen de komende ontberingen, maar ze kan er niet bij. Het is als een zacht jeukend gevoel ergens diep in haar buik en onwillekeurig bedekt ze met een hand de onrustige plek.

Het lawaai van de regen die nu tegen de ruit slaat, overstemt de muziek van de cd-speler. ‘Fields of Gold’ van Sting is geen partij voor het geweld van de bui. De lekke raamsponning laat nu een staccato van druppels neer in het teiltje en kleine spettertjes maken de vloerbedekking er omheen vochtig. Enkele donkere kringen in het tapijt geven de impact van vorige buien aan, maar Nicole heeft er geen oog voor. Haar gedachten worden teveel in beslag genomen door de onzekerheden die haar uitdaging gaan vormen de komende dagen, onbekende grenzen die ze zal moeten verkennen en verleggen. De onrust voelt als een onwelkome gast in de wereld van de controlefreak die ze is.

Op zoek naar een klein beetje luxe waar ze zich aan kan vastklampen, pakt ze haar md-spelertje als een klein kind dat grijpt naar haar troost biedende knuffeldier.

Het gevoel van veiligheid dat dit verouderde stukje elektronica haar geeft is natuurlijk misplaatst, maar ze kent zichzelf en wrijft teder met een vinger over de display van het apparaatje. Een seconde later bedenkt Nicole dat ze ver uit de buurt zal zijn van gewone elektriciteitsbronnen en weer borrelt er een zenuwachtige grinnik vanuit haar binnenste omhoog. De spanning in haar buikspieren verergert nog een beetje.

“Amateur”, verwijt ze zichzelf. De oplaadbare batterijen zullen het maximaal acht uur volhouden, maar daarna valt er niets meer te beluisteren. Toch kan de studente geen afscheid nemen van het kleinood en met trillende vingers laat ze het apparaatje behoedzaam in haar jaszak glijden. Het minischijfje met de troostende muziek van Sting past nog net in een zijvakje van haar rugzak.

Eindelijk is de hagelnieuwe rugzak dan gepakt. Midden op de vloer van haar kamer is hij zo prominent aanwezig dat het lijkt alsof hij steeds groter wordt. De dikke stof staat strak gespannen wanneer Nicole hem voorzichtig dicht begint te snoeren. Ergens in het binnenste kraakt iets en het gaat erop lijken dat ze toch nog een inspectie zal moeten houden. De gedachte aan een hernieuwde chaos beneemt haar de moed, maar de perfectionist in haar wint het en zuchtend staat ze op. Wanneer Nicole de zak wil oppakken, bemerkt ze echter tot haar ontzetting dat het ding niet van de grond te tillen is.

“Nee hè!”

Minstens de helft van de bagage zal er uit moeten wil de rugzak licht genoeg zijn om hem comfortabel mee te dragen, maar wat moet ze dan nog thuis laten?

Terwijl Nicole bijna wanhopig aan het karwei begint, gaat de zoemer van de intercom.

“Oh! Ruud is er en ik zou al een half uur geleden klaar staan!”

Waarom is het toch zo belangrijk dat hij de indruk krijgt dat ze dolgraag meegaat naar de Ardennen? Het antwoord daarop kent Nicole maar al te goed, maar ze schaamt zich voor haar verliefdheid. Eigenlijk schaamt ze zich voor het feit dat ze hierop geen vat heeft. De instinctmatige warmte die ze voelt wanneer ze bij Ruud is, kan ze niet sturen of beïnvloeden en het benauwt haar net zoveel als dat ze er stiekem van geniet. Maar waarom moet een mens zulke rare bokkensprongen maken om de aandacht van een ander te trekken? Tenslotte was hij het die haar deze tocht had aangeboden, anders zou ze nooit gekozen hebben voor een dergelijke uitdaging voor zichzelf. Zou een charmante glimlach en een goed gesprek niet voldoende kunnen zijn?

“Stressloze trip Nicole, vooral stressloos!”

Zelfs met haar goedgetrainde zelfcontrole lukt het deze keer niet om te kalmeren. Haar rechter wijsvinger drukt op de deurontgrendelaar terwijl ze met haar vrije hand de sluitingen van de rugzak probeert te heropenen.

Het is moeilijk om zich te concentreren met hem zo dichtbij. Op de een of andere manier reageert haar lichaam volkomen instinctief op zijn nadering. Nicole’s verklaring van alleen maar verliefdheid haalt het er niet bij. Ruuds krachtige, bijna dierlijke uitstraling maakt emoties in haar los die zij niet herkent, zo primair en diepgaand zijn ze. De impact ervan zorgt voor een intuïtieve reactie van haar fysieke lichaam met een razendsnelle hartslag en hete adrenalinestoten die haar belemmeren om helder na te denken. Ze kan niet anders dan handelen, primair reageren op zijn uitstraling. Als een ongelooflijk sterke magneet trekt hij haar aan, maar tegelijkertijd zou ze bij hem weg willen rennen omdat zijn energie zo krachtig aanvoelt dat ze er op een dieper niveau van bewustzijn bijna bang voor is.

Alweer die jeuk...

Op het moment dat ze de eerste bagage vanuit de zak op de grond gooit, stapt Ruud naar binnen.

“Nee hè, ik wist het wel. Heb je daar ook nog een hotel bij ingepakt soms?”

“Dank je voor je aanmoediging Ruud, ik krijg zo langzamerhand spijt…”

“Ho, niets zeggen waarvan je spijt gaat krijgen, ik zal je je eerste jungleles geven.”

De jonge man stapt over de kleren heen die Nicole al uit de zak heeft verwijderd en leegt hem geroutineerd. Met krachtige zwaaien scheidt hij de overbodige spullen van de noodzakelijke bagage, waarbij zijn gespierde armen geen onnodige energie lijken te verspillen. Iedere beweging is efficiënt en een golf van hitte spuit als reactie hierop door Nicole’s aderen. Instinctief doet ze een stap achteruit om Ruud de ruimte te geven.

“Geen boeken, wel regenjas, geen teenslippers, geen sandalen, geen laarzen, hm, md-spelertje?”

“Ja!”

“Oké... oh nee, geen make-up! Je gaat naturel mee of helemaal niet!

“Shit man, zonder make-up ben ik naakt!”

“Prachtig, ik krijg steeds meer zin in deze trip: dolend door de ruige bossen met een naakte vrouw in minstens een halve meter modder!”

“Ja, ik weet het, dat opent perspectieven. Reken echter maar niet op een potje modderworstelen met mij! Hoewel het idee mij wel aanstaat moet ik bekennen, maar dan zonder modder graag.”

Weer die hete stoot door haar aderen…

De luchtige en plagerige manier waarop ze met elkaar omgaan, staat in geen verhouding met Nicole’s fysieke beleving van hun samenzijn en dat verwart haar. De ongekende energie die ze in haar lichaam ervaart, geeft haar het gevoel in een achtbaan te zitten waarvan ze de route niet kent.

In nog geen vijf minuten ordent Ruud de rugzak. Er is zelfs nog ruimte over als hij alleen de noodzakelijke spullen heeft ingepakt. De chaos om de zak heen bedekt bijna de hele vloer van de kamer. Hoewel Nicole weet dat er geen tijd meer is om de boel op te ruimen, graaien haar vingers zenuwachtig in de stapel met spullen alsof ze er even afscheid van moet nemen. Een moment kijkt ze er besluiteloos naar, dan schuift ze de overbodige bagage onder haar bed. Vaarwel luxe!

Ruuds stem trekt haar weer in het hier en nu.

“Zo, da’s gedaan en nu moeten we echt racen, we hebben om twee uur afgesproken op Centraal, weet je nog.”

Nicole knikt tegen haar zin in bevestigend, haar stemming heeft een halve draai gemaakt. Waarom vindt ze het ineens niet erg om te laat te komen?

Nog wat onwennig loopt ze met haar nieuwe bergschoenen de trappen af. In een flits verschijnt er een visioen van reusachtige blaren die openscheuren en haar sokken rood verkleuren.

“Pleisters en jodium!”

“Heb ik bij me, en nu gaan we eindelijk naar Angie en Mark. Die zullen al denken dat we ons hebben bedacht!”

De gedachte aan het weerzien van Ruuds vrienden maken de schoenen ineens een stuk zwaarder en Nicole kan nog net voorkomen dat ze haar benen breekt over de laatste treden.

De hinderlijke jeuk in haar buik heeft nu plaatsgemaakt voor kriebels in het nekgedeelte van haar ruggengraat, maar zoals ze inmiddels geleerd heeft, draait Nicole de schakelaar om, dat soort gevoelens zijn contraproductief.

Tijdens de tramrit naar Centraal Station spoken karikature beelden van Angie en Mark door haar hoofd. Angie met haar getrainde lichaam, glimmend van de olie en een kapmes in de hand. Blonde Mark met zijn net zo goed getrainde lijf, zwetend en als een huursoldaat in camouflage-outfit gestoken. Waarom hadden ze juist haar uitgenodigd om mee te doen? Het fanatieke survivaltrio, met hun sterke verhalen over alle ontberingen tijdens vorige barre tochten, is onafscheidelijk. Zij konden toch best zonder een ongetrainde en aan luxe gewende stadsmeid als zij?

Ondanks de omgezette schakelaar begint haar nek nu te prikken.

De laatste gedachte speelt al dagen een rol in haar bewustzijn, want daar begint de onlogica van het geheel. Als Nicole ergens een hekel aan heeft, dan zijn dat zaken die niet logisch te beredeneren zijn. Onverklaarbaar gedrag dat niet in een bepaalde categorie past, niet gelabeld kan worden en dus onvoorspelbaar wordt, is niet veilig. Haar interne stemmetje begint steeds meer op dat van haar tante te lijken, maar deze keer lukt het niet om het de mond te snoeren.

Je weet nooit waar je eindigt, vooral wanneer je afhankelijk bent van mensen die zich zo extreem gedragen. Daarbij is het onmogelijk om te verklaren waarom je überhaupt moet survivallen terwijl het leven in luxe veel aangenamer en daardoor vooral simpeler is. Waarom zou je aan jezelf en aan anderen moeten bewijzen dat je zonder die luxe en veiligheid kunt terwijl deze – in ieder geval in dit deel van de wereld – tot ieders beschikking zijn?

Natuurlijk beseft Nicole dat haar redenering gekleurd is door haar eigen opvattingen van het leven, maar het is moeilijk om er objectief over na te denken en er daardoor vat op te krijgen. Omdat haar leven tot nu toe altijd in het teken heeft gestaan van goede voorbereidingen en zekerheid, krijgt ze vooral geen vat op haar spontane “ja” als antwoord op Ruuds uitnodiging om mee te gaan.

De jonge man staart door de tramruiten naar de regendruppels die hem het uitzicht op de winkelstraat ontnemen. Zijn donkere haar hangt in natte slierten naar beneden en Nicole’s blik glijdt langs de zijkant van zijn gezicht.

Ze kennen elkaar al sinds hun middelbare schooljaren, maar na die tijd is het contact steeds meer verwaterd. De oorzaak daarvan ligt voor een deel bij Nicole zelf omdat zij nooit veel energie heeft gestoken in hun vriendschap.

Vanaf de dag dat ze elkaar ontmoetten, voelde ze zich tot Ruud aangetrokken en een spijtgevoel overvalt de jonge vrouw. Hij is zo veranderd, zoveel sterker en mannelijker geworden in de loop der jaren en zij heeft dat proces niet van dichtbij meegemaakt. Er zit een gat in haar herinneringen aan hem. Een deel van zijn ontwikkeling is haar ontgaan en dat had niet gehoeven als zij meer had geïnvesteerd in de band die ze toen hadden. Toch kan ze zich herinneren dat zij niet alleen die aantrekkingskracht voelde als ze bij hem was. Die tegenstrijdige emoties waren er in het verleden ook al geweest. Had ze daarom hun band laten verslappen? Ze weet het niet, maar haar verliefdheid heeft altijd overheerst en haar ‘leeg’ gemaakt van binnen. Alsof de schakelaar vanzelf overging wanneer ze haar emoties probeerde te analyseren.

Nicole’s herhaalde voornemens om het contact te hernieuwen werden enkele weken geleden ineens overbodig door Ruuds plotselinge uitnodiging om mee te doen aan de jaarlijkse geocachetocht van hem en zijn vrienden. Het verbaast haar dat Ruud haar niet was vergeten en het is in ieder geval een stap in de goede richting, een kans om weer dichter naar elkaar toe te groeien en hopelijk zelfs een hechte relatie op te bouwen. Nicole kan echter niet ontkennen dat ze die mix van emoties nu veel duidelijker voelt dan voorheen. Haar ‘buikgevoel’ dat ze in zijn aanwezigheid ervaart is niet alleen meer vaag op de achtergrond aanwezig. Is die onrust dan misschien haar lichamelijke reactie op zijn fysieke, bijna dierlijke uitstraling? Of gunt ze zichzelf gewoon het goede gevoel niet?

Wat is ze verliefd op hem, op zijn lichaam, op zijn heerlijke kracht en zijn sensualiteit. Zoals hij daar staat kan ze de tegenstrijdigheid van haar emoties haarscherp aanvoelen, maar blijft het tegelijkertijd onmogelijk om er een vinger op te leggen. Hoe hard ze ook probeert om helder te krijgen waarom ze zich zo voelt in zijn nabijheid, het lijkt wel of zijn uitstraling zelf het haar belet. Alsof het belangrijk is dat ze haar hersenen stilzet en alleen maar ‘denkt’ met haar lichaam, haar gevoel volgt.

Nicole maakte kennis met Ruuds vrienden terwijl zij vorige week bij hem thuis de reis bespraken. Het tweetal had een afstandelijke indruk gemaakt, hoewel Nicole’s onzekerheid daar ook de oorzaak van kon zijn. Zij was tenslotte de amateur in het team. Hun gezelschap voelde niet prettig aan en ze kon het idee niet van zich afzetten dat Mark en Angie op haar neerkeken. Nicole vond zich niet gelijkwaardig omdat zij niet dezelfde harde resoluutheid bezit, had ze geconcludeerd. Deze zelfobservatie had haar alleen nog maar onzekerder en stiller gemaakt dan ze gewoonlijk al is. Vreselijk had ze die eerste kennismaking gevonden en ze wist dat een volgende ontmoeting ook niet gemakkelijk zou zijn, want ze was vooral bang om getest te worden.

De drie vrienden hebben de gewoonte om ieder voorjaar naar de ruige natuurgebieden van Oost en West Europa te reizen om te gaan ‘geocachen’. Maar nu gaat de reis ‘slechts’ naar de Ardennen. Dit zou daarom een mooie gelegenheid worden om te proeven van het leven in de natuur. Buiten de fysieke uitdagingen benauwt het haar echter dat ze zich nog niet veilig voelt bij het onbekende tweetal.

“De tocht wordt zwaar voor je hoor”, had Angie haar vorige week met een knipoog toevertrouwd. “Vooral in deze tijd van het jaar. Het kan er zelfs nog sneeuwen!”

Die smalend gemaakte opmerking leek nog het meeste op een combinatie van cynisme en onecht medelijden. Een aanslag op Nicole’s broze zelfvertrouwen.

Onwillekeurig knijpen de vingers van haar vrije hand de kraagdelen van haar jas bij elkaar, intuïtief haar emoties afschermend.

Op dat moment rijdt de tram de helling op die leidt naar het tramperron van Centraal Station Den Haag. De rugzak voelt niet zwaar aan en in stilte dankt Nicole haar begeleider voor zijn deskundige hulp. Haar eerste overlevingsles was een belangrijke geweest en terwijl alle passagiers uitstappen, zwaait ze met gemak de grote zak over haar schouder heen.

Vanaf het tramperron dalen ze met de roltrap af naar de centrale hal van het station. Geluiden vloeien in elkaar over tot een dikke brij van onverstaanbaar geruis. Af en toe klinkt het geratel van de plastic klepjes die tijden en plaatsen veranderen op het aankondigingsbord. Nicole’s ogen staren over de vele reizigers die door elkaar heen lopen, allemaal op weg naar hun eigen bestemming.

Normaal zou zij in een omgeving als deze al snel wegglijden in haar eigen gedachtewereld, de drukte om haar heen automatisch buiten sluitend, maar daar krijgt ze deze keer de gelegenheid niet voor.

Midden in die mierenhoop ziet zij ze vrijwel direct staan. Het kan niet missen, want Mark en Angie lijken zoals ze al vermoedde op regelrechte commando’s. Ze zijn gekleed in zulke onopvallend gekleurde kleding dat hun gestaltes het uitschreeuwen te midden van de bonte reizigersmenigte. Camouflagekleuren die in de verkeerde jungle het tegenovergestelde bereiken. Vele passanten kijken nieuwsgierig naar hen en naar de grote rugzakken die ze naast zich op de grond hebben gezet. God zij dank is Ruud wat normaler gekleed, hij heeft het niet nodig om zich zo te profileren.

“Just as I imagined”, hoort Nicole zichzelf hardop denken en ze voelt zich kleiner worden naarmate de begane grond nadert. Ineens geeft Ruud een schreeuw, het is duidelijk dat ook hij zijn vrienden heeft ontdekt.

De begroeting met het tweetal is kort en vrijwel direct erna loopt het gezelschap in stevig tempo naar een perron om een oude donkergroene trein te bestijgen. Amper hebben ze alle rugzakken boven in de bagagerekken geperst of de trein komt in beweging.

Helaas, net op tijd dus.

Het avontuur gaat beginnen en Nicole’s mond en lippen voelen droog aan. Om de moed erin te houden probeert ze zichzelf wat op te monteren.

Arme trein, in ieder geval hoeft het gevaarte niet zoveel te sjouwen nu driekwart van mijn bagage nog op mijn zolderkamer ligt. Zelfs mijn duurste bezit, mijn nieuwe fotocamera ligt er nog… shit… vergeten!

Ruud is in gesprek met zijn vrienden. Ze vergelijken de instellingen van hun gps-apparatuur. De satellietontvangers worden samen met uitgeprinte coördinaten van de te zoeken ‘cache’ bestudeerd. Deze cache zou een spectaculaire worden, verzekeren ze elkaar enthousiast.

Nicole doet vriendelijk glimlachend haar koptelefoontjes in de beide oren waarna ze haar privé-concert start. Op die manier ontduikt ze het risico op eventuele sociale verplichtingen met haar overburen.

Sting geeft haar de verlangde rust en ze komt, erbij geholpen door het monotone gedreun van de trein, in een lome stemming. Het is alsof er een kraan wordt opengedraaid in haar lichaam. Nicole voelt zich zwaar worden en de spanning die zich in al haar spieren en pezen heeft genesteld, vloeit langzaam weg. Warm pulseert het bloed in de aderen van haar klem zittende voeten. De nieuwe schoenen zijn stug en ze is de hoogte van het leer niet gewend, maar Nicole laat haar gedachten op de muziek wegzweven en kan het onaangename gevoel op die manier verdringen. Zoals ze gewend is, doven haar emoties in de mist van haar dromerige staat van zijn. De echte wereld is even ‘uitgezet’.

Ze moet in slaap gesukkeld zijn. De md-speler is gestopt met spelen en het bloed in Nicole’s hoofd fluistert een zachte zeeruis achter haar trommelvliezen, die een moment lang visioenen oproepen van subtropische stranden. Ze heeft ongeveer evenveel geld uitgegeven aan deze reis als ze zou hebben uitgegeven aan een retourtje Canarische Eilanden. Weemoedig denkt ze terug aan vorige vakanties waar luxe een vanzelfsprekendheid was.

Zon, strand, zwoele zeewind, bikini… en een goed boek.

Om haar gedachten stop te zetten start ze de md-speler weer, maar wanneer ze wil gaan verzitten, merkt Nicole dat ze tegen Ruud is aangezakt. Zijn zware arm hangt over haar schouder en ineens durft ze niets aan haar houding te veranderen, bang om deze plotselinge betovering te verbreken.

Ze merkt nu pas dat zijn dierlijke warmte als een bedwelmende walm om haar heen hangt en haar lichaamstemperatuur reageert er direct op. Haar wangen zijn heet en stiekem geniet ze intens van het contact tussen hun lichamen. Terwijl haar hart in haar keel bonst, probeert Nicole zo rustig te blijven als de adrenaline in haar bloed het haar toelaat. Het lijkt wel of zijn energie in haar lichaam overvloeit, zo nadrukkelijk is hij aanwezig. Zijn kracht omhelst haar alsof ze de liefde bedrijven en ze laat hem binnenkomen, geeft zich aan hem over. Het gedeelte van haar instinct dat haar van hem deed wegrennen heeft ze uitgezet en ze voelt zich geborgen. De knop is om, daar is ze goed in geworden.

Tegenover haar ziet ze de beide Rambo’s naar haar glimlachen. Wanneer Nicole hun blikken ontdekt, kan zij zich niet aan de indruk onttrekken dat dit misschien uit medelijden is. Uiteindelijk gaat Ruud verzitten en voelt Nicole zich, zei het met tegenzin, verplicht om wat afstand van hem te nemen. Ze schraapt onzeker haar keel en excuseert zich.

“Sorry, zware nacht gehad.”

Angie en Mark lachen net iets te nadrukkelijk en Nicole beseft dat ze over de muziek uit heeft geschreeuwd, die verdomde oordopjes!

Ruud kijkt haar glimlachend aan, medelijdend, nu weet ze het zeker.

Goed begin, Nicole! Een lekkere indruk maak je zo!

Zo onopvallend mogelijk stopt ze de md-speler terug in haar jaszak. Het is beter om scherp te blijven in dit gezelschap.

“Mooie schoenen heb je gekocht,” merkt Angie op. “Lowa is een goed merk. Heb je nog op de zolen gelet?”

“Uh, ik heb me door Ruud laten voorlichten, dus dat zal wel goed zitten.”

Ze zitten alles behalve goed, bedenkt ze nu veel minder positief. Haar voeten zijn inmiddels zo opgezwollen dat ze alleen met moeite haar tenen nog kan bewegen.

Die krengen zijn zo stijf dat het lijkt alsof ze uit hout gesneden zijn. Ik hoef alleen nog maar dood te gaan, de rigor mortis is al in mijn voeten ingetreden.

Kennelijk hebben haar overburen haar gedachten geraden, want nu lachen ze haar absoluut medelijdend toe.

“Nieuwe schoenen zitten altijd wat onwennig, vooral hoge bergschoenen. Na twee dagen lopen voel je ze niet meer!”

Nicole krijgt heel even de neiging om aan de noodrem te trekken en hard hollend terug te gaan naar haar eigen jungle, maar bedenkt dan dat dit erg veel pijn zal doen aan haar voeten. Ze zit gevangen in deprimerende gedachten die een groot contrast vormen met wat ze een minuut eerder ervaarde en zelfs haar gevoel voor humor kan daar niets meer aan veranderen. Eigenlijk wil Nicole opstaan om het gezelschap en de spanning te ontlopen, als er een steward langskomt met een kar vol broodjes en warme drank.

Wanneer ieder van hen iets heeft gekocht voelt ze zich niet langer het middelpunt van de aandacht en durft ze naast Ruud te blijven zitten. De spanning is even weg.

“Angie en Mark geloven niet dat je het langer dan twee dagen zult volhouden,” merkt Ruud vrolijk op terwijl Nicole haar mond vol heeft.

Ze moet zich verslikt hebben in haar broodje, want Ruud geeft haar een klap op haar naar voren gebogen rug. Als ze weer het besef van ademhalen heeft, ziet ze dat Angie en Mark nu nog veel meer plezier hebben. Nicole voelt dat ze hard bezig is haar eigen graf te graven in dit gezelschap en de wanhoop moet nu zelfs door een blinde van haar gezicht af te lezen zijn.

“Kom op meis, we slepen je er wel doorheen! Ruud heeft vertrouwen in je, dus wij vanzelfsprekend ook!”

De blikken van Mark en Angie zijn inmiddels vervormd tot karikaturen van oprechtheid en Nicole besluit tenslotte om maar eerlijk te zijn over haar gevoelens en haar onzekerheid over de reis, al was het alleen maar om het toneelspel van haar overburen te beëindigen.

“Nou, dan heeft hij meer vertrouwen in mij dan ikzelf.”

Door deze opmerking krijgt Nicole weer een arm om haar heen en waarachtig iets dat op een vluchtige zoen lijkt op haar wang.

Weer die adrenaline, hoeveel kan een mens produceren?

“Kom op, zo erg is het echt niet, we gaan niet naar het regenwoud, er is altijd wel een vorm van beschaving in de buurt!”

Nicole kijkt van Ruud naar het tweetal tegenover haar.

Dat kan hij wel zeggen, maar die is nu al ver te zoeken.

Haar opmerking heeft maar gedeeltelijk gewerkt, want het junglepaar blijft smalend lachen. De opgeblazen ego’s van die twee zijn zo ongelooflijk dat Nicole besluit om zich maar helemaal af te sluiten van de atmosfeer die tussen hen inhangt.

Ze kijkt door het coupéraam naar de druilerige velden die aan hen voorbij razen.

Bestaat er nog blauwe lucht in deze grijze wereld? De Ardennen zullen lijken op een maarts regenwoud, want de Belgische weerdienst heeft regen en nog eens regen voorspeld. Weliswaar met zachte ‘g’, maar dat verzacht niets aan de omstandigheden van het klimaat, zowel buiten de trein als er binnen. Als Nicole heel eerlijk is, dan zag ze deze tocht van het begin af aan al niet zitten en het enige dat haar op dit moment ervan weerhoudt om niet af te haken is Ruuds warme, sterke arm die nog steeds over haar schouder hangt. Hij is het doel van haar reis. Voor hem wil ze haar grenzen verleggen, ook al is dat in ieder geval volgens haar persoonlijke wetboek onnatuurlijk gedrag.

Moedig besluit ze nog een laatste poging te wagen om de spanning te verminderen.

“Nou, ik hoop dat jullie het niet erg vinden om mij op sleeptouw te nemen, ik zal jullie tempo wel flink omlaag halen.”

“Het gaat bij ons niet om een hoog tempo of een flink aantal kilometers, we vinden het leuk om een beetje aan te klooien in het bos. Tenslotte gaat het om het vinden van de schat,” vertrouwt Mark Nicole ineens toe.

Haar tactiek lijkt deze keer te werken, ineens staan de gezichten ernstiger. Nicole is niet meer het onderwerp van medelijden, en ze dankt de Goden dat ze zowaar iets zinnigs heeft gezegd.

Haar opmerking heeft ervoor gezorgd dat de drie vrienden beginnen te praten over vorige ervaringen en Nicole’s gedachten nemen na korte tijd zoals gewoonlijk hun eigen loop. Ze kan zich niet voorstellen wat Mark bedoelt met ‘klooien in het bos’, maar besluit om daar maar niet wakker van te liggen. De jungle waarin ze zich nu bevindt is tenslotte al heftig genoeg.

Ruud had bij een eerdere gelegenheid geprobeerd om uit te leggen wat de bedoeling is van ‘geocachen’. Op een speciale site op internet staan de coördinaten gepubliceerd van een plek ergens midden in de wildernis waar een armybox, ofwel een munitiekistje verstopt ligt. Het is de bedoeling om die kist te vinden met behulp van de gps-satellietontvanger, een Global Positioning System. Hoe dat in zijn werk gaat snapt Nicole nog steeds niet, hoezeer Ruud ook zijn best heeft gedaan het haar aan haar verstand te brengen. In een snel tempo liet hij allerlei digitale schermpjes op het kleine apparaatje aan haar ogen voorbijflitsen, vergezeld van vele technische termen, ook al in ijltempo.

Tuurlijk Ruud, ik snap je helemaal… het wordt dus stampen in de modder met zware bepakking, voor de lol.

De reis duurt eindeloos lang en Nicole doezelt vaak weg. Gelukkig vallen ook de overburen in slaap waarbij Mark zelfs ongegeneerd snurkt in de stille coupé. Alleen Ruud blijft Nicole stevig omarmen en stilaan krijgt ze het gevoel dat ze niet veel moeite hoeft te doen om hem voor haar te winnen. Kennelijk is hij bezig met hetzelfde. Wanneer hij denkt dat ze slaapt, streelt hij zacht haar haren of legt zijn wang even tegen haar hoofd. Ze geniet er intens van en het lukt haar uiteindelijk om haar depressieve gevoelens los te laten.

De trein rijdt al ruim twee uur door België als ze eindelijk door de intercom hun bestemming horen omroepen: “Marche en Famenne, twee minuten de tijd.”

Met moeite strekt Nicole haar stijve ledenmaten. De schemer begint zich meester te maken van het Ardense dorpje waar de trein is gestopt en in de lichte coupé is door de ramen niet veel te onderscheiden. Dat maakt het moeilijk om in te schatten hoe het weer is en onwillekeurig huivert ze bij het idee de kou weer in te moeten nu haar lichaam zo warm is van binnen. Geeuwend probeert de studente de loomheid uit haar systeem te verjagen, terwijl ze worstelt met haar rugzak en jas. Als de vrienden iets later op het perron stappen, doet een frisse wind hen een moment opschrikken. Het is koud maar gelukkig is het ook droog! Gretig zuigt Nicole de verse zuurstof naar haar longen terwijl ze probeert om haar gedachten weer scherp te krijgen.

Waar waren we ook alweer mee bezig, oh ja, een tocht naar de hel.

Het positieve gevoel waarmee ze opnieuw in slaap was gevallen, is aan het vervliegen nu ze daadwerkelijk op een Belgisch perronnetje staat, midden tussen wat vervallen gebouwtjes. Silhouetten van steile leisteenhellingen bieden haar zicht op een rafelige horizon. De ontberingen zijn al haast voelbaar in deze intens koude avondlucht. Terwijl ze langzaam het gevoel in haar voeten terugkrijgt, komen Nicole’s reisgenoten in beweging.

“We gaan op weg naar ons volgende vervoer, want we zijn er nog niet” en alweer wordt ze getrakteerd op Ruuds warme arm om haar schouders heen.

Ditmaal is het Nicole’s onderbuik die hevig reageert op zijn omarming. Een warme golf van opwinding maakt haar wakker en ze recht haar rug terwijl ze Ruud in zijn ogen aankijkt. De knipoog die ze terugkrijgt zorgt ervoor dat de warmte omslaat in hitte. Ze weet zeker dat haar hoofd vuurrood is geworden, maar gelukkig lopen Angie en Mark achter hen, want dit was een mooie aanleiding geweest voor de twee om haar weer op de hak te nemen.

Een scherpe geurmix van houtvuur en gerookte ham geven Nicole het gevoel in een eerdere eeuw te zijn beland en dit beeld versterkt zich door de versleten vakwerkgevels die zij passeren. Buiten de geur die duidt op een vorm van beschaving is het niet in te schatten of hier mensen wonen, er brandt geen enkel licht achter de diverse vensterruiten. Het enige licht dat in de omgeving schijnt, is een ijzeren lamp boven het hokje van de bushalte, even verderop. Er zijn geen straatlantaarns te bekennen en de omgeving zou zonder veel aanpassingen zo kunnen figureren in een historische film. Alleen de moderne bus die bij de halte staat te wachten valt uit de toon bij de rest van het decor.

Via brede boswegen rijden ze naar La Roche en Ardenne, waar ze moeten overstappen op een wat oudere, verder lege bus. Dit is niet het enige dat leeg is. Het moet zo langzamerhand tijd zijn voor het avondeten, want Nicole’s maag begint luidruchtig te rommelen.

“Da’s duidelijke taal,” grapt Ruud en iedereen moet er om lachen. Normaal zou deze ongevraagde aandacht zorgen voor een acute verhoging van de spanning, maar gelukkig is de sfeer wat losser geworden. Nicole voelt zich iets meer op haar gemak dan in de trein. Voor een deel komt dit doordat Mark en Angie niet meer tegenover haar zitten. Het is vreemd genoeg vooral haar vermoeidheid die ondanks de lange saaie reis begint te verdwijnen en ervoor zorgt dat ze zich minder kwetsbaar voelt. Haar zintuigen worden scherper en richten zich wat meer naar buiten op haar directe omgeving. Het gevolg ervan is dat Nicole haar inwendige dialoog kan loslaten.

De oude bus brengt hen over een smalle bochtige weg naar Nadrin, een klein dorpje midden in de zuidelijke Ardennen. Het lijkt wel of zij de enige reizigers zijn in de schemerige heuvels. De weg waarover ze rijden is glimmend nat en het is duidelijk dat de al twee weken durende depressie boven West Europa ook hier de omgeving niet heeft gespaard. Toch is een waterige avondzon onder een band van bewolking tevoorschijn gekomen, die net boven de boomtoppen de lucht oranjerood kleurt. Op een paar wolkeneilanden na is de hemel zelfs helder aan het worden. Voor een moment is de duisternis om hen heen verdreven en stil kijken de vrienden naar de prachtige kleuren in de lucht.

Op het moment dat de bus piepend tot stilstand komt, merken de vier pas dat ze bij hun eindbestemming zijn aangekomen. De bushalte ligt aan de rand van het kleine dorpje precies tegenover een gezellig uitziende taverne. Nadat ze zijn uitgestapt, lopen de jonge mensen als door een magneet aangetrokken automatisch naar de vriendelijk verlichte ramen van het natuurstenen gebouwtje.

Ze kijken hongerig naar de menukaart die in een vitrinekastje aan de gevel hangt. De prijzen lijken redelijk, hoewel ze zich geen van allen geroutineerde ‘uiteters’ kunnen noemen. Nicole blijkt tot haar verbazing de enige te zijn die de Franstalige gerechten zonder al te veel moeite kan vertalen. Ze ziet de drie vrienden stoeien met hun eetkeuzes en de graadmeter van haar zelfvertrouwen schiet iets omhoog.

Het restaurantje wordt door iedereen goedgekeurd en binnen vinden ze een tafeltje aan het raam. De zon is inmiddels achter de bomenrand gezakt en langzaam herwint de duisternis terrein. Werktuiglijk kijken Angie, Mark en Ruud steeds naar de donkere wereld daarbuiten, ook al valt er niets meer te onderscheiden. Nicole bespeurt een collectief gevoel van verlangen naar iets dat zij niet met hen deelt en dat maakt haar even moederziel alleen. De zwarte leegte achter de etalageruit trekt de drie vrienden onverbiddelijk aan als motten naar een kaarsvlam. De donkere muur heeft echter het tegenovergestelde effect op Nicole. Zij kent de plannen van het drietal niet in detail en een lichte huivering loopt langs haar ruggengraat naar beneden wanneer ze bedenkt dat daar buiten haar ontberingen zullen beginnen.

Wat gaat er gebeuren na deze maaltijd? Omdat de sfeer in de taverne goed is en het eten heerlijk smaakt, durft ze het onderwerp niet aan te snijden, bang om spelbreker te zijn, maar nu blijft ook zij telkens gebiologeerd naar het donker kijken.