Vluchtspel trilogie Deel 2 - Zomerstorm

Lineke Breukel

Zomerstorm is het vervolg op ‘Broederschap van de Jacht’

Maart 2015

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Uitgeverij Village een imprint van VanDorp Uitgevers 

Postbus 42 

3956 ZR Leersum

www.vandorp.net

info@vandorp.net

Copyright©2015 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers 

Copyright©2015 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Lineke Breukel

vluchtspel

Zomerstorm

UITGEVERIJ VILLAGE

VOORWOORD

Het eerste slachtoffer van een traumatische ervaring is altijd onze naïviteit, die tezamen met onze onbezorgdheid - één van de meest geestverdovende mechanismes van ons bewustzijn – een gewelddadige dood sterft.

De hierdoor ontstane emotionele leegte wordt doorgaans ingenomen door een meer praktische instelling die vooral gericht is op overleven. Door het verpletterende besef dat wij nergens veilig zijn - simpelweg omdat er geen veiligheid bestaat - vergroten wij namelijk op die manier instinctief onze overlevingskansen.

De daadkracht die hiermee gepaard gaat komt voort uit het besef dat alleen wijzelf verantwoordelijk zijn voor ons overleven in de wereld van jagen en opgejaagd worden, in de wereld van het Vluchtspel.

De grootste kracht vinden wij echter in het besef dat wij nooit alleen zijn en dat geluk, net als pijn, altijd gedeeld kan worden met een ander. Zo verandert het mechanisme van ‘overleven’ in ‘samenleven’, een verschuiving van verhoudingen waarbij de eigen verantwoordelijkheden niet verdwijnen, maar simpelweg naast die van de ander bestaan.

Tijdens het Vluchtspel kan dit het verschil betekenen tussen leven en dood.

Met innige dank aan Ria en Marja voor hun toegewijde hulp bij het tot stand komen van dit boek en voor hun gouden geduld met mij en mijn eigenwijze manier van werken en denken.

Lineke Breukel

1

Den Haag, 4 augustus (vijf maanden na het Vluchtspel)

Je ogen zijn van goud, van vuur.En wat wil ik je graag beminnen!Mijn verlangen doet zo’n pijn, is puur.Ik wil pompend bij je naar binnen!

Telkens komen er van die ondeugende gedichtjes uit zijn binnenste opborrelen, als onverwachte bijwerking van zijn intense hunkering naar haar. De neiging is gewoon niet te stoppen en als een toeschouwer geniet hij van zijn eigen creatieve uitingen, het maakt hem vrolijk. Wat kan hij er tenslotte aan doen dat hij zo’n romantisch mens is?

Mijn orgasme maakt je tot mijn vrouw.

Daarna beroof ik je van je leven.

Met een mes of een pijl, het is mij om het even.

Pijnlijk diep gaat mijn liefde voor jou.

Grinnikend bedenkt Ruud dan dat hij ze wellicht moet gaan opschrijven, want er zitten hele leuke tussen, vindt hijzelf.

Zou er een markt zijn voor dit soort gedichtjes?

Als hij even te diep inademt dan verkrampt zijn middenrif van de pijn, maar inmiddels focussen zijn gedachten zich op hele andere zaken.

Geduldig wachtend op zijn genezing heeft hij zich aangeleerd om vlakker te ademen, bedachtzamer. In het begin was de yogatechniek die Ruud daarvoor gebruikte absoluut niet gemakkelijk omdat hij er veel te onrustig voor was, maar nu gaat het als vanzelf. Het is zelfs bijna een tweede natuur geworden en feitelijk heeft deze nieuwe manier van ademen hem een rustiger mens gemaakt. Tenminste, dat vindt Ruud zelf, want hij voelt zich meer in balans dan ooit, krachtiger en meer helder. Door zijn nieuw aangeleerde adembeheersing is het hem mogelijk geworden om de pijn in zijn ribbenkast met rust te laten en zich te richten op wat echt belangrijk is in zijn leven.

Datzelfde geduld kan Ruud maar moeilijk opbrengen voor haar, want zij neemt alle andere beschikbare ruimte van zijn bewustzijn in beslag.

Sinds voor hem het Ardense Vluchtspel eindigde met een door zijn geliefde aangerichte chaos in zijn ribbenkast, bestaat er alleen nog maar een immense hunkering naar haar. Niets anders is zijn aandacht waard. Ruud wordt er zelfs door verteerd, maar ondanks die oerbehoefte gunt hij zich belangrijke tijd. Natuurlijk realiseert hij zich dat de behoefte inmiddels getransformeerd is tot een obsessie, daarom is de beheersing van die hunkering zijn ultieme uitdaging geworden. Iedere keer dat hij zijn aandacht bewust naar haar richt vervult zijn hele wezen zich namelijk van een intense, zelfs pijnlijk wordende oerdrang om weer op haar te jagen. Als geen ander weet Ruud echter dat uitgesteld genot het ultieme genot tot gevolg heeft. Bovendien is een goede voorbereiding van levensbelang, want hij wil niet nogmaals falen.

Een bekende kriebel in zijn onderbuik laat hem even glimlachen, zijn hunkering is een trouwe metgezel geworden, vervormd tot een instinctieve behoefte die hij ziet als een primair roofdierdeel van zichzelf, als zijn ‘oerdeel’.

Er is niets belangrijker in zijn leven dan het bevredigen van die oerbehoefte en alles wat hij doet staat in dienst van het slagen van zijn missie.

Een kort moment gunt Ruud zich een blik op haar gouden ogen, heel even maar. Net genoeg om niet over de rand te worden getrokken, de diepte van de pijn in.

De pijnput....

Je ogen, je ogen...

zijn als gouden regenbogen,

en je raadselachtige lach

vertelt mij dat ik je doden mag...

Vijf maanden geleden werden zijn vermorzelde ribben met een operatie hersteld en de tijd die Ruud daarna in een Hasseltse kliniek revaliderend moest doorbrengen, besteedde hij voornamelijk aan research.

Hij kan zich niet herinneren dat hij ooit vaker op het Internet is geweest dan in die afgelopen tijd. Je zou kunnen zeggen dat zijn wereld vanaf het moment dat hij bij bewustzijn kwam, exclusief bestond uit het achterhalen van alle ontwikkelingen rond het Vluchtspel van vijf maanden geleden. Ieder gevonden stukje informatie vult zwarte gaten in zijn herinnering. Het verleden moet volledig zijn, zoveel als mogelijk is in ieder geval, want hij wil zo zorgvuldig als hij kan te werk gaan deze keer.

Weer moet Ruud even glimlachen, deze keer om de tweestrijd in zichzelf. Zijn instinctieve hunkering is net een hongerig kind dat in bedwang wordt gehouden door de ouder die verder kan kijken dan die primaire behoefte.

Ruuds hunkering is de brandstof voor zijn levensopdracht en de kennis die hij zoekt is noodzakelijk om deze ultieme opdracht aan zichzelf weer in gang te zetten. Zijn innige verlangen is nooit verminderd, integendeel. Die intense hunkering is alles wat nog rest voor hem, er bestaat niets anders meer. Het ultieme genot door de ervaring van het doden van iemand waar je zielsveel van houdt, die alles omvattende behoefte in hem is alleen maar aangewakkerd door de gedwongen rusttijd. Voor hem vertegenwoordigt deze ervaring de perfectie van de liefde, gevangen in dat ene moment van verlies.

De kennis waarnaar hij op zoek is, zal hem uiteindelijk leiden tot het beminnen en doden van Nicole, zijn hartsvriendin, zijn prooi. Wat kan een mens groeien in zo’n korte tijd! Ruud voelt zich spiritueel bevrijd, verlicht bijna. Hij volgt zijn hart, wat meer nog kan een mens voor zichzelf verlangen?

Op de site van de Broederschap van de Uil - een exclusieve ledensite - vond Ruud geen informatie over het laatste Vluchtspel. Dat was op zijn minst vreemd te noemen. Op die manier kon hij alleen maar raden naar de uitslag van de tweede jachtronde, want hij was er in ieder geval van op de hoogte dat zijn geliefde uit de Ardennen was ontsnapt en naar Den Haag was gevlucht. Hij wist dat hij ergens moest beginnen en toen hij weer terug naar huis kon, had de man zich diezelfde dag nog in het herenhuis op de Haagse Prinsengracht voorgedaan als haar bezorgde vriend, dat was hij tenslotte toch ook? Het kostte Ruud geen moeite om tranen in zijn ogen te laten opwellen omdat zijn liefde voor haar oprecht is. Zelfs zijn bezorgdheid om haar welzijn is echt en het was daarom niet moeilijk om een huisgenote van Nicole te overtuigen van zijn oprechte bedoelingen.

Even moet hij grinniken om zijn spel met die vrouw. Ze was er met open ogen ingetrapt.

Van haar hoorde hij van de moordpartij in het Haagse pand, maar die had een etage lager plaatsgevonden. Volgens verschillende andere getuigen ging het om een afrekening of om een gestoorde die in twee kamers had ingebroken en daarbij was betrapt door de politie. Er waren drie doden gevallen bij de confrontatie, maar niemand wist iets over Nicole te vertellen. Volgens de praatgrage huisgenote was zij nooit meer gesignaleerd sinds dat politieteam haar bewusteloos uit het pand had gedragen. Dat zogenaamde politieteam had trouwens heel wat vragen opgeroepen bij de recherche die de zaak nog steeds onderzoekt. Volgens hen was er namelijk nooit een ander team ter plaatse gemeld en de huisgenote kon zich nog goed herinneren dat zij en de andere getuigen grondig door de recherche werden ondervraagd over het signalement van deze mensen. Vanaf dat moment was Ruud actief naar haar op zoek gegaan, want het was hem duidelijk dat zijn lieveling in zekerheid was gesteld door de Broederschap. Helaas was zijn zoektocht tot op heden zonder resultaat gebleven en gefrustreerd door die gedachte wordt zijn blik weer getrokken naar de speciale muur van zijn kleine slaapkamer, wat langer deze keer. De pijn is nu even welkom, focust hem op zijn taak.

Wanneer Ruud heel erg zijn best doet, dan proeven de papillen op zijn tong haar speeksel weer, of in ieder geval de herinnering eraan, gevangen in die enkele intieme momenten die ze samen hadden beleefd. De trilhaartjes in zijn neus transporteren nog af en toe een vlaag van de geur van haar vochtige haar naar zijn hersens, terwijl hij natuurlijk begrijpt dat het ook nu om een herinnering gaat aan die ervaring. Zijn vingers strelen haar mond, maar hij wil niet langer in haar ogen kijken, want haar blik boort zich diep in zijn hersens, graaft zich in als bacteriën in een rottende kies.

Even kijkt Ruud rond in de kleine intieme ruimte die hij met haar deelt en dan sluit hij zijn ogen. In zijn hoofd schemert de herinnering aan het gevoel dat haar mooie lichaam hem gaf en een adrenalinestoot laat zijn borst branden. Om los te komen van de pijnlijke sensatie concentreert hij zich weer op zijn werk.

Ruuds research bestaat naast het achterhalen van alle gebeurtenissen, voor een belangrijk deel uit het uitzoeken welke nieuwe wapensoorten er tegenwoordig op de markt te vinden zijn. Hij heeft daar alle tijd voor, want iets anders heeft hij toch niet te doen zolang hij zijn prooi nog niet heeft teruggevonden. Zo had Ruud intussen al heel wat geleerd over de diverse soorten bogen met hun specifieke eigenschappen, want het leek hem tijd om bij het Vluchtspel van tactiek te veranderen. Zijn jachtmes was in de Ardennen door zijn vosje buitgemaakt en er blijken vele mooie kruisbogen en booggeweren te bestaan waarmee hij haar alsnog om zou willen brengen. Hij kon zich nog goed herinneren dat Angie zo gelukkig was met haar kruisboog en alleen het idee al om zelf met een dergelijk wapen op jacht te gaan veroorzaakt opnieuw die kriebel in zijn onderbuik. Natuurlijk weet hij zeker dat de prooi nog leeft, dat voelt hij gewoon. Bovendien had Ruud op de site van de broederschap nog geen bericht gevonden van haar overlijden. Eigenlijk getuigde de afwezigheid van de laatste jachtinformatie van een ongezonde introversie en dat was meer dan vervelend, want Ruud wil zijn vos traceren, wat het hem ook zal kosten.

De pijn in zijn borst komt niet alleen van zijn gewonde lichaam. De hunkering naar haar en naar de ervaring van de perfecte emoties van zijn liefde hebben inmiddels een fysiek niveau bereikt. Ruuds intense liefde voor Nicole heeft zich getransformeerd in een rauwe hunkering naar haar lichaam en de beleving van haar dood, als een verkrampende honger. Dat zal het moment zijn waarop hij zijn ultieme orgasme eindelijk mag voelen, die snijdende pijn die tot aan zijn ziel aan zal geven hoe diep ‘houden van’ voor Nicole reikt. Als zijn geliefde in zijn armen sterft mag hij ervaren hoe het is om diep van haar te houden, eindelijk.

Niet alleen dit orgasme is zijn ultieme doel, maar op een onbewust niveau ook inmiddels het kunnen loslaten van de obsessie die hem in haar greep houdt en langzaam verteert.

...Er is nog geen kampioen omdat ik dat ga worden, mijn lief.

Ik ga jouw laatste momenten met je delen.

Terwijl ik met mijn jachtmes in je klief,

wil ik met je lichaam spelen.

Ruuds beide handen klemmen zich om zijn bovenlichaam alsof hij door haar omhelsd wordt. Een traan rolt over zijn wang, God wat mist hij haar!

Dan weer een sensatie in zijn onderbuik, iets heviger deze keer.

“Ik verlang naar je naakte lichaam liefste!”

2

Dagboek, Pijnacker, 8 augustus

...Er zijn momenten dat ik spijt heb van het feit dat ik mijn schrift destijds heb verbrand, maar toch is het goed geweest. Ik weet zeker dat het teruglezen van mijn aantekeningen over alle waanzin mij nog meer nachtmerries zouden bezorgen dan ik al heb. Niet dat ik ook maar iets van de gebeurtenissen vergeten ben, integendeel. Ze spoken dag en nacht glashelder door mijn hoofd en beïnvloeden mijn dagelijkse leven op een verschrikkelijke manier. De confrontatie met mijn door angst geforceerde handschrift tezamen met de sporen die mijn ontberingen er op hebben gemaakt, zullen mij onherroepelijk de das om doen. De heldimensie zal dan opnieuw een toegangspoort krijgen waardoor ik naar binnen gezogen kan worden, terug naar het dodelijke Vluchtspel.

Zonder dat schrift is het veiliger...

Sinds de vorige avond is ze weer begonnen met schrijven. Ze weet niet waarom, het is niet te beredeneren. Het moet gewoon, de behoefte om te schrijven is te groot geworden om hem te negeren. Waarschijnlijk hebben haar emoties een soort verzadigingspunt bereikt. Een punt waarop ze deze niet alleen meer in haar hoofd kan bolwerken en er een ander soort uiting moet komen om de waanzin te kunnen blijven bevatten, de controle te blijven houden over zichzelf.

Het is raar om na al die tijd weer bezig te zijn op papier, om weer te registreren wat ze voelt. Niet alleen raar realiseert ze zich, maar ook eng, want nu confronteert ze zichzelf direct met de spiegel die haar woorden voor haar zijn.

Eigenlijk weet Nicole niet of ze wil beginnen met een echte verslaglegging, bijvoorbeeld vanaf het moment dat ze het landhuis verliet daar in Zweden, daar waar het Vluchtspel zo dramatisch eindigde. Misschien is het beter om alleen maar aan het papier toe te vertrouwen wat haar tegenwoordig bezighoudt, maar iets dwingt haar om zorgvuldig te zijn. Dat ‘iets’ is het kleine stemmetje binnen in haar hoofd waar ze de laatste maanden veel beter naar is gaan luisteren. Haar instinct dat haar tijdens die ene afschuwelijke week in maart vaak tevergeefs toeschreeuwde omdat haar paniekerige gedachten haar bewustzijn totaal beheersten en ze gewoon niet wist dat ernaar luisteren van levensbelang was.

Nu weet ik wel beter.

Dat ik alle waanzin in de Ardennen heb overleefd snap ik nog steeds niet, maar dat ik in Zweden mijn leven aan Kurt te danken heb, staat als een paal boven water. Mijn lieve Kurt.

Zodra Nicole zijn naam uit haar pen laat stromen, is het net of haar middenrif daarop reageert. Zacht pulserende golven van warmte maken haar draaierig en mengen haar afschuw met een onvoorstelbaar emotioneel verlangen, een verlangen naar verzachting van de eenzaamheid die haar als een vretend zuur van binnenuit verteert. Automatisch schieten haar ogen weer over de regels in haar eigen schrift.

...Mijn liefde voor hem houdt zijn beeld levend en andersom houdt zijn beeld mijn liefde voor hem levend. Ik kan het niet beïnvloeden, de cirkel beheerst mijn emoties. Een mens zit gecompliceerd in elkaar...

Met haar ogen dicht probeert Nicole zijn gezicht voor zich te halen, maar dat lukt alleen maar met zijn ogen. Die priemende ijsblauwe irissen die tegelijkertijd hardheid en liefde uitstraalden, staan voorgoed in haar geheugen geëtst. Kurts blik had tegelijkertijd hardheid en liefde voor haar ingehouden, had haar zowel dodelijk gevaar als veiligheid beloofd. Vooral de tegenstrijdigheid van deze twee uitersten had haar passie voor hem laten oplaaien. Was ze zo op zoek geweest naar intensiteit in haar leven dat de dodelijkheid van deze man haar zo had aangetrokken? Het is moeilijk om daar vat op te krijgen.

Pas wanneer ze in gedachten met haar hand langs zijn kaaklijn en zijn slaap voelt, komen de details weer terug. Kurts gezicht als geheel lijkt echter steeds weer te vervagen alsof haar instinct het uit wil wissen terwijl haar hart schreeuwt om de herinnering aan hem.

Dan schudt Nicole haar hoofd. Loslaten kan nog niet, maar er is zoveel dat ze nog niet kan loslaten. Zuchtend begint ze weer te schrijven.

...Wat mij na het Vluchtspel heeft beziggehouden is de vraag waarom ik als prooi uitverkoren ben geweest door mijn oude schoolkameraad Ruud. Hij kende vele mensen waarmee we samen een verleden delen. Waarom dan juist ik?...

Vlak nadat Nicole in Nederland was teruggekeerd zag ze bij haar oude universiteitsmaatje Edith een documentaire op de tv over de mensenhandel in Brazilië. Veel slachtoffers hadden weinig of geen vrienden en familie en dat maakte ze voor de criminele organisatie tot veilige kandidaten. Dan ineens wordt het Nicole pijnlijk duidelijk dat ze vanwege diezelfde reden voor Ruud waarschijnlijk de ideale prooi moest zijn geweest. Haar beide ouders waren gestorven en buiten een hoogbejaarde tante heeft ze verder geen familie. Daarbij stelt haar vriendenkring niet erg veel voor. Alleen Karin sprong daarboven uit, maar haar vriendschap had ze als vanzelfsprekend gezien en er daardoor nauwelijks in geïnvesteerd. Over Karin had ze weinig gesproken met Ruud, dat weet ze zeker en Nicole betwijfelt daarom ook of hij zich realiseerde dat Karin in haar leven had bestaan, een plaats innam.

... Helaas is het te laat om haar te laten merken hoeveel ik om haar geef. Ze werd op een laffe manier vermoord. Dat ik zoveel ellende nodig heb gehad om mij te realiseren dat ik bijna geen sociaal leven had, is, nu ik er aan denk, onvoorstelbaar. En dat ik totaal geen energie stak in die ene vriendin die mij ondanks mijn egoïstische gedrag waardevol vond, vind ik echt vreselijk van mezelf. Daar heb ik inmiddels wel iets van geleerd. De enkelen die ik nu in mijn omgeving toelaat, zijn dan ook meer dan waardevol voor mij. Ik moet toegeven dat ik heel wat wantrouwiger sta tegenover het maken van nieuwe contacten en dat bevordert de opbouw van een vriendenkring niet. Toch geef ik om de mensen die ik ken en ik vertrouw ze onvoorwaardelijk. In ieder geval degenen waarmee ik persoonlijk contact heb. De rest ken ik alleen maar van de letters die ze verspreiden op mijn computerbeeldscherm wanneer we chatten met elkaar en die anonimiteit voelt veilig aan. Hen kan niets gebeuren. Nieuwe vrienden toelaten vanwege mijn hunkering naar gezelschap botst namelijk frontaal met mijn gevoel ze te willen beschermen. Sinds het verraad van de broederschapscout Ben heb ik daarnaast meer dan ooit de neiging om afstand te houden. Natuurlijk begrijp ik dat ik zal moeten leren leven met mijn nieuwe emoties. Sinds het Vluchtspel weet ik dat ik fundamenteel ben veranderd, dat kan en wil ik niet tegenhouden, want ik ben wakker geworden in een wereld die waakzaamheid vereist.

Met mijn studie Psychologie ben ik gestopt, dat was geen haalbare kaart meer. Ik kon mij onmogelijk concentreren op de onderwerpen die zo dicht lagen bij de emoties die ik had doorstaan en de psychologische ziektebeelden die zo duidelijk de waanzin weergaven van mijn jagers van vijf maanden geleden. Het laatste waar ik behoefte aan had was om nog meer duidelijkheid te krijgen in alle pijn en angst die ik had doorstaan, de trauma’s waren mij duidelijk genoeg.

Het bleek onmogelijk te zijn om mij te verdiepen in ziekelijke ontwikkelingen in de menselijke geest omdat ik die gelijk voor mij zag als een horrorfilm op het scherm van mijn geestesoog. Ik snapte de constructie van frustraties van vroeger maar al te goed waardoor iemand een persoonlijkheid als die van de jachtopziener Archie ontwikkelde en fixaties die obsessies werden waardoor zowel Ruud als Angie en Mark hun realiteitszin uit het oog verloren. Ik kon de psychologische achtergronden en hun gevolgen feilloos plaatsen bij de personen die geprobeerd hadden mij van het leven te beroven. Zij hadden het op mijn leven gemunt vanwege een jarenlange aaneenschakeling van gedachten en gebeurtenissen in hun eigen levens die uiteindelijk hadden geleid tot het gedrag dat zij naar mij toe vertoonden. Het had een vreselijke vervlakking van hun normen en waarden veroorzaakt en sluipend de grenzen van het normale verlegd in een stukje niemandsland waar zijzelf over regeerden.

Dit niemandsland was een anarchistisch gebied waarin verantwoordelijkheidsgevoel als eerste uit de grondwet werd verwijderd, waarna de grondwet zelf was afgeschaft. Nieuwe wetten werden tijdens de ontwikkelingen geschreven en herschreven, zoals het feit dat Kurt mij mocht verkrachten als wraak op mijn hulp bij Reins ontsnappingspoging uit de garagebox van dat hotel in Den Haag. Archie had zijn principes hierover zonder problemen laten varen. Het feit dat Kurt mij die nacht na onze confrontatie juist liefdevol had bemind, was zeker niet Archie’s plan geweest. Ondanks alle waanzin bleek Kurt degene te zijn die sterk van geest was, onaangetast door waanideeën. Hoewel zijn normen en waarden niet dezelfde waren als die van mij. Hij leefde in een totaal andere wereld die beheerst werd door jagen. Hij was de dodelijkste jager geweest, de dodelijkste op Ruud na dan omdat diens motivatie voortkomt uit waanzin.

Dat één enkele week in een heel leven zo´n impact kan hebben is bijna niet grijpbaar en dat die zeven dagen mijn huidige belevingswereld en daardoor mijn gedrag zo zouden veranderen is even surrealistisch. Maar dat angst zo gemakkelijk een systeem binnensluipt om met geen mogelijkheid meer te verwijderen te zijn, dat accepteer ik niet en ik blijf dan ook vechten om mijzelf ervan te bevrijden, gewoon omdat ik weer een normaal leven wil leiden zoals iedereen om mij heen dat doet. Alleen mijn waakzaamheid wil ik niet meer loslaten, want de wereld is niet veranderd, zij is altijd al gevaarlijk geweest. Het verschil is dat ik gesignaleerd ben vanuit mijn veilige anonimiteit, aangewezen door mijn jagers als prooi. Zolang er jagers zijn, zal ik bejaagd worden. Tot die tijd is een normaal leven niet mogelijk en zal ik waakzaam moeten zijn.

Ik heb mijn verhaal aan niemand verteld, niet aan de twee psychologiestudenten waarmee ik nog contact heb en niet aan mijn paar nieuwe vrienden op mijn werk. Het zou ze alleen maar afschrikken en ik heb ze te hard nodig. Toch twijfel ik eraan of ik de last alleen moet blijven dragen, want hij wordt te groot. Mijn emotionele rugzak is te zwaar beladen om hem nog langer te kunnen blijven rondtorsen...

In de verte klinkt een vage rommel. Er is onweer op komst.