WE GAAN NAAR ZWEDEN!

Een wens in vervulling

We  gaan  naar  Zweden!
Een  wens  in vervulling

Astrid Redlich

ISBN  978 94 61851 147 (ebook)

ISBN  978 94 61850 713 (paperback)

1e druk  april  2014

Vormgeving: Eric  Jan  van  Dorp

Redactie: Anneke Koorn

Fotografie: Astrid Redlich

Uitgeverij Grenzenloos (imprint van  VanDorp Uitgevers)
Postbus 42

3956 ZR LEERSUM
info@grenzenloos.nl
www.grenzenloos.nl

Kijk  voor  meer  emigratieboeken op www.emigratieboek.nl

Copyright©2014 Uitgeverij Grenzenloos/VanDorp Uitgevers

Copyright©2014 Astrid Redlich

Niets  uit deze  uitgave mag  worden vermenigvuldigd in welke  vorm  dan  ook  zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van  de uitgever.

Astrid  Redlich

We gaan naar

Zweden!

EEN WENS IN VERVULLING

UITGEVERIJ GRENZENLOOS

WE GAAN NAAR ZWEDEN!

Als ik de eerste keer in Zweden kom, inmiddels zo’n 26 jaar geleden, verlies ik voor altijd mijn hart aan dit land. Ik ben gezellig een week met Piet, mijn huidige man, mee in de vrachtauto en de rit gaat naar Malmö en Skara, vanaf de boot zomaar een paar kilometer in Zweden eigenlijk. We rijden door een bosrijke omgeving en het sneeuwt. Eerst zachtjes en dan van die hele grote dikke vlokken die je jezelf toewenst op kerstavond. Ik zie hoe de bomen langzaam veranderen van groene bomen naar bomen met een witte deken en zie hoe de aarde zich toedekt met dezelfde witte deken. Als we aankomen op het losadres waar de lading naar toe moet, is het gestopt met sneeuwen. Het bedrijfje ligt, hoe kan het ook anders, in de bossen en als ik uitstap valt me onmiddellijk de serene rust op. Hier geen snerpend geluid van voorbij scheurende scooters, geen gegil of onophoudelijk hondengeblaf, geen overvliegende vliegtuigen of dichtslaande autodeuren.  Het  zonnetje  breekt  langzaam  door  de  wolken en verlicht de diamantjes in de sneeuw. De dames op kantoor zetten het raam een stukje open om de frisse winterlucht binnen te laten. Het gordijntje wiegt langzaam heen en weer. Wat een fantastische werkplek! Ik weet het zeker: als ik later groot ben ga ik in Zweden wonen. Het eerste zaadje is gepland.

De jaren daarna gaan we bijna elke zomer op vakantie naar Scandinavië en met elke vakantie wordt het zaadje gevoed. Het groeit uit tot een plantje dat steeds maar groter en groter wordt. Als ik op vakantie ga, roepen mijn collega’s: ‘Doegggg, veel plezier en tot over drie weken’.

Mijn antwoord is steevast: ‘Dat beloof ik niet hoor, misschien kom ik niet meer terug’. Af en toe gaan we op vakantie naar andere Europese landen. Ook leuk, maar het gevoel dat wij hebben bij Scandinavië, ontbreekt. Gelukkig maar, zou je bijna zeggen maar het is wel eens goed om te vergelijken, te beleven, te voelen en te weten.

Elke laatste dag van de vakantie, als we vanuit Zweden of Noorwegen terug rijden naar huis, zit ik met tranen in mijn ogen op de motor. Ik vind het heel erg moeilijk om afscheid te nemen van alles wat Zweeds is want ik vind alles wat Zweeds is zo geweldig. Dat is heus niet zo, en ik weet ook niet waarom ik er gelukkig van word als ik rood witte huisjes zie, ik weet wel waarom ik zo verliefd ben op de Zweedse natuur maar ik weet niet waarom ik gelukkig word als ik het Zweedse brabbeltaaltje hoor. Dat gekakel dat alleen maar grappig klinkt maar waar je geen fluit van verstaat en het je eigenlijk ook nog verbaast dat de Zweden elkaar wel verstaan. De weken na een vakantie heb ik altijd heimwee. Het doet zeer van binnen en ik wil alleen maar terug naar Zweden. De pijn voelt volledig als een gebroken hart, liefdesverdriet en het enige wat ik wil is daar zijn, bij wat ik zo mis. ‘Dan ga jij toch lekker in Zweden binnenland rijden met je vrachtauto’, zeg ik dan tegen Piet. ‘Gaan we lekker daar wonen en is iedereen blij.’

Maar Piet vindt het op dat moment nog geen goed idee en wil, als hij ooit gaat emigreren sowieso niet voor een werkgever werken. Dus het plantje, dat inmiddels alle andere toekomstplannen bij mij volledig overwoekerd heeft, groeit gestaag door.

Een vriend van ons wil ook emigreren naar Zweden en met z’n drieën kunnen we wellicht iets moois opbouwen. Het stadium van plannen maken, fantaseren en bomen op zetten is heerlijk. We hebben de meest briljante ideeën gehad waarvan we nog steeds  overtuigd zijn dat ze absoluut levensvatbaar zijn. Eén van de redenen waarom we deze kindjes nooit op de wereld hebben gezet was toch meestal wel een centenkwestie. Het ging hier om investeringen die voor ons niet waren weggelegd of het was  praktisch  onuitvoerbaar  in  Scandinavië.  Campingideeën en taxibedrijven zijn o.a. voorbijgekomen maar ook indoor kartbanen. Ja, dat is weliswaar een mega investering en niet haalbaar voor ons maar het is wel een leuk idee.

Doch hotel en restaurant kwamen consequent weer bovendrijven. Dat is gewoon meer ons ding maar dan moest het wel op ónze manier gebeuren en uitgevoerd worden. We waren niet zo enthousiast om lopende bedrijven over te nemen maar dat was ook niet van toepassing op onze locatie die we toen voor ogen hadden. Van alle beslissingen die genomen moesten worden was plaatsbepaling iets waar we snel uit waren. Norrbotten moest het worden, daar gingen we immers altijd naar toe op vakantie. Onze vrienden wonen er dus kunnen we er net zo goed zelf ook gaan wonen. Wel zo handig; we zijn tenslotte praktisch ingesteld. Wat we zoeken is niet te koop en bouwen zoals wij het graag willen hebben, blijkt niet te betalen. Pats, zeepbel stuk! Pffffffff, einde verhaal??

Nee,  de  gemeente heeft  nog een  flink hotel/restaurant  in  de aanbieding waar ze erg graag van af wil. Werkelijk een prachtige locatie aan de voet van een skihelling. Als de skiërs niet tijdig remmen landen ze tussen het peper en zoutvaatje op tafel. We zijn onder de indruk maar zien heel veel praktische problemen. Een   restaurant   voor   honderd   personen   en   vijfentwintig hotelkamers, drie conferentieruimtes en een bar. O ja, er zitten ook nog vijf vakantiewoningen bij en heel, heel veel grond. Da’s niet handig met z’n drieën. Vanaf de eerste dag verplicht aan personeel en dat willen we niet. Maar ja, commercieel gezien heeft dit pand absoluut potentie. We wikken, wegen en denken goed na. We reizen af naar zuid Lapland en praten met onze vrienden. We hebben meetings met banken en met de gemeente. Gesteund  door  de  gemeente  en  hun  vertrouwen  in  het  hele project doen we een bod. Ons bod is goed maar toch wordt het hotel verkocht aan een Zweed. Wij balen en zijn erg teleurgesteld maar de nieuwe Zweedse eigenaar wil het erg graag aan ons verhuren. Ja dáág, dat willen wij weer niet. Wij willen graag een eigendomsoverdracht en anders niets.

Veel te lang proberen we tot een overeenstemming te komen met de andere partij maar het blijkt een doodgeboren kind. Maandenlang staat het hotel werkeloos in een prachtige omgeving, blootgesteld aan de natuurlijke elementen meer en meer te verwaarlozen. Uiteindelijk, we zijn inmiddels al maanden verder, wil de Zweedse eigenaar het graag aan ons verkopen voor een prijs waar je in Nederland nog geen starterswoning voor hebt. Wij blij maar dan haakt onze vriend af. Hij ziet het toch niet zitten om écht te verhuizen naar Zweden. Koudwatervrees, zullen we maar zeggen, maar hoe dan ook zeer pijnlijk en verdrietig voor Piet en mij want wij zien het niet zitten om zo’n groot project met z’n tweeën te gaan doen. Al zijn we onze vriend wel dankbaar dat hij de eerlijkheid bezit om het nu te vertellen en niet drie maanden na een emigratie. Dat zou zeker niet handig zijn en financieel waarschijnlijk onuitvoerbaar en emotioneel zeer pijnlijk. Ik huil uit want dat doen vrouwen immers, Piet haalt diep adem en samen gaan we verder met zoeken naar de realiteit om onze droom te vervullen.

Het   concept   is   een   Nederlands   eetcafé,   laagdrempelig   en gezellig maar vooral met goed voedsel. Vers bereide maaltijden, geïnspireerd door de Nederlandse keuken. Geen haute cuisine maar een vérs gebakken broodje met Nederlandse kaas, zelf gemaakte appeltaart, een goede saté een lekkere erwtensoep en een keuken die ook open is tijdens de openingstijden van het restaurant……! Van alle heerlijke vakanties in Zweden werden we altijd een beetje bedroefd als we ergens wilden eten. In Zweden is het normaal om als lunch een ‘dagens’ te bestellen. Dit is een erg goedkope warme daghap inclusief salade, frisdrank en koffie of thee. Meestal blijken dit gerechten te zijn waar nog minder voedingswaarde inzit dan een doorsnee blik honden- of kattenvoer. Niet denigrerend bedoeld maar ik word niet gelukkig van een warme worst met aardappelpuree. Ook kan ik een handvol instant gehaktballetjes geserveerd met jam niet als volwaardige maaltijd zien. De salades, die meestal bestaan uit ijsbergsla, maïs, olijven, witte kool en bonen, doen mij ook niet direct watertanden. Laten we het vooral niet hebben over het aanbod van hamburgers en pizza’s. Heerlijk om jezelf af en toe helemaal te laten gaan in fast-food, maar niet voor mij tijdens twee á drie weken vakantie. Wat ik, en met mij vele Nederlanders, Duitsers en Belgen, lekker vinden als lunch, zijn onder andere verse broodjes, soepen, uitsmijters, omelet, roerei. Dat blijkt moeilijk te vinden in Zweden.

De broodjes die hier vooral verkocht worden liggen je glazig aan te kijken vanuit een hel verlichte koelvitrine. De sla ligt, strakgetrokken door het folietje als zojuist gebotoxte lippen over het boterhammetje heen, en de stempel van de komkommer in het plakje kaas ziet er heel sneu uit. Ik kan er geen trek in krijgen. Ik eet nu eenmaal met mijn ogen maar ik ben toch zeker niet de enige? Ander eetprobleem in Zweden is dat áls je ‘s middags wel iets warms wil, je tussen half twaalf en twee uur een eetgelegenheid gevonden moet hebben. Na   twee uur is namelijk de keuken dicht. Tegenwoordig zijn er restaurants waar ze overuren maken en is soms de keuken nog wel tot drie uur open. Daarna ben je toch echt weer aangewezen op die pizza’s en hamburgers. Wat ons ook heel erg tegenstaat zijn alle zelfbedieningsrestaurants en buffetten. Buffetten waar iedereen in staat te graaien en waarvan de lepels van de ene bak voedsel verhuizen naar de andere bak met voedsel. Ik wil er ook niet over nadenken of de mensen die voor mij zijn geweest bij zo’n buffet, wel eerst hun handen hebben gewassen na hun toiletbezoek. Zijn er meiden die hun handen niet wassen na het verwisselen van een tampon? Bestaan er kerels die hun handen niet wassen nadat ze hebben zitten poepen? Ja, die bestaan! Heel onnozel om te denken dat die mensen niet zouden bestaan. Dan zijn er ook mensen die zo nodig eerst gaan ruiken, en dan wel zó dichtbij dat de ongewassen haren in een saus hangen. En dat moet ik gaan eten? En nadat je zelf op redelijk onhygiënische manier je eten hebt mogen opscheppen mag je nu ook nog zelf je bordje op een dienblaadje opruimen. We zijn niet bepaald geroerd door zo weinig service.

Wij  wilden  daar  graag  verandering  in  aanbrengen.  Niet  dat wij zo nodig de Zweedse bevolking willen heropvoeden – daar gaan nog wel drie generaties overheen -  maar wij wilden graag iets  toevoegen  aan  de  Zweedse  markt.  Bovendien  zijn  wij ervan overtuigd dat wij niet de enige waren met een vakantie eetprobleem en wij zijn er zeker van dat ook Zweedse mensen onze menukeuze zouden kunnen waarderen.

Ik weet nog goed dat wij in februari 2006 ons huidige pand gingen bekijken. Weer snipperdagen opgenomen, boot geboekt, auto volgeladen en onderweg naar Malung gestopt om in een hotel te overnachten. Het was half acht op zaterdagavond (!) toen wij incheckten en het viel ons op dat het personeel wel heel ijverig aan het poetsen was. Omdat al mijn alarmbellen gingen rinkelen vroeg ik aan de juffrouw bij de receptie: ‘Hoe laat sluiten jullie? ’Acht uur mevrouw’. Ik vroeg de juffrouw achter de balie haar antwoord te herhalen omdat ik dacht, of hoopte dat ik het verkeerd had verstaan maar dat was niet het geval. Voor een gemiddelde Europese inwoner is het werkelijk ondenkbaar dat een hotel, en daarbij ook hotelbar en –keuken op zaterdagavond om acht uur sluit. Ik meen zelfs dat een gemiddeld restaurant in Zuid Europa pas opengaat op dat tijdstip. We konden nog wat flesjes bier meekrijgen en toen zaten we, als stiekeme drinkers, met ons biertje op een hotelkamer. Een beetje triest zoals wij daar op de rand van het bed zaten met een flesje bier in ons hand maar daardoor wel gesterkt in onze beslissing om iets toe te gaan voegen aan de Zweedse markt. Niet dat we onszelf als redders zagen maar we wisten absoluut zeker dat er ooit iemand heel erg blij zou worden van ons. Dat was ook al een fijn idee. Piet en ik togen wekelijks achter de computer om de Zweedse huizensites uit te pluizen. Heerlijke tijd trouwens om al die panden aan je voorbij te zien trekken en omdat ons beeld zo helder was, wisten we precies wat we niet zochten.

Toen we dit pandje op het beeldscherm tegenkwamen wist Piet het vrijwel direct zeker. Ik twijfelde erg want de buitenkant zag er gewoonweg niet uit. De binnenkant daarentegen voldeed wel aan onze eisen en de afmetingen van het restaurant trouwens ook. De ligging was ook niet verkeerd maar wel heel erg zuidelijk. Dalarna!

Dalarna is nou niet bepaald Norrbotten. We hebben er drie weken lang zwijmelend naar zitten kijken en toen toch maar de makelaar gebeld. Als je je twijfels weg wilt nemen en zekerheid wilt  hebben  moet  je  er  gewoon  heen.  Afspraak gemaakt  om het pand te bekijken, snipperdagen opgenomen en weer in de auto gesprongen om naar Zweden te rijden. We hadden mijn schoonzuster mee omdat zij ons kent, heel eerlijk is en ongezouten haar mening kan geven. Indien onze bril te roze zou zijn, zou zij ons wel weer met beide benen op de grond zetten.

We kunnen het echt iedereen aanraden om met een realistisch derde persoon de voors- en tegens te bespreken. We hadden nog een afspraak gemaakt bij een andere makelaar om een tweede pand te gaan bekijken maar bij binnenkomst in ons huidige restaurant was ik al om. Nagenoeg alles voldeed aan de eisen voor ons eetcafeetje. Natuurlijk moest er veel gebeuren om het naar onze maatstaven aan te passen maar het was allemaal overzichtelijk en realiseerbaar.

De woonomgeving had alles waar ik van gedroomd had en de gemeente voorzag in alles wat we nodig hadden. Meerdere supermarkten,   kledingzaken    en    een    schoenenwinkel    (!), apotheek, bibliotheek, boekwinkel, banken, ziekenhuisje en zelfs een Chinees restaurant! Wat wil je als Nederlander nog meer. Natuurlijk geeft de familie nu mijn schoonzus de schuld dat wij geëmigreerd zijn, maar we hebben veel aan haar gehad in de periode dat er knopen doorgehakt moesten worden.

We  bekijken het  pand  die  week  meerdere  malen, verkennen de omgeving en praten veel met de eigenaresse en met de makelaar. De afspraak die we hadden staan voor het tweede pand annuleren we. Wij hebben het geluk dat de Nederlanders, op wiens vakantiepark wij die week verblijven, ons bij staan met raad en daad en ook aan hun adviezen hebben wij heel veel gehad. Gestuurd door deze door de wol geverfde Nederlanders, komen wij zelfs met bouwtekeningen van het pand aanzetten die de eigenaresse niet eens heeft! ‘Goh, hoe komen jullie hier aan?’

Blind van verliefdheid en vol verhalen komen we terug in Nederland en wij gaan bieden op onze grote liefde in Malung. Het is een traag proces dat ons geduld danig op de proef stelt. Onze omgeving ziet en herkent ons enthousiasme en vastberadenheid en blijkbaar gedreven door een extreme vorm van verlatingsangst, begint iedereen om ons heen langzaam een demotiverings- en ontmoedigingsbeleid.

‘Wat gaan jullie nu doen als dit niet doorgaat?’

‘Weet je eigenlijk wel dat je dan ook je boekhouding in het Zweeds moet doen?” ‘Hoe gaan jullie dat oplossen met die Zweedse winters?’

‘Weten  jullie  wel  hoe  hoog  het  aantal  zelfmoorden  is  in Scandinavië?’

‘’s Winters is het daar altijd donker en zie je zes maanden geen zonlicht’.

We zijn verbaasd en gevleid maar vooral ernstig doof voor dit soort opmerkingen.

In maart 2006 hebben wij en de verkopende partij telefonisch een akkoord. Nu nog een akkoord met een Zweedse bank. Niet geheel onbelangrijk. In april reizen we weer af naar Zweden. De laatste snipperdagen gaan eraan en we gooien de kofferbak en de tank van de auto weer vol. Gewapend met een gedegen business plan maar met een bonzend hart en knikkende knieën gaan we naar de bank. Alles hangt af van dit gesprek en het is dan ook erop of eronder. Eén bank wil namelijk niet eens met ons praten dus de overgebleven bank is nu verantwoordelijk voor onze toekomst. We moeten alle cijfers verdedigen en de prognoses onderbouwen en men vraagt ons het hemd van het lijf. Als uiteindelijk de bankdirecteur ons complimenteert met het businessplan weten we dat de hypotheek rond is. Fijn, want we zijn beiden ter plekke twee kilo afgevallen.

Hoewel we toe zijn aan een borrel, lopen we direct door naar het kantoor van de gemeente. We brengen verslag uit en Ingmar, onze steun en toeverlaat op dat moment van gemeente Malung, stuurt ons direct door naar ALMI. ALMI is een overheidsinstelling die startende ondernemers financieel helpt. Aangezien de bank niet het hele gevraagde bedrag zal verstrekken zijn we afhankelijk van nog een gulle gever. We rijden direct door naar Mora, zo’n 70 km ten noorden van Malung, om ons plan te presenteren bij ALMI. Ook deze man is erg onder de indruk van ons businessplan en zegt direct toe: ‘Alles wat de bank niet voor z’n rekening neemt, nemen wij’.

Ik kan die man wel zoenen!

Piet en ik zijn dolgelukkig en we praten de hele terugweg aan een stuk door over nieuwe stappen die we nu moeten gaan zetten. Het zijn er heel veel maar het is vooral zaak dat alles in de goede volgorde gaat. We hebben die week nog een afspraak met onze accountant in Zweden, en een afspraak met een dame van Invest in Dalarna. De schaarse resterende tijd gebruiken we deze week om te netwerken en belangrijke contacten te leggen. De overdrachtsdatum, 17 juli 2006, wordt vastgezet dus we hebben nog zo’n twee maanden om alles te regelen, hier én daar…

In Nederland gaan we verder waar we aan begonnen waren. Kamer voor kamer, kast voor kast en laatje voor laatje opruimen, weggooien, weggeven, verkopen of inpakken. Verhuizen is een reis door het verleden maar schept tegelijkertijd wel orde in je leven. Abonnementen, verzekeringen en je baan opzeggen. Douwe Egberts punten inleveren en Zweeds leren. Afscheidsfeest organiseren en alvast vrijwilligers regelen voor een verhuizing in Nederland en een verbouwing in Zweden. Tegen kost en inwoning en eeuwige roem; meer kunnen wij ze niet beloven.

In juni gaan we nog één keer voor een paar dagen naar Zweden om de laatste dingen te regelen. (let wel: elke keer als je denkt álles geregeld te hebben verzint een storend element van buitenaf er een nieuwe opdracht bij. Zelfs als je een paar jaar verder bent moeten er nog steeds ‘laatste’ dingen geregeld worden…). Bij de accountant wordt nu de BV (Aktiebolaget) opgericht, we openen bankrekeningen, bestellen alvast een betaalautomaat en openen een klantaccount bij de lokale supermarkt en bij de bouwmarkt en gaan door met netwerken en contacten leggen.

We kopen een auto (ja natuurlijk is het een Volvo) en gaan op zoek naar leveranciers voor het restaurant.

Het restaurantje dat we gekocht hebben is namelijk al jaren niet meer in bedrijf dus alles moet opnieuw opgestart worden, inclusief contacten met leveranciers.

De laatste maand in Nederland vliegt om. De dagen zijn gevuld met regelen, inpakken en afscheid nemen. Het gaat me allemaal redelijk gemakkelijk af behalve dat afscheid nemen. Ik bezit gelukkig het talent dat ik goed kan regelen en organiseren maar dat afscheid nemen …….. Ik jank mijn ogen uit mijn kop bij het meeste wat ik doe, jank bij foto’s en souvenirs die ik inpak, schiet vol als ik de laatste keer naar het strand ben geweest, brul emotioneel en vals mee bij alle Nederlandstalige liedjes die ik op de radio hoor en kan het niet droog houden als ik ‘Veel succes’ en ‘we zullen je missen’ kaarten bij de post vind. We hebben een ‘Tot ziens’ CD laten maken en deze aan onze vrienden en familie gegeven bij ons afscheidsfeest. Op deze CD staan alleen nummers die wij mooi vinden, die van toepassing zijn op onze vrienden of aansluiten bij onze levensvisie. Mijn tranen zijn op en ik ben er nu helemaal klaar voor om te emigreren.

Natuurlijk heb ik aan mijn omgeving nooit van mijn tranen verteld omdat men het misschien verkeerd uit zou kunnen leggen als ‘een verkeerde beslissing die tegen je gevoel ingaat’, maar zo was het helemaal niet. Afscheid nemen en loslaten is gewoon niet mijn ding maar als je het dan toch moet doen, doe het dan goed. En dat heb ik gedaan; bewust afscheid nemen van alles en iedereen, en wéten dat je nu voor de laatste keer bij de bakker staat voor warme bolletjes, weten dat je nooit meer zult samen werken met die aardige en lieve collega’s, realiseren dat het weer heel lang gaat duren voordat je zand van het Noordzee strand tussen je tenen zult voelen. Het afscheid van vrienden en familie wordt verzacht door de woorden: ‘Wij komen absoluut langs!’

En dat doen ze gelukkig ook in groten getale, wat ons trots, blij en bevoorrecht maakt met zulke fantastische mensen om ons heen. Piet doet de verhuizing natuurlijk zelf in z’n ‘eigen’ vrachtauto van het transportbedrijf waar hij werkt. Of beter gezegd werkte, want ook hij heeft officieel ontslag genomen. Zijn broer, mijn broer en een vriend gaan met ons mee. Het clubje wordt verdeeld over de vrachtauto en een personenauto die beide afgeladen zijn met al onze bezittingen.

Op zaterdagochtend worden we uitgezwaaid door een heus afscheidscomité. Blijkbaar wil men zich ervan overtuigen dat we ook écht weggaan. Het gevoel dat je bekruipt als je weggaat

‘volgens mij ben ik iets vergeten’, heb ik nu totaal niet. We hebben de complete inboedel mee. Nee, echt niets vergeten. Ik heb alle mensen die ik lief heb gedag gekust, mijn lief is bij me, ik ben er klaar voor.

We gaan naar Zweden!

DE EERSTE  MAAND

De dag dat we de sleutel van het pand krijgen is memorabel. Dat zijn dit soort dagen altijd wel, maar deze dag is wel heel bijzonder. Niet alleen omdat de (vorige) eigenaresse met ons mee rijdt naar de bank maar vooral ook omdat zij alles nog aan het inpakken is! De arme schat is volledig het overzicht kwijt en is als een kip zonder kop in alle ruimtes tegelijk bezig. Overal staan half ingepakte verhuisdozen en half uitgepakte keukenkastjes, bureaulades,  kledingkasten  en  ga  zo maar door. Voor ons  is het een beetje lastig te bepalen wij waar onze spullen kunnen neerzetten. Terwijl wij de vrachtwagen lossen probeert zij haar busje te laden. Maar als we iets in de kelder willen neerzetten blijken daar nog spullen van haar te staan. Als we iets in een kast willen zetten blijkt deze nog niet leeg te zijn.

Een van onze vrijwilligers, een praktisch ingesteld type, helpt haar  een  handje  en  loopt  in  no-time  de  ruimtes  door.  Hij pakt voorwerpen op en ze moet direct beslissen, meenemen, achterlaten of weggooien? Voor de duidelijkheid heeft hij ook een vuilniszak mee en een verhuisdoos. Het klinkt misschien nogal wreed of grof maar zij is heel erg blij met deze hulp.

‘Mijn’ mannen helpen haar en zetten wat meubelstukken en spullen in haar bus. Zo schiet het tenminste op maar de inhoud van de koelkast en vriezer, wat ze wel al keurig in koelboxen had klaargezet, vergeet ze mee te nemen als ze aan het einde van de dag weggaat. Wij zetten alles maar weer terug in koelkast en vriezer.

Als we drie weken verder zijn, zijn we ook drie kilo lichter en hebben we onze eerste gasten gehad. Er is de afgelopen drie weken enorm hard gewerkt door alle vrijwilligers en we liggen nu een week voor op ons schema. We hadden een maand uitgetrokken voor de verbouwing voordat we ons restaurant konden openen maar nu kunnen we dus in drie weken al gaan draaien. Gelukkig maar want het geld gaat er met bakken tegelijk uit.

Het gastenverblijf, de stuga, is helemaal verbouwd en is klaar voor verhuur. De badkamer voor de chauffeurs en gasten van de stuga is klaar, de keuken is opgeknapt en grotendeels voorzien van nieuw interieur en apparatuur en de verkoopcounter in het restaurant is een pláátje geworden. De kranten aan de muur zijn weg, er is een nieuwe lambrisering aangebracht en mooie witte platen aan de muur. Ja, ja goed gelezen: de kranten aan de muur zijn weg.

De wanden in de verkoopcounter achter de kassa waren behangen met oude kranten. Inmiddels natuurlijk helemaal vergeeld en te ranzig voor woorden. ‘Ik kreeg daar altijd hele leuke reacties op,’ had de vorige eigenaresse verteld.

Onze reactie vonden we zelf ook heel leuk: verwijderen die zooi! Ik snap wel waarom ze in Brussel hygiëneregels verzinnen; omdat er dus ondernemers zijn die het niet zo nauw nemen. Ik kan nu lekker de wanden afdoen met een soppie. De lichtbak met onze bedrijfsnaam ‘Dutch Mountain’ hangt aan de gevel te pronken en met de nieuwe buitenverlichting ziet het er uit als een sprookje.

Al bij het bekijken van dit pand hadden we direct besloten dat de naam ‘Brändans mat och kaffe stuga’, veranderd moest worden. Ik zag mezelf niet met deze bedrijfsnaam de telefoon opnemen. We wilden een naam die iedereen uit kan spreken, makkelijk te onthouden is en de lading dekt van ons concept. ‘Holland House’ ligt lekker in het gehoor maar dat durfden we toch niet aan. Aangezien ons restaurant op het hoogste punt ligt tussen Stöllet en Malung werd het Dutch Mountain. Foute naam? Misschien wel, maar wel erg doeltreffend!

Binnen is overal nieuwe verlichting en bedrading aangebracht en de stoppenkasten (we hebben er drie) zijn allemaal gemarkeerd. Het restaurant is behangen en de schilderijtjes hangen aan de muur. De buitenkant van het pand is grotendeels geschilderd en de geraniums hangen aan het terras. Sinds we hier zijn is het strálend weer, gemiddeld 25 graden en hier boven op de berg waait af en toe een verkoelend briesje dus echt heerlijk om te werken en ’s avonds genieten we van de zonsondergang.

Het verbouwen met alle vrijwilligers uit Nederland was sowieso genieten. Heerlijk om die mensen nog even om ons heen te hebben en het was gewoon erg gezellig. Elke ochtend eerst koffie drinken op het terras en genieten van het prachtige uitzicht en genieten van de stilte en de rust. Pas bij de tweede pot koffie gingen we ontbijten. En elke middag hadden we een biertje verdiend. En dan maar weer genieten van het mooie weer en het mooie uitzicht. Ja, ja, we genieten ons gek! Het klinkt een beetje alsof we hier met z’n allen vakantie vieren maar tussen het genieten door ligt het werktempo ontzettend hoog. Bovendien zijn de dagen in juli erg lang in Zweden en die worden dan ook ten volle benut. Dagen dat we tot na half tien ’s avonds aan het werk zijn, zijn geen uitzonderingen.

Oké, er waren ook wat tegenvallertjes want het is tenslotte niet altijd  feest.  De  oude  Volvo, de  zogenaamde  kattenrug, stond nog in de garage en was nog niet weggehaald door de ex van de eigenaresse. Deze auto is niet ons eigendom en dus mogen we er niet aankomen maar het kreng staat ongelofelijk in de weg. Het is een beetje een lastige kwestie omdat wij geen contactgegevens hebben van deze ex en beide dames, want dat zijn het, zijn niet meer met elkaar ‘on speaking terms’.

Wat ook erg vervelend is, is het feit dat de wasmachine de verhuizing niet heeft overleefd dus we moesten aan een nieuwe. Tip voor iedereen die een wasmachine wil verhuizen: zet de printplaat vast. Het is weliswaar geen drama maar wel weer extra kosten. Het was dan wel weer kostenbesparend toen we tijdens de eerste week een hele dag zonder stroom hebben gezeten. Ander bijkomend voordeel van een stroomstoring is dat nu het pand helemaal geschilderd is. Ook heb ik me nu telefonisch door de Zweedse spraakcomputer van het elektriciteitsbedrijf moeten worstelen, en dat is gelukt. Bovendien hebben deze maand ook nog twee vriezers de geest gegeven. Daar moest dus ook op stel en sprong nieuwe voor komen. Maar ja, je verzint het toch niet dat als je een restaurant (of wat dan ook koopt) dat de apparatuur het niet doet. Misschien ben ik wel erg naïef maar als je een tweede hands auto koopt vraag je toch ook niet:

‘Eh,...doen de remmen het eigenlijk wel?’

Ondertussen hebben we wel internet maar ik kan maar geen wijs worden uit het e-mail verhaal. Dit blijft voor mij dus erg omslachtig maar ook dit probleem ga ik oplossen hoor.

Omdat alle werkzaamheden zo ver gevorderd zijn hebben we besloten om maar open te gaan. Weliswaar met een aangepaste kaart maar wel ruim een week eerder dan gepland en het is natuurlijk erg spannend. Onze magazijnen zijn voorzien van een basis voorraad en de leverancier heeft al afgeleverd dus dan maar open…….We zijn alle twee erg nerveus en durven eigenlijk niet zo goed het bordje ‘stängt’ weg te halen. We halen diep adem, wensen elkaar geluk en we gaan ervoor. Met een knoop in mijn maag maar wel zielsgelukkig sta ik onze eerst gast te woord en we ontploften natuurlijk alle twee van trots toen hij zei dat hij heerlijk had gegeten en ook nog fooi gaf! Hetzelfde verhaal met de tweede klant en dan kan onze dag niet meer stuk.

NOG EVEN WENNEN

Toen ik er eenmaal rustig voor ging zitten werd het e-mail probleem opgelost. Internet had ik snel aan de praat maar wilde ‘even snel’ of even tussendoor de e-mailadressen activeren. Zo werkt dat natuurlijk niet. Ik heb me nu systematisch door de Zweedse Telia bruksanvisning geworsteld en toen lukte het. De hotmail account kan dus aan de kant en sinds vandaag hebben we ook een Zweeds mobiel nummer en daar zijn we ook blij mee. Piet en ik proberen te wennen aan ons nieuwe ritme maar het voelt nog niet als werken. In alle opzichten voelt het nog steeds een beetje als vakantie. Komt natuurlijk onder andere omdat Zweden de afgelopen twintig jaar ons vakantieland was. Bovendien ben ik nog steeds elke ochtend ondersteboven van het uitzicht. Het eerste wat ik ’s ochtends doe nadat ik het koffiezetapparaat heb aangezet, is het terras oplopen en het uitzicht bewonderen. Nog steeds die verbazing maar nog niet het echte besef dat ik dit de komende jaren gewoon kan zien. ‘Je gaat hier niet weg, het is geen vakantie en het uitzicht blijft. Het is van jou.’ Maar ik geloof nooit dat ik het uitzicht ooit gewoon ga vinden. Daar is het veel te bijzonder voor en bovendien is het geen dag hetzelfde.

Het eerste weekend van augustus kwam een oud-collega met vrouw en kind gezellig logeren. De familie stond op een camping op Öland, een eiland in zuid Zweden, en dachten:‘Ach we zijn toch in de buurt, we kunnen wel even langs gaan bij Piet en Astrid’. Hij is een oud-collega van Piet en we merken toch wel dat chauffeurs echt de instelling hebben van ‘we rijden er even heen’. Mensen uit een andere beroepstak vinden Zweden nog steeds een heel ver land. Maar goed, het was net het eerste weekend dat we open waren dus zij hebben zich nuttig kunnen maken. Laten we eerlijk zijn; er is de eerste drie weken enorm hard gewerkt door de vrijwilligers en er zijn bergen werk verzet maar er blijft nog zoveel over wat gedaan moet worden. Dus de logee heeft de vloer van het gastenverblijf gelakt en Piet heeft samen met zijn collega al het hout gesorteerd en de oude garage helemaal opgeruimd. Hun zoontje van al ruim drie jaar oud, heeft mij gezellig geholpen in het restaurant. Hij bleef maar achter mij aanhobbelen. ‘Wa ga je doehoen’, dus het was een beetje me and my shadow.

Een week later kwam de eerste betaalde gast voor het gastenverblijf en ‘s avonds stond Ante, onze vriend uit Umeå, Noord-Zweden, plotseling voor de deur. Dat was écht een enorme verassing. Natuurlijk bleef hij ook slapen en hadden we weer volle bak. Erg gezellig, maar de volgende dag moesten we weer afscheid nemen en dat went nooit. Piet en ik hebben dan echt last van het ‘lege nest syndroom’ en we zijn dan een hele dag van de rel. Als je voorheen ‘doei’ zei tegen iemand in Nederland was dat geen afscheid nemen terwijl je in sommige gevallen ook niet wist wanneer je diegene weer zou zien. Soms duurde het inderdaad een aantal maanden voordat je iemand weer zag maar je stond er niet bij stil. Nu weet je zeker dat je iemand heel lang niet gaat zien en dat voelt vooralsnog niet lekker. Wie weet gaan we er ooit aan wennen of leren wij ermee omgaan.

Afgelopen zaterdag kwam er nog een verassing voor mijn eega: er stond wéér een oud collega op de stoep, maar dit was iemand waar hij ongeveer tien jaar geleden nog mee gewerkt heeft. Deze man woont nu in Noorwegen en heeft drieënhalf uur uur in de auto gezeten om bij ons koffie te drinken en een pistoletje Oude Beemster te eten. En daarna weer drieënhalf uur terug gereden. Dat vonden we wel stijl hebben. Piet had hem al ontmoet op de boot tijdens onze emigratie. We hebben ons toen al lopen verbazen over het feit dat de wereld af en toe nog kleiner is dan een oliebol. We hebben gelijk maar adressen uitgewisseld. Hebben wij eerdaags een mooi ritje naar Noorwegen.

We overwegen trouwens om ‘s nachts een infrarood camera te plaatsen met bewegingsmelder. We hebben namelijk, de eerste week al, een half aangevreten vogel in de achtertuin gevonden. Die keer dat we de vuilniszakken per ongeluk buiten hebben laten staan, waren ze helemaal opengereten en dat was niet het werk van een kat. Vorige week vond ik een eekhoornstaart in de tuin… (zonder eekhoorn) Aangezien dit allerlei zaken zijn die wij (nog) niet gewend zijn, ben ik wel heel benieuwd wat er ‘s nachts allemaal in onze tuin gebeurt.

Vorige week heb ik mijn eerste Zweedse brief geschreven naar Vägverket, de Zweedse Verkeer en Waterstaat, dit in verband met de aanduiding langs de weg. Er staan officiële verkeersbor- den langs de E45 met symbolen voor parkeer- en picknick- plaatsen. Het symbool voor restaurant is echter afgedekt omdat het restaurant tenslotte al jaren dicht was, en natuurlijk willen wij dit symbooltje weer zichtbaar hebben. Het is dus best de moeite waard om te zitten zweten op zo’n Zweedse brief. En wat denk je? Maandagmiddag waren alle bordjes langs de weg met het restaurant symbool open!

Weer een overwinninkje. We zijn wel erg benieuwd hoeveel effect dat heeft want het is nog erg rustig met klanten.

We hebben wel aanloop maar hier kan de kachel niet van branden. O ja, als we het toch over kachels hebben, we hebben gisteren nog tien kuub hout besteld voor de winter. We waren aangenaam verrast dat dat ook direct gisteravond nog werd afgeleverd. Zelf denk ik dat zo’n snelle levering ook voorkomt uit nieuwsgierigheid.

‘Oh ja? Nieuwe eigenaars in dat restaurant? Oh Nederlanders? Nou, dan rij ik er vanavond nog wel even heen.’ Zo gaan die dingen toch? Nu ligt er dus tien kuub hout in de achtertuin, dat nog opgestapeld moet worden in de oude garage. Gelukkig komen twee vrienden volgende week om onze motors te brengen; kunnen ze mooi een handje helpen.

Alf,  één  van  onze  part-time  buurmannen,  had  ons  advies gegeven waar we het beste en het goedkoopst ons haardhout konden bestellen. Alf is sowieso een goede steun geweest tijdens onze eerste weken hier. Waanzinnig voordeel is dat hij heel erg goed Engels spreekt en het daarmee voor ons wat makkelijker maakt. Het knappe van Alf is, dat hij dingen noemt waar wij iets aan hebben zonder dat het ongevraagd advies is en zonder een betweter te zijn. Dit in tegenstelling tot menig ander die botweg roept: ‘Je moet dit of dat gaan verkopen’. ‘Dat moet je anders aanpakken’. ‘Daar moet je achteraan gaan’. Alf daarentegen zegt: ‘Ik weet een adres waar ze goed en droog haardhout hebben, voor een hele goede prijs’.

En dan is het aan ons om daarop te reageren.

Dat van die part-time buren zal ik even uitleggen. Achter ons restaurant loopt een klein weggetje waar drie huizen en een slachthuis staan. Het slachthuis is van een jachtvereniging en wordt vooral gebruikt tijdens de elandenjacht in oktober. De drie huizen worden niet permanent bewoond maar zo nu en dan. Eén huis is van een man in Stockholm die dit huis als vakantiewoning gebruikt. Hij is hier maar drie of vier weken in een jaar. Het laatste huis is van een ouder echtpaar dat in Malung woont. Zij werkt nog maar hij is al gepensioneerd en komt om de twee, drie dagen om z’n schaapjes te voeren en alleen tijdens hun zomervakantie blijven ze hier slapen en héél soms een weekendje. Buurman Alf heeft hier ook een huis maar woont in Malung. Aangezien zijn huwelijk nogal rommelt is hij hier iets vaker om de nacht door te brengen.