VAN  VAKANTIE TOT  EMIGRATIE

De aantrekkingskracht van  Zweden

Van  vakantie tot emigratie
De aantrekkingskracht van  Zweden

Heiko Leugs

ISBN  978  94 61851  215  paperback
ISBN  978  94 61851  222  ebook

2e druk  februari 2014

Vormgeving: Eric  Jan  van  Dorp
Redactie: Anneke Koorn
Fotografie: Joke  Leugs

VanDorp Uitgevers/Uitgeverij Grenzenloos
Postbus 42
3956  ZR   LEERSUM
info@vandorp.net
www.vandorp.net

Kijk  voor  meer  emigratieboeken op www.emigratieboek.nl

Copyright©2014 VanDorp Uitgevers (deze  uitgave)
Copyright©2014 schrijver

Niets  uit deze  uitgave mag  worden vermenigvuldigd
in welke  vorm  dan  ook  zonder uitdrukkelijke en
schriftelijke toestemming van  de uitgever.

Heiko Leugs

Van vakantie tot

emigratie

DE AANTREKKINGSKRACHT VAN ZWEDEN

UITGEVERIJ GRENZENLOOS

VOORWOORD

Al vele jaren achtereen trekken wij vanuit Noord-Nederland één tot drie keer per jaar richting Zweden voor een korte vakantie. Alle seizoenen hebben we inmiddels meegemaakt en zo hebben we ontdekt dat elk seizoen (årstid) z’n charme heeft.

’s Winters (vinter) veel sneeuw, een heerlijk zonnetje en prachtige strakblauwe luchten. In het voorjaar de frisgroene blaadjes die in heel korte tijd openspringen. De natuur is in de lente (vår) ongeveer drie weken later dan in Nederland, maar haalt die tijd wel weer in voordat de zomer losbarst. ’s Zomers (sommar) wandelend  over  de  paden  in  het  bos  de  heerlijke  vruchten etend,  zoals  bosbessen  en  wilde  aardbeien. En  natuurlijk  in de  herfst  (höst)  de  schitterende  kleuren  rood,  geel  en  bruin van de loofbomen, in combinatie met de groene kleuren van de naaldbomen. En niet te vergeten: de gratis cantharellen en andere eetbare paddenstoelen die je dan overal in het bos kunt vinden.

Wij zijn “besmet” geraakt met het Zweden virus door onze oud- buren. Zij hebben zich daar permanent gevestigd, nadat ze zo‘n

16 jaar lang hun vakanties hadden doorgebracht in Zuid-Zweden. Zo langzamerhand zijn wij meer en meer gaan begrijpen wat hen er toe bewoog om naar dat grote land te verhuizen. Het land met de uitgestrekte bossen, de duizenden meren, de rotsen, de houten huizen met verschillende kleuren en natuurlijk de ontelbare elanden, vossen en herten. Dat, én de rust die het landschap uitstraalt, maar ook de inwoners zelf, hebben er voor gezorgd dat Zweden een bijzonder plekje in ons hart heeft gekregen. Onze jaarlijkse vakantiebestemming is dan ook steevast het Scandinavische Zweden.

Inmiddels  weten  we  het  nu  zeker:  we  willen  in  Zweden wonen en werken. Ons doel is om over twee tot drie jaar goed voorbereid te kunnen emigreren. Dat vergt de nodige planning en voorbereiding. Dit komt, naast de beleefde avonturen tijdens de reizen naar Zweden, in dit boek verder aan de orde.

Via de website www.emigratieboek.nl hebben we ondertussen alle boeken van Nederlanders die naar Zweden zijn geëmigreerd en hun verhaal aan het papier hebben toevertrouwd, besteld en met veel plezier gelezen. Het is heel boeiend om te lezen hoe het anderen is vergaan.

Wat mij opvalt is dat er veel boeken zijn over de belevenissen van geëmigreerde Nederlanders in Zweden. Wat ik (persoonlijk) mis is een boek over de voorgeschiedenis. Hoe kom je tot zo’n besluit en wat gaat er dan vervolgens allemaal op je afkomen? Juist dat proces heb ik getracht te beschrijven in dit boek. Het verhaalt op een luchtige manier onze ervaringen en het moment dat de knop voor ons om ging.

Ten slotte bevat het informatie over hoe we ons verder voorbereiden op de emigratie.

Ik wens u veel leesplezier! 

Heiko Leugs

DE  VOORBEREIDINGEN

Hoera! We gaan weer naar Zweden. Is het nu de 15e of al de 16e keer? Maakt niet uit, het vooruitzicht stemt ons vrolijk, want een vakantie in Zweden doet ons altijd goed. Een week vrij van het werk, dus geen agenda, geen klok, geen opdrachten en geen verplichtingen. In plaats daarvan genieten van volledige vrijheid en ruimte, stilte, prachtige natuur en de in verschillende kleuren geverfde huizen, die de dorpjes sprookjesachtig maken. Alles mag, niets moet!

Novasol is een organisatie waar je een groot aanbod hebt aan vakantiehuisjes, onder andere in Scandinavië. Via hun website zoeken we een woning uit en reserveren die online. De huur- prijzen verschillen erg en we waken er voor om het niet te duur te maken. We houden er rekening mee dat er extra kosten bij komen. Zoals de overtocht met de boot, die inmiddels rond 265 euro (2013) kost voor een retourtje. En de kosten achteraf van het gebruikte aantal kilowatts aan elektriciteit. Bij de keuze van een huisje letten we met name op de kwaliteit van het sanitair. Een “normale” wc vinden we daarbij de belangrijkste voorwaarde. In enkele huizen vind je namelijk nog een “droog toilet”, oftewel een wc zónder waterspoeling. We hoeven geen luxe, maar er zijn grenzen. Verder is een nette keuken, het kunnen meebrengen van de hond en uiteraard de omgeving, van belang.

Onze bestemming is steevast het landsdeel Småland. Vanaf de boot (Helsingborg, Zweden) rijden we drie uur richting het noorden  en  dan  zitten  we  nog  altijd  in  Zuid-Zweden,  maar wel in de prachtige natuur. Veel bossen, redelijk heuvelachtig (fietsen zal op enkele plaatsen zwaar zijn), veel rotsen en heel veel meertjes met veel vis. Voor de liefhebber van de vissport is Zweden ook een waar paradijs. Zelf hebben wij niet het geduld om zo lang stil te zitten. Zijn wij te druk? In Småland zijn ook voldoende toeristische attracties en bezienswaardigheden. Wij gaan er voornamelijk heen voor het wandelen met de hond. Heerlijk slenteren in de natuur, met veel “Kijk daar eens!”- momenten. Veel foto’s maken, niet te zuinig, want beter tien te veel, dan één te weinig. Het grote voordeel van het huidige digitaal fotograferen is immers dat je in alle rust de beelden later kunt bekijken en sorteren. Te veel van één punt? Dan gewoon een paar weggooien. Simpel!

Uiteraard gaan we, inmiddels traditiegetrouw, op bezoek bij onze oud-buren. Zij wonen er nu al weer ruim tien jaar en hebben er zeer zeker nog geen seconde spijt van gehad. Onder hun bezielende begeleiding hebben wij veel mooie routes gewandeld en gereden. Het voelt voor ons zo langzamerhand al als een vertrouwde omgeving. Het klinkt misschien vreemd, maar als we Småland binnen rijden voelt het alsof er een warme, beschermende deken over onze schouders wordt gelegd.

De provincie biedt veel natuurschoon. Het is er niet vlak, maar heuvelachtig. En terwijl je ongemerkt ineens heel hoog blijkt te rijden, kun je genieten van magnifieke vergezichten. Hoeveel foto’s we daarvan al gemaakt hebben… Een bijkomend voordeel is, dat deze provincie nog steeds Zuid-Zweden is en daarmee nét in een dag aan te rijden is. Althans vanuit Noord-Nederland. Wij ervaren dat als een groot voordeel, zeker omdat we vaak slechts een weekje gaan en dan is één dag reizen meer dan genoeg.

Onze hond gaat sinds een aantal jaren ook mee. En dat vereist enige voorbereiding. Volgens de verzamelde informatie moet elke hond die Zweden binnenkomt ten eerste een heus paspoort hebben. Hieruit moet blijken, wanneer hij is ingeënt voor rabiës en dat er nog werkzame antistoffen in het lichaam zitten. Dit moet  weer  blijken  uit  een  recent  bloedonderzoek.  De  uitslag van dat onderzoek moet op verzoek getoond kunnen worden, dus niet vergeten mee te nemen! De hond moet een wormkuur gehad hebben, maximaal tien dagen voor het vertrek én hij moet gechipt zijn. Let hierbij op de soort chip, want niet iedere soort is door de Zweedse douane uit te lezen.

En dan voor ons zelf alles inpakken. Het zal iedere vakantieganger bekend in de oren klinken: “Wat moet er mee?” In het begin doe je het uit je hoofd, maar dan blijkt een aantal keren, dat je iets belangrijks bent vergeten. “Even noteren, zodat we dit het volgend  jaar  zeker  meenemen”. Thuis op een kladpapiertje geschreven, ergens neergelegd en de volgende vakantie … vergeten… Daarna maakten we een “professionele” lijst. Van paspoort tot blikopener, van termo-ondergoed tot wasknijpers: alles staat erop. Deze lijst staat nu in de computer. Een kwestie van aankruisen wat we al gepakt hebben. En tóch wordt hij nog bijna elk jaar weer met kleinigheidjes aangevuld. Wel kunnen we er ondertussen (bijna) blindelings op vertrouwen. Als we alles meenemen wat daar op staat, hoeven we ons geen zorgen te maken dat we ons niet zouden kunnen redden. Tenslotte kunnen we ook nog altijd improviseren.

Voor vertrek de tijdschakelaars geprogrammeerd (check √);

briefje klaargelegd voor de buurvrouw, die voor de  planten en de post zorgt (check √);

benzinetank vol (check √);

paspoorten mee (check √);

visa kaart mee (check √);

flesjes wijn mee (check √):

…… rijden maar!

HOE  HET  ALLEMAAL BEGON

In 1996 verhuisden wij naar het kleine, maar zeer gezellige en complete dorp Onstwedde in Oost-Groningen. Ik had namelijk voor een baan gekozen in dat dorp. We kochten daar  een nieuw te bouwen traditionele Hollandse twee-onder-een-kap-woning, gelegen in een nieuwe wijk aan de rand van het dorp. Ons huis was het laatste huis in de straat, gelegen naast het weiland. Heerlijk die ruimte. We kwamen uit Hoogezand-Sappemeer, waar we in een drukke straat woonden en veel buren om ons heen hadden. Dat heeft ook zijn charme, maar kon niet op tegen dit verkregen ruime uitzicht.

Een jaar later werd er op de kavel naast ons een Zweedse woning gebouwd. Het was de eerste Zweedse woning in het dorp, daarmee bijzonder en dus volgden we de bouw nauwlettend en kritisch. Een huis volledig van hout in ons dorp met ons klimaat: dat wordt jaarlijks schilderen! Wie zal daar gaan wonen?

Het werd een groot huis, geschilderd in de kleur geel met bijna rondom een houten veranda, zodat je zo’n beetje aan alle kanten om het huis heen kon lopen. Nadat de bouw was afgerond kregen we  nieuwe  buren, afkomstig  uit  de  Betuwe.  Aardige  mensen met een Berner Sennen hond (Björn). Ze hadden een grote donderblauwe Volvo als vervoermiddel. Het plaatje klopte dus: een houten Zweedse woning, een hond die de Zweedse naam Björn (betekent: beer) had en ze reden in een Zweeds automerk.

We maakten uitgebreid kennis en zij vertelden ons heel enthousiast dat ze in Zweden een huis hadden dat minstens twee keer zo groot was en waar ze regelmatig verbleven. Zij gingen al heel veel jaren op vakantie naar Zweden en konden, nu ze beiden gepensioneerd waren, langere periodes daar verblijven. Ze waren vanuit de Betuwe verhuisd naar het hoge noorden, omdat vanaf Oost-Groningen de afstand naar Zweden een stuk kleiner is. Hun reistijd werd met ongeveer drie uur verkort. Vanaf Onstwedde naar Hullaryd, hun tweede woonplaats, was het nu nog “slechts” elf uur reizen. Aantal te rijden kilometers  925, de tussentijdse stops en twee keer met de boot maakt een totale reistijd van elf uur. Op het moment dat ze het huis in Onstwedde kochten durfden ze de stap nog niet te maken om definitief in Zweden te gaan wonen. Dat zou echter lang meer duren.

Het huis werd prachtig en ook de tuin werd heel mooi aangelegd met een grote vijver, een overdekt terrasje en een grasbankje met daarop aardbeiplantjes. Het idee was om op het bankje van gras te kunnen zitten en tegelijkertijd lekkere aardbeien te kunnen eten. Heel origineel. Op de ruime veranda kwamen attributen te staan die je meteen meenamen in Zweedse sfeer. Gezellig, warm en welkom.

Op een gegeven moment, nadat ze het huis en de tuin in Onstwedde volledig hadden ingericht, was het weer zo ver: ze gingen voor drie maanden naar hun huis in Hullaryd. Omdat wij op dat moment hun enige buren waren vroegen ze ons of wij de plantjes zouden willen verzorgen, de tuin konden bijhouden, de post wilden bijhouden en alles een beetje in de gaten konden houden. Natuurlijk geen probleem of moeite. Steeds vertrokken ze  voor  drie  maanden  naar  Zweden  en  moesten  dan    terug omdat ze niet langer dan drie maanden aaneensluitend in het buitenland mochten verblijven. Maar ook om in Nederland even de (financiële) zaken weer te regelen.

Er ontstond een vriendschap en ook als zij in Zweden waren was er regelmatig contact tussen Onstwedde en Hullaryd. Zowel via de telefoon als via de mail. Niet alleen om even te weten hoe het ging, maar ook als er bijvoorbeeld een “bijzonder” poststuk was gekomen. We kregen vaak ansichtkaartjes van ze, met prachtige foto’s van de omgeving erop. Eenmaal weer thuis, deelden zij hun verhalen met ons met een enthousiasme waar je “U” tegen zegt. Eigenlijk waren we soms een beetje sceptisch. “Zo mooi als zij het allemaal voordeden kon het toch niet zijn?”

Toch logen de foto’s er niet om en onze interesse werd steeds meer gewekt: we werden eigenlijk super nieuwsgierig. Toch boekten we de eerstvolgende vakantie nog naar Oostenrijk.