De Bezoekers & andere SF-verhalen

De Bezoekers & andere SF-verhalen

Hans Mantel

ISBN 978 94 61850 744

Ook beschikbaar als eBook

1e druk april 2015

Omslag illustratie: Sander van Zijl - www.sandervanzijl.nl

Omslagontwerp: Eric Jan van Dorp

Uitgeverij Village een imprint van VanDorp Uitgevers

Postbus 42

3956 ZR LEERSUM

info@vandorp.net / www.vandorp.net

Copyright © 2015 VanDorp Uitgevers (deze uitgave)

Copyright © 2015 Hans Mantel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hans Mantel

DE BEZOEKERS
& andere SF-verhalen

UITGEVERIJ VILLAGE

Over de auteur Hans Mantel

Na zijn succesvolle thriller De onthoofde stad (bekroond met de eReader Award 2011 voor het best verkochte eBook van Nederland), verraste auteur Hans Mantel zijn lezers met het boeiende verhaal De ongenode gast, waarmee hij succesvol een zijstap richting science-fiction deed.

Voortbordurend op deze ingeslagen weg publiceerde Mantel diverse korte verhalen die elk als eBook werden uitgegeven en nu op veler verzoek gebundeld zijn.

Hans Mantel heeft een lange carrière achter de rug als journalist, tekstschrijver en reclamemaker. Als vertaler heeft hij een fors aantal (veelal) misdaadromans op zijn naam staan.

Lees ook:

- De onthoofde stad (9789461850522)

- De ongenode gast (9789461850058)

De Bezoekers

We schrijven 21 juli 2041, de dag waarop ons wereldbeeld voorgoed zou veranderen.

Niemand had het luchtschip zien komen. Geen sterveling.

Dat was vreemd want het was prachtig helder weer. Het zicht werd niet vertroebeld door mist of bewolking. Integendeel, de weersomstandigheden boden een onbelemmerd uitzicht op de strakblauwe hemel.

Maar ineens was het er. Onopgemerkt was het de aarde genaderd, geluidloos en ongezien en dat terwijl in een stad met meer dan een miljoen inwoners er op elk moment van de dag wel mensen zijn die, om wat voor reden dan ook, naar de hemel kijken.

Maar nee, niemand had het zien komen.

En nu hing het schip roerloos op zo’n duizend meter hoogte boven de rand van de stad. Het had enigszins de vorm van een hoefijzer, het was blauwgrijs van kleur en er ging een onmiskenbare dreiging van uit.

Geen van de toeschouwers had ooit een ruimteschip gezien en toch besefte iedereen bij de eerste aanblik dat dit iets buitenaards was. Dat was ook het bedreigende. Maar toen het schip geen aanstalten maakte om te dalen sloeg de aanvankelijke paniekstemming al vlug om in nieuwsgierigheid.

De legertop daarentegen was in rep en roer want de nadering van het ruimteschip was ook niet opgemerkt door het SDS, het Spacewatch & Defence System, het peperdure, wereldomspannende en onfeilbaar geachte netwerk van met laserkanonnen bewapende bewakingssatellieten waarmee, naar werd beweerd, zelfs ruimteobjecten ter grootte van een regenton konden worden opgespoord en zonodig vernietigd.

Het feit dat het ruimteschip de aarde onopgemerkt was genaderd werd door de legerleiding dan ook uitgelegd als een aanwijzing dat het niet veel goeds in de zin had.

Terwijl televisieploegen zich een weg baanden door de snel aangroeiende menigte toeschouwers, nam de legerleiding het besluit een aantal gevechtshelikopters in te zetten die de opdracht kregen het luchtschip onder schot te houden en te trachten via de radio of anderszins contact te zoeken met de bemanning. Tegelijkertijd werden vanaf de dichtstbijzijnde legerplaats verrijdbare raketinstallaties aangevoerd evenals een detachement zwaarbewapende grondtroepen.

Binnen enkele uren had het leger de indringers volledig onder schot.

Bij het geringste blijk van vijandigheid zou het ruimteschip tot stof worden verpulverd.

Een gebied van enkele vierkante kilometers werd tijdelijk tot militair terrein verklaard en ordetroepen met geluidswagens bevalen iedereen het gebied terstond te verlaten. Ook de heftig protesterende tv-ploegen.

Het ruimteschip gaf intussen taal noch teken. De helikopters cirkelden er op een afstand van enkele honderden meters omheen.

Het leken nietige insecten in vergelijking met het roerloze gevaarte, waarvan de enorme afmetingen nu pas duidelijk werden.

Via de radio werden op allerlei frequenties onophoudelijk oproepen gedaan aan de bemanning van het schip om zich bekend te maken. Computers werden ingeschakeld om contact te zoeken met de robotbesturing voor het geval het ruimteschip onbemand zou zijn.

Niets hielp. Het schip zweeg als het graf.

In de commandopost van het leger was de spanning langzamerhand te snijden. Sinds de militairen hun posten ingenomen hadden waren er ruim vier uren verstreken. Sommige commandanten vonden dat er nu lang genoeg goede wil was getoond en dat de bemanning nu te verstaan moest worden gegeven dat ze zich bekend moest maken of dat er anders geweld zou worden gebruikt. Anderen daarentegen waren van mening dat, zolang het ruimteschip geen direct gevaar opleverde, doorgegaan moest worden met contact zoeken.

Juist toen de haviken de overhand begonnen te krijgen en een plan de campagne werd opgesteld om het ruimteschip tot dalen te dwingen, maakte een van de helikopterpiloten contact.

Juist toen er even radiostilte was hoorde hij plotseling een soort gezoem gevolgd door een stem die duidelijk niet afkomstig was van een levend wezen.

‘Hier spreekt Zoyd, leider van het onderzoeksproject Terra. Wij verzoeken toestemming om uw planeet te bezoeken.’

De robot drukte zich uit in een onwennig soort Engels maar was goed te verstaan.

De helikopterpiloot drukte zijn zendknop in: ‘Wat is het doel van uw bezoek?’

Het antwoord liet niet op zich wachten. Eerst weer dat gezoem en toen de metaalachtige stem: ‘Wij willen kennis maken met de bewoners van uw planeet.’

De squadron leader overlegde kort met de commandopost op de grond. Overste Jim Clark, als bevelvoerend officier, overwoog de situatie. Blijkbaar wilden de bezoekers landen en eenmaal op de grond was het ruimteschip kwetsbaarder dan in de lucht.

‘Verzoek toegestaan mits de bemanning ongewapend is.’

De helikopterpiloot gaf de boodschap door. Enkele seconden gebeurde er niets. Toen zei de stem: ‘Wat bedoelt u met ongewapend?’

De heli-piloot keek verbaasd naar de waarnemer naast hem en zei: ‘Het is de bedoeling dat u geen aanvals- of verdedigingswapens draagt.’

Het antwoord was kort. ‘Dat soort wapens is ons onbekend.’ Direct daarna werd de verbinding verbroken.

Beneden trachtten de soldaten in spanning op de landing van het ruimteschip. Iedereen was op alles voorbereid. Er gebeurde echter niets. Het ruimteschip bleef onbeweeglijk op zijn plaats.

Juist toen werd overwogen om weer radiocontact te zoeken gebeurde er iets. Turend door hun verrekijkers zagen de officieren aan de onderzijde van het ruimteschip een ronde opening verschijnen.

Onmiddellijk daarna flitste een lichtbundel van zeker vier of vijf meter diameter naar de aarde. Het licht was blauwachtig en vanaf de buik van het ruimteschip tot op de grond was de bundel overal even breed en zuiver rond.

Van beneden af gezien leek het net of het ruimteschip op een hoge zuil rustte.

‘Er komt iets naar beneden’, zei een van de officieren.

Vanuit het ruimteschip daalde een zilverkleurige cilinder door de lichttunnel naar beneden.

Het toestel had ongeveer dezelfde diameter als de lichttunnel die klaarblijkelijk als liftschacht diende.Toen de cilinder de grond had bereikt en zachtjes tot stilstand was gekomen, flitste de lichttunnel uit.

Op aanwijzing van hun commandant naderden enkele tientallen soldaten van diverse kanten de cilinder tot op enkele tientallen meters en brachten hun automatische wapens in de aanslag.

De peilwagen meldde dat er geen straling gemeten werd.

De scherpschutters hoefden niet lang te wachten. In de wand van de cilinder verscheen een opening waardoor drie wezens naar buiten traden. Zodra ze voet op de aarde hadden gezet sloot de uitgang zich naadloos achter hen en de cilinder zag er uit alsof er nooit een opening was geweest.

De wezens waren ongeveer anderhalve meter lang, een kop kleiner dan de gemiddelde lengte van de mens, en stonden op twee benen die in proportie tot hun lichaam tamelijk kort leken. Hun armen, net als hun benen dunner dan bij ons, waren lang. Hun handen, of iets dat daarop leek, reikten tot hun knieën. Hun hoofd was bijna tweemaal zo groot als bij de mens en langgerekt van model. Het had enigszins de vorm van een omgekeerde driehoek.

Het opvallendst aan hun verschijning waren de ogen. Ze waren amandelvormig, donker bijna zwart van kleur en per stuk zo groot als een hand.

Het gaf de wezens iets insectachtigs. Op de plaats van de neus waren twee spleetachtige openingen zichtbaar. Een mond was nauwelijks te zien. Ze waren gekleed in zilvergrijze nauwsluitende pakken die hen als een strakke huid omsloten. Een van de wezens droeg een voorwerp van donker, dofglanzend metaal dat er uit zag als een gereedschapskoffertje.

Minutenlang gebeurde er niets. De soldaten hielden hun wapens onafgebroken op de vreemde bezoekers gericht, klaar om bij de minste dreiging van gevaar een hagel van vuur af te geven. op.

De wezens namen ogenschijnlijk kalm de omgeving in zich Overste Clark hield zijn blik onafgebroken gericht op het apparaat dat de bezoekers bij zich hadden. Als er gevaar dreigde dan moest het daarvan komen. Hij voelde een zweetdruppel over zijn wang lopen.

Hij stond op uit zijn geknielde houding en draaide zich om naar zijn manschappen.

‘Mannen, uiterste concentratie. Ik ga erop af. Zorg voor rugdekking.’

Met zijn hand op de geopende holster van zijn pistool liep hij langzaam op de bezoekers toe. Daar bleef hij staan en stak als groet een arm omhoog.

‘Mijn naam is Jim Clark, commandant van deze eenheid. Ik heb de eer u te groeten.’

De bezoeker die het apparaat droeg beantwoordde de groet op dezelfde wijze en bracht een eigenaardig gezoem ten gehore.

Enkele seconden later klonk een metaalachtige stem uit het toestel dat hij droeg. ‘Mijn naam is Zoyd en dit zijn mijn metgezellen Xarr en Qualq. Wij komen van de planeet Thyrosz en bezoeken u om kennis te maken met uw planeet en zijn bewoners.’

Clark slaakte een zucht van opluchting. Het toestel was blijkbaar een vertaalcomputer en de drie vreemdelingen waren zo te zien inderdaad ongewapend.

‘Dan heet ik u welkom op onze planeet.’

Op dat moment werd Clark’s aandacht getrokken door kabaal in de verte. Het waren de radio- en tv-ploegen die door de afzetting gebroken waren en nu in colonne de smalle landweg opkwamen naar het terrein waar de soldaten nog altijd met hun wapens in de aanslag lagen.

Clark gaf een luitenant opdracht de soldaten aan de rand van het terrein te posteren en de colonne daar tegen te houden.

Van daaraf kon, wat hem betreft, gefilmd worden. ‘Maar, denk er om, geen verslaggevers op het terrein.’

Hij wendde zich weer tot de bezoekers. ‘Neemt u mij niet kwalijk maar ik moest even maatregelen nemen om de nieuwsgierige menigte op een afstand te houden. Iedereen wil u natuurlijk zien.’

Zoyd, die de naderende auto’s gadesloeg, draaide bedaard zijn hoofd in Clark’s richting. Weer klonk dat gezoem, gevolgd door de robotstem: ‘Mijn opdracht is te spreken met uw leiders. Kunt u mij daarmee in contact brengen?’

Clark knikte. Hij wist zich het middelpunt van een volstrekt unieke gebeurtenis.

Zijn stem klonk plechtig, ontroerd bijna. ‘Ik zal het nodige ondernemen om uw verlangen over te brengen aan de daarvoor in aanmerking komende autoriteiten.’

Het bleef even stil. De ruimtewezens wendden zich tot elkaar en onderhielden zich enige tijd in een levendig gezoem. Tenslotte wendde Zoyd zich weer tot Clark.

‘Wij begrijpen niet wat u zegt. De communicator heeft uw taal nog maar kort bestudeerd. Doet u wat wij vragen?’

Clark knikte zwijgend en realiseerde zich plotseling dat ja knikken voor de bezoekers evenmin begrijpelijk was.

‘Ik zal doen wat u vraagt maar het duurt misschien even.’

Hij keek de bezoekers aan in afwachting van een reactie maar hun gezichten bleven volkomen uitdrukkingsloos.

‘Het kost tijd, begrijpt u wat ik zeg?’

‘Wij begrijpen u’, liet Zoyd de communicator zeggen. Wij wachten in ons schip op bericht en zullen uw taal verder bestuderen.’

Zonder zichtbaar commando van Zoyd of van een van zijn metgezellen flitste de lichttunnel weer aan en de glanzende cilinder daalde weer naar de aarde.

‘Ik dank u Jim Clark’, zei Zoyd. Hij draaide zich om en stapte in.

De deuropening vloeide dicht en de cilinder gleed omhoog. Het was inmiddels schemerdonker geworden en de lichtzuil die in de middagzon al fel afstak tegen de omgeving, zorgde nu voor een ronduit spectaculair schouwspel.

Met een gewoontegebaar haalde overste Clark langzaam een met sproeten bespikkelde hand door zijn stugge rossige haar en oogde de lift peinzend na. De bezoekers waren ongewapend en kennelijk vredelievend. Hij, Jim Clark, was hen tegemoet getreden aan het hoofd van een overmacht aan troepen en materieel waarmee hij het ruimteschip zonodig aan flarden had kunnen schieten en toch had hij zich geen moment meester van de situatie gevoeld.

De bezoekers hadden zonder wapens, zonder machtsvertoon en in een voor hen vreemde omgeving de situatie volkomen beheerst.

Hij kon niet goed verklaren waardoor en het bezorgde hem een licht gevoel van wrevel. Met een schouderophalen schudde hij de gedachte van zich af.

Hij draaide zich op zijn hakken om en liep naar het cordon militairen dat het terrein als een levende muur omgaf. De menigte daarbuiten was inmiddels aangegroeid tot enkele duizenden nieuwsgierigen.

Clark liep in de richting van de plek waar de persmensen elkaar bijna vertrapten om vooraan te komen. Iedereen riep door elkaar, de herrie was oorverdovend. Verblind door de flitslampen van de fotografen hief Clark zijn handen op. ‘Stilte, stilte!’

Het hielp niet.

Even verderop maande een militair met behulp van een megafoon de menigte tot kalmte. Clark wenkte hem en nam de megafoon ter hand.

‘Als u een verklaring van mij wenst, zult u er voor moeten zorgen dat ik mij verstaanbaar kan maken, zo niet dan zult u het zonder verklaring moeten stellen.’

Dat hielp. Het geschreeuw vervaagde tot geroezemoes en toen Clark de eerste vraag: ‘Waar komen ze vandaan?’ beantwoordde, was het stiller dan in de kerk tijdens het gebed.

‘Hun leider, Zoyd genaamd, zegt dat ze afkomstig zijn van de planeet Thyrosz’.

‘Wat komen ze doen ?’

‘Ze bezoeken ons om kennis te maken met de aarde en zijn bewoners en willen in contact gebracht worden met de regering.’

‘Welke taal spreken ze?’

‘Het klinkt als het zoemen van een bij en de vertaalcomputer - dat is dat apparaat dat hun leider bij zich heeft - vertaalt het in een soort eenvoudig Engels. Ze zijn de taal nog aan het bestuderen. Waarschijnlijk decoderen ze radiogesprekken of zoiets.’

‘Zijn het mensen of insecten?’

‘Mijn voorlopige indruk is dat ze mensachtig zijn.’

‘Hoe lang zijn ze onderweg geweest?’

‘Ik heb dat niet gevraagd en zij hebben het ook niet gezegd.’

‘Vond u het niet gevaarlijk om er alleen op af te gaan?’

‘Ik kreeg rugdekking van een eenheid scherpschutters. Trouwens, de bezoekers waren ongewapend en vertoonden ook anderszins geen enkele agressie maar totdat we daar volledige zekerheid over hebben, houden we het luchtschip onafgebroken onder schot.’

‘Wat is uw volgende stap?’

‘Ik ga de regering op de hoogte brengen zodat ze maatregelen kunnen nemen om de bezoekers te ontvangen. Voor het moment wil ik het hierbij laten.’

Een cameraman van ABC Television nam zijn koptelefoon af en zei: ‘U bent live in de uitzending en de leden van de regering kijken ongetwijfeld naar dit programma. Als u wilt kunt u uw bezoek meteen aankondigen.’ Hij aarzelde en voegde er aan toe:

‘Als dat tenminste uw bedoeling is.’

Clark knikte instemmend. ‘Goed idee.’

De camera zwaaide in zijn richting. Recht in de lens kijkend zei Clark: ‘Mijnheer de president, leden van de regering: Ik hoop dat u mij ondanks het ongewone uur in de gelegenheid wilt stellen de boodschap van de bezoekers persoonlijk aan u over te brengen. Ik zal daarvoor een helikopter charteren.’ Hij wierp een blik op zijn horloge. ‘Ik hoop over een klein uur te landen op het helikopterplatform van het gebouw van de veiligheidsdienst.’

Bij wijze van dank legde hij een ogenblik zijn hand op de arm van de cameraman. Toen draaide hij zich om en wenkte een luitenant die hij opdracht gaf hem naar de helikopters te brengen die radiocontact met het ruimteschip hadden gezocht. Ze waren inmiddels geland maar bleven tot nader order stand-by. Clark zocht de piloot op die het eerst contact had gelegd, stapte in en vroeg hem de radiofrequentie waarop het ruimteschip gereageerd had.

Hij noteerde dat zorgvuldig in zijn agenda. Toen liet hij zich achterover in zijn stoel zakken en slaakte een zucht van vermoeidheid.

Terwijl de piloot de heli op toeren liet komen keek Clark door het raam omhoog.

Tegen de blauwzwarte achtergrond van de avondhemel waren nog vaag de contouren van het ruimteschip zichtbaar.

President Edward W. Nelson wendde zich af van de tv in zijn werkkamer waar hij het verslag en de nabeschouwingen over de komst van de ruimtereizigers had gevolgd en posteerde zich met gekruiste armen voor een raam dat uitzicht bood op de in duisternis gehulde paleistuin.

Allerlei haastig opgetrommelde deskundigen van allerlei pluimage hadden hun zegje gedaan. Het waren nutteloze discussies want dit was een voor iedereen volkomen nieuwe situatie en in feite was niemand in staat er iets zinnigs over te zeggen. Iedereen oordeelde vanuit zijn eigen belevingswereld en het bleef dus bij speculaties die, afhankelijk van de sprekers, bezorgdheid, argwaan, angst, hoop, heil of agressie uitdrukten.

Medici toonden zich zowel ongerust als nieuwsgierig. Hun ongerustheid hield verband met de mogelijkheid dat de bezoekers uit de ruimte bacteriën of virussen konden meebrengen die onbekende ziektes zouden kunnen verspreiden. Anderzijds waren ze nieuwsgierig naar de fysieke kenmerken van de bezoekers, hun organen, zintuigen, bloedsomloop en hun breinfuncties.

Veiligheidsfunctionarissen vonden dat opperste waakzaam- heid geboden was en dat de bezoekers in preventieve hechtenis genomen moesten worden tot vast stond dat ze geen agressieve bedoelingen hadden.

Vertegenwoordigers van religies reageerden terughoudend. Het verschijnsel paste niet in hun eeuwenlang verkondigde denkbeelden en, gevraagd naar hun mening, hielden ze zich duidelijk afzijdig.

Maar alle sprekers waren het erover eens dat deze wezens hoog intelligent moesten zijn en over technische kennis beschikten waarvan de mens alleen maar kon dromen.

Nelson staarde peinzend naar buiten. Hier en daar toverde een lantaarn een cirkel van licht op het gras. De boomtoppen staken zwart af tegen het donkerblauw van de avondhemel. Al het overige was gehuld in duisternis.

Het was dus zo ver. Uit het heelal, uit de eeuwige nacht van de oneindige kosmos waren boodschappers gekomen. De enorme betekenis daarvan drong steeds meer tot hem door. Ongeacht hoe het bezoek zou verlopen, het menselijk denken zou er totaal door veranderen.

Hier was geen sprake van vage, al of niet vervalste foto’s van ufo’s en oncontroleerbare verhalen van contacten met buitenaardse wezens. Het eerste echt tastbare bewijs zou binnenkort deze kamer binnentreden en met hem, Edward W. Nelson, van gedachten wisselen. De wetenschap dat wij niet de enige intelligente wezens in het heelal zijn zal een bron van onrust zijn, bedacht hij, vooral omdat de buitenaardse bezoekers, in ieder geval op het technische vlak, aanzienlijk verder ontwikkeld zijn dan wij. Zij kunnen onze planeet bereiken, wij de hunne niet. Bij agressie van hun kant zouden wij dus duidelijk in het nadeel zijn. En wie zegt dat zij met ons de enige bewoners zijn van al die miljoenen planeten? Wat staat ons in de toekomst nog te wachten?’

Iemand tikte hem op de schouder. Hij schrok op uit zijn gedachten.

Het was Chester Malloy, hoofd van de National Security Office, de staatsveiligheidsdienst.

Pas nu drong het geroezemoes van de overige aanwezigen tot hem door.

‘Overste Clark is gearriveerd. Hij kan elk moment hier zijn.’ Nelson knikte en richtte zich tot de aanwezigen.

‘Heren, ik stel voor dat we gaan zitten zodat overste Clark zijn verslag kan doen.’

Weinige ogenblikken later zwaaiden de deuren van het vertrek open. Overste Clark trad binnen, knikte zwijgend naar de aanwezigen, posteerde zich voor het bureau van president Nelson en deed in afgemeten bewoordingen verslag van het gebeurde.

Toen hij uitgesproken was deed Nelson er enkele ogenblikken het zwijgen toe. Toen vroeg hij: ‘Heeft u de indruk dat ze met vredelievende bedoelingen komen?’

Clark haalde zijn schouders op. ‘Tot dusverre wijst niets er op dat dat niet zo zou zijn maar ik adviseer wel om onverminderde waakzaamheid in acht te nemen.’

Nelson knikte zwijgend. ‘Ik stel mij voor de bezoekers morgenmiddag te ontvangen. Drie uur lijkt me een geschikte tijd.’

Clark haalde een hand door zijn haar.’Wie moet de boodschap overbrengen?’

‘Het lijkt me logisch dat u het contact met ze onderhoudt. U bent per slot de enige aardbewoner die kennis met ze heeft gemaakt.’

Clark knikte. ‘In dat geval stel ik voor de ontvangst te organiseren als de zon zijn hoogste stand heeft bereikt. Ik laat wel even opvragen hoe laat dat hier is.’ Er gleed een vage glimlach over zijn gezicht. ‘Ik zou namelijk niet weten hoe ik uit moet leggen wat hier drie uur ‘s middags is.

Nelson knikte geamuseerd. ‘Slim bedacht. Apropos, ik zou het op prijs stellen als u de ontvangst meemaakte.’

Zonder verder antwoord af te wachten vervolgde hij: ‘Ik heb alvast wat aantekeningen gemaakt. We hebben niet veel tijd meer.

Ik stel voor dat we nu om de tafel gaan zitten en een plan de campagne opstellen.’ Hij stond op vanachter zijn bureau, hing zijn colbert over een stoel en zette zich aan het hoofd van de lange conferentietafel.

*-*-* Einde van deze preview. U kunt het hele verhaal en drie andere verhalen lezen in de reguliere versie van het ebook. *-*-*