VLUCHTSPEL

Deel 3

SERUM

VLUCHTSPEL trilogie

Deel 3 - Serum

Lineke Breukel

Serum is het vervolg op ‘Broederschap van de Jacht’ en

‘Zomerstorm’

ISBN 9789461851062   paperback

1e druk september 2015

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Omslagontwerp: Steve Breukel

Uitgeverij Village

een imprint van VanDorp Uitgevers

Postbus 42

3956 ZR Leersum

www.vandorp.net info@vandorp.net

Copyright © 2015 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers

Copyright © 2015 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

VOORWOORD

Er ligt een duidelijk verband tussen grenzen en vertrouwen. Het al dan niet hebben van dat inzicht bepaalt soms het verschil tussen leven en dood.

“Grenzen zijn ervoor om verlegd te worden”, heeft een wijs man ooit gezegd. In de praktijk gaat het vooral om de reden achter die noodzaak of behoefte.

Sommige grenzen laten zich namelijk niet zomaar verleggen omdat zij te maken hebben met ons rotsvaste vertrouwen in de principes die deze grenzen bepalen. Dat soort grenzen hebben te maken met onze normen en waarden die de voorwaarden scheppen voor ons leven in een sociale structuur. Leven in een uitgebalanceerde omgeving, dat gebaseerd is op wederzijds vertrouwen.

Wordt vertrouwen geschonden, dan kan dat zo confronterend zijn dat onze emoties ons gedrag grensverleggend beïnvloeden. Maar vooral wanneer een mens op die manier wordt gedwongen om over zijn eigen grenzen heen te gaan, heeft hij de neiging om zich erin vast te bijten. Een verharding van principes is dan vaak het gevolg, totdat die principes niet meer blijken te houden in het licht van de nieuwe situatie.

Als alles dat eerder een waarheid was een andere waarde blijkt te hebben gekregen, wordt het tijd om los te laten wat ons beperkt en verder te kijken dan de door onszelf ontworpen balans. Het wordt dan tijd om ons te richten naar het enige dat altijd te vertrouwen is, ons instinct. Daarnaar leren luisteren is van levensbelang.

Grensverleggend zijn zorgt ervoor dat je voor je tegenstander onberekenbaar wordt en daardoor onvoorspelbaar. Door jezelf voortdurend te prikkelen om uit je eigen vertrouwde routines te stappen en vertrouwen te krijgen in je instinct, zorg je ervoor dat je de jagers voorblijft.

In de wereld van het Vluchtspel is vertrouwen op je instinct van levensbelang.

Met innige dank aan Gerard, Marja, Jack en Monique voor hun toegewijde hulp bij het tot stand komen van dit boek en voor hun gouden geduld met mij en mijn eigenwijze manier van werken en denken. Mijn dank ook aan mijn zoon Steve voor al zijn inspirerende ideeën. Ik houd van jullie!

Lineke Breukel

1

Zweden, negen maanden na het tweede Vluchtspel: dag 1

“Xan, zie je ze nog, waar zijn ze gebleven?”

“Volgens mij zitten ze achter het huis, maar ik weet het niet zeker.”

“Pak je helm, je jas en je rugtas! We gaan ervandoor!” Xander maakt zo weinig mogelijk geluid als hij behoedzaam naar de voorhal van de kleine villa loopt. Terwijl hij met trillende hand zijn jas van de kapstok trekt, inspecteert hij jachtig de voortuin. Om zijn zenuwen in bedwang te houden, probeert hij zich te concentreren op wat er moet gebeuren. Het brok dat hij in zijn gortdroge keel voelt probeert hij ondertussen instinctief weg te slikken.

Met een verbeten uitdrukking op zijn gezicht repeteert Xander de kortste route naar de Yamaha Virago die geparkeerd staat in de garage onder het huis. Vanwege het mooie lenteweer staan de dubbele deuren ervan open, wat tijd en lawaai scheelt. Met zijn tweeën moet het lukken om de motor geluidloos naar buiten te duwen.

Ook Nicole grijpt naar haar jas en rugtas. Ze heeft net als Xander haar papieren en geld uit voorzorg in een voorvak zitten. Zo hoeft ze in een noodsituatie alleen maar haar ‘bug-out bag’ te pakken, waar ook de kruisboog al op vastgegespt zit en die noodsituatie is een paar minuten geleden ontstaan.

Nicole’s blik glijdt geroutineerd langs de contouren van de bomen en de struiken in de voortuin. De weelderige bloemenzee die een week geleden met de komst van het warme weer letterlijk tot bloei is geëxplodeerd, gaat aan haar aandacht voorbij. Evenals de zoete geuren van de vroege appelbloesem die in de zwoele namiddaglucht in de tuin blijft hangen. Ze focust zich exclusief op wat ze moeten doen om ongeschonden weg te komen.

“Niemand te zien, opschieten nu!”

Voorzichtig opent Xander de hordeur van de veranda. Omdat de voorzijde van het huis hoger ligt ten opzichte van de rest van de tuin, blijft hij de hele tijd overzicht houden over de volledige voorkant van het terrein. Dat had de bouwer in het verleden vast niet zo gepland, maar dat komt ze nu goed uit.

“Hij doet het goed”, denkt Nicole terwijl ze samen tussen de struiken door naar de zijkant van de tuin sluipen. Ondanks de nijpende situatie voelt ze zich trots op de gedisciplineerde manier waarop Xander zich gedraagt.

Zonder dat ze gezien worden, bereiken ze de garage. Een dichte rij uitbundig bloeiende kersenboompjes beschut ze voor zoekende ogen vanaf de achtertuin. Het nieuwe groen is enthousiast tot wasdom gekomen na een hele winter van wachten op de eerste warme zonnestralen en het lijkt erop dat het een goed kersenjaar gaat worden. Xander en Nicole hebben er echter geen oog voor. Ze leven op dit moment in een ander soort wereld, in een andere dimensie. De dreiging van de Broederschap heeft ze ingehaald en op dit moment kunnen ze niet anders dan reageren.

Tot zover gaat het precies zoals ze dat zovele keren hebben geoefend. De motor staat met de voorkant gericht naar de buitendeuren, een gewoonte die Nicole zich eigen heeft gemaakt. Terwijl zij haar bug-out bag op het bagagerek achter de sissybar vastmaakt, hoort ze de stemmen van de mannen. Ze komen hun kant op en er is geen tijd meer te verliezen. Omdat de ingang van de garage op een lager plan ligt dan de rest van de tuin zullen ze niet direct ontdekt worden, maar wanneer Nicole en Xander de voorkant van de tuin bereiken, komen ze onherroepelijk in het schootsveld van hun belagers terecht.

Wie niet waagt…!

Nicole is bereid om grote risico’s te nemen. Ze wil koste wat het kost aan hun achtervolgers ontkomen omdat zij als geen ander weet wat er op het spel staat.

Instinctief drukt ze iedere niet productieve gedachte naar de zijlijn van haar bewustzijn en schakelt ze over op de ‘jachtmodus’. Een oud gevoel bekruipt haar, het gevoel dat ze opnieuw een vluchteling is.

De Yamaha Virago is pittig genoeg om twee personen zonder problemen te dragen. De machine weegt ondanks zijn motorvermogen maar tweehonderd kilo, een gewicht dat voor een tengere vrouw als Nicole nog goed te hanteren is. Zonder een geluid te maken, rollen ze de Virago naar buiten en dan naar rechts, in de richting van de korte oprijlaan. Wanneer ze beiden plaats nemen op de nog niet gestarte motor, horen ze tumult achter zich. Ze zijn nu al ontdekt!

Ryan rent op de stemmen van zijn teamleden af. Twee van zijn mannen gebaren heftig dat hij haast moet maken terwijl ze hun uzi’s vragend in de lucht houden. Hij schudt heftig ‘nee’ omdat hij niet wil dat Nicole gewond raakt. De opdracht van hun leider is op dat gebied glashelder, maar zo te zien levert ze hen een streek.

Het blijft een verdomd slimme griet!

Goed getraind ook!

Op het moment dat Ryan bij de betonnen muur komt die de achtertuin van de garage-oprit scheidt, hoort hij een motor starten. Nog net ziet hij de machine met de beide mensen erop in beweging komen, grind en zand opspattend van onder het dikke achterwiel vandaan. Steentjes slaan tegen de ruiten van een op de oprit geparkeerde auto. Ryan begrijpt heel goed waarom ze heeft gekozen voor de motor, de slimme vos. Het woud is doorspekt met vele kronkelige weggetjes waar hun gewone auto al snel zou stranden. De motor is niet gebouwd voor off-the-road werk, maar is zo te zien krachtig genoeg om slecht wegdek probleemloos aan te kunnen. De vage glimlach rond zijn mond verraadt het feit dat Ryan deze zet van Nicole wel had verwacht. Stiekem hoopte hij er namelijk op dat ze hen te slim af zou zijn. Het maakt zijn opdracht een heel stuk spannender, want het geeft hem de kans om daadwerkelijk op haar te jagen. Zijn privéjacht op de vermaarde vos. Natuurlijk zonder het doden van de prooi, maar het idee van de komende achtervolging verdubbelt acuut het peil van de adrenaline in zijn lichaam.

“Naar de jeeps!”

Zijn vijf teamleden springen de lage muur af om vervolgens de oprit af te rennen. Net buiten de tuin staan hun twee zwarte jeeps achter de hoge heg geparkeerd. Ryan probeert zich te blijven focussen op het geluid van de weg racende motor, maar de grilligheid van het terrein speelt hem parten. Het gebrom sterft weg terwijl de echo’s zich weerkaatsend verspreiden tussen de grillige heuvels.

De jacht is begonnen!

De vele lupines langs de bosweg staan al sinds een week in bloei. Diep paarse, lichtroze en witte kleuren maken de bermen tot lang gestrekte lenteboeketten. Het hoogland van de provincie Småland staat erom bekend. Nicole ziet het niet, met de Yamaha in de hoogste versnelling raast ze weg van de plaats die ze had uitgekozen om een nieuw leven op te bouwen. De emoties die vechten om een plekje in haar bewustzijn krijgen echter onverbiddelijk geen ruimte. Verbeten blijft ze zich concentreren op het wegdek circa twintig meter voor de motor. Aan de grillige bewegingen van de machine voelt ze dat Xander zich telkens omdraait. Ze rijden zo hard als het terrein het toelaat en met een korte tik op het linker dijbeen van haar passagier laat ze deze merken dat hij stil moet zitten. De motor beweegt te heftig onder zijn gedraai en het maakt toch niet uit of Xander hun achtervolgers ziet of niet.

Dat verandert niets aan hun situatie.

Tijdens het wegrijden had Nicole de beide jeeps achter de hoge heg zien staan en in stilte vervloekt ze het feit dat ze die niet gesnoeid heeft om meer zicht op het gruispad te krijgen dat voor de villa langsloopt. Aan de andere kant onttrekt de heg het huisje juist aan het zicht van al te nieuwsgierige ogen, maar het heeft hen niet geholpen. De Broederschap van de Uil heeft hen weer gevonden. Hun achtervolgers zullen alles op alles zetten om hen in te halen en omdat de motor zwaar beladen is, zullen de jeeps waarschijnlijk terrein gaan winnen op de brede bosweg. Wanneer Nicole vaart mindert, knijpt Xander niet begrijpend zijn armen wat harder om haar middel. Ze ziet zijn vragende ogen in haar rechter spiegel. Met een hoofdknik wijst ze naar een smalle gruisweg die ze aan hun rechterkant naderen. De weg is gemaakt door een bosmachine en aan weerskanten van een smalle middenberm lopen twee wat diepere sporen die gevuld zijn met grof grind. Tergend langzaam neemt Nicole de bocht, ervoor zorgend dat er zo weinig mogelijk sporen in het gruis achterblijven. Ze hoopt dat haar banden niet al te veel stof doen opwaaien zodat hun achtervolgers zullen denken dat ze rechtdoor zijn gegaan. Als ze de flauwe bocht door zijn gereden, geeft Nicole weer gas. Ze kent het bos hier goed en weet waar deze gruisweg naartoe leidt.

De wijde omgeving had ze al een beetje leren kennen tijdens de korte tijd die ze bij Lena en Soren had gelogeerd, direct na afloop van het Zweedse vluchtspel. Het is inmiddels bijna anderhalf jaar geleden dat ze door hen liefdevol werd opgevangen na alle traumatische gebeurtenissen van die jacht en in gedachte dankt ze het hartelijke stel dat ze haar opnieuw hebben geholpen.

In de twee maanden waarin ze zich samen met Xander in de kleine Smålandse vakantievilla van Lena en Soren schuilhoudt, heeft Nicole regelmatig tijd besteed aan het leren kennen van de vele wegen en weggetjes, van alle mogelijke vluchtroutes door dit dichte bos. Die neiging om zich zo voor te bereiden hoort inmiddels bij haar, want Nicole is getransformeerd in een overlever. Een survivalist tegen wil en dank. Zelf noemt ze het haar instinctmatige mutatie. Haar vertrouwen in een veilig leven, in het feit dat er ergens nog veilige plekken voor haar zouden zijn, is met ieder nieuw Vluchtspel verder uitgewist en na de laatste jacht op het productieplatform in zee is dat laatste sprankje hoop op een normaal leven onherstelbaar vernietigd. Dat gebeurde niet direct omdat ze ook deze jacht weer overleefde. Maar de ontwikkelingen daarna hadden ervoor gezorgd dat Nicole de Vechter - de instinctieve mutatie van haarzelf -haar leven had overgenomen en het voortdurend op haar hoede zijn is haar tweede natuur geworden.

Glimlachend dankt ze Kurt voor zijn wijze survivallessen. Die kennis komt haar nu goed van pas. In het begin had Xander vooral lacherig gereageerd op al haar voorbereidingen, maar hij had graag met haar meegedaan. Het was duidelijk dat hij iedere tocht als een spannend uitje zag en iedere repetitie voor een veilige aftocht als een spelletje. Het maakte haar niet uit, zolang hij maar bewust meedeed. Nicole wist dat hij zich al snel veilig had gewaand, zo ver van de Broederschap vandaan. Zijn mening zal inmiddels wel veranderd zijn.

Nog één keer kan Xander het niet laten om achterom te kijken, maar er is nog niets te zien. Door zijn helm is het niet mogelijk om andere geluiden te horen dan de motor waar ze op zitten en dat zint hem niet. Natuurlijk heeft hij het volste vertrouwen in Nicole als het gaat om hun veiligheid. Ze zal alles op alles zetten om aan hun achtervolgers te ontkomen, maar zijn zenuwen zijn teveel gespannen om zich helemaal aan dat vertrouwen over te geven. Xander kent zijn vriendin goed genoeg om te weten dat er altijd een plan broedt in haar hard werkende brein, maar met de vijand zo dicht op hun hielen houdt zijn eigen fantasie op als het gaat over ‘ in het niets verdwijnen’. Ten volle beseft hij nu dat Nicole gelijk had met al haar voorbereidingen. Zolang de Broederschap bestaat zijn ze nergens veilig! Die realisatie laat de paniek in zijn systeem naar binnen lekken en wanneer Xander door zijn veel te snelle en te hoge ademhaling duizelig begint te worden, dwingt hij zichzelf om ergens anders aan te denken.

Nicole is in een jaar tijd veranderd in een scherpe, gefocuste en tot actie bereidwillige vrouw. Een behoorlijk goede schutter trouwens ook, want de kruisboog die ze overal met zich meezeult is niet voor de sier. Een wereld van verschil met de onzekere en gevoelige Nicole die hij drie jaar geleden had leren kennen op de universiteit.

Door zijn gedwongen deelname aan het Vluchtspel van negen maanden geleden had Xander in zijn vijfentwintigste jaar op aarde nogal wat extra levenservaring opgedaan. Helaas op een onvrijwillige en keihard confronterende manier, vooral toen zijn ouders werden vermoord door de enige overgebleven jager van het spel. Xander had zich het beleven van een kwart eeuw toch wel anders voorgesteld, bijvoorbeeld als hard studerende, maar ook flink feestvierende student Psychologie. Net als voor Nicole was het voor hem echter onmogelijk geweest om na alle traumatische gebeurtenissen zijn ‘normale’ routines weer op te pakken en net zoals zij kon hij niet meer studeren. Het deed teveel pijn om te leren over psychische afwijkingen, stoornissen en ziektes die hem direct en onherroepelijk deden terugdenken aan de karakters van de broederschapsjagers die zijn leven tot een hel hadden gemaakt.

Na het Vluchtspel was voor hem ‘leven’ gedegradeerd tot ‘overleven’, alle luxe en andere leuke maar overbodige zaken naar de achtergrond duwend, naar een minder belangrijk plan. Uitfilterend wat nodig is voor het kunnen blijven doorgaan met ademhalen. Zo simpel was het leven voor hen beiden geworden, maar ingewikkeld genoeg omdat dit een heel ander soort vaardigheden en kennis vereist.

Als Nicole’s survivalleerling vindt Xander dat hij het er trouwens best goed vanaf brengt en dat hij behoorlijk gegroeid is, maar de wijze waarop Nicole nu in het leven staat, is nog steeds speciaal in zijn ogen. Het is meer dan begrijpelijk waarom ze zichzelf zo genadeloos onder handen neemt met haar dagelijkse schietoefeningen en keiharde conditietraining en hij kan het niet laten om even trots te glimlachen. In de beleving van al die emoties en de verschuiving van haar normen en waarden daardoor, was zij hem voorgegaan en hij weet dat ook hij een keer dat pertinente punt zal bereiken. Het punt waarbij hij net zoals Nicole besluit dat het genoeg is geweest. Wachtend op onheil waarvan ze zeker weet dat het hen zal bereiken, heeft Nicole er bewust voor gekozen om zich voor te bereiden op vechten in plaats van te blijven vluchten. Na al die keren het slachtoffer te zijn geweest, waarbij ze steeds werd gedwongen tot vluchten, was het eindelijk genoeg voor haar. De vos was getransformeerd in een kleine wilde wolf met geslepen tandjes en hij is dol op haar, de vrouw van zijn dromen!

Getraind door de Broederschap is Nicole gemuteerd in een commando met lange blonde haren, een paar prachtige gouden ogen en lekkere stevige, volle tieten, tenminste in zijn ogen dan. Oh ja, en een heerlijk strak kontje! Dat heerlijke figuur had ze natuurlijk al, maar die vaardigheden en die veel betere conditie…. wat meer wil je als jonge vent tussen de lakens hebben! Nou ja, in ieder geval blijft hij daarover graag door fantaseren.

Zich opnieuw concentrerend op de zijspiegel van de motor, dwingt Xander zich die gedachten los te laten.

Niet productief!

Met spijt neemt hij afscheid van het wulpse fantasiebeeld van zijn in nauwe gevechtskleding gestoken en met kruisboog bewapende vriendin.

Of in camouflagebikini… waarom zou je zo’n lijf trouwens willen camoufleren? En dan met patronengordel schuin tussen haar….

Focus op wat er komen gaat!

Maar wat gaat er komen? Nu vluchten ze opnieuw en natuurlijk waren ze ook gevlucht naar deze plek in Zweden, maar dat zou het wel zijn geweest voor wat betreft het vluchten, hadden ze beiden besloten. Op deze plaats in het Zweedse woud zouden ze een leven opbouwen met elkaar, maar het onheil had hen alweer ingehaald. Na slechts een paar maanden al. Het was een raadsel hoe de Broederschap van de Uil hen had kunnen vinden, maar ook die gedachte duwt hij weg. Probeert hij weg te duwen, want focussen op wat er nu moet gebeuren is niet eenvoudig wanneer je net bent gaan wennen aan een rustiger leven op een heerlijk rustige plek. Ook nu weer blijkt dat de klauwen van de Broederschap ver reiken; nergens zijn ze veilig!

Die laatste gedachte zorgt voor een drastische stemmings- wisseling.

Xander weet dat het zenuwachtige gebabbel in zijn hoofd wordt veroorzaakt door een combinatie van de spanning en zijn overmatige fantasie. Hij is een rasechte beelddenker, die daar zowel de lusten als de lasten van zal moeten dragen.

Het beeld van een onveilige wereld dat hij nu voor ogen heeft is oncomfortabel echt.

Verbeten tuurt Xander in de spiegel naar de gruisweg achter hen, maar de vele bochten ontnemen hem het zicht op eventuele achtervolgers. Onverminderd hard rijdt Nicole de motor over de smalle gruisweg naar de eerste geocacheplaats. Hij kent deze route en weet wat er komen gaat. In ieder geval voor wat betreft dit deel van de situatie.

Dan waaien zijn gedachten weer mee op de stormwind van zijn emoties.

Niet alleen Nicole’s leven heeft de laatste jaren in het teken gestaan van overleven, vluchten en vechten, maar ook zijn eigen leven heeft zich de afgelopen negen maanden afgespeeld in een andere dimensie, in een wereld waar veiligheid niet vanzelfsprekend is. Maar voordat hij zelfs wist van het bestaan van de Broederschap en van het Vluchtspel, leefde Nicole al vijf maanden in diezelfde heldimensie en zonder dat ze er een woord aan besteedden, werd zij Xanders mentor. Hij werd op een effectieve manier ingeleid in de kennis en vaardigheden die van een vluchter een jager maken. Een jager op mensen wel te verstaan. Niet dat ze wilde dat Xander een jager werd, maar het was de manier waarop zij had geleerd om zich te verdedigen. Nicole trainde Xander zoals zijzelf ook getraind was door de Broederschap.

Alleen is het woord ‘jager’ niet de goede definitie voor de term die Nicole voor hen wil gebruiken omdat zij zelf nooit op mensen zullen jagen. Ze ziet hen meer als getrainde survivalists, als ‘preppers’ voor een onveilige toekomst in een onveilige wereld. ‘Vechters’ had ze hen een keer genoemd toen ze naar een geschikt woord zocht en een vechter probeert hij te worden. Zeker omdat zij dat van hem verwacht, maar ook omdat Xander heeft gemerkt dat het hem emotioneel sterker maakt. Zijn lichamelijke kracht loopt echter niet synchroon met zijn mentale kracht, want de denker heeft het bij hem tot nu toe altijd nog van de doener gewonnen. Om een vechter te worden moet je als eerste een vechtersinstelling hebben en daar zit het probleem. Xander is van nature iemand die wil genieten van ieder moment en van het leven ‘an sich’. Deze op zich positieve instelling speelt hem vooral parten wanneer het erop aankomt, in een situatie zoals die waarin ze nu verzeild zijn geraakt bijvoorbeeld. Hij leeft nu eenmaal graag in zelf gecreëerde bubbels die hem pamperen, gerust stellen. Dat is alleen vals en oneerlijk begrijpt hij nu, want het ontneemt hem de kans om objectief te blijven kijken naar wat er om hen heen aan het gebeuren is.

Dokter X, doe je roze brilletje af, want anders ga je dood!

Opnieuw tuurt hij in de spiegel.

De banden van de motor laten een oncomfortabele hoeveelheid stof opwaaien en dat baart Xander zorgen. Ze rijden hard, maar de jeeps zijn zeker in staat om hen op een dergelijke slechte weg te volgen. Daar zijn de wagens op gebouwd. Met hun beperkte budget hadden zijzelf slechts een roestige Toyota en deze dertien jaar oude Yamaha kunnen kopen.

Maar het is altijd nog beter dan fietsen!

God wat heeft hij daar een bloedhekel aan! Hoewel ze trouwens met hun fietsen veel smallere paadjes waren opgereden dan met een jeep mogelijk is. De actieradius is alleen veel te klein met een fiets en de Broederschap kennende, zetten ze met graagte groter materieel in als ze hun zinnen hebben gezet op een doel. Hij weet bovendien dat de Broederschap is uitgebreid met een aantal goed opgeleide oud-militairen sinds Kurt de leiding ervan op zich heeft genomen.

Opnieuw dwingt Xander zijn gedachtestroom tot stilstand.

Niet productief!

De felle tik die hij opnieuw op zijn linker dijbeen voelt, brengt hem weer helemaal bij de les.

Het ruwe wegdek slingert de mannen met regelmaat tegen de zijkanten van de autocabine en wanneer Ryan zijn slaap hard stoot, gebaart hij zijn chauffeur om het tempo wat naar beneden te brengen. Zijn beide lievelingen achterin zullen de ruwe rit ook niet waarderen en zo hard rijden is niet nodig omdat hij er vrijwel zeker van is dat ze de motor zullen inhalen. Het wegdek is simpelweg te slecht voor de zware machine met dubbele belading. Nicole had erop gegokt dat haar zijsprong onopgemerkt zou blijven, maar de bandensporen van de zwaarbeladen Yamaha waren te specifiek geweest om te missen in die bocht. Glimlachend denkt hij terug aan die wegracende machine. Hijzelf had haar geleerd om motor te rijden en ze bleek een gretige leerling te zijn.

Nooit gedacht dat zo’n tenger grietje zo’n machine aan zou durven!

Het langzaam voor hen neerdalende stof bewijst dat ze niet bang is om het gas open te draaien en Ryan kan er niets aan doen dat hij zich trots voelt over haar prestatie. Achterin de auto beginnen zijn beide Mechelse herders zachtjes te janken. Ze voelen instinctief dat ze bijna mogen gaan rennen, mogen gaan jagen. De reu Jackson zit met zijn oren strak naar voren gericht, de beide felle ogen vanuit de kooi langs de voorkant van de auto gefocust alsof hij precies weet waar ze achteraan zitten. Het teefje begint echter aan de tralies van de bench te kauwen, zij is een stuk zenuwachtiger.

“Germaine lieverd, laat dat, houd je tanden heel! Die heb je straks hard nodig meisje, nog even geduld!”

De motor stuitert van de ene kuil in de andere en Nicole begint pijn te krijgen in haar polsen. Het is een hele worsteling om het stuur in bedwang te houden nu het voertuig zo zwaar beladen is. Meerdere keren wisselt ze van rijspoor, telkens met de motor door hoog gras in de middenberm heen rijdend. Dan valt haar een bekende lucht op, benzine. Het laatste dat ze wil is stoppen, maar als de motor brandstof lekt, dan is het van levensbelang dat ze dat zo vroeg mogelijk repareert.

Een paar minuten blijft Nicole hard doorrijden, maar als de lucht sterker wordt, stopt ze de machine uiteindelijk en laat ze de motor afslaan. Direct doet ze haar helm af en spitst ze haar oren. Er komt geen geluid op hen af. Buiten het ruisen van de wind is het stil om hen heen, nog wel. Een scherpe benzinelucht dringt nu haar neusgaten binnen en zoekend kijkt ze naar het motorblok. Het korte benzineleidinkje dat van de hoofdtank naar de reservetank gaat, is losgeschoten en ze ziet kostbare brandstof weglekken. Omdat er druppels benzine op de hete uitlaat vallen, kringelen er kleine rookpluimpjes omhoog. Op het glimmende chroom blijven donkere brandvlekken achter die precies aangeven hoe hard ze haar brandstof verliest.

De beide mensen stappen van de motor af en terwijl Nicole de schade probeert te herstellen, draait Xander zich ineens in de richting van waar ze gekomen zijn.

“Ik hoor ze!”

Die korte opmerking is genoeg om Nicole te focussen op hun belangrijkste doel. Het slangetje is afgescheurd en laat zich niet om het tuitje van de reservetank terugplaatsen. De klemring houdt de overblijfselen van het slanguiteinde in haar greep en Nicole begrijpt direct dat ze met de motor geen kilometers meer zullen kunnen rijden. Met een elastieken haarbandje bindt ze het nu dubbelgevouwen slangetje dicht zodat de benzine niet langer uit de hoofdtank weglekt, maar ze weet dat ze zal moeten improviseren.

Hun afstand tot de eerste cacheplaats inschattend, past ze haar plannen aan. Even tast ze met haar linkerhand naar haar dijbeen. In een holster voelt ze daar haar jachtmes zitten. Xander draagt een identiek mes en beiden hebben ze een klein pistool in een schouderholster onder hun jassen. Een paar weken geleden had Xander nog gegrapt over het feit dat ze de hele tijd als twee gangsters rondliepen daar in de eenzame villa in het bos, maar Nicole weet dat hij de waarde van deze gewoonte nu zal inzien.

Nu hoort zij ze ook. Er komen twee auto’s aanrijden. Het geluid is nog ver weg, maar de vierwiel aangedreven voertuigen komen over dezelfde weg naar hen toe, dat is zeker. De jeeps hebben het op deze weg een heel stuk gemakkelijker dan de motor en Nicole weet dat ze geen tijd moeten verliezen. Direct doet ze haar helm weer op en gebaart Xander hetzelfde te doen. Ze start de motor en zucht even diep wanneer deze gehoorzaam begint te ronken.

Het is een tegenvaller dat hun spoor is ontdekt, maar bij hun einddoel hebben ze een alternatief vervoermiddel tot hun beschikking.

2

Nederland, dag 1

“Hoezo is de prijs omhoog gegaan? De oude afspraak is wat mij betreft niet zomaar eenzijdig aan te passen!”

Het dikke kereltje zweet overvloedig in zijn ouderwetse krijtstreepcolbertje, terwijl zijn vuist van nijd zowat het mobieltje dubbel knijpt. Even is het stil. Kennelijk krijgt hij aan de andere kant van de lijn een uitleg over de gang van zaken. Dan barst de man weer los en zijn schelle stem galmt, vanwege de emoties telkens overslaand, door de gang van het oude hotel.

“Je kan de kolere krijgen met je verhaaltjes, ik ga hier werk van maken eikel! Je bent niet zomaar van mij af!”

Kwaad drukt hij het gesprek weg en richt zich tot zijn werkgever. Degene die niet weet dat David-Jacob boekhouder van beroep is, zou hier niet direct aan denken met dat taalgebruik van hem. De man zendt tegelijkertijd verschillende signalen uit met zijn gedrag en uiterlijk. Er loopt eigenlijk niets synchroon bij het slecht geklede, veel te zware en daardoor voor zijn leeftijd veel te oud uitziende mannetje. Zijn taalgebruik lijkt in de verste verte niet op wat hij van zijn moeder heeft geleerd, maar David- Jacob is qua aanpassingsvermogen net een kameleon. Zijn complexe karakter heeft in ieder geval het hart gestolen van de nieuwe jachtopziener van de Broederschap, die hartelijk kan lachen om de ongezouten uitvallen van zijn kleurrijke financiële man.

“Wat is er aan de hand DJ? Gaat het leven niet zoals je dat wilt?”

Even vertrekt het pafferige gezicht van de boekhouder zich in een grimas, een gelaatsuitdrukking die de nodige energie moet kosten gezien de ladingen vet die zijn gezichtsspieren moeten liften, maar dan heeft de man zichzelf weer enigszins onder controle.

“Ze hebben de prijs van de Kanna bijna verdubbeld en dat is de belangrijkste grondstof van de KEK! Zo wordt alles bij elkaar een stuk duurder, willen we er financieel nog een beetje van profiteren! KEK’s productieproces alleen al kost ons klauwen met geld!”

“Kom kom DJ, waar een wil is, is een weg. Daar kom je ook wel weer uit. Laten we eerst even een biertje gaan halen.”

De jachtopziener staat op en laat zijn boekhouder op die manier weten dat wat hem betreft het probleem geen probleem meer is en dat hij verwacht dat DJ de zaken binnen het etmaal geregeld heeft, hoe dan ook. Van een boekhouder binnen de Broederschap wordt duidelijk heel wat meer veelzijdigheid verwacht dan van iemand met dezelfde functie binnen een ‘normale’ organisatie. Creatief boekhouden is DJ’s talent en hij wordt dan ook ruimschoots betaald voor zijn financiële fantasie.

Niet alleen DJ is nieuw binnen de Broederschap. Darius was zelf vier maanden geleden als de nieuwe jachtopziener begonnen. Op een goede dag was hij eenvoudigweg het pand binnengelopen en had om een gesprek gevraagd met Kurt Wagner, de leider van de Broederschap van de Uil. Een beruchte man wiens reputatie zich in korte tijd had verspreid binnen de Nederlandse onderwereld.

Binnen een uur was zijn aanstelling een feit. Ze mochten elkaar namelijk wel, die twee. Bovendien bleken ze een goede gemeenschappelijke vriend te hebben gehad en dat was voor Wagner voldoende om de man te vertrouwen. Darius kreeg binnen de jacht vrijwel ‘carte blanche’ en mocht de Vluchtspelen gaan organiseren naar eigen goeddunken. Als het maar veel geld op zou gaan leveren. Een kolfje naar de hand van Darius, want hij houdt van veel persoonlijke vrijheid. Hij functioneert nu eenmaal beter zonder controlerende baas boven hem. Een eigenschap waardoor hij oneervol en onvrijwillig uit het leger was gezet.

Wagner had in hem direct een nieuwe jachtopziener gezien. Darius bleek in die functie bovendien een probleem voor de leider op te lossen, want Wagners meisje wilde namelijk niets met het Vluchtspel te maken hebben. Dat was niet helemaal onvoorstelbaar gezien haar persoonlijke ervaringen met het spel.

Met de overname van de organisatie van de spelen en het onderbrengen ervan in een aparte - minder opvallende - afdeling van de Broederschap, was dat probleem van de baan. Voor de ‘first lady’ van de Broederschap waren de Vluchtspelen verleden tijd. Ze hoefde dan ook niet van alles op de hoogte te zijn, evenmin als Wagner zelf trouwens. Met de introductie van Darius’ nieuwe product binnen die aparte afdeling was namelijk een nieuwe kernactiviteit voor de Broederschap geboren, en een heel erg lucratieve. Waarom zou hij daar de ‘baas’ ook mee vermoeien? Wagner is iemand die zich voornamelijk richt op resultaten en ook dat is een kolfje naar Darius’ hand, want door die vrijheid van handelen heeft de Broederschap er financieel nog nooit zo goed voorgestaan als nu.

Kurt en Darius werden al gauw twee handen op één buik, in ieder geval deed Darius daar vreselijk zijn best voor. Netwerkmatig is hij de sterkere van het tweetal, geen slechte eigenschap. Qua postuur doet Darius ook niet voor Wagner onder, die pas sinds kort weer tijd heeft voor training. Zijn ‘first lady’ daarentegen zag er al vanaf hun kennismaking bijzonder fit en afgetraind uit, een lekker ding van de eerste orde. Eentje met een goedwerkend brein, geslepen nageltjes en scherpe tandjes, weet hij, want haar reputatie was haar al voorgegaan binnen het netwerk.

Met één van zijn armen over de dikke schouders van DJ geslagen, begeleidt Darius zijn boekhouder naar de bar van hotel Monkeybusiness, de penetrante lichaamsgeur van de man trotserend. Terwijl hij daarna zichzelf en DJ vanachter de tap in de hotelbar een biertje inschenkt, denkt hij aan het berichtje dat hij een paar uur geleden heeft ontvangen. De glimlach die sindsdien op zijn gezicht gebeiteld staat, vervaagt geen seconde tijdens het geklaag en gekwek van zijn boekhouder die zijn bier naar binnen slaat alsof hij een week niets gedronken heeft. Darius heeft het dan ook naar zijn zin, want eindelijk zit er schot in een belangrijke zaak.

Zijn ‘probleemoplosser’ had hem gebeld met bijzonder goed nieuws en het komt er nu op aan om zijn plan tot in de puntjes uit te werken. Terugdenkend aan de verhalen van de afgelopen Vluchtspelen, moet de organisatie van dit komende Vluchtspel perfect verlopen. Daar ligt zijn aandacht en het gezeur over de prijzen voor de grondstoffen van zijn nieuwste product interesseren hem daarom geen bal. Met dat soort details wil hij zich niet bezighouden. Hij knikt een paar keer naar zijn boekhouder die tussen het klagen door met rood aangelopen gezicht zijn tweede biertje naar binnen giet. Wat de man allemaal uitkraamt slaat hij niet bewust op. Het gaat via zijn beide oren linea recta het ‘grijze archief’ van zijn achterhoofd in.

Je regelt het maar DJ’tje, anders mag jij ook gaan rennen voor je leven!

Met dezelfde glimlach tapt hij opnieuw een biertje voor zichzelf.

Deze plek in Den Haag is perfect, want naast de dubbele hotelkamer die hij gratis tot zijn beschikking heeft, maakt Darius gebruik van het oude kantoor van de vorige hoteleigenaar, de Nigeriaan Monk. Wagner hoefde al die ruimte niet voor zichzelf omdat hij genoegen nam met een appartementje in Pijnacker, het liefdesnestje van zijn bloedmooie vriendinnetje. Tenminste, daar woonde hij tot voor kort, voordat hij zijn eerste ‘shot’ kreeg.

Controle is het mooiste dat er is!

Ze is harder geworden en meer berekenend. Aan de ene kant is dat precies wat hij wenste voor haar, maar aan de andere kant voelt het als verlies dat haar kwetsbaarheid en soms kinderlijke naïviteit daardoor verloren zijn gegaan. Juist de combinatie van die twee karaktereigenschappen, tezamen met haar heerlijke brutaliteit maakte haar zo uniek, zo aantrekkelijk.

Kurt schenkt zichzelf nog een ‘KEK’-shake in terwijl hij wat meer onderuit gaat zitten op de oude stoel. Met zijn voeten leunt hij zwaar op het lage salontafeltje dat daardoor vervaarlijk kraakt. De kleine hotelkamer is een stuk bedompter dan het appartementje in Pijnacker, maar het is beter om dichtbij de Broederschap te zijn, daarin heeft Darius gelijk. Sinds hij alleen is, voelt het beter aan om bij zijn teamleden te zijn, natuurlijker. Op die manier kan hij zich beter focussen op de komende taken.

Ieder moment verwacht hij zijn chauffeur Leo die hem naar het strand van Scheveningen zal rijden, zoals ze dat dagelijks doen de laatste tijd. Door het aannemen van de nieuwe jachtopziener heeft Kurt het een stuk minder druk gekregen en dat bevalt hem wel. De tijd die hij daardoor vrij heeft gekregen, besteedt hij graag aan een uurtje hardlopen op het strand. Goed voor de conditie en voor het leegmaken van zijn hoofd, want piekeren doet hij genoeg. Hij is in ieder geval blij dat Darius zijn beste ‘probleemoplosser’ op de verdwijning van Nicole heeft gezet, want zelf kan hij nu onmogelijk weg. De Broederschap verwacht namelijk over twee dagen een delegatie belangrijke jachtklanten waar hij zich op wil voorbereiden. In dit geval is het niet erg dat Nicole even ‘uit de weg’ is, want de voortzetting van de Vluchtspelen is het enige geheim dat hij voor haar heeft. Darius had het voor elkaar gekregen om de interesse van een paar ‘zware jongens’ te wekken in hun bijzondere manier van jagen. Financieel zware jongens wel te verstaan en deze jachtpartij zou volgens Darius een ultieme worden.

Kurt weet dat de nieuwe jachtopziener hem niet van alle details op de hoogte houdt, maar hij vindt het best, want alleen het resultaat telt. Dit komende Vluchtspel gaat de Broederschap een lieve som geld opleveren en zo lang hij zich er niet mee hoeft te bemoeien, scheelt het hem weer problemen met Nicole en tijd. Tijd die Kurt liever besteedt aan trainen, want hij voelt zich sinds een lange tijd geweldig fit.

Zonder dat hij er iets aan kan doen, dwalen Kurts gedachten daarna opnieuw af naar Nicole. Zou het kunnen dat ze de inwijding in de Broederschap zo vervelend vond dat ze hem daarom gesmeerd is? Hij kan zich herinneren dat ze de inwijding als vos voor het eerste Vluchtspel ook als schokkend en negatief ervaren had. Maar in de tussentijd is ze emotioneel zoveel gegroeid, zoveel krachtiger geworden. In ieder geval staat de tatoeage haar perfect, sexy zelfs. Ook dat was een prima idee geweest van de nieuwe jachtopziener, die de uil als symbool sterker binnen de Broederschap wilde benadrukken als eerbetoon aan hun gezamenlijke vriend Archie Doorman.

De plotselinge gedachte aan de oude jachtopziener en oprichter van de Nederlandse Broederschap doet hem pijn tot in zijn ziel. Hoewel ze compagnons en oprechte broeders waren geweest, stonden ze tijdens het Zweedse Vluchtspel als vijanden tegenover elkaar en had Kurt Archie’s leven eigenhandig moeten beëindigen.

Er is veel om over na te denken en dat maakt hem onrustig. Al dat gepieker past niet bij zijn normaal zo gestructureerde manier van denken en het zuigt de energie uit zijn lijf. Een nieuwe slok van zijn energieshake maakt hem wat rustiger, maar het gepieker gaat gewoon door.

Sinds Nicole als prooi werd gekozen is het mis met de Broederschap…

De kleine tv staat aan, maar Kurt heeft het geluid ervan zacht gezet. Er wordt toch niets uitgezonden wat hem interesseert. Het enige dat hem bezighoudt is het feit dat zijn vriendin is gevlucht. Wat is er mis gegaan tussen hen? Natuurlijk beseft hij dat de Broederschap een beladen organisatie voor haar is gebleven. Ze heeft heel wat verloren, maar ook gewonnen. Zonder de Broederschap waren ze elkaar nooit tegengekomen en een tijdje geleden heeft Nicole zich erover uitgesproken dat ze niet zonder hem kan.

Hoe lang is het eigenlijk geleden dat ze is weggelopen?

Door de drukte rondom zijn functie is het moeilijk om zich te focussen op de tijd en als hij er beter over nadenkt, sinds kort ook op de volgorde van zaken. Hij voelt zich echter uitstekend. Veel meer relaxed en fitter dan een lange tijd, maar de knagende pijn in zijn systeem wil maar niet overgaan. De pijn die Nicole heeft veroorzaakt door weg te vluchten van hem.

Dan begint naast hem in de stoel zijn mobieltje te zoemen, Leo is er.

Rentijd!