KIRANNE

Aankomsttijd onbekend

Yosh Elm

KIRANNE

AANKOMSTTIJD
ONBEKEND

UITGEVERIJ VILLAGE

KIRANNE - Aankomsttijd onbekend

Yosh Elm

isbn 9789461850836   paperback

Dit is het eerste deel van de trilogie KIRANNE

Boek 2: Gemuteerde toekomst   isbn 9789461850829

Boek 3: Ontwaakt verleden   isbn 9789461850812

Landkaarten bij dit verhaal zijn te vinden op kiranne.nl

ie druk juni 2015

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Omslag Illustratie: Sander van Zijl (sandervanzijl.nl)

Uitgeverij Village

een imprint van VanDorp Uitgevers

Postbus 42

3956 ZR Leersum

www.vandorp.net

info@vandorp.net

Copyright © 2015 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers

Copyright © 2015 Yosh Elm

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

1

ZONSOPGANG

Het was warm in het kantoor.

Duf wreef Harry met een hand over zijn ogen en trachtte de hoofdpijn te negeren. De airco in de hoek rammelde zo nu en dan, zonder echter een zuchtje verkoeling op te wekken. Steels loerde hij over de punten van zijn schoenen naar zijn collega aan de andere kant van het bureau en wachtte geduldig.

Geïrriteerd schraapte Ben zijn keel en snel trok Harry zijn voeten van het bureau. Zijn iets jongere collega had een ongelooflijke hekel aan het uitzicht op zijn zolen en het exacte moment van terugtrekken was stilzwijgend een spel geworden.

‘We hebben niet veel tijd meer,’ zei Ben een stuk kalmer dan hij er uitzag met de opgewonden blos op zijn gezicht. Zijn donkerblonde haar, voorzien van een royale dosis gel, bezorgde hem een haast puberaal voorkomen en de vriendelijke bruine ogen, die Harry over het dossier aankeken, maskeerden de ervaren narcoticarechercheur nog meer.

Harry liet zich echter niet misleiden door de argeloze blik van zijn collega en bromde: ‘Heb jij de tickets opgehaald bij Inge?’

‘Uiteraard,’ zei Ben met een grijns.

‘Dat is waar ook, jij hebt niet veel aanleiding nodig om bij haar binnen te lopen,’ zei Harry en zakte vermoeid terug in zijn stoel. Het slaapgebrek van de afgelopen dagen begon zijn tol te eisen.

Resoluut sloeg Ben het dossier dicht en zei: ‘Ik kap ermee. Waarschijnlijk hebben we al die achtergrondinformatie niet eens nodig.’

‘Moeten jullie nog niet weg? Het is al bijna tien uur.’

Verstoord keek Harry op bij het horen van de stem van Inge, die glimlachend in de deuropening stond.

‘O, ik dacht dat jij ons zou brengen,’ zei hij sarcastisch. De wenkbrauwen van Ben schoten omhoog, maar Harry vervolgde vriendelijk: ‘Ik plaag maar wat. Alles is geregeld, de taxi kan elk moment komen.’

‘Ik kwam alleen even gedag zeggen. Tenslotte gaan jullie niet elke dag zo ver op reis,’ zei ze met een aarzelende glimlach. ‘En ik al helemaal niet.’ Het laatste klonk bijna beschuldigend en snel voegde ze er aan toe:

‘Maar het is natuurlijk geen vakantiereisje.’

Ben zweeg wijselijk en veegde snel zijn papieren bij elkaar.

Onzeker keek Inge Harry aan. Ze kende hem al jaren en wist nog steeds niet of ze hem nu wel of niet mocht. Het was zo’n ongrijpbare kerel. Aan de ene kant stootte hij haar af met zijn verschoten spijkerbroek, verlepte T-shirt en zijn sluike, wat vettige blonde haar. Maar evengoed voelde ze altijd iets zorgzaams opkomen als ze zijn magere gezicht zag met de vermoeide trekken rond zijn ogen, die hem een stuk ouder maakten dan hij in werkelijkheid was. Vandaag was het zelfs nog erger dan anders.

‘Zeker niet veel geslapen?’ zei ze meelevend. Een luide geeuw maakte een antwoord overbodig en veel te laat hield hij een hand voor zijn mond. Zijn helblauwe ogen misten echter elk spoortje humor en de manier waarop hij zijn lippen samenkneep, elimineerde haar vervolgvraag. Haastig wendde ze zich tot Ben en stamelde: ‘Ik …, eh, ik zou het leuk vinden als je iets voor me meebracht.’ Voordat Ben kon reageren, keerde ze de beide mannen de rug toe en verdween in de gang, waar het tikken van haar hakken lang hoorbaar bleef.

Een zucht ontglipte Harry en meewarig schudde hij zijn hoofd.

‘We zijn pas twee keer uit geweest,’ zei Ben en stak verdedigend zijn handen op.

‘Je hoeft mij geen verantwoording af te leggen met wie jij gaat stappen,’ zei Harry tussen twee geeuwen door. ‘Zolang je onze man maar niet voor de voeten loopt. Alleen al bij een verkeerd voorgevoel is hij weg en dan hebben we zeker een jaar achterstand in de zaak. Hij is gladder dan een aal in een emmer slaolie en bezit tegelijkertijd meer voelsprieten dan een vos streken. Daarom ga jij mee. We weten zeker dat hij jou niet kent.’

‘Het is een indrukwekkend dossier. Ik wist niet dat jullie zoveel informatie over zijn organisatie hadden.’

‘De schooier is ons al jaren te slim af. Ik prijs me gelukkig dat we niet in een bananenrepubliek wonen, anders had hij hier allang de leiding gehad.’

Sceptisch trok Ben een wenkbrauw op en mikte zijn kauwgum in een prullenbak.

‘Maak je geen zorgen, het wordt zijn laatste grote reis,’ gromde Harry. De telefoon op zijn bureau rinkelde. Een tik op de knop van de luidspreker zond een grote hoeveelheid straatgeluiden het kantoor binnen en een wat schorre stem zei aarzelend: ‘Hallo …, John hier …, van de beveiliging …. Uw taxi is er.’

‘We komen meteen,’ zei Harry en pakte een bescheiden koffer onder zijn bureau vandaan. ‘Niets vergeten?’

Voor alle zekerheid klopte Ben op zijn borstzak, waarin zijn paspoort en de beide tickets zaten en stond op, zijn koffer stond al bij de deur.

Ongeduldig trommelde Wim op het dashboard van zijn auto. Waar bleef Ton nou? Zolang gingen ze toch niet op reis. Hoogstwaarschijnlijk zou zijn vrouw zelfs blij zijn dat hij een paar dagen weg was. Hij gaf een tik op de claxon en schrok van het kabaal dat het ding maakte in de stille straat. Meteen stak Ton zijn hoofd om de halfgeopende deur, stak twee vingers in de lucht en verdween snel weer naar binnen.

Luidruchtig blies Wim zijn wangen bol en keek op zijn horloge. Half elf al. Als het verkeer tegen zat, werd het wel erg krap en kon hij de aanschaf van het flesje parfum voor zijn vriendin wel op zijn buik schrijven. Hij boog zich wat opzij en bekeek zichzelf in de binnenspiegel. Hm, hij had best even langs de kapper kunnen gaan. Als zijn zwarte krullen maar iets te lang werden, dan was het model er meteen uit en werd zijn gezicht veel te kinderlijk. Oei, wat keek hij nijdig, zijn donkerbruine ogen leken wel zwart. Dat had die ouwe treuzelaar niet verdiend, want dankzij zijn leiding en slimme adviezen hadden ze beiden de hoogste omzet gehaald, waardoor ze werden gefêteerd op een bezoek aan hun hoofdkantoor in Miami. Aansluitend was hen een rondreis door Florida aangeboden en Wim verheugde zich nu al op een uitgebreid bezoek aan de Everglades en Disneyland. Tenminste, als hij Ton mee kon krijgen naar de wereld van Mickey Mouse. Waarschijnlijk had hij genoeg pretparken gezien met zijn kinderen.

'Hé ijdeltuit, je kijkt alle moois er af.' Ongemerkt was Ton bij de auto gekomen en mikte zijn koffertje op de achterbank van de cabriolet.

‘Ik had beter een schoonheidsslaapje kunnen doen, daar was tijd zat voor,’ zei Wim gevat.

‘Bewaar dat maar voor straks, de reis duurt de hele dag.’

‘O nee, dit is mijn eerste reis naar Amerika en die ga ik helemaal meemaken,’ zei Wim en keek Ton fel aan. ‘Ik bruis van de energie.’

‘Goed, goed. Laat me eerst maar eens zien of jij je auto ongeschonden neer kunt zetten op lang parkeren.’

Quasi beledigd draaide Wim de sleutel om en startte de auto. Vlot reed hij weg en toeterde naar Tons’ vrouw, die hen lang nakeek uit de deuropening. Ze misgunde haar man de trip niet, maar ze had zelf zo’n ontzettende vliegangst, dat ze niet kon begrijpen dat een ander daar geen last van had. Zuchtend sloot ze tenslotte de deur en stond even stil bij een foto naast de kapstok. Als ze in Amerika maar niet zouden denken dat hij van de maffia was met zijn Italiaanse uiterlijk en de wat mysterieuze lach die altijd om zijn lippen speelde. Ze hing zijn regenjas wat netter en liep haastig naar de keuken. De kinderen kwamen zo thuis om te eten en de morgen was al bijna om.

De luchthaven bruiste van de activiteit. Het dreigde een drukke vrijdag te worden en opgelucht volgde Ben zijn doelgericht voortstappende collega, die vrijwel meteen een marechaussee aanschoot. Deze bracht hen naar een stevig uitziende deur voorzien van een bordje ‘Beveiliging’ en even later verstomde het kabaal van de passagiers tot achtergrondgeruis.

Terwijl Harry een stapel formulieren ondertekende, keek Ben nieuwsgierig om zich heen. Wat een saai hok eigenlijk voor zo’n moderne luchthaven. Alsof er echt niets anders bestond dan TL-bakken en grijze kunststof scheidingswanden. Dan zag hun kamer er gezelliger uit. Hoewel, daar stond vrijwel hetzelfde meubilair, compleet met de gelige postbakjes die zo ongeveer nog stamden uit de tijd dat er gerookt mocht worden op kantoor.

‘Hier even tekenen Ben.’

De stem van Harry haalde hem uit zijn overpeinzingen en geroutineerd zette hij zijn krabbel op de formulieren die hem werden aangegeven.

‘Willen de heren shoppen?’ Verwachtingsvol keek de piepjonge marechaussee hen aan.

‘Nee, dank je,’ zei Harry meteen. ‘We gaan rechtstreeks naar het vliegtuig, we zijn aan de late kant.’

‘Dan kunt u het beste deze gang volgen, aan het einde rechts, eerste links en dan de groene deur. Goede reis.’

‘Dank je,’ mompelde Harry en liep de gang in.

Haastig vouwde Ben de kopieën van de formulieren bijeen en stak ze in zijn zak. Hij knikte kort naar de marechaussee die hun koffers op een band plaatste en volgde Harry.

‘Schiet op, straks komen we te laat,’ zei Ton ongedurig. ‘Zo moeilijk is dat toch niet, een geurtje kopen?’

Vertwijfeld keek Wim naar de ontelbare parfums en zei: ‘Ik heb werkelijk geen idee wat ik moet kiezen.’

‘Waar houdt ze van,’ vroeg Ton behulpzaam. ‘Zoet, fris, kruidig?’

‘Dat weet ik niet en ik let nooit op namen.’

‘Je weet toch wel wat ze het liefst gebruikt?’

‘Weet je wat, ik gok gewoon. Ik neem deze, die is duur genoeg en ziet er leuk uit.’

‘Wil je niet eerst even ruiken?’

‘Je had toch haast?’ zei Wim ongelukkig. ‘Trouwens, waarom neem jij niets mee voor je vrouw?’

‘Ik heb Ingrid plechtig moeten beloven dat ik alleen iets voor de kinderen zou kopen,’ antwoordde Ton lachend. ‘En dat doe ik wel in Florida.’

‘Wilt u koffie of thee, heren?’ De stewardess keek vriendelijk over haar trolley naar de beide mannen, die verveeld door hun krant bladerden.

‘Koffie alstublieft,’ zei Ben meteen.

‘Ik alleen wat water graag, anders doe ik straks geen oog dicht,’ mompelde Harry slaperig. Om hem heen gonsden de gesprekken van de andere passagiers. Ze overstemden met moeite het monotone gebrom van de straalmotoren en het gesis van de airco. Harry liet zich niet afleiden door het geroezemoes, noch door de knipperende clips van een muziekprogramma op het scherm boven zijn hoofd. Resoluut dronk hij zijn bekertje leeg en sloot zijn ogen.

Naast hem probeerde Ben een gemakkelijke houding te vinden in de krappe stoel en zijn lange benen zo in het gangpad te parkeren dat er niemand over zou vallen. Met afgunst dacht hij aan het kopstuk van de drugsmaffia uit hun stad, die zich in een riante stoel in de business class bevond en geen enkel probleem zou hebben met zijn lengte. Erger nog, hij zou op dit moment ongetwijfeld genieten van een glas champagne.

Soms had hij er moeite mee om zijn geduld te bewaren in zijn werk. Ze moesten zoveel bewijzen aandragen voordat het OM een zaak voor de rechter durfde te brengen. Hij kende vrijwel alle kopstukken in de stad, maar nee, eerst moest het dossier volledig sluitend zijn. En intussen zat Dries, zoals ze hem kortweg noemden, van zijn drugsgeld de patser uit te hangen. Zijn gedraai stoorde Harry, die zachtjes begon te snurken. Vlug zette hij zijn koptelefoon op en besloot dat hij zou wachten met slapen tot na de hoofdfilm. Dat was vroeg genoeg.

‘Geweldig!’ Enthousiast wreef Wim in zijn handen bij het lezen van de menukaart. ‘Ik wist niet dat vliegen zo fantastisch was. Ze hebben zelfs zalm!’

‘Ja en dat is zo ongeveer de beste kwaliteit die te krijgen is, de mindere soorten zijn na de bereiding bij de catering, het vervoer en het verblijf in de pantry niet te eten,’ zei Ton alsof hij de reis drie keer per week maakte. ‘Bovendien maak jij op een wel heel bijzondere manier kennis met intercontinentaal vliegen. Meteen in de business class, eigenlijk is het veel te gek.’

‘We hebben er toch zeker hard voor gewerkt?’

Ton knikte en dacht aan de terugweg. Dan zouden ze gewoon achterin zitten. De upgrade gold helaas alleen voor de heenreis. Wat zou Wim mopperen.

Een ordinaire man met veel goud aan zijn vingers zat naast Ton aan de andere kant van het gangpad en bekeek hen arrogant, alsof hij wilde zeggen dat werken voor sukkels was. Hij zette zijn champagneglas met een tik neer en een stewardess haastte zich het te vullen.

Wims’ glas was nog halfvol, maar hij nam zich voor het gebaar straks te imiteren. Wat dacht die patser wel? Onopvallend boog hij zich wat naar voren en nam hem eens goed op. Hij had felle zwarte steekogen. Zijn haar was slecht gekapt en moest nodig worden geverfd, het grijs kwam er aan alle kanten doorheen. Zijn kleding was een ander verhaal, daarvoor moest je niet naar de betere, maar naar de beste zaken. Doordat zijn vriendin al jaren in een topwinkel werkte, was hij min of meer noodgedwongen een kenner geworden. Jaloers bekeek Wim de fraaie handgemaakte sneakers en vergeleek ze in stilte met zijn eigen doorleefde instappers.

‘Hier, dit is precies wat voor jou,’ zei Ton en drukte hem een tijdschrift in zijn handen. ‘Een heel artikel over squash, daar ben jij toch zo goed in?’

‘Gaat nogal.’

‘Je speelt toch op nationaal niveau?’

‘Jawel, maar nu even niet. We moesten een target halen, weet je nog.’ Lachend stak Ton zijn glas op en zei: ‘Daar proost ik op!’

‘Op onze klanten,’ zei Wim gemeend en hief zijn glas.

Ver onder hen schitterden de golven van de Atlantische Oceaan in het licht van de stralende zon op zijn nimmer eindigende weg naar de einder.

‘Welk menu kan ik u serveren?’

Ben schrok op. Dezelfde stewardess van zo-even keek hem vragend aan. ‘Eh, het kalkoenmenu en een rode wijn graag,’ antwoordde hij en klapte onhandig het tafeltje naar beneden.

‘Alstublieft. Zou u uw buurman even willen wekken?’

‘Beter van niet. Hij heeft de hele nacht doorgewerkt en wil liever slapen.’ De stewardess knikte begrijpend, wenste hem smakelijk eten en duwde niet zonder moeite de volgeladen trolley verder naar voren. Keurend liet hij zijn ogen over haar gespannen jurk en benen dwalen en vergeleek haar onwillekeurig met Inge van het secretariaat.

Alsof ze zijn ogen voelde, draaide ze haar hoofd even om en schonk hem een flauwe glimlach.

Betrapt lachte hij terug en boog zich snel over zijn maaltijd.

‘Zijn we er al?’

‘Wat zei je Harry?’ vroeg Ben en zette zijn koptelefoon af.

‘Hoever zijn we?’

‘Halverwege de hoofdfilm.’

‘Waar ligt dat?’

‘Ergens in het midden van de Atlantische Oceaan. Je kunt nog zeker een uur of vier, vijf slapen.’

‘Mooi. Spannende film?’

‘Nee, niet echt. De gemiddelde politiefilm, waarin ze voor het einde alle boeven te pakken krijgen.’

‘Was het in werkelijkheid maar zo simpel.’

Plotseling trilde het vliegtuig onbeheerst en leek zelfs even uit balans. Onmiddellijk klonk het signaal van ‘Stoelriemen vast’ en de bijbehorende lampjes lichtten gelijktijdig op.

‘Dames en heren, wil iedereen rustig op zijn plaats gaan zitten en de stoelriemen vastmaken. We vliegen over enkele ogenblikken door een noodweer.’ De stem van de gezagvoerder klonk gespannen en hij herhaalde het bericht zonder onderbreking in het Engels.

Snel blikte Harry om zich heen en fluisterde ongerust: ‘Dat is vreemd. Ze behoren een noodweer lang van tevoren op de radar te zien aankomen, zodat ze er omheen kunnen vliegen!’

De gezagvoerder herhaalde zijn oproep en vroeg nadrukkelijk of iedereen de riemen wilde vastmaken. De gesprekken staakten en de plotselinge stilte werd uitsluitend verbroken door het blikkerige geklik van de sluitingen. Stewardessen renden door de gangpaden en controleerden op topsnelheid of iedereen de opdracht van de piloot had uitgevoerd. Ben zette zijn koptelefoon af en constateerde met groeiende vrees dat de stewardessen zelf ook hun gordels omdeden.

De trillingen in het vliegtuig maakten plaats voor onregelmatige schokken, het leek wel of het vliegtuig in dikkere lucht was terecht- gekomen en niet goed vooruit meer wilde. Zijn handen werden klam en Harry veegde ze snel af aan zijn spijkerbroek. Zijn hart bonkte. Wat gebeurde er? Een venijnig alarm ging af in zijn hoofd, maar het bleef onopgemerkt doordat de piloot de passagiers waarschuwde zich voor te bereiden op zware turbulentie.

Nauwlettend hield Ben het scherm in de gaten, waarop de film had plaatsgemaakt voor vluchtinformatie. Ze bevonden zich op elf kilometer hoogte en hun snelheid was iets minder dan negenhonderd kilometer. Het geraas van de motoren snerpte door de doodstille cabine en nerveus beet Ben op zijn lip. Veel ervaring had hij niet met vliegen, maar onwillekeurig voelde hij dat dit geen normale situatie was.

De schokken gingen over in een zwaar gedreun dat de constructie van het vliegtuig danig op de proef stelde. Nerveus beet Ben op een knokkel, terwijl Harry gespannen ineen dook, zijn moeheid was geheel verdwenen.

De overige passagiers op hun rij zaten bleek en stil voor zich uit te staren. Een wat ouder echtpaar sloeg steunzoekend de handen in elkaar.

‘Gaan we nu naar de maan, mamma?’ vroeg een kleuter huilerig aan zijn moeder, die het joch met een bibberende stem begon te vertellen dat het vliegtuig geplaagd werd door een onweersbui. Haar buurman deed een vertwijfelde poging te glimlachen om de vraag van het knulletje en frommelde zijn krant in de lectuurzak.

Het dreunen nam echter snel af en beperkte zich tot een ver verwijderd rommelen. Juist op het moment dat Harry opgelucht adem wilde halen, ging er opnieuw een schok door het vliegtuig, direct gevolgd door een tweede.

Dit was geen normaal onweer! Ongelovig staarde Harry door het raam waarachter volledige duisternis heerste. Knetterende flitsen aan beide zijden van het toestel verlichtten de cabine plotseling met een schaduwloos licht en veranderden de gezichten van de passagiers in bleke doodsmaskers. Tegelijkertijd doofden de lichten en de beeldschermen. Alleen de noodverlichting langs het gangpad hield het vol en het groenige licht verzachtte enigszins het diepe duister waarin het vliegtuig werd opgeslokt nadat het flitsen ophield.

Nieuwsgierig drukte Wim zijn neus tegen het raam en probeerde te ontdekken of hij iets kon zien van het noodweer waarin ze waren terechtgekomen. Hij prees zich gelukkig. Jaloerse collega’s hadden hem getracht te overtuigen dat vliegen een saaie bezigheid was, nou, dat viel tot nu toe bijzonder mee.

‘Het is helemaal donker aan het worden. Ik kan de zon niet meer zien.’ Het antwoord van Ton was onverstaanbaar en een vlugge blik op zijn collega leerde hem dat hij er bloednerveus uitzag.

Was dat noodweer dan een serieuze bedreiging? Onzeker tuurde hij door het raampje en ontdekte tot zijn schrik dat het vliegtuig zich geheel in het duister bevond.

De arrogante vent naast Ton opende zijn gordel en stond op. Bruusk stapte hij naar de deur die de cockpit van de business class scheidde. Paniekerig rende een stewardess achter hem aan en gilde dat hij daar absoluut niet mocht komen. Hij draaide zich om en keek haar aan met een blik die haar bijna fysiek terugwierp. Besluiteloos bleef ze even staan en reageerde daardoor te laat om hem tot staan te brengen. De deur naar de cockpit was geheel tegen de voorschriften niet op slot en hij knalde hem keihard dicht voor de neus van de stewardess. Op het bovendek werd het doodstil. De stewardess viel in een vrije stoel vlak bij de deur en keek kwaad en ongelukkig tegelijk.

De deur van de cockpit vloog open en de man die net naar binnen was gedrongen, sprintte naar zijn stoel. Zijn gezicht was spierwit en Ton had nog nooit iemand zo angstig zien kijken. Hij snoerde zich stijf vast en riep: ‘Houd je allemaal goed vast! Dit is het ergste wat er kan….’ Hetzelfde moment werd alles helwit.

Harry snakte naar adem; het licht kwam naar binnen! Het stoof als een zinderende vloedgolf op hem af en elk detail, elke rand en elke richel van het vliegtuig schitterde oogverblindend. Razendsnel kneep hij zijn ogen dicht en bedekte ze met zijn beide handen. Een sinistere tinteling doortrok zijn lichaam en hij rilde onbeheerst. Het licht was even snel weg als het was gekomen, maar aan zijn beproeving kwam geen einde. Plotseling voelde hij een loodzware druk in zijn maag. Dit gevoel kende hij: het was het gevoel van een snel dalende lift! Ben greep zijn bovenarm krachtig vast en schreeuwde iets over vallen. De druk op zijn maag werd sterker en sterker, totdat deze haast niet meer uit te houden was. Toen voelde hij dat het toestel met de neus naar beneden begon te hellen en een voor een stopten de vier motoren met een dreun, die doortrilde in zijn voetzolen.

Een ijzige kou kneep Harry's hart samen. Ging hij sterven?! Daar had hij bij zijn vertrek helemaal geen rekening mee gehouden. Niet op deze manier althans. Zijn werk was verre van ongevaarlijk en hij had meermalen de dood in ogen gezien. Alleen toen was hij zelf in staat geweest de omstandigheden te beïnvloeden. Het hulpeloze zitten in de krappe stoel gaf hem een intens machteloos gevoel en de bitterzure smaak van misselijkheid golfde omhoog in zijn slokdarm. Opdrachten klonken krakerig over de intercom. Het interesseerde hem geen barst wat er werd gezegd. Het deed er toch niet meer toe.

Buiten werd het flitsen intenser. Onwillekeurig trok het zijn aandacht. Zijn ogen tot spleetjes geknepen tegen het felle licht tuurde hij door het raampje. Wat was dat? Het leek wel of ze door een helverlichte tunnel vielen. De man in de stoel voor hem bezweek met een schreeuw aan de formidabele druk die op hem werd uitgeoefend en bleef stil voorover hangen, zijn hoofd traag heen en weer wiegend.

‘Harry,’ kreunde Ben. ‘Dit is niet normaal. We hadden allang beneden moeten zijn.’

‘Hoezo?’ antwoordde hij en draaide moeizaam zijn hoofd in zijn richting. ‘Ik weet niet wat normaal is. Ik maak er geen gewoonte van om met vliegtuigen neer te storten.’

‘Ik ook niet, maar ik hang hier al een kwartier met mijn neus op mijn horloge!’

‘Een kwartier?! Dat kan n….’ Een hevige schok onderbrak zijn woorden en deed hem bijna het bewustzijn verliezen. Gekraak en gekrijs van metaal gaven te kennen dat ook het toestel deze klap niet kon waarderen. Toch had de schok een gunstig effect op de valsnelheid, want de loden bal op zijn maag werd iets lichter.

‘Wat gebeurt er toch? Moet je zien!’ Angstig wees Harry op het raam. Buiten hadden de flitsen zich aaneengesloten en het vliegtuig werd nu omringd door een kolkende en wervelende vuurmassa. Hij staarde vanuit zijn ongemakkelijke houding naar het beangstigende verschijnsel en zag ontzet en verrast tegelijk, dat de lichtflitsen het toestel als het ware vastgrepen en in balans hielden. Het vliegtuig kraakte en knerpte in al zijn voegen en kantelde langzaam maar zeker terug in een horizontale positie.

Ton kneep zijn handen om de leuning tot zijn knokkels wit werden en zei nauwelijks verstaanbaar: ‘Dit is geen noodweer, dit is het einde. Ingrid had gelijk, vliegen is waanzin.’ Tranen drupten langs zijn neus en maakten donkere vlekken op zijn zomerbroek.

Zijn collega naast hem antwoordde niet. Wims’ gedachten vlogen razendsnel terug in de tijd. Hoe was zijn afscheid met Julie geweest gisteravond? Zou ze aan hem blijven denken als hij zou omkomen of zou ze haar troost zoeken bij een nieuwe vriend? En wie ging er straks met zijn zuurverdiende cabriolet vandoor? Allemaal luxe vragen! De echte vraag was natuurlijk: wat ging er met hem gebeuren? Angst priemde vlijmscherp in zijn hart en hij realiseerde zich plotseling dat hij daarop geen enkel antwoord had. Hij, de superverkoper, die altijd overal een antwoord op had.

‘Met Dries! Hallo? Kun je me verstaan?’

Moeizaam draaide Ton zijn hoofd naar rechts en ontdekte dat zijn buurman een poging deed om te bellen. Tevergeefs zo te horen, maar niet slecht bedacht.

‘Hoor je me? Hallo ….’ Kwaad toetste hij een ander nummer in.

Tot Harry’s verbijstering scheurden de vleugels af als of ze van nat karton waren. Tollend verdwenen ze in de schitterende wervelingen. Een scherpe kerosine stank doortrok de cabine en op verscheidene plaatsen lekten gouden en zilveren lichtdraden langs de wanden. De luchtdruk viel weg en meteen duikelden de zuurstofmaskers uit het plafond. Paniekerig greep Harry de zijne en probeerde hem. De lucht was blikkerig maar zuiver en opgelucht haalde hij adem. Snel trok hij het elastiekje over zijn hoofd en voelde het meteen knappen. Inwendig foeterend, pakte hij het kapje met een hand vast en greep zich met de andere vast aan de stoel voor zich. Een zweetdruppel prikte in zijn oog en nijdig veegde hij zijn gezicht langs zijn mouw.

Het einde aan de lange val overrompelde hem volkomen. Ternauwernood miste Harry de opgeklapte tafel en schoot ongelukkig tussen de stoelen. Tot zijn afgrijzen zag hij een gedeelte van de wand en de vloer verdwijnen. Stof en gruis kolkten in zijn gezicht en hij kneep zijn ogen stijf dicht. Zijn armspieren begaven het bijna toen hij zich afzette; weg van de kakofonie van scheurend metaal en brekend hout. Het lawaai was ondraaglijk en even balanceerde hij op de rand van hysterie.

Toen was het over. Een weldadige stilte daalde neer over het vliegtuig. Verdwaasd schudde hij zijn hoofd en wreef voorzichtig over zijn gezicht. Slechts het sissen van lekkende leidingen en het zachte gekreun van gewonden drong door tot zijn gekwelde trommelvliezen. Angstig knipperde hij met zijn ogen, maar het bleef donker. De noodverlichting had de crash niet overleefd.

Naast hem mompelde Ben iets onsamenhangends en voorzichtig betastte Harry zijn collega, die slap en in een onnatuurlijke houding voorover lag.

Gewapend met een zaklamp stommelde een stewardess langs Ben door het gangpad dat bezaaid lag met handbagage en trok aan de klink van de nooduitgang. Meteen kreeg ze hulp van de beide mannen bij de deur, maar zelfs met zijn drieën slaagden ze er niet in de deur meer dan een paar centimeter te openen. De deur werd van buitenaf geblokkeerd.

Een meisje begon plotseling gierend te huilen en bracht daarmee de rest van de passagiers tot het besef dat ze nog leefden. Paniekerig begon men zich te ontdoen van de gordels en een wild gedrang ontstond in het smalle gangpad.

Voorzichtig porde Harry zijn collega in de ribben en zei: ‘Wakker worden, we staan aan de grond.’

Ben kreunde en fluisterde half versuft: ‘Dat kan helemaal niet. We vlogen boven de oceaan!’

Verbijsterd pakte Harry de stoel voor hem beet en begon te zweten. Ineens voelde hij met een bijna klinische nauwkeurigheid dat hij zijn verstand dreigde te verliezen. Aarzelend bewoog hij zijn hoofd naar het versplinterde raam, maar daar heerste niets dan duisternis. Ongelukkig zakte hij terug in zijn stoel en trachtte het woeste bonken van zijn hart tot rust te brengen door diep in en uit te ademen. Een ijle stem in zijn onderbewustzijn schreeuwde om aandacht, maar Harry had alleen aandacht voor zijn directe omgeving. De rij in het gangpad bewoog tergend langzaam in de richting van de neus van het toestel. Kennelijk was iemand er in geslaagd ergens een deur te openen. Traag klikte Harry zijn gordel los en draaide zich geheel naar Ben. In het beperkte licht van een zaklamp, waarmee een stewardess door de cabine scheen, ontwaarde hij een kolossale buil op zijn voorhoofd, maar zag geen bloed.

‘Laat mij maar even,’ zei Ben. ‘Ik ben tegen het tafeltje geknald en voel me al wat beter.’

‘Dat is goed. Er staat een hele rij. We kunnen er toch niet uit.’ zei Harry en beet op zijn lip. Krampachtig onderdrukte hij het primaire angstgevoel dat hem in paniek het vliegtuig uit wilde jagen. Een nieuwe, veel beangstigendere gedachte doemde op: waarom was er nog geen brand?

Op het bovendek had de noodverlichting het wel overleefd en benauwd staarde Wim naar het bloed op zijn shirt. Gelukkig, het was alleen zijn lip en snel zoog hij zijn onderlip naar binnen.

Ton betastte zijn ribben, waarmee hij keihard op zijn knieën was geknald.

Ondanks de verschrikkelijke klap stond Dries al naast zijn stoel en rende naar de nooduitgang.

De deur van de cockpit zwaaide open en een piloot wankelde het gangpad in. Hij kwam niet verder dan de tweede rij stoelen, waar hij op zijn knieën viel en benauwd begon te braken, zijn gezicht groen van angst.

‘Voorzichtig Wim, het is een behoorlijke hoogte,’ zei Ton bezorgd. Ze stonden beiden voor de opgeblazen glijbaan, die aan de nooduitgang vastzat.

‘Als dit het ergste is wat ons verder gaat overkomen, dan teken ik daar onmiddellijk voor,’ zei Wim en sprong in het donkere gat. Seconden later werd hij opgevangen door behulpzame handen en van het vliegtuig weggeleid.

Even later voegde Ton zich bij hem en samen meldden ze zich bij de purser, die de centrale verzamelplaats bleek te vormen.

‘Wat is het donker. Dat was het toch niet?’ zei Wim verbaasd.

‘Nee, en … oh, … kijk eens naar dat ding daar!’ antwoordde Ton en wees met een trillende vinger naar de donkere lucht.

Hypernerveus greep Wim een boom vast en staarde naar het wolken- dek waarachter de vreemde buis was verdwenen. Zijn gevoelens dreigden met hem op de loop te gaan. Hij wilde gillen en huilen tegelijk. Ze hadden het overleefd, maar wat was dat voor ding in de lucht?

‘Zag je dat?’ zei Ton schor van angst.

‘Doorlopen alstublieft. U staat hier in de weg!’ Een streng kijkende steward wees hen op de groeiende groep passagiers in het dal.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Ton, die zich aarzelend in beweging zette.

‘Dat weet ik niet,’ was het korte antwoord. ‘Straks vertellen we u wat er verder gaat gebeuren.’

Ben en Harry stommelden voorzichtig door de nooduitgang aan de voorzijde van het toestel. Een stewardess gebaarde hen zenuwachtig voort te maken en zich meteen te melden bij de purser onderaan de heuvel.

Zorgzaam ondersteunde Harry zijn collega, maar keek ineens verbaasd omhoog. In de inktzwarte hemel verlichtte de bliksem af en toe de contouren van een enorme buis, die van binnen zwak gloeide.

Wat was dit? Waar waren ze?

Wat gebeurde er met hem? Zijn hersens leken wel in brand te staan. Terwijl ze strompelend door het gras het dal bereikten, schoof een dicht wolkendek voor het verschijnsel in de lucht en ploften dikke druppels luidruchtig op een onzichtbaar bladerdak.

‘Your name please,’ vroeg de purser zodra ze hen zag en hield verwachtingsvol haar pen boven de passagierslijst.

‘We zijn landgenoten,’ zei Harry vriendelijk tegen de bos rode krullen en knipperde met zijn ogen in het felle licht van de lamp die ze even op hen richtte. Hij noemde hun namen en wachtte geduldig tot ze deze had afgestreept.

‘Bent u gewond?’ vroeg ze aan Ben, terwijl ze zijn buil bestudeerde. Voorzichtig schudde Ben zijn hoofd en zei: ‘Ik ben tegen het tafeltje geknald, maar dat gaat wel over. Het lijkt erger dan het is.’

‘Als het niet overgaat, kunt u zich melden bij mijn collega bij die noodlamp daar. Zij heeft alle eerste hulp spullen en … ah, de volgende. Your name please.’

Haastig stapte Harry opzij en maakte ruimte voor een bijzonder corpulente man, die in onvervalst Texaans knauwde: ‘I’m the CEO of the biggest oil company of the USA. I have to make a phone call urgently and….’

De rest ontging Harry doordat niet ver boven hen op de helling een vrouw doordringend gilde. Alert keek hij op, maar kon niets ontdekken in het duistere bos.

Verscheidene mannen renden omhoog en Ben zei: ‘Laat maar, ze krijgt al genoeg aandacht.’

Harry lachte nerveus en laveerde Ben naar een groepje passagiers, dat zich had gevormd rond een paar bemanningsleden met zaklampen.

‘… tot het licht is en er absoluut geen kans meer is op brandgevaar!’ klonk de stem van een stewardess. ‘Maakt u het zich in de tussentijd zo gemakkelijk mogelijk. De regen lijkt gelukkig niet door te zetten en het is niet koud.’

De meeste passagiers dropen af, slechts een enkeling bleef besluiteloos staan.

‘Kan ik u ergens mee van dienst zijn?’ vroeg een stewardess, zodra zij Harry en Ben in de straal van haar lamp ontdekte.

‘Alleen een kleine vraag,’ zei Harry. ‘Is er al radiocontact met een hulpdienst?’

Ze schudde haar hoofd en antwoordde: ‘Nee heren, mijn collega’s zijn nog druk doende met het onderzoek naar het brandgevaar rond het toestel en het vervoer van de gewonden die zelf niet kunnen lopen. Als dat is afgerond, zullen ze direct alles doen om ons hier zo snel mogelijk vandaan te krijgen.’

Wantrouwend hield Harry zijn hoofd schuin en luisterde geconcentreerd. Probeerde iemand iets tegen hem te zeggen zonder dat een ander dat mocht horen?

‘Kunnen wij ergens mee helpen?’ vroeg Ben intussen behulpzaam.

De stewardess, een paardenstaartje meisjesachtig in haar zwarte haar, signaleerde de bult op zijn voorhoofd en zei snel: ‘Nee hoor, we hebben meer dan genoeg hulp.’

‘Wij zijn van de recherche, dus als we kunnen helpen dan zeg je het maar,’ zei Harry zacht. ‘We zijn wel het een en ander gewend.’

Verrast keek ze hem aan en zei: ‘Als u daar wilt gaan zitten, dan roep ik u als het nodig is.’ Ze gebaarde naar een lege plek in het gras vlakbij haar en dankbaar ging Ben zitten. Zijn hoofd bonkte erger dan hij wilde toegeven.

Harry bleef staan en staarde geboeid naar de smalle lichtbundels van de zaklampen die onregelmatig langs het vliegtuig bewogen. Het was onvoorstelbaar dat de cabine nog vrijwel in tact was en dat er geen brand was uitgebroken.

‘Kom zitten man, het gras is kurkdroog ondanks die paar spetters,’ zei Ben en klopte uitnodigend op de grond.

Voorzichtig ging Harry zitten in het lange rubberachtige gras. Het was inderdaad droog en de nacht was niet koud, maar onwillekeurig huiverde hij.

Teleurgesteld zette Ben zijn telefoon uit en zei: ‘Bah, geen streepje netwerk. Kijk eens of de jouwe het doet.’

‘Ik ben bezig,’ mompelde Harry.

‘En?’ vroeg Ben ongeduldig.

‘Niets. Wacht, ik probeer of ik handmatig een netwerk kan vinden.’

‘Heb ik al geprobeerd. Ik snap er niets van, deze toestellen kunnen toch elk netwerk aan?’ Nijdig liet Harry zijn toestel zakken en luisterde plotseling scherp. Daar was die stem weer. Wie was dat toch? Onopvallend keek hij rond, maar ontmoette alleen angstige blikken van passagiers die, net als zij, dicht bij elkaar in het gras zaten en zacht met elkaar fluisterden.

‘Kop op, we leven nog. Zo gauw het licht is, landen hier de eerste helikopters,’ zei Ben opbeurend.

‘Zo gauw het licht is? Die klap tegen dat tafeltje heeft meer schade aangericht, dan ik dacht. Je vertelde mij nota bene zelf dat je een kwartier lang met je neus op je horloge lag tijdens het neerstorten. Hoe laat was het toen?’

De glimlach op Bens’ gezicht bevroor en langzaam zakte zijn mond open. ‘Het zou hier gewoon licht moeten zijn!’

'Precies,' zei Harry en sloeg zijn armen om zijn knieën.

‘Could you please tell me where the Captain is?’ De Texaan van daarstraks was teruggekeerd bij de purser en eiste op luide toon dat hij zo snel mogelijk met zijn hoofdkantoor moest bellen. Het was van levensbelang voor hem en zijn bedrijf.

Verstoord keek Harry op. Wat was dat voor een drammer en hoe kwam het dat hij hem letterlijk kon verstaan? Zo goed was zijn Engels nu ook weer niet! Het was net of er een ondertiteling meeliep in zijn bovenkamer. Opnieuw voer er een huivering door zijn lichaam en hij trok zijn armen strakker om zijn benen.

‘BRRRIIIIAAAARRRRR!!!!!!!!’

Een bloedstollende schreeuw verscheurde de rust in het duister. Verwilderd keek Harry om zich heen. Hij lag plat op zijn buik in het gras en zou het liefst in een boom klimmen. De schreeuw klonk echter te ver weg om direct gevaar op te leveren en langzaam kwam hij overeind.

De stewardess naast hem was het eerst bij haar positieven en scheen met haar lamp in het rond. ‘Geen paniek alstublieft,’ riep ze manmoedig.

‘Het schijnt dat we in een nogal ruig stuk natuur zijn geland, maar dit beest is kilometers weg.’

De meeste passagiers lagen net als Harry plat op hun buik en reageerden nauwelijks op haar woorden. Ze krabbelden op en opvallend veel mensen zochten een nieuw plaatsje in de buurt van de her en der groeiende bomen.

Wat verderop hipte de purser achter de losse vellen aan van haar passagierslijst die ze had laten vallen. Blij dat hij zich nuttig kon maken, schoot Harry toe en raapte een deel voor haar op. Ze nam de papieren dankbaar aan en vouwde het stapeltje stijf op voordat ze het in haar zak stak.

Verwachtingsvol tuurde Ben naar de lucht. Een vage oranje gloed bescheen de wolken in de verte. Zou de zon opkomen? Dat bleek inderdaad het geval te zijn en opgelucht zag hij de eerste lichtstralen langs een tweetal besneeuwde bergpieken glippen. Het duister vluchtte in rap tempo voor de krachtige zonnestralen, die een ruime vallei onthulden, omringd door lage heuvels. Zijn hart maakte een sprongetje; ze waren door het oog van de naald gegaan. Op miraculeuze wijze hadden ze tijdens de crash precies de top van een heuvel gemist en was de stuurloze cabine honderden meters langs de beboste helling schuin naar beneden gegleden. De buik van het vliegtuig was opengereten door de rotsbodem en het spoor dat de cabine in het bos had getrokken, lag vol met bagage en vracht. Plotseling viel zijn blik op de slachtoffers, die op een rij onder blauwe dekens bij de staart van het vliegtuig lagen. Het waren er veel meer dan hij had verwacht en hij rilde onbeheerst. Daar had hij ook kunnen liggen. Het was te hopen dat er snel hulp kwam.

Hijgend duwde Wim zich omhoog en zei: ‘Weet je zeker dat we in het goede vliegtuig zaten Ton? Dit soort geluiden past meer bij Afrika.’

‘Het was het goede vliegtuig, maar de bestemming is heel anders dan op ons ticket stond,’ zei Ton bitter en zijn stem trilde licht.

‘Zou die storm ons verplaatst kunnen hebben naar een ander werelddeel?’ vroeg Wim en keek hem hoopvol aan.

Luidruchtig haalde zijn collega zijn neus op en verborg zonder te antwoorden zijn gezicht in zijn handen.

Vogels ontwaakten in het struikgewas, dat in dichte groepen overal in de vallei groeide en schetterden dat het een lust was.

‘Ik mag hangen als ik er iets van begrijp,’ zei Ton nerveus. ‘Deze boom ken ik niet en deze struik is mij ook volledig onbekend en ik mag zeggen dat er ik er een beetje verstand van heb.’

‘Dat heb je,’ zei Wim afwezig. De hobby van zijn collega boeide hem minder dan zijn telefoon, die het vertikte het sms’je naar Julie te versturen.

‘Wat is dit,’ mompelde Ton, die een boomblad uit elkaar peuterde. ‘Ik ben heel benieuwd hoe dit blad aan zijn water komt, er zit geen enkel kanaaltje in.’

‘Er is hier geen enkel netwerk,’ zei Wim nijdig en ging tegen de boom zitten die Ton bestudeerde. Vermoeid sloot hij zijn ogen en liet de warme zonnestralen inwerken op zijn huid. Wat een waardeloze reis, had hij zich daar nou zo voor uitgesloofd?

Vlakbij Wim ging Harry eveneens zitten en nam zijn collega eens goed op en zei toen ongerust: ‘Heb jij echt geen hersenschudding? Je ziet spierwit.’

‘Nee, ik voel me goed. Mijn hoofdpijn is gezakt en die buil doet nauwelijks pijn. Ik realiseer me echter nu pas, dat we daarstraks door het oog van de naald zijn gegaan. Moet je zien.’

‘Ja, als we die top hadden geraakt of niet schuin naar beneden waren gegleden,’ zei Harry en maakte zijn zin niet af. Zelf had hij de crash bewust meegemaakt en was in die korte tijd voor zijn gevoel jaren ouder geworden. Gek genoeg had hij zijn leven niet aan zich voorbij zien flitsen zoals boeken vaak deden geloven. Zijn gedachten waren juist bevroren geweest. Afwezig trok hij aan het lange gras, dat soepel meegaf en terugveerde in de oorspronkelijke toestand. Een nieuwe ruk, een paar seconden later, deed hem verbaasd naar het gras kijken. Het veerde niet meer, het was volledig dood en verkleurd.

‘Dat kan weinig hebben,’ zei Ben, die hem bezig zag. ‘Wat is dat voor gras?’

‘Geen idee, maar het is niet veel waard. Het gaat dood in je handen en… ach, daar heb je die Texaan al weer.’

Zijn collega had geen oog voor de rood aangelopen vleesbonk. Zijn mond zakte open en het laatste restje kleur verdween uit zijn gezicht.

‘H…Harry! Ik…, ik word gek!’

De stress in zijn stem alarmeerde Harry en traag draaide hij zich naar Ben. Gelijktijdig hoorde hij een onbekende stem iets tegen hem zeggen, maar de woorden van zijn collega maakten ze onverstaanbaar.

‘K… kijk! Daar, boven die berg,’ stamelde Ben schor en wees bevend naar het bergmassief waarachter de zon was opgegaan.

Het bloed trok weg uit Harry’s gezicht en zijn hart miste een paar slagen. Ontzet sloeg hij zijn handen voor zijn gezicht en kreunde: ‘Nee, laat het niet waar zijn. Laat het alsjeblieft niet waar zijn.’

Traag.

Uiterst traag.

Maar onmiskenbaar en onafwendbaar verscheen er een tweede zon boven de bergen aan de horizon.