TIJDBUIGERS

Tijdbuigers

Lineke Breukel 

isbn 9789461851499 (paperback)

Ook verkrijgbaar als ebook

1e druk april 2016

Vormgeving: Steve Breukel (cover), Eric Jan van Dorp

Foto cover: 123RF en Steve Breukel

Foto auteur: Irene Hoekstra

Redactie: Marja Vrolijk, Jack Nowee , Anneke Koorn

Uitgeverij Village 

een imprint van VanDorp Uitgevers

Postbus 42

3956 ZR Leersum 

www.vandorp.net / info@vandorp.net

Copyright©2016 VanDorp Uitgevers

Copyright©2016 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder de uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Lineke Breukel

TIJDBUIGERS

UITGEVERIJ VILLAGE

VOORWOORD

Wie heeft er niet ooit uitgeroepen: “Kon ik de tijd maar terugdraaien, dan zou ik het heel anders doen!” In ons leven bewandelen we de paden die de consequenties dragen van de keuzes die we maken.

Hoe zou het leven eruitzien als er een mogelijkheid is om terug te keren naar een bepaalde kruising van wegen - van keuzes - om daar een andere, parallelle weg in te slaan dan degene die we al hebben bewandeld. Dat zou er voor zorgen dat we iedere keer opnieuw onze route kunnen corrigeren om een bepaald doel te bereiken. Wat voor macht zou ons dat geven... of anderen?

Hoe zou het aanvoelen om te weten dat ook anderen die macht hebben en dat dit inhoudt dat – zonder dat wij ons daarvan bewust zijn – onze tijdspaden door hen beïnvloed worden ten behoeve van een extern doel?

De macht om een tijdspad te beïnvloeden zou betekenen dat we de macht in handen hebben over belangrijke beslissingen in ons leven, maar net zo goed in dat van anderen. Het kunnen ombuigen van de tijd geeft macht, maar corrumpeert diegenen die zich niet boven die behoefte kunnen stellen.

***

Mijn dank gaat uit naar mijn lieve schoonzus Marja en neef Jack die hun tanden in dit verhaal hebben gezet en mij hebben bijgestaan om er een logisch geheel van te maken. Daarnaast dank ik ook mijn echtgenoot die heel wat van zijn vrije avonden naast mij op de bank heeft gespendeerd, luisterend naar het zich ontwikkelende plot. Hun ideeën en commentaar zijn waardevol geweest.

Lineke Breukel

1

“Ken je het gevoel dat je iets meemaakt waarvan je bijna zeker weet dat je die situatie al kent?”

“Je bedoelt een déjà vu gevoel?”

“Ja, eh nee, misschien moet ik het wat beter uitleggen.”

Even is het stil op de lijn en wacht Brenda geduldig. Ze weet hoe haar vriendin in elkaar zit: er wordt aan de andere kant flink gepiekerd. De trilling die Brenda in Jenna’s stem hoort, bevalt haar echter niet. Dat kan twee dingen betekenen. Of Jenna is ergens heel erg zenuwachtig over, of ze is bang. Brenda’s voorgevoel vertelt haar dat ze moet gokken op de laatste keuze.

“Ik bedoel niet dat je eenzelfde situatie al eens eerder hebt meegemaakt voor je gevoel. Wat ik bedoel is dat je ergens over nadenkt, het zit in je hoofd en dan een dag later gebeurt het recht voor je neus. Dat gebeurt soms met mensen weet je, maar bij mij is het nog even anders. Ik schrijf iets op en dan is het net of ik er niet meer ben. Als ik teruglees wat ik geschreven heb, dan schrik ik me rot omdat er erge dingen op papier staan. Een paar dingen die ik heb opgeschreven zijn de afgelopen dagen gebeurd Bren... en ik ben zo bang!”

Nu is Brenda even stil. De excentriciteit van haar vriendin is bijna legendarisch te noemen, maar dit overtreft datgene wat ze tot nu toe al heeft meegemaakt met Jenna.

“Bren?”

“Eh nou, dat heb ik nog nooit meegemaakt, maar waar ben je precies bang voor, wat is er dan gebeurd?”

“Ik kan niet erg lang met je praten, hij zal het merken en dan...”

Dan wordt de lijn stil en met haar mobieltje aan haar oor loopt Brenda naar de keuken van haar Haagse appartement. Na een tijdje voelt ze dat haar trek het wint van haar geduld en wil ze eigenlijk aan haar koud geworden pizza beginnen, maar ze kan Jenna moeilijk alleen laten nu ze kennelijk zo bang is.

“Jen, leef je nog?”

Twee dagen terug

Koude vlagen sneeuw jagen langs de rood geverfde houten gevel van haar bescheiden huisje, maar daar is ze zich niet van bewust. De wereld om haar heen is grijswit, maar de wereld in haar is bloedrood en ze wordt er doodsbang van. Bloedrode vlammen kolken alles vernietigend om haar heen... een vreselijke hitte wordt vermengd met de schokkende sensatie van stikken... dan bloed aan een scalpel, bloed aan iemands handen... haar bloed?

Met een schok ontwaakt Jenna uit een nachtmerrie, de zoveelste die ze niet durft op te schrijven.

Schrijven is moordend.

Langzaam wisselt haar bewustzijn de werelden tegen elkaar in en moet ze een moment huiveren in haar grote lege bed. De plek naast haar is al twee weken leeg, veel te lang naar haar gevoel en degene die hem opvulde zal waarschijnlijk niet meer terugkomen. Eigenlijk weet ze dat wel zeker, ze durft het alleen niet te denken want ook denken is misschien moordend.

De digitale wekker geeft haar lichtsignalen en met een zucht stopt ze de eenzijdige communicatie.

“Ik weet het, ik weet het. Vandaag is het aanbiedingsdag!” Haar voeten zoeken haar pantoffels, maar ze vindt ze niet. “Dat is raar...”

Wanneer Jenna zich bukt, ziet ze haar Bugs Bunny konijnenpantoffels ver onder het bed liggen en dat zet haar wereld even stil. Twee paar pluchen oren hebben zich verplaatst naar de donkerste plek van haar huisje, als karikature wachters van de boeman.

“Ho, wat is dit voor ongein?”

Voor zover ze zich ervan bewust is, leeft de vierentwintigjarige vrijgezelle Jenna Brent al bijna een jaar alleen in dit pittoreske houten huisje en ze weet zeker dat ze haar pantoffels bij haar bedrand heeft neergezet, precies zoals ze dat altijd doet.

Voor het geval ik midden in de nacht over de koude vloer naar de plé moet.

Dat alleen wonen is niet helemaal waar, want precies drie maanden geleden, vandaag op de dag af, nam Sven haar voor het eerst in dit bed in zijn armen. Heerlijke Sven, haar bijna twee meter lange en bij de schouders zowat een meter brede, blonde droom van een Zweed. Een vrachtwagenchauffeur om precies te zijn, maar wel een romantische. Samen beleefden ze een sprookje totdat ze klaar was met het nakijkwerk van haar derde boek en begon aan haar nieuwste manuscript. Toen muteerde het sprookje in een nachtmerrie en leek het er op of hun relatie vanaf dat moment verdoemd was. Hoe meer ze voor haar gevoel in haar verhaal terechtkwam, des te meer leek het wel of hij veranderde. Eerst ging het om kleine dingetjes die haar opvielen, zoals het feit dat hij haar niet meer zoende als ze ’s ochtends naast elkaar wakker werden en dat hij haar geen ‘älskling’ meer noemde.” Het was net of hij langzaam de interesse in haar verloor en wat Jenna ook probeerde, hij was en bleef een gesloten boek. Ongeveer twee weken later leek het net of ze voor hem niet meer bestond en kort daarna was hij weg. Zijn grote bordeauxrode pick-up truck was van zijn vaste plek voor haar voordeur verdwenen en hoe lang ze ook wachtte, hij kwam niet meer terug. Een pakje sigaretten halen ging bij hem niet op omdat hij geen roker was, maar het effect was hetzelfde. Jenna voelde zich vreselijk in de steek gelaten.

Het resultaat van die trieste ontwikkeling was dat ze zich op haar werk stortte en de wereld om haar heen ophield te bestaan. Dat was wel zo prettig omdat ze hiermee de pijn van het alleen zijn even uitwiste, alsof ze zichzelf injecteerde met anti-Sven-morfine.

Doe mij nog maar een shotje dokter, want ik voel de eenzaamheid alweer vanuit mijn dromen oprispen.

Echter, hoezeer Jenna het ook probeerde, het bleek onmogelijk te zijn om haar blonde Viking uit haar gedachten te bannen en in plaats van werken aan haar manuscript, ging ze schrijven over hem. Eigenlijk deed ze beide. Zonder dat Jenna het in de gaten had vermengde ze haar ervaringen en gevoelens over Sven met het verhaal dat ze wilde uitwerken. Als een verhaal in een verhaal. Het frappante was dat die verhaallijn zomaar ontstond, alsof van het begin af aan het plan bestond om haar minnaar in het plot te betrekken. Als ze haar vingers over het toetsenbord van haar laptop hun gang liet gaan, dan stroomde het scherm vanzelf vol met zinnen die ze niet eens las. Wat er stond was goed, ze wist gewoon dat het klopte. Haar vingers deden voor haar verslag van wat er gebeurd was in die tijd dat ze bij elkaar waren en langzaam ontstond er een verhaal waarvan ze wist dat het goed zou verkopen.

Drie avonden geleden was Jenna met een schok ontwaakt. Niet uit een slaap maar meer uit een trance, leek het wel. Ze ontdekte dat naast haar laptop een rood schrift lag. Hoe ze ook piekerde, ze kon zich niet meer herinneren dat ze het ding ooit had aangeschaft, laat staan dat ze het daar had neergelegd. Zo eenvoudig is het trouwens niet om inkopen te doen omdat de eerstvolgende supermarkt op meer dan twintig kilometer afstand van haar geïsoleerde woonplek in het bos ligt. Ze zou zich toch moeten herinneren dat ze voor die aankoop naar de bewoonde wereld was gereden en dat was dus niet zo.

Op haar nachtkastje houdt Jenna gewoontegetrouw iedere nacht haar eigen dikke notitieschrift bij zich omdat de meeste inspiratie haar in bed overvalt en dat is mooi blauw. Ze heeft dus geen behoefte aan een ander schrift. Het feit dat het rode ding op haar werktafel lag is een raadsel, maar toen ze het nieuwsgierig inbladerde stond haar hart even stil. Er stond tekst in, het schrift was al in gebruik genomen... door haarzelf. Jenna wist direct dat het haar tekst moest zijn, want ze zag voor haar verbaasde ogen haar eigen handschrift op het papier staan. In haar eigen krullerige letters las Jenna wat ze kennelijk ergens tussen waken en één van haar nachtmerries had genoteerd.

‘Dag 1

Ik weet niet of ik met ‘lief dagboek’ moet beginnen, dat staat zo kinderachtig. Dus doe ik dat maar niet. Ik richt dit dus aan mijzelf, want aan de muren of de lamp schrijven lijkt mij niet nuttig.

Lieve ik,

Nee, dat is het ook niet.’

...

Jenna ziet dan opnieuw de vreemde verandering van haar handschrift. Dat was haar al opgevallen vanaf de eerste keer dat ze haar tekst teruglas, drie avonden geleden. Nu leest ze het voor de zoveelste keer en ziet voor de zoveelste keer het bewijs dat haar bewustzijn en haar geheugen haar met regelmatige tussenpozen in de steek hebben gelaten.

Vooral dat maakt haar bang.

Hoe kan ze dit geschreven hebben zonder dat ze zich er ook maar iets van herinnert? Een tijdje ziet Jenna klinkklare onzin staan. Losse woorden zonder samenhang, afgewisseld met een enkele streep en een paar stippels. Dan wordt het haar gewoon te eng en slaat ze het schrift dicht. Ze wil niet geconfronteerd worden met de rest van de afgelopen twee dagen. Dit raadsel lost ze later wel op, er zijn namelijk belangrijker zaken te regelen zoals bijvoorbeeld haar afspraak met Jean Bearlens van uitgeverij Bos & Bearlens. De man is helemaal naar Zweden gekomen om haar nieuwste boek officieel in ontvangst te nemen en dat scheelt Jenna heel wat reisgeld, dat ze goed ergens anders voor kan gebruiken. Over twee uur staat hij voor haar deur en is het tijd om haar nieuwste geesteskind te laten adopteren. Dat wil zeggen, Jean zal officieel haar boek van haar laptop kopiëren op een harde schijf die de man daarvoor heeft meegenomen. Een klein ritueeltje waar ze zich goed in kan vinden aangezien ze het over de mail versturen van haar document te riskant vindt, paranoïde als ze op dit gebied is.

Dit manuscript heeft ze precies drie maanden geleden voltooid, een dag voordat Sven op haar deurmatje stond. Door hun liefdesperikelen nam het nakijkwerk wat meer tijd in beslag dan normaal, vandaar dat ze het nu pas kan aanbieden. Ook haar derde boek is weer een thriller. Misschien niet zo’n sterke als het verhaal waaraan ze nu werkt, maar zeker origineel.

Wie schrijft er nu over spirituele sektes en geheime genootschappen die tot op vandaag nog echt bestaan in Zweden? Haar nieuwste manuscript is eigenlijk een vervolg op hetzelfde onderwerp, maar deze keer wil Jenna de materie meer uitdiepen. Op de een of andere manier laat het concept haar namelijk niet los. Niet dat dit verhaal helemaal gefantaseerd is, juist niet eigenlijk. Deze keer heeft Jenna haar best gedaan om te werken vanuit echte feiten. Voor dit nieuwe manuscript heeft ze voor het eerst van haar leven research gedaan en dat bevalt haar enorm.

Het spelen van Sherlock Holmes in de grote universiteitsbibliotheek van Jönköping en het stadsarchief van Stockholm was één groot spel geweest totdat ze zaken begon te ontdekken die zo intrigerend waren dat ze de materie niet meer los kon laten en zo werd ze van een onderzoeker een junkie. Een onderzoeksjunkie, zoals ze zichzelf had genoemd in haar mails naar haar nicht.

“Maestro!”

Jenna klapt in haar handen terwijl ze onder het bed duikt naar haar Bugs Bunny pantoffels. De radio ontwaakt en zoete klanken vullen de koude ruimte. Op haar laptop en haar magnetron na is dit stukje elektronica haar enige vorm van luxe, ooit als verjaardagscadeau gekregen van haar lieve vriendin Brenda. Een radio die zichzelf aan en uitschakelt op geluidssignalen, hoe verzinnen ze het! De uitroep ‘maestro’ heeft ze er zelf bij verzonnen. Dat geeft wat meer cachet aan de zaak, vindt Jenna. De radio luistert al naar simpel handengeklap, braaf ding.

Een bezoek aan de badkamer leert Jenna dat de waterpomp weer kapot is gegaan. Met haar twee Bunnypantoffels staat ze in een plas ijskoud water.

“Shitterdeshit!” Ook dat nog! En het vriest dat het kraakt, dus dan komt die loodgieter al helemaal niet achter zijn eigen houtkachel vandaan!”

Om bij de stekker van de pomp te komen, buigt Jenna zich voorover naar het oude apparaat. Ineens ontdekt ze waar het water vandaan komt. Halverwege het expansievat, precies waar de drukmeter in de behuizing is gemonteerd, siepelt door de koppeling ijskoud bronwater naar buiten. Haar hand laat de stekker zitten waar hij zit en zuchtend komt Jenna overeind.

“Oké rotding, het is jij of ik vandaag, want ik wil wel eens een dag spenderen zonder de vloer te hoeven dweilen hier!”

Ineens moet Jenna denken aan wat ze gisteren aan Brenda mailde. Ze beschreef haar frustraties over de waterpomp die maar steeds kapot gaat en dat het ding op een dag nog eens uit elkaar zou klappen. Frustraties die net als de druk in het drukvat naast de pomp langzaam oplopen. Dan valt haar oog op het barometertje van het vat dat op maximum staat, zelfs probeert om aan de zijkant van de meter langs het rood van de schaalverdeling te ontsnappen.

“Waarom moet ik toch altijd gelijk krijgen!”

Als de pomp dan vlak voor haar neus ineens uit zichzelf aanschakelt, maakt ze van schrik een sprong achteruit.

“Er gebruikt niemand water imbeciel ding! Laat dat!”

Haar nekharen gaan overeind staan als het volume van het pompgeluid zich verhoogt en uiteindelijk aanzwelt tot een schel gegier. Instinctief duikt Jenna naar de gang om zich tussen haar eigen dikke winterjassen aan de kapstok te verbergen. Direct daarna laat een oorverdovende knal haar weten dat ze de loodgieter niet meer hoeft te bellen. De kopjes en glazen in haar servieskast rammelen nog na als Jenna voorzichtig naar de deuropening terugloopt. Als ze de onthoofde pompbehuizing ziet, blijft ze staan met haar armen hangend naast haar lichaam, verslagen.

“Nee hè!”

Op sommige momenten heeft Jenna spijt van haar verhuizing naar het koude Zweden en van haar besluit om een piepklein huisje midden in het bos te huren. Dit is zo’n moment en terwijl ze zuchtend op haar hurken zakt, raapt ze de metalen kap van de pomp op. Het ding is van de rest van de behuizing afgeschoten. Door de klap zijn de bouten die het op zijn plaats hield doormidden gebroken. Het nu ontblote binnenwerk van de pomp laat rokend zien dat het permanent afgelopen is met de werkzaamheden.

“Als ik die tegen mijn koppie had gekregen, dan had Sinterklaas mij hier volgend jaar pas gevonden.”

In ieder geval wordt er nu niet meer spontaan en ongeoorloofd water naar boven gepompt, maar nu is Jenna wel verplicht om water te gaan halen bij haar oude buurman, de zure meneer Karlsson.

“Gelukkig werkt de elektriciteit nog wel, anders had ik nu ook geen verwarming meer gehad.”

Jenna betrapt zich erop dat ze schrikt van haar eigen gedachte, alsof ze het over zich af zou kunnen roepen. Eigenlijk durft ze niet goed te denken wat er zou kunnen gebeuren omdat datgene wat ze tot nu toe zowel bewust als onbewust geschreven heeft, is uitgekomen. Zuchtend pakt Jenna haar grootste handdoeken en begint het water van de badkamervloer op te dweilen.

“Waarom ben ik nou schrijver geworden? Waarom heb ik mijn baantje bij de gemeente niet gehouden? Die rotbaan!”

Direct weet ze het weer. De keuze was helemaal niet zo moeilijk geweest, als ze terugdenkt aan de frustraties die ze had toen ze nog een ambtenaartje was in de peperdure zoutmolen van de gemeente Den Haag. Haar bescheiden flatje in die stad benauwde haar al jaren en de behoefte om haar leven drastisch te veranderen werd zo groot dat die niet meer te negeren was.

Sinds haar middelbare schooltijd had ze niet meer beschreven wat ze dagelijks uitvoerde, gewoon omdat ze daar geen tijd meer voor had. Of was er iets anders dat haar toen heeft doen stoppen met schrijven? Ze weet het niet meer.

Schrijven is moordend!

In ieder geval is dat een zekerheid geworden, een nieuwe wetenschap. Een onverklaarbare wetenschap. Ga daar maar aan staan Einstein! Sinds de eerste notities voor haar vierde boek, ongeveer een maand geleden, ging het mis en opnieuw pakt Jenna haar dikke blauwe aantekenschrift van haar nachtkastje. Een tijdje spelen haar vingers met de hoeken van de kaft totdat ze ervan naar buiten beginnen om te krullen en dan slaat ze het open. Haar ogen turen gefocust naar de bovenste regel, want verder durft ze nog niet naar beneden te kijken. Zachtjes leest Jenna deze aan haarzelf voor.

“...Toen Sven en ik nog van elkaar hielden en het leven nog normaal was...”

Het zure van de hele affaire is dat een maand geleden hun relatie inderdaad nog koek en ei was, zelfs meer gebak en ei, of taart en eierkoek zelfs. Er was geen enkele reden geweest om dat te schrijven en waarom haar pen het heeft geproduceerd is Jenna nog steeds een raadsel.

Ineens bedenkt ze zich iets en zoekt ze naar haar pen. “Da’s vreemd.”

Gewoontedier als ze is, liggen pantoffels en pennen in haar woning altijd op dezelfde plek.

Pantoffels aan de rand van het bed, pen op of naast het blauwe schrift op het nachtkastje, zoals het hoort.

“Zo snel geef ik me niet gewonnen!”

Met grote passen loopt Jenna terug naar de kamer en net zoals ze al vermoedde, ligt haar pen netjes naast het rode schrift op de tafel, naast haar laptop.

“Daar lag jij daarnet toch nog niet?”

Alsof het plastic werktuigje zou kunnen bijten, tikt ze er eerst voorzichtig met haar wijsvinger tegenaan. Dan pakt Jenna de pen op en opent het rode schrift. Met ingehouden adem bladert ze snel naar de eerste onbeschreven pagina en neemt haar pen in haar linkerhand.

Dag 3

Ik begin maar snel met schrijven voordat iemand anders het overneemt. Ik wil dat Sven terugkeert naar mij. Verder wil ik dat hij weer van mij houdt....

Als de radio aan een oud rock en roll-nummer begint, heeft Jenna weer het besef van ademhalen. Met haar handen wrijft ze over haar gezicht terwijl haar ogen zich proberen te focussen.

Wat is er gebeurd, wanneer ben ik van de wereld afgeraakt?

Als haar ogen over het papier voor haar glijden, ziet ze tot haar grote schrik dat het volledige kantje volgeschreven is. De eerste twee zinnen komen haar bekend voor, maar de rest is nieuw. Onwillekeurig lezen haar ogen wat er in een afwijkend handschrift is geschreven.

...en dat hij zo gek op mij wordt dat hij mij nooit meer kwijt wil. Hij zal mij willen opsluiten in mijn eigen gouden kooitje omdat hij bang zal zijn om mij te verliezen. Mijn lieve Sven zal mijn minnaar en mijn bewaker zijn tot aan het einde van mijn dagen, maar als ik ongehoorzaam ben dan moet Sven mij straffen. Ongehoorzaamheid mag er niet zijn! Sven zal mij echter straffen omdat hij zoveel van mij houdt! Zonder mij heeft hij geen leven, maar zonder hem leef ik ook niet!

Terwijl Jenna de laatste zin leest, dringt het geluid ineens tot haar door. Een zware dieselmotor ronkt buiten voor haar huisje en ze herkent het direct. Deze keer is ze echter niet blij met het geluid, want ze weet wat er gaat gebeuren en snel schiet ze haar slaapkamer in. Op het moment dat ze de sleutel van haar slaapkamerdeur omdraait, zwaait de voordeur met een knal tegen de zijmuur.

“Hej hej Jenna, var är du, lila älskling? (Hallo Jenna, waar ben je, kleine schat?).

Zijn zware stem buldert door de woonkamer en Jenna klimt op haar bed waar ze met opgetrokken knieën afwacht wat er komen gaat. Ze weet dat haar verzoek is ingewilligd en huiverend trekt ze haar dunne T-shirtje over haar blote benen heen. Haar blonde reus is terug en ze weet ook dat hij weer van haar houdt, maar dan met een vervelend extraatje. Met een kanttekening die ze onbewust zelf heeft geplaatst. Dan realiseert Jenna zich dat ze het schrift op de tafel heeft laten liggen, netjes naast haar laptop.

“Shit! Nu kan ik niets meer wensen!”

Alsof er geen slot in haar deur zit, zwaait hij met enthousiasme open en voor haar staat haar tot nachtmerrie geworden droom van een minnaar.

De glimlach op zijn gezicht is breed, maar er is iets fundamenteels veranderd. Zijn ogen zien er anders uit en zijn blik is onwerkelijk. Hij lijkt dwars door haar heen te kijken en dan ziet ze het. Zijn pupillen zijn verwijd en wel zo erg dat zijn irissen bijna niet meer te zien zijn. Svens mooie blauwe ogen lijken daardoor wel zwart.

“Ah, daar ben je, schatje van me!”

Haar hart maakt een sprongetje wanneer ze zijn Zweedse accent door zijn Engelse woorden heen hoort klinken. Daar was ze voor gevallen, die specifieke tongval was het eerste van hem dat haar had aangetrokken. Zijn stem is in ieder geval onveranderd en Jenna probeert zich daarop te focussen, wil zich aan dat stukje vertrouwdheid vastklampen.

“Hej Sven, fijn je weer te zien.”

Haar stem trilt licht, maar het lukt Jenna niet om haar spanning volledig te verbergen.

Met twee grote stappen is de man bij het bed waarna zijn grote gestalte de hele ruimte voor Jenna vult. Een bijna misselijk makend gevoel van angst bekruipt haar terwijl ze omhoog kijkt naar zijn gezicht.

“Wees teder met me, alsjeblieft.”

Even kijkt de Zweed haar verbaasd aan, zijn brede gezicht iets schuin houdend als een jonge pup die niet begrijpt wat zijn baasje hem opdraagt. Een pup met gitzwarte ogen.

“Lieve schat van me, ik zou niet anders willen!”

Lachend komt hij naast haar zitten en trekt het T-shirt zachtjes van haar opgetrokken benen af. Terwijl zijn glimlach niet verandert, glijden zijn warme handen langs de buitenkanten van haar onderbenen naar boven totdat ze haar heupen bereiken. Daar stopt hij zijn beweging en dan krommen Svens vingers zich in haar vlees. Met een ruk trekt hij Jenna dan aan haar heupen naar zich toe zodat ze achterover op de matras valt. Haar adem stokt daarbij van schrik in haar keel.

“Ik heb toch zo’n enorme zin in je”, zegt hij zachtjes met zijn zware stem.

Gortdroge zuurstof stroomt haar luchtpijp binnen wanneer Sven zijn handen naar boven stuurt. Zijn wezenloze ogen kijken verlangend naar haar lichaam terwijl hij haar onderbuik betast.

“Sven...”

Veel geluid verlaat haar keel echter niet op het moment dat zijn warme handen zich ontfermen over haar slipje en ze sluit haar ogen terwijl ze heen en weer geslingerd wordt tussen een haast verlammend gevoel van angst en een intens verlangen.

Zijn mond kust haar op een intiem plekje en automatisch schuiven haar benen uit elkaar. Dan klimt Sven naast haar lichaam terwijl de vingers van zijn linkerhand spelen met het kuiltje van haar navel. Zonder dat ze het wil, beginnen haar eigen handen te trekken aan zijn bovenkleding, waarna hij haar helpt. Het uitzicht op zijn prachtig gespierde borstkas beneemt haar de adem en ze voelt een hete steek in haar onderbuik. Op zijn beurt trekt de man haar T-shirt naar boven waarna hij teder haar beide borsten kust.

Wat doen mijn vingers nu toch weer?

Terwijl Jenna boos wordt op haar eigen zwakheid, pulken haar ongehoorzame vingers aan de riem van zijn broek en binnen enkele seconden liggen ze naakt tegen elkaar aan.

“Dat is fijn, nu belt Jean straks aan als we de liefde met elkaar bedrijven!”

Jenna registreert de schok door zijn lichaam terwijl haar eigen lichaam mee schokt van de schrik.

“Wie is Jean?”

Zo ijskoud als zijn stem nu klinkt, heeft ze hem nog niet gehoord en verschrikt kijkt Jenna in Svens vergrote pupillen.

“Jean is mijn uitgever. Hij komt mijn manuscript halen.” “Waarom weet ik niet van die afspraak?”

“Jezus Sven, je was er niet toen ik die afspraak maakte. Je was er vandoor gegaan, weet je nog. Een pakje sigaretten halen voor het geval je zou willen starten met roken!”

Zijn ogen ontdooien en hij tovert weer een glimlach op zijn gezicht. “Lieve, rare Jenna! Ik weet niet waar je het over hebt, maar die uitgever neem ik wel onder handen. Daar hoef jij je niet mee te vermoeien.” “Maar...”

“Geen gemaar, kom hier, dan zal ik je verwennen!”

Zijn sterke armen sluiten zich om haar lichaam heen terwijl hij boven op haar klimt. Wanneer zijn gezwollen geslachtsdeel in één keer in haar lichaam binnendringt, gaat er een ander soort huivering door haar heen dan voorheen wanneer ze de liefde met elkaar bedreven. Een naar voorgevoel overspoelt haar en ze sluit haar ogen terwijl Sven haar lichaam ritmisch met zijn bewegingen laat meedeinen.

“Gebakken eieren met spek graag!”

Jenna schrikt wakker van haar eigen stem. Heeft zij dat net gezegd? En tegen wie? Wanneer ze zich opricht van de matras, voelt ze dat haar onderbuik pijn doet.

Het zoveelste zwarte gat in mijn geheugen.

Ze merkt dat Sven haar heeft toegedekt met haar kamerjas die ze daarna peinzend aantrekt. Vanuit de keuken hoort ze hem fluiten. Dat doet hij altijd als ze de liefde met elkaar hebben bedreven en opnieuw gaat er een huivering door haar lichaam.

Wat gebeurt er toch met me?

Haar voeten vinden haar pantoffels niet en voor de tweede keer die ochtend kijkt ze onder het bed. Voor de tweede keer ziet ze twee paar vrolijk opstaande konijnenoren midden onder het bed, maar nu weet ze dat Sven ze daarheen geschopt moet hebben.

“Wil je er kaas overheen lieveling?”

Hij klinkt vrolijk, maar ze kan die zwarte ogen niet uit haar bewustzijn wissen en op de een of andere manier lijkt zijn stem daarom niet natuurlijk. Met een zucht duikt ze onder het bed terwijl ze onbewust antwoordt.

“Nee, geen kaas. Dank je.”

Met haar hoofd tegen de onderkant van haar bed aan, stopt ze haar wereld dan even.

Waarom antwoordde ik hem? Dat was ik helemaal niet van plan.

Terug in het Nu

De stilte duurt lang, maar precies op het moment dat Brenda denkt dat er iets met de verbinding moet zijn gebeurd, hoort ze de licht trillende stem van haar vriendin opnieuw.

“Bren, ik weet eigenlijk niet meer goed wat werkelijkheid is en wat een droom, of beter gezegd nachtmerrie. Het lijkt er namelijk op dat ik werkelijk in een nachtmerrie leef op dit moment en het maakt mij ongelooflijk bang!”

Wat zeg je op zoiets? Met spijt kijkt Brenda naar haar steenkoude pizza die geduldig in zijn kartonnen doos op haar ligt te wachten. De kop cappuccino die haar dure koffiemachine voor haar heeft gemaakt, is inmiddels ingezakt en overleden. Naar deze treurige combinatie kijkend, is Brenda ineens door haar geduld van dit gesprek heen.

“Lieve Jen, ik denk dat het tijd wordt dat je eens naar een dokter gaat.

Die geïsoleerde omgeving is niet goed voor je meis.”

De stilte die daarop volgt laat Brenda haar adem inhouden. Op haar lippen bijtend verwijt ze zichzelf dat ze een antwoord heeft gegeven waar haar vriendin waarschijnlijk niet op zit te wachten. Maar wat moet ze dan? Het vliegtuig nemen en even op bezoek gaan?

“Jen... ?”

De lijn blijft deze keer stil en na een lange tijd drukt Brenda met een zucht de uitknop op haar mobieltje in. Met iemand als Jenna is het moeilijk om in te schatten in hoeverre je je zorgen moet maken. Jenna’s fantasie en emoties zijn namelijk altijd al met elkaar verweven geweest, $2en levendige chaos creërend in haar hoofd die haar complexe karakter alleen maar meer onberekenbaar maakt.

Inmiddels heeft ze voor haar creatieve hersenkronkels een gezonde uitlaatklep gevonden en is Jenna een succesvol schrijver aan het worden. Voor Brenda is het echter zoals gewoonlijk gecompliceerd genoeg om hoogte te krijgen van Jenna’s belevingswereld. Deze keer laat ze de stilte op de lijn dan ook maar voor wat hij is en gaat ze ervan uit dat haar vriendin vanzelf wel weer belt als haar ‘potje’ opnieuw overborrelt.

Het lijkt er verdomd op alsof ze in een hele andere dimensie leeft.

“Beam her up Scotty!” Eindelijk is het pizzatijd.

2

Haar laptop staat op de schermbeveiliging en het eerste dat Jenna dan ook registreert zijn zacht draaiende, in pastel getinte krullen over een zwart vlak. Als ze haar hoofd optilt, moet ze even haar ogen dichtknijpen. Hoe lang heeft ze al in deze houding gelegen, zo schuin met haar hoofd op haar gevouwen armen? Heel de rechterkant van Jenna’s nek doet pijn. Het geluid dat haar waarschijnlijk heeft laten ontwaken, komt uit de badkamer en als ze opstaat van haar werkplek aan de eettafel en zich omdraait, ziet Jenna dat Sven een nieuwe waterpomp aan het installeren is.

Heb ik die dan gekocht?

Jenna kan zich niet herinneren dat ze het met haar minnaar/bewaker heeft gehad over het aanschaffen van een nieuwe pomp, hoewel dat niet zo moeilijk is om te snappen. Hij wilde kennelijk niet wennen aan de emmer met gesmolten sneeuw die er niet voor niets staat. Er is al twee dagen niets anders om mee door te trekken.

Twee meter verderop bij de buitendeur staan twee paar laarzen. Die van haar en die van Sven, beide met grote kluiten smeltende sneeuw eraan.

Ben ik dan naar buiten geweest?

De gaten in haar geheugen hebben nu een punt bereikt waar ze het niet meer voor elkaar krijgt om ze weg te bagatelliseren met grapjes. Vanaf die laarzen daar op de mat wordt het echt eng.

Totaal vergeten dat je naar buiten bent geweest en het wegsmeltende bewijs ervan nog zien aan je eigen laarzen... Jen, er is iets fundamenteel mis met je interne klokje en geheugenkaart!

Voor het eerst begint Jenna te twijfelen aan haar gezondheid. Zou Brenda gelijk hebben met dat isolement en haar ongecontroleerde schrijfdrang?

“Sven?”

“Hm, ja liefje?”

“Ik... ik geloof dat ik niet helemaal in orde ben.”

Onmiddellijk laat de Zweed zijn gereedschap uit zijn handen vallen en veert omhoog. Hij draait zich met een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht naar haar toe en pakt met zijn grote handen haar beide schouders beet.

“Wat mankeert er dan aan liefje?”

Inmiddels zijn Svens ogen weer stralend blauw, maar dat helpt Jenna niet om zich beter te voelen door zijn reactie, al klinkt die oprecht bezorgd. “Ik... het lijkt net of ik steeds afwezig ben. Ik word wakker op plaatsen waarvan ik mij niet kan herinneren dat ik daar ben gaan zitten, zoals net achter mijn laptop. Dan zie ik dat we naar buiten zijn geweest, maar dat kan ik mij ook niet meer herinneren. Er is iets mis met me. Dat kan niet anders.”

Als ze in zijn ogen kijkt, dan vindt ze alleen maar oprechte bezorgdheid en Jenna weet niet meer waar ze goed aan doet. Moet ze hem vertrouwen of is dat dom? Ze kan er niets aan doen dat ze zenuwachtig is in zijn gezelschap, maar wat voor keuze heeft ze? Svens handen verhuizen naar haar rug en zonder dat ze er ook maar iets aan kan doen, wordt haar lichaam tegen dat van hem getrokken. Terwijl hij haar omarmt voelt ze zijn stem net zo hard als ze hem hoort.

“Liefje toch, misschien werk je gewoon te hard. Waarom last je geen pauze in voor jezelf?”

Daar moet Jenna even over nadenken. Eigenlijk heeft Sven wel gelijk, want ze is grenzeloos met haar schrijfdrang. Terwijl ze tegelijkertijd zo bang is geworden om te schrijven dat ze zich niet meer kan herinneren wanneer ze voor het laatst aan haar nieuwste manuscript heeft gewerkt. Ineens heeft ze er een enorme behoefte aan om dat te gaan controleren want voor zover ze zich kan herinneren, heeft ze al een hele tijd niet meer getypt.

“Sven...” “Ja liefje?”

“Welke dag is het vandaag?”

“Het is zondag liefje. Waarom vraag je dat?”

“Zondag? Dat kan helemaal niet. Jean is nog helemaal niet langs geweest!”

“Wie is dat?”

Zijn blik lijkt oprecht, maar weer is daar het sterke gevoel dat hij niet zichzelf is.

“Jean, je weet wel, de uitgever. Hij zou mijn manuscript ophalen, dat heb ik je gisteren verteld.”

“Lieve Jenna, ik denk inderdaad dat je aan rust toe bent. Waar heb je het toch allemaal over?”

Opnieuw tilt ze haar hoofd op en opnieuw doet haar nek pijn. Jenna vindt zichzelf voor de tweede keer op exact dezelfde plaats achter haar laptop terug met haar hoofd op haar gevouwen handen. Het computerscherm is zwart en de in pasteltinten gekleurde krullen draaien opnieuw voor haar ogen rond.

“Wow, super déjà vu!”

“Wat is er liefje?”

Jenna hoort Svens stem vanuit de badkamer. Zo te horen is hij opnieuw bezig met de waterpomp. Dan besluit ze om niet naar hem toe te gaan, maar daarvoor in de plaats te checken wanneer ze voor het laatst heeft getypt. Dat was ze net nog van plan geweest. Tenminste, als er niet opnieuw een hele dag voorbij is zonder dat ze het bewust heeft meegemaakt. Als ze haar laptop laat ontwaken, kijken twee paar lachende ogen haar aan. Die van haarzelf en die van Brenda en even moet ze glimlachen.

Eindelijk een stukje van de normale wereld, een foto uit Nederland van net voordat ze emigreerde. Het was op dat moment herfst en op de foto dragen ze allebei een rare gebreide muts. Ze kijken enthousiast naar het kleine lensje van haar telefoon en ze weet nog precies dat ze vreselijk moest lachen omdat Brenda zo nodig naar de wc moest en er in geen velden of wegen een gelegenheid te bekennen was. Ze liepen daar in het Haagse Zuiderpark en toen is Bren tussen de struiken gaan zitten met haar broek op haar knieën... om vervolgens ontdekt te worden door de hond van een jogger die zijn koude natte neus tussen haar blote billen stak. Gillend kwam ze tussen de struiken vandaan gerend, haar broek omhoog hijsend en de jogger laten struikelen van de schrik.

Die maffe Bren. God wat mis ik haar rare streken!

Met de glimlach nog rond haar mondhoeken neemt Jenna zich voor om haar vriendin te mailen of te bellen, het is tenslotte ook zondag in Nederland en dan verveelt Bren zich doorgaans stierlijk! Dat ze een hele dag, een avond en een nacht en zelfs een deel van deze ochtend kwijt is uit haar geheugen, duwt ze opnieuw weg. Het voelt beter aan om bezig te zijn met haar werk dan te gaan piekeren.

Geroutineerd opent Jenna de map ‘manuscripten’ op haar desktop en kijkt naar het lijstje. Er klopt iets niet, het lijstje lijkt veranderd te zijn, want ze ziet alleen maar ‘boek 1’ en ‘boek 2’ en ‘manuscript 3’ staan.

Wat? Hoe kan dat?

Met een plotseling opkomende angst opent ze manuscript 3 en na een paar seconden ontdekt Jenna dat er iets gruwelijk mis is. Manuscript 3 heeft ze drie maanden geleden afgeschreven en zou ze gisteren als haar derde boek aanbieden aan Jean Bearlens. Met manuscript 4 was ze zeker al een paar hoofdstukken gevorderd en als ze zenuwachtig dan een andere map op haar desktop zoekt - de map ‘research’ - dan is die helemaal niet meer te vinden.

“Nee hè! Wat is hier gebeurd?”

Dan keert ze weer terug naar het derde manuscript en leest:

werktitel: ‘Spirituele sekten en geheime genootschappen in Zweden’ inleiding: ...

En dan niets meer. Er is niets! Manuscript 3 bestaat uit anderhalve zin!

“Sven!”

“Wat is er liefje?”

“Ik... mijn manuscript! Wat is er gebeurd met mijn derde boek?” “Hoe bedoel je dat liefje?”

“Ik... het was klaar! Ik had het af en nagekeken en het zou worden opgehaald door Jean!”

Nu voelt Jenna zich boos worden. Dit kan niet langer meer vallen onder het hoofdstukje ‘overspannenheid’ of ‘neem nog een portie paddo’s’.

Er is iets vreselijk mis want al haar werk zit in haar hoofd en ze weet zeker, méér dan zeker dat ze het allemaal opgeschreven en uitgewerkt heeft.

“Meisje, ik ga een kop thee voor je zetten. Ga lekker op de bank liggen en probeer wat te slapen. Het lijkt erop dat je niet helemaal in orde bent.” “Ja, dat heb ik net ook al gezegd, voordat de hele scene werd teruggedraaid en ik opnieuw wakker werd achter mijn laptop!”

De verbaasde blik van haar minnaar doet haar verder zwijgen. Er is iets mis met haar, dat kan niet anders. Gelaten laat Jenna zich naar de bank voeren en gaat ze liggen, haar hoofd steunend op de dikke armleuning. Sven drapeert een plaid over haar heen. Met een kus op haar voorhoofd laat hij haar dan alleen in de kamer en verdwijnt de keuken in.

Als ze naar het plafond staart, beginnen haar ogen te prikken. De tranen die opwellen vertroebelen haar blik, maar dan ineens schiet ze overeind. Er is geen tijd voor tranen, ineens weet Jenna dat ze heel dringend iets moet nakijken. Wanneer ze echter de doek van haar benen slaat, begint ze te twijfelen. Als er met haar niets mis is, dan moet er iets mis zijn met Sven en terugdenkend aan de tekst over hem als bewaker, gaat ze weer liggen. Terwijl ze de plaid opnieuw over haar lichaam drapeert, bedenkt Jenna dat ze de tijd heeft.

Als hij slaapt... als hij slaapt!

3

Svens zachte gesnurk is het teken dat ze eindelijk in actie kan komen. Op dit moment heeft Jenna de hele middag en avond gewacht. Zachtjes slaat ze een punt van het dikke dekbed terug, waarna ze voorzichtig met haar blote voeten op de grond landt. Niet dat ze haar pantoffels niet op hun plaats verwacht. Ze wil ze deze keer niet aan, want het geslof ervan maakt ongewenste herrie.

Op de koude vloer loopt Jenna naar haar kledingkast waarvan ze de rechterdeur op een kier heeft laten staan voordat ze naar bed gingen. Zo langzaam mogelijk opent ze de deur en met haar hand voelt ze daarna op de tast in een mand met sokken.

Hier ergens moet hij liggen...

“Wat doe je uit bed liefje?”

In gedachten heeft ze gerepeteerd wat ze zou zeggen als Sven onverhoopt wakker zou worden, maar toch schrikt ze van zijn stem.

“Ik eh, heb koude voeten. Ik pak een paar dikke sokken voor in bed.” “Hm, oké liefje. Kom gauw terug.”

Terwijl ze een antwoord brabbelt, voelen haar vingers tussen de sokken door iets hards. Gelukkig, ze is dus nog niet helemaal gek. Haar geheugenstickje! De in Den Haag opgegroeide Jenna is altijd bedacht geweest op inbraken en andere vormen van criminaliteit, waardoor ze uit veiligheidsredenen haar manuscripten heeft gekopieerd op dit stickje. Gewoon voor het geval dat een inbreker haar laptop met al haar werk zou meenemen. Je weet maar nooit! De neiging om de laptop te starten en direct te controleren of ze haar manuscript nog heeft is groot, maar dat is vragen om moeilijkheden en met een dik paar sokken en het stickje in haar handen loopt ze naar het bed terug. Op de rand van het bed zittend doet Jenna de sokken aan en laat het stickje in haar linker sok zakken. Ze duwt het zo ver mogelijk naar beneden, tegen de zijkant van haar voet aan. Zo heeft ze het op haar lichaam bij zich, maar niet vindbaar voor Sven.

De hele verdere nacht ligt ze te draaien. De slaap wil niet meer terugkomen en als Sven dan eindelijk begint te ontwaken, stapt ze het bed uit.

“Wat doe je nou vroege vogel? Ga je er al uit?”

“Ja, ik heb inspiratie. Ik wil gaan schrijven! Dat heeft mij de hele nacht wakker gehouden en als ik nu niet ga werken, dan word ik gek!”

“Ha ha die Jen! Wil je niet eerst ontbijten?”

Als ze zich omdraait naar het bed om Sven aan te kijken, is hij ineens bij haar en trekt hij haar ruw terug op de matras.

“Hier jij!”

Terwijl ze haar adem inhoudt, ontdoet hij haar met een ruk van haar T-shirt.

“Eerst krijg je je ontbijt, anders mag je nog niet aan je dag beginnen!” De glimlach is oprecht, maar zijn ogen staan hard, fanatiek. Gelaten laat Jenna hem haar lichaam betasten, maar op het moment dat hij haar sokken wil uittrekken, houdt ze hem tegen. “Nee, die wil ik aanhouden. Ik heb ijsvoeten.”

“Hm, lekker sexy! Een naakte vrouw met dikke geitenwollen sokken!” Hij neemt haar hard, bijna onpersoonlijk en ze laat hem begaan. Haar gedachten zijn bij haar manuscript en als hij in haar is klaargekomen, draait ze zich direct bij hem weg. Met haar kamerjas aan loopt ze naar haar laptop om hem aan te zetten. Terwijl de computer aan het opstarten is, gaat ze naar het toilet en trekt door. “Hé, de pomp doet het weer!”

“Wat was er dan mis met de pomp liefje?”

Sven kijkt om de hoek van de badkamer heen, zijn blonde haren in pieken alle kanten op. Als er niet zoveel aan de hand was, zou ze om zijn verbaasde blik kunnen lachen, maar nu niet.

“De pomp was ontploft. Jij hebt er gisteren een nieuwe voor in de plaats gemonteerd. We hadden emmers met gesmolten sneeuw in de wc staan om mee door te trekken. Je gaat me toch niet vertellen dat ik dat allemaal gedroomd heb?”

Sven komt nu naar haar toelopen, zijn tandenborstel in zijn rechterhand houdend.

“Dat denk ik wel, want er is helemaal niets met die pomp aan de hand. Dit soort pompen gaat meer dan twintig jaar mee en zo oud is deze nog niet!”

Met alles wat er is gebeurd, verbaast het Jenna eigenlijk al niet eens meer dat Sven haar op deze manier antwoordt, maar toch loopt ze voor de zekerheid naar de badkamer. De pomp in de hoek ziet er hetzelfde uit als de oude. Op de oude zat echter geen stof omdat ze zo vaak met het rotding aan het stoeien was geweest, dus op die manier kan ze niet controleren of dit een nieuwe is of niet. Omdat Sven vlak achter haar is komen staan en nieuwsgierig kijkt waarom ze naar de pomp staat te staren, laat ze het maar voor wat het is: het zoveelste raadsel.

In de keuken maakt Jenna het houtfornuis aan. De warmte die de eerste vlammen verspreiden, laten haar even huiveren. Nog een half uur en dan is het water warm genoeg om te douchen. Dan mag de pomp haar bewijzen dat hij nieuw is... of uit de dood herrezen. Een ketel met koud water op de gietijzeren bovenplaat van het fornuis heeft ook nog wat tijd nodig en het zal dus even duren voordat er koffie gedronken kan worden. Een schuine blik in de badkamer leert Jenna dat Sven zich aan het wassen is en dan loopt ze terug naar haar laptop. Het stickje is warm als het uit haar sok tevoorschijn komt en snel duwt ze het in de achterkant van haar laptop. Ze verschuift de computer zodanig dat de achterkant ervan schuin naar de muur wijst, het stickje uit het zicht houdend. Wanneer ze de ‘finder’ op haar laptop oproept en de manuscriptenmap op het stickje opent, ziet ze de back-up staan die ze gemaakt heeft vlak nadat ze haar derde boek heeft gecompleteerd. ‘Boek 3’ glimlacht haar tegemoet, haar voltooide manuscript, tezamen met haar map ‘Research’!

Ik ben dus niet gek!

Die harde realisatie maakt haar ineens heel erg bang, want dat houdt in dat er iemand buiten haar om bezig is om haar gek te maken, of in ieder geval haar het idee wil geven dat ze gek aan het worden is. De vraag is waarom? Opnieuw kijkt ze om naar de badkamer waar Sven nog steeds bezig is met zijn ochtendritueel. Hij is de enige in haar buurt, de enige waarmee ze contact heeft. Buiten dan die zure buurman van haar waar ze nog geen water heeft hoeven halen omdat Sven de pomp heeft vervangen of gemaakt.

Terwijl haar oren zich concentreren op de badkamergeluiden die Sven produceert, kopieert ze het document naar een plek op haar laptop die niet zo in het zicht loopt. Dan verandert Jenna de naam ervan in ‘vakantieverhaal’ en haalt ze het stickje uit de achterkant van haar laptop. Het kleinood verdwijnt daarna opnieuw in de geitenwollen opbergplaats. De onrust in haar lichaam maakt Jenna acuut paranoïde. Hoe krijgt Sven het voor elkaar dat ze iedere keer haar geheugen kwijt is, of iedere keer wakker wordt als uit een trance?

Drugs!

Hij is degene die het ontbijt doorgaans klaarmaakt en hij is degene die haar altijd koffie of thee geeft. Direct springt Jenna op en loopt naar de keuken. Wat er ook gebeurt, vandaag maakt zij het ontbijt zelf! Het water in de ketel begint te borrelen en een paar extra blokken op het houtvuur zorgen ervoor dat de temperatuur in de keuken een paar graden stijgt.

“Had je geen haast? Je zou toch gaan schrijven?”

Sven is achter haar komen staan en maakt kennelijk aanstalten om het werk van haar over te nemen.

“Nee Sven, vandaag maak ik het ontbijt.”

De zoen in haar nek is onverwachts, net als zijn antwoord. “Is goed lieverd, lekker!”

De eerste gewaarwording die ze heeft is de pijn in haar nek. Als Jenna dan haar ogen nog even dicht houdt, wenst ze vurig dat ze niet met haar hoofd op haar gevouwen armen ligt op de eettafel bij haar laptop. Zachtjes opent ze dan haar ogen tot spleetjes en tuurt eerst voorzichtig door haar oogharen heen. De wereld is scheef.

“Eindelijk word je dan wakker liefje!”

Ze ligt dan met haar hoofd op haar gevouwen armen op de eettafel, het scherm met de schermbeveiliging is in geen velden of wegen te bekennen... omdat haar laptop van zijn plek is verdwenen.

“Waar is mijn laptop gebleven?” “Je wat?

“Nu moet het niet gekker worden! Mijn laptop. Je weet wel, een inklapbare computer, merk Apple, soort ‘duur’!”

De verbaasde blik in zijn gezicht lijkt oprecht, erg oprecht zelfs, maar Jenna besluit om er niet meer in te trappen. Het is tijd voor een confrontatie, want er is een grens bereikt. De hare.

“Sven, waar is mijn laptop?”

“Eh liefje, ik weet dat je een laptop hebt, maar die heb ik al een hele tijd niet meer gezien. Ga je nu aankleden, ons bezoek komt er zo aan.”

Ineens veert Jenna op. Is het dan ineens weer zaterdag? Komt Jean Bearlens dan toch nog? Dat is geweldig, want hij is het bewijs dat ze haar derde boek voltooid heeft en klaar heeft liggen om aan te bieden. Hij is degene die Sven, maar zeker ook haarzelf kan bewijzen dat ze niet gek is.

“Ik vlieg al!”

Op haar blote voeten rent ze naar de slaapkamer om net over de drempel ervan ineens stil te staan. Verbijsterd kijkt Jenna dan naar haar voeten.

Waar zijn mijn sokken? WAAR IS MIJN STICKJE?!

“Sven, waar heb je mijn sokken gelaten?” “Welke sokken liefje?”

“De geitenwollen sokken die ik aan heb getrokken omdat ik ijsvoeten had, je weet wel... die mij zo sexy maakten toen we seks hadden vanochtend.”

...

Het blijft even stil, maar dan hoort Jenna dat Sven naar haar toekomt. Zijn gezicht ziet er normaal uit, geen zwarte ogen. Dat scheelt alweer. Hij kijkt zelfs teder. Het maakt Jenna echter niet uit. Wat er is gebeurd is te ver gegaan.

“Sven, ik weet dat ik niet gek ben. Gisteren vond ik mijn geheugenstickje met mijn back-up terwijl jij had gezegd dat je niets van een derde boek wist. Vanochtend heb ik gezien dat mijn back-up van het boek bestaat en nu is mijn laptop verdwenen. Dit gaat echt te ver. Ik wil dat je hiermee stopt! Hoor je mij? Ik weet dat ik niet gek ben. Klaar!”

Zijn handen zijn warm en voelen zwaar op haar schouders. Zijn blauwe ogen kijken haar bezorgd aan en opnieuw lijkt dat gemeend.

“Lieve arme Jenna, wacht nou maar op de dokter. Die zal er wel raad mee weten.”

“Dokter, dokter? Is dat het bezoek dat we verwachten? En de uitgever dan, Jean?

“Meisje, je maakt jezelf veel te druk. Ga je aankleden, dan maak ik in de tussentijd een kop thee voor je.”

Boos slaat Jenna zijn handen van haar schouders en resoluut duwt ze daarna Sven uit de weg. Met grote passen stapt ze de slaapkamer uit, haar kamerjas met de stoffen band stevig om haar lichaam dichtvouwend. Verbouwereerd blijft Sven achter in de kamer terwijl Jenna naar de woonkamer loopt. Even staat ze stil en kijkt ze om zich heen. Er zijn niet veel verstopplaatsen in het kleine huisje, maar ze is van plan om iedere hoek en ieder gat te controleren. Haar laptop zal tevoorschijn komen, al moet ze het hele huis ervoor leeg halen.

“Meisje...”

“Nee! Laat mij met rust, ik zal mijn laptop vinden en dan mag jij mij verklaren waar je mee bezig bent!”

Haar boosheid is gegroeid tot een ongelooflijke woede en driftig haalt ze alles uit de twee kasten die de woonkamer rijk is, trekt de spullen eruit en laat ze achter op de grond. Daarna klimt ze op de lege planken om boven op de kasten te kijken. Zwetend trekt Jenna de meubels van hun plaats en kijkt erachter. Op haar knieën liggend controleert ze daarna de ruimtes onder de beide kasten.

Hier is hij niet.

Wanneer Jenna dan naar de keuken wil lopen, moet ze opnieuw de verbouwereerde Sven opzij duwen. Hij heeft haar gadegeslagen in de deuropening, hoofdschuddend.

De chaos in de keuken is groot wanneer ze moet concluderen dat ook daar haar laptop niet is. Hierna zijn de slaapkamer, de gang en de badkamer aan de beurt. Zelfs de voorhal moet eraan geloven. Bij de voordeur staat ze dan stil en kijkt naar buiten. Door de ouderwetse vakwerkruitjes ziet ze grote grijswitte vlokken sneeuw naar beneden dwarrelen. Er moet minstens een halve meter zijn gevallen in het afgelopen etmaal. Daarbuiten staat Svens pick-up truck.

“Geef me je sleutels!” “Maar....”

“Doe het!”

De grote Zweed aarzelt even, maar grijpt dan in zijn broekzak. Zwijgend overhandigt hij Jenna de autosleutel, die zij ook in stilte van hem aanneemt. In zijn ogen ziet zij nu iets dat ze nog niet eerder bij hem heeft gezien, verdriet.

“Meisje toch...”

Zonder hem verder aan te kijken, stapt ze met haar bloten voeten in haar laarzen. Nog steeds zit er natte sneeuw aan de zijkanten en inmiddels staan ze in een plasje water. Van de kapstok graait Jenna haar dikke wollen das die ze slordig om haar nek heenslaat en dan stapt ze naar buiten. De immens scherpe koude slaat vanonder haar kamerjas tegen haar benen en haar onderbuik aan en direct staat ze te huiveren. Het moet minstens twintig graden onder nul zijn. De sneeuw prikt in haar gezicht en haar adem stuwt dikke wolken waterdamp voor haar uit. Ze schopt zichzelf zo ruw vooruit dat ijskoude sneeuw in haar laarzen langs haar kuiten naar beneden begint te glijden, maar ze let er niet op. Met grote stappen loopt Jenna naar Svens wagen en drukt op de ‘unlock’ knop van de afstandsbediening. Twee keer gaan de knipperlichten voor haar aan. De wagen is open. De onderkant van de passagiersdeur schraapt door de verse sneeuwlaag en wanneer Jenna op de stoel plaatsneemt, ligt er al een wit laagje op de cabinevloer, zo hart sneeuwt het.

Met een knal slaat ze de deur achter zich dicht en kijkt dan om zich heen. Sven is iemand die van structuur houdt en de cabine is netjes, leeg. Het handschoenenkastje is te klein voor haar laptop, maar toch controleert ze het. Buiten een serviceboekje, Svens pistool met patronen en een zaklantaarn vindt ze niets anders... behalve dan een bril met een hoornen montuur.

“Jij draagt geen bril!”

Voor zover Jenna weet, mankeert Sven niets aan zijn ogen. Behalve dan dat nieuwe rare gedoe met zijn pupillen.

“Van wie is die?”

Met de bril in haar handen kijkt ze nogmaals om zich heen. Dan verdwijnt het ding in de rechterzak van haar kamerjas die ze huiverend om haar ontblote bovenbenen heentrekt. Met haar handen tast Jenna onder haar stoel en daarna onder de bestuurdersstoel. Niets. Ook de achterbank onderzoekt ze grondig. De harde kap op de achterbak van de pick-up is zo zwaar dat ze hem waarschijnlijk niet in haar eentje omhoog zal kunnen krijgen, maar toch stapt ze weer naar buiten. Het portier achter zich dicht gooiend, wil ze haar woede behouden. Het maakt haar warm en houdt haar gefocust, maar een innerlijk stemmetje zegt haar dat het beter is om de auto te vergeten en weer naar binnen te gaan. Eigenwijs als ze is, loopt ze echter naar de achterbak, diepe sporen achterlatend in de sneeuw. Even kijkt ze naar het huis, maar van Sven is geen spoor te bekennen. Hij laat zich niet zien.

“Mooie bewaker ben jij!”

Als Jenna de kap van de achterbak ontgrendeld heeft, verdwijnt de sleutel in de linkerzak van haar kamerjas. Inmiddels staat Jenna te schudden op haar benen van de kou, maar ze zet door. Met twee handen onder de uitstekende rand van de kap begint ze zich schrap te zetten. Het dikke kunststof is stijf bevroren en haar vingers bevriezen ervan. Wanneer ze een kleine kier kan maken, lukt het Jenna om haar handen te verplaatsen waardoor ze meer grip krijgt. Ineens werkt de kap mee en kantelt het gevaarte schuin naar boven. Twee hydraulische veren aan de zijkanten verlichten onverwachts haar inspanningen.

De ruimte die Jenna gecreëerd heeft is groot genoeg om een beeld te krijgen van de binnenkant van de grote achterbak. Door de kunststof kap is het interieur ervan donker. Toch onderscheidt Jenna verschillende voorwerpen in de diepe ruimte.

Voorzichtig probeert ze of de kap op zijn plek blijft hangen. Als dat zo blijkt te zijn, laat ze hem los en loopt door haar eigen sporen terug naar de passagiersdeur. Uit het handschoenenkastje haalt ze de zaklantaarn. Wanneer ze terug naar achteren loopt is ze door haar nieuwsgierigheid de scherpe kou vergeten.

De bak bevat een leeg geweerfoudraal, twee plastic bakken met deksels en iets groots met een donkergroen zeil eroverheen gedrapeerd. Met haar bevroren vingers trekt ze aan het zeil, maar het geeft niet mee. Kennelijk zit het om het voorwerp heen gedraaid en om er beter bij te kunnen klimt Jenna op de brede achterbumper. Zo ver als ze kan buigt ze zich over de koude rand van de bak naar binnen en pakt ze het zeil stevig beet. Precies op dat moment krijgt ze een zet en valt ze voorover in de bak waarna de kap met een klap dicht wordt gedrukt. Jenna hoort hem in het slot vallen.

“Sven... waarom doe je dat!”

Met haar beide handen bonkt ze op de bovenkant van de kap, daarbij de achterkant van de zaklantaarn gebruikend om extra lawaai te maken.

“SVEN!”

Het is stil om haar heen, stil om de auto heen en ijskoud. Met hortende ademhalingen probeert Jenna te beseffen wat er net is gebeurd. Ze is opzettelijk opgesloten in de bak van Svens pick-up truck en het vriest. Ze heeft alleen een kamerjas, haar das en een paar sneeuwlaarzen aan! De ruimte in de bak is hoog genoeg om haar met gebogen rug te laten zitten en in die houding begint ze dan het zeil van het voorwerp af te trekken. Niet omdat ze nog nieuwsgierig is, maar omdat ze het om zichzelf heen wil wikkelen. Op die manier hoopt ze dat ze warm kan blijven. De op de bodem liggende zaklantaarn stuurt een ijle bundel licht naar de grote hoop voor haar die bijna de helft van de bak in beslag neemt. Eerst wil het plastic van het zeil niet meegeven omdat het stijf is van de kou, maar dan verschuift het iets van zijn plaats. Wat eronder ligt, deint licht mee in de beweging en als Jenna met twee handen begint te trekken, rolt het voorwerp haar kant op. Precies op het moment dat het zeil los schiet, ziet Jenna wat nu tegen haar onderbenen en over haar voeten ligt.

Het is Jean Bearlens en hij is dood. “Oh Jean... wat!”

Jenna trapt in paniek met haar beide voeten tegen haar uitgever aan totdat zijn lijk haar niet meer aanraakt. Op haar billen schuift ze dan zo ver als ze kan van het lichaam af. De man ligt op zijn rug en kijkt met niets ziende ogen naar de kap boven hen. Midden tussen zijn ogen zit een donker rond gat waar bloed uit heeft gestroomd. Niet veel zo te zien, zijn hart zal snel gestopt zijn met pompen.

Kapotte pomp, levensgevaarlijk!

Met de zaklantaarn schijnt Jenna dan naar de plek waar het slot van de kap zit. Ze heeft tenslotte de sleutel in haar zak, maar aan de binnenkant is het slot netjes weggewerkt. Er is geen ontkomen aan, ze zit vast in deze vriescel met haar dode uitgever.