GELUKKIG IN ZWEDEN

THUIS  IN HET HOGE NOORDEN

Gelukkig in Zweden
Thuis  in het hoge  noorden

Astrid Redlich

ISBN  9789461850720

1e druk  april  2014

Vormgeving: Eric  Jan  van  Dorp
Redactie: Anneke Koorn
Fotografie: Astrid Redlich

Uitgeverij Grenzenloos (imprint van  VanDorp Uitgevers)
Postbus 42
3956  ZR LEERSUM
info@grenzenloos.nl www.grenzenloos.nl

Kijk  voor  meer  emigratieboeken op www.emigratieboek.nl

Copyright©2014 Uitgeverij Grenzenloos/VanDorp Uitgevers
Copyright©2014 Astrid Redlich

Niets  uit deze  uitgave mag  worden vermenigvuldigd
in welke  vorm  dan  ook  zonder uitdrukkelijke en
schriftelijke toestemming van  de uitgever.

Astrid  Redlich

Gelukkig in
Zweden

THUIS IN HET HOGE NOORDEN

UITGEVERIJ GRENZENLOOS

Lees ook het voorafgaande verhaal van Astrid en Piet. 

In ‘We gaan naar Zweden!’ vertelt Astrid hoe ze destijds 

in Zweden beland zijn. Net zo boeiend als in dit boek.

We gaan naar Zweden

Een wens in vervulling

Uitgeverij Grenzenloos

ISBN 9789461850 713

JARIG

Deze verjaardag in 2009 wordt een geweldig feest, ondanks de lage opkomst vanuit Nederland. En wat is het toch praktisch als je een feestje wilt geven en je hebt een eigen restaurant met een professionele keuken ter beschikking, en heel veel bestek en serviesgoed. Ik heb samen met mijn broer en schoonzus (inmiddels kind aan huis hier en ze krijgen eerdaags hun eigen sleutel) het hele restaurant versierd en vanuit Nederland waren er heel veel cadeautjes en kaarten gekomen. Deze hadden we uitgestald naast het ontbijtbordje van de jarige Job en met alle telefoontjes tussendoor heeft hij wel de hele ochtend werk gehad om alle kaarten te lezen en alle cadeautjes uit te pakken. Het restaurant was gesloten die dag dus het was een lekker relaxed dagje.’s Avonds zaten we met een man of dertig, Piet is werkelijk overladen met prachtige cadeaus en er is voor hem gespeecht, zowel in het West-Fries als in het Zweeds. Heus, ik kan niet wachten tot ik ook 50 word!

Malung staat bekend om z’n leerindustrie. Ook al is het tegenwoordig helaas wat meer vergane glorie in plaats van een bloeiende  leerindustrie,  de  kennis  is  er  nog  steeds.  Malung heeft als enige stad in Europa een mode leeropleiding en nog steeds zitten er leerwinkels en zijn er nog leerfabrieken. Van zijn Zweedse vrienden krijgt Piet een prachtige leren jas, lokaal geproduceerd natuurlijk. De jas past hem perfect en staat hem geweldig. Wat een cadeau! Piet is er dan ook stil van: ‘Goh, dat jullie dat voor mij doen.’ Die avond laten we de wensballonnen op die de jarige job van een andere schoonzus heeft gekregen. En geloof me, wij wonen op een perfecte locatie om een wensballon op te laten. Totaal geen lichtvervuiling dus we hebben heel lang van de ballonnen kunnen genieten. Terwijl het vlammetje snel de ballon vult, stijgt deze in stilte op. De mooie geel verlichte ballon zweeft snel naar de donkere hemel en vindt daar een route op een op voor ons onzichtbare luchtstroom. Heel lang kunnen we de ballon volgen op zijn reis langs de donkere hemel die bezaaid is met sterren. De sterren, de stilte en die zwevende ballon geven de avond iets mystieks. We weten niet wat Piet gewenst heeft maar we hopen natuurlijk oprecht dat zijn wens uitkomt.

WILD LIFE

De week met mijn broer en schoonzus was natuurlijk weer quality time en omdat ze zoveel voor ons doen, doen wij ze een eland-safari cadeau. Ondanks dat ze al tig keren in Zweden zijn geweest, hebben ze nog nooit een eland gezien. Zij denken dan ook dat het elandenverhaal een soort marketing stunt is van de Zweedse VVV kantoren en dat elanden helemaal niet bestaan. Net als Pardoes van de Efteling, die eigenlijk niet echt is. Of die nep Sneeuwwitje die in Disney Parijs rondloopt; die is ook niet echt. In Noorwegen pretendeert men dat daar trollen door de bossen dwalen maar nog nooit heeft een toerist een echte trol gezien natuurlijk en Schotland heeft het monster van Loch Ness. Volgens mijn broer en schoonzus heeft Zweden dus die fake elanden in het leven geroepen. Goed verzonnen door een vooraanstaand reclamebureau.

Om ons gelijk te halen, krijgen ze dus die safari maar waar- schijnlijk heeft  dit  duo  een  negatieve  aura voor  elanden  om zich heen want onze gids heeft de halve provincie in de rondte gereden en we hebben geen eland gezien die avond. De gids rijdt zijn standaard rondje maar de elanden zijn niet thuis, de gids heeft een plan B maar ook daar laten de elanden zich niet zien. Hij maakt een omweg en rijdt naar een ander gebied waar ook helaas geen eland te zien is. Werkelijk de hele trukendoos wordt leeggehaald maar de elanden laten zich niet zien.

Het enige wild dat we gespot hebben die avond was een groepje kraanvogels, één auerhaan en één hertje. Toen het duo weer terug naar Nederland ging hebben we ze nog maar wat elandenvlees uit de vriezer meegegeven; kunnen ze zo’n beest zelf in elkaar zetten. We hebben evengoed een spannende avond gehad want tijdens de safari kwamen we in het bos vast te zitten met de auto. De sneeuw was namelijk net weggedooid maar dat betekent wel dat de onverharde wegen in het bos veranderen in verraderlijke modderpaden. Het bovenste gedeelte van deze wegen zijn zachte modder maar hieronder is de weg nog bevroren. Zo is dat in deze tijd van het jaar. De auto kiest nu zelf z’n weg en sturen heeft weinig zin. Als een ongeleid projectiel crossen we over de modderpaden en mijn schoonzus en ik zitten blij te stuiteren op de achterbank. Een sport-BH was geen overbodige luxe geweest. Als de chauffeur iets te veel gas geeft omdat het pad omhoog leidt en de ondergrond wat zacht is, worden we onmiddellijk afgestraft en staan we vast. Het stuiteren is gestopt.

Tevergeefs probeert de gids nog een keer of hij hier weg kan komen maar het hulpeloze gegier van de motor en het slippende geluid van de wielen geven aan dat we echt vastzitten. Onze gepoetste laarzen zakken tot enkeldiepte in de bagger als we uitstappen om de auto eruit te duwen. Het lukt en de auto ploegt langzaam naar boven terwijl wij erachteraan sjokken en de elanden ons vanachter een boom schaterend staan uit te lachen.

Mijn broer komt ‘s avonds bij ons binnen en zegt:

‘Goh, wat hebben jullie buren een grote kat!’

‘Eh, onze buren hebben helemaal geen kat. Wij zijn de enige in een straal van acht kilometer met een kat en die ligt te slapen.’

‘Nou, zegt mijn broer, ik heb net zo’n grote kat hier door het gras zien springen.

’Hij spreidt z’n armen een meter uit elkaar om de grootte van het dier aan te geven.

‘Dan heb je een lynx gezien,’ jubel ik.

‘Zou je denken?’

‘Ja, wat kan het anders geweest zijn van dat formaat? Als het geen vos was ...

‘Néé, dat was het zeker niet, antwoordt hij ... dan was het een lynx.’

We weten dat ze hier zitten maar die dieren zijn zo schuw dat de kans heel klein is dat we ze zien. Tja,..en hij dus wel. Bofkont. Goedmakertje voor de elanden die hij maar niet te zien krijgt, zullen we maar zeggen.

WEL EEN CARAVAN MAAR GEEN CAMPING

Piet en ik hebben een caravan gekocht. Het is niet de bedoeling dat we ermee gaan rijden maar dit prachtige Kippetje is bedoeld voor extra overnachtingsmogelijkheden. Het toeval wil namelijk dat, steeds als wij vrienden of familie te logeren hebben, wij gasten krijgen die de B&B willen huren. Het is dan jammer dat we ‘nee’ moeten verkopen en we hopen dat probleem hiermee op te lossen. De Kip kwam toevallig op ons pad en moet ons dus in staat stellen ook tijdens het hoogseizoen als de B&B verhuurd is, vrienden, familie of kennissen te laten overnachten. Bovendien is het een snelle en goedkope manier om een logeerplek te creëren. Onze oude buren en hun kinderen gaan ‘m inwijden want die zijn onderweg naar ons. Wij hebben dan ook ons eigen spreekwoord: ‘Een goede buur is net zo goed als een verre buur.’ Want wij blijven buren, ook al zit er circa 1500 kilometer tussen.

Als onze buurkindjes het restaurant binnenkomen schiet ik vol, begin te huilen en plet ze tegen m‘n boezem. Ik knuffel ze helemaal fijn en  wil  ze  eigenlijk  niet  meer  loslaten.  Wat  zijn  ze  groot geworden in de drie jaar dat wij ze niet gezien hebben. Ze blijven een hele week en overladen ons met liefde, kinderknuffels, vieze voeten op de vloer, prachtige tekeningen en heerlijke momenten met lachsalvo’s. En natuurlijk was elke dag gelardeerd met een: “Sorry pap ..., sorry mam’

Terwijl deze gezellige mensen ons restaurant aan de binnenkant kleuren met hun aanwezigheid, ontluikt buiten de Zweedse lente. In de overtreffende trap natuurlijk zoals altijd. De sneeuw is juist verdwenen als de bomen, het gras en de lentebloemen hun best doen om elkaar de loef af te steken wat kleur en uitbundigheid betreft. De krokussen krijgen bijval van de narcissen en ook de hyacinten doen kranig hun best om bij de lente van 2009 te horen. Elk voorjaar weer blijf ik me verbazen over de kracht van Moeder Natuur en dat alles, wat een paar weken geleden nog zo dood als een pier leek, gewoon weer opkomt en gaat groeien en kleur in het geheel brengt. Piet en ik staan bijna dagelijks met verbaasde blikken in de tuin:

‘Ja verdomd, ze doen het.’

‘O kijk schat, deze komen ook al op.’

Terwijl we zo tuttig staan te doen in onze tuin komt er plots een hele dikke vette hommel aangeschommeld. Deze diertjes vliegen niet maar schommelen een beetje in de lucht en ik denk dat de hommel zelf denkt:

‘O jee, ik vlieg, ik vlieg.’

Ik denk alleen maar: ‘Waar kom jij nu opeens vandaan?’ Eergisteren was het nog winter en nu vliegt er al een zomerinsect in mijn tuin, en dan ook nog zo’n hele dikke!.’

Half mei ga ik met een bevriend Nederlands stel de Gnupen ‘beklimmen.’ Gnupen is voor Nederlandse begrippen een berg, voor Zweedse begrippen een verhoging. Het beklimsel ligt in Öje en is een plateau-rots die een uitzicht biedt over het uitgestrekt landschap en de bossen van gemeente Malung. Het is zo maar een klimmetje van ongeveer drie kilometer maar wel pittig steil. Ondanks het feit dat we hier al een tijdje wonen en het vandaag prachtig weer is, verbazen we ons als we zien dat op deze heuvel vannacht nog sneeuw is gevallen. De omgeving is werkelijk schitterend en afwisselend. Aan het begin van de wandeling is het bos dicht begroeid met heel veel lingonstruikjes.

‘Ah, dan weten we waar we moeten zijn in het najaar!’

We zien slechts sporen en uitwerpselen van herten en elanden maar de eigenaars zelf zien we niet. Tijdens de hele wandeling genieten we van een luisterrijk vogelconcert maar het is altijd de bonte specht die uit de maat timmert! Helaas is het pad slecht gemarkeerd zodat we een beetje verdwalen. Op deze manier maken we onbedoeld wat extra kilometers maar de beloning komt altijd achteraf. Als we het hoogste punt hebben bereikt zitten wij met een jaloersmakend uitzicht onze lunch te nuttigen terwijl we opnoemen waar en in welke omgeving onze ex- collega’s nu zitten te lunchen. Ikzelf had in Nederland uitzicht op de werkplaats van die Citroën garage en met deze wetenschap wordt het nu dubbel genieten.

Op Tweede Pinksterdag, die men in Zweden niet viert en wij dus gewoon op maandag de deuren gesloten kunnen houden, besluiten mijn lief en ik om weer eens iets aan marketing te doen, maar dan wel op onze manier natuurlijk. We worden getrakteerd op een strakblauwe lucht waar de zon trots in staat te stralen en er wordt 28 graden beloofd. We starten de motors, ik gooi m’n topkoffer vol met folders en we gaan de campings in Värmland langs. Dit is de eerste keer in drie jaar tijd dat we samen gaan toeren! En het is heerlijk!! Het Zweedse wegennet leent zich daar uitstekend voor en het is vandaag het mooiste weer van de wereld. We ontmoeten vandaag nieuwe, leuke mensen en gaan op de campings kijken die wij alleen kennen van horen zeggen. We komen zo op nog veel meer mooie plekjes die onze liefde en verliefdheid voor Zweden bevestigen. De meeste campingeigenaren zijn erg blij dat we ons even komen voorstellen.

‘Ah, zijn jullie nou die twee van Dutch Mountain`.

We wisselen onderling folders en visitekaartjes uit, wensen elkaar een drukke zomer toe en vertrekken weer. We hebben zo’n superleuk dagje vandaag en ook zo relaxed dat het gewoon als vakantie voelde.

We worden door Jan en Britta, een Zweeds stel, uitgenodigd om mee te gaan met de Big Lake Run. Een tour om het Siljan meer, hier in Dalarna, met klassieke Amerikaanse auto’s. Het is op een zaterdag in juni dus ik weiger beleefd maar Piet staat erop dat ik mee ga. ‘Omdat ik dat verdiend heb.’ Tja, en dat vind ik eigenlijk ook wel. Piet regelt vervanging voor mij en ‘s ochtends om acht uur meld ik mij in Malung. Op dit tijdstip is het al 25 graden dus ik heb zonnebrand, flesjes water en een cap mee. Ik ben zomers gekleed  in  spierwitte  broek, schattige  sandaaltjes  en  een  lief t-shirt.

‘Oeps, een witte broek, da’s niet zo handig,’ zegt Britta.

‘Hoezo? Antwoord ik, ik hoef alleen maar in een auto te zitten,’

‘Jaahaa, maar we gaan met de feestauto.’

De feestauto blijkt een oude Cadilliac cabriolet te zijn die zo te zien al heel wat feestjes heeft meegemaakt; technisch oké, maar decoratief iets minder verzorgd, zal ik maar zeggen. Als ik mijn billen op de ooit rood lederen achterbank parkeer, weet ik dat ik nu met een zwarte kont rondloop en ik vraag me direct af:

‘Kan ik deze broek eigenlijk wel op 90 graden wassen?‘

Bij het station in Malung verzamelen alle auto’s en ik steek nogal tuttig af hier met m’n vieze witte broek tussen alle vetkuiven en petticoats. Om negen uur rijden we in collone naar Rättvik.

‘As, wil je een biertje?’

Nou, ik lust ze graag maar ‘s ochtends om negen uur kan ik er toch echt geen trek in krijgen.

‘Mwahh, ik sla een rondje over,’ zeg ik, en zwaai blij met mijn flesje water terwijl ik onmiddelijk weet dat ik dat niet de hele dag kan vol houden.

Het wordt een super leuke dag; in Rättvik hangt een sfeertje wat je alleen op dit soort evenementen en motortreffens tegenkomt. Er speelt een hele leuke rock-a-billy live-band, er zijn standjes met t-shirts, nummerplaten en vlinderbrilletjes uit de jaren 60. Het hebben, onderhouden en het rijden van een Amerikaanse klassieke auto is hier in Zweden een cult. We rijden rond het Siljan meer en het is hier werkelijk schitterend! We genieten in de cabrio van het stralende weer, we zingen vals mee met Roy Orbison en zwaaien naar iedereen die de stoet schitterende Amerikaanse auto’s staat te bewonderen. Langs de hele route zitten mensen in tuinstoeltjes met een koelbox ernaast te kijken wat er langs komt. Je kunt aan alles merken dat ook het publiek een leuke dag heeft. Deze Big Lake Run wordt elk jaar georganiseerd en zowel de rijders als het publiek maken daar echt een dagje uit van. De combinatie hitte, oude auto’s én langzaam rijden staat garant voor heel veel kokende motors. Diegene die nog rijden, zwaaien vrolijk naar de pechvogels langs de weg en de pechvogels zwaaien nog vrolijker terug omdat ze weten dat de zwaaiers straks langs de kant van de weg staan.

We sluiten de dag af met een life concert van Lars Kristerz. Dit wil je echt niet meemaken want het is een heel fout bandje. Dit concert hoort ook niet bij de BLR maar ze spelen toevallig diezelfde dag bij ons in de buurt en het gezelschap waar ik mee uit ben is een heel klein beetje fan. Ik niet. De bandleden zijn gekleed in een soort Elvis Presley pakje, met een v-hals tot ver over hun borst, puntkragen en wijde broekspijpen maar ze spelen Zweedse schlagers. Een kruising tussen de Les Humpries Singers en Frans Bauer. Ik had beter wél dat biertje om negen uur kunnen nemen want dan had ik dit niet meer bewust mee hoeven maken.

VETTE PECH

Het koude en natte voorjaar, waar in eerste instantie geen einde aan lijkt te komen, slaat uiteindelijk om in een korte maar heftige hittegolf. Deze hittegolf neemt ook een golf van ellende mee want de hitte wordt afgekoeld door een vreselijk noodweer dat ons bergje teistert. De regen komt werkelijk met bakken uit de lucht en we kunnen vanuit het raam de E45 nauwelijks zien door zoveel water. Het bliksemt en dondert en het pand staat af te toe te schudden en te trillen. Direct daarop worden we getrakteerd op een blikseminslag in een van de telefoonmasten. Onze telefoons worden geëlektrocuteerd, de computer geeft de geest en het ergste is dat onze betaalautomaat, die ook via de telefoonlijn gaat, niet meer gebruikt kan worden. We zitten inmiddels midden in het hoogseizoen en met Malungs ‘Dansbandvecka’ voor de deur (een feestweek waar ongeveer 40.000 bezoekers op afkomen) voelen wij een lichte paniek opkomen. Zeker als de klantenservice van de  telefoonaanbieder  meldt  dat  het  wellicht  vijf  werkdagen kan duren. De vaste telefoonlijn kan doorgeschakeld worden naar één van onze mobiele telefoons zodat we in ieder geval telefonisch bereikbaar zijn. Maar zolang wij geen betaalautomaat hebben, kunnen gasten bij ons niet betalen. De dichtstbijzijnde pinautomaat is in Malung, wat nog 26 km rijden is. Mensen gaan niet ‘even’ naar Malung om geld te pinnen zodat ze bij ons kunnen eten. De betaalautomaat is dus van levensbelang voor  ons  bedrijf.  We  bellen  twee  maal  daags  met  Phonera, onze telefoonaanbieder, om druk uit te oefenen en zo wellicht een antwoord te krijgen wat er werkelijk aan de hand is. Verder dan het callcentrum, waar de onderontwikkelde medewerkers standaard antwoorden op onze vragen geven, komen we niet. Niemand neemt de verantwoording om ons fatsoenlijk te woord te staan, excuses aan te bieden of terug te bellen. Uiteindelijk zitten we tien dagen lang zonder telefoon of internet en verloopt alle communicatie via mobieltje of met rooksignalen. Volledig gefrustreerd, wanhopig en ten einde raad belt Piet de krant:

‘ Moet je horen, wij zitten al tien dagen zonder internet en telefoon en er is geen uitzicht dat we dat voor de kerst nog gaan krijgen.’ De journalist staat binnen een half uur bij ons op de stoep en smult van het verhaal. Natuurlijk is het bizar dat we in deze tijd wel naar de maan kunnen vliegen maar dat men niet binnen acceptabele tijd een telefoonlijn kan herstellen. Waarschijnlijk kán met het wel maar is de helft van de technische buitendienst op vakantie en die paar mensen die zonder telefoon zitten moeten maar even wachten. Ik ben ervan overtuigd dat dit in Karlstad of Stockholm niet zolang zou duren. De krant blijkt weer een tovermiddel want de volgende ochtend functioneert zowaar de telefoon weer en wij blijken weer eens met onze smoelen in de krant te staan.

Tijdens   deze   stressdagen   zonder   moderne   communicatie- middelen krijgen we slecht-nieuws-berichten in de vorm van ziekenhuisopnames uit Nederland én Zweden. Direct daarna krijgen we overlijdensberichten uit zowel Nederland als Zweden. Het bordje ‘restaurant’ dat aan de kant van de weg stond wordt gejat en ik mag per mobieltje ook nog aangifte bij de politie gaan doen. Een van de oude koelkasten, geërfd van de vorige eigenaresse, geeft de geest en er moet per direct een nieuwe komen. We kennen allemaal het fenomeen dat alles tegelijk komt maar nu krijgen we erg veel op ons bordje. Op dit moment vinden we het allemaal niet zo leuk meer.’s Ochtends vroeg rij ik naar Malung om bij de buurman op zijn werk mijn e-mails te lezen. Als ik vroeg opsta, dan kan dat nog net voordat het restaurant open gaat. Daar zit ik dan, in een lawaaierige fabriekshal achter een geleende pc. Een paar dagen later ga ik met een bundeltje papieren onder m’n arm mijn boekhouding doen op de computer van  Hotel  Lugnet.  Terwijl  hun  ontbijtgasten  genieten  van een kopje koffie en zacht gekookt eitje log ik ‘s ochtends vroeg in, in mijn boekhoudprogramma. Het heen en weer gerace tussen restaurant en leen pc’s begint me aardig op te breken. Tussen  de  bedrijven  door  proberen  we  de  verzekering  te regelen voor de dooie koelkast maar nu leren we dat men hier een ‘overlijdensverklaring’ van de koelkast nodig heeft. Deze verklaring moet worden afgegeven door een monteur. Duhh....., die koelkast van ons ligt al op de stort. We hadden er dus eerst een monteur naar moeten laten kijken en die moet dan een verklaring afgeven dat hij niet meer gerepareerd kan worden. Wisten wij veel...dit is weer zo’n dingetje dat moet iemand je vertellen dat het zo werkt of, zoals in ons geval, een praktijk- ervaring. Er was een knal, veel vlammetjes en heel veel rook. Je hoeft geen techneut te zijn om te constateren dat de koelkast dan écht stuk is. Ook moeten er nog nieuwe telefoons besteld worden en een nieuwe pc omdat deze apparaten allemaal geëlektrocuteerd zijn. Maar ondertussen is het nu volop hoogseizoen en eisen het restaurant en onze gasten al onze aandacht op. Bovendien wonen we bovenop een berg waar zonder internet niets te bestellen valt. Ondanks het feit dat ik een probleemoplossend vermogen bezit, vereist het nu wel enig kunst-en- vliegwerk om alles te regelen.

‘Alt löser sig,’ (alles komt goed) zeggen de Zweden en dat is wel zo, maar het gaat nooit vanzelf; ik moet het wel allemaal zelf doen want zolang lief en ik geen actie ondernemen, komt het niet goed. Een wijsheid van niks dus. O ja, we krijgen ook nog een betalingsherinnering van de Nederlandse belastingdienst. Ja, inderdaad we hebben het over de belastingaanslag van 2006, ons emigratiejaar. Volgens onze administratie is het allang betaald maar nu moeten we de belastingdienst nog zien te overtuigen ... zijn we ook weer even mee zoet en dat komt me nu helemaal niet uit! En zo laveren wij tussen tevreden gasten en bizarre problemen.

De beschreven klaagzang wil niet zeggen dat we ook een rotzomer hebben gehad, integendeel. Financieel en commercieel hebben we een topzomer gehad, vandaar dat we geen tijd hadden voor bovenstaande klotezooi. Het weer daarentegen liet duidelijk te wensen over. Misschien dat dit in ons voordeel was? Alle folders die bij ons de deurmat raken blijven halsstarrig zonneschermen, opblaasbare zwembadjes en mobiele airco’s aanbieden maar de zomer is koud en héél erg nat. Mede hierdoor hebben wij een goede zomer maar we hebben oprecht medelijden met iedereen die in een regenpak op een motor voorbij rijdt en we hebben te doen met iedereen die nu op een camping staat. We herkennen het zo.

Onze zonnestraaltjes deze zomer komen in de vorm van ansichtkaarten uit Cochem, Kusadasi, Costa Blanca, de Ar- dennen,  Girona,  Jard-sur-Mer.  Altijd  leuk  om  nog  steeds ‘ouderwetse’ ansichtkaarten te mogen ontvangen. Maar ook de verwachte en onverwachte bezoekjes kleuren onze dagen. Het is een enorme verrassing als een oude buurjongen van Piet, samen met zijn vrouw en kinderen ons restaurant binnenkomen. Een oud-collega van mijn lief komt samen met zijn vrouw en hun jongens een paar dagen met de caravan logeren. Zij waren in de zomer van 2006 al bij ons geweest en ondertussen hebben ze er een zoon bij. De oudste, die inmiddels zes is, heeft drie jaar geleden al zijn diensten hier bewezen en natuurlijk wil hij nu ook weer meehelpen. Hij heeft twee dagen lang achter m´n kont aan gehobbeld en gesterkt door een bijna jaloers makend zelfvertrouwen, vindt deze grote broer dat hij ook wel bestelling- en kan opnemen. De situatie wordt hilarisch als het mannetje van zes jaar bij de tafel de schokkende ontdekking doet dat hij helemaal  niet  kan  communiceren  met  onze  Zweedse  gasten! Hij snapt er niets van want waarom kunnen wij en zijn ouders dat wel? Dat het in een andere taal gebeurt is hem volslagen onduidelijk.

Een warm bad is het als onze goede vriend komt (die met koud- watervrees) en hij valt met z’n neus in de boter want we hebben die week twee reserveringen staan voor een bus, een groep van zesentwintig en een groep van drieëndertig personen. Het eerste busgezelschap dat we krijgen die week heeft een gemiddelde leeftijd van 90 jaar. Elke gast heeft dan ook een potje of doosje met pilletjes naast het bord staan. De één moet namelijk z’n medicijnen innemen vóór het eten, de ander tijdens en een derde ná het eten. Eén van de gasten valt na de lunch in slaap!

Wij blijken met ons drieën nog steeds een ijzersterk team te zijn. We werken foutloos samen en ik ben verbaasd hoe makkelijk het ons afgaat. De busmuts die alles heeft geregeld is ook onder de indruk en wil graag voor de aanstaande vrijdag reserveren voor zesenveertig personen. Een derde bus deze week. Heel prettig. Busmuts klinkt wellicht onaardig maar de vrouw in kwestie, de buschauffeuse, ziet eruit als een hele dikke trol in een veel te kleine broek en ze heeft een stem als een scheermes. Ze krijst door het restaurant dat iedereen kan zitten en dat ze hier eten krijgen, maar zo  dement  zijn haar passagiers  niet  hoor! Die begrijpen prima wat de bedoeling is van deze tussenstop.

‘Geen probleem,’ jok ik als ze vraagt of dat mogelijk is, en heb vervolgens twee slapeloze nachten over wat ik die mensen te eten ga geven. Met z’n drieën lossen we het probleem op en leren we die vrijdag dat zesenveertig maaltijden écht het maximum is wat in één keer uit de keuken kan komen. Omdat de koudwatervrees vriend zo hard gewerkt heeft trakteren we hem die maandag op quad rijden in het bos. Wij sufferds, vergeten alle drie ons helm mee te nemen. Duhhh, alsof het de eerste keer is dat we op een gemotoriseerd apparaat zitten! Ik ga achterop bij Piet en ik vind het eigenlijk wel best zo. Ik ben blij dat ik ‘es op mijn kont zit en ik geniet van de rit en ik geniet en van het bos. Peter, onze gids, vindt het vast leuk dat hij met twee getalenteerde quad-rijders op pad is want we gaan steeds harder. Onderweg stoppen we om koffie te drinken en worstjes te grillen. We zitten heerlijk te kletsen en genieten van een prachtig uitzicht over het meertje waar we zitten. Het is bijna de hele dag droog en zowaar ook nog mugvrij ... Wat zijn we toch een geluksvogels.

Inmiddels is de zomerhysterie afgelopen en als weer een andere oud-collega met z’n vrouw komt, kunnen we eens tijd voor onze ‘visite’ vrijmaken. Een weelde is het als ik een week later word uitgenodigd om bij een stel lieve kennissen te komen eten. Dit stel huurt elke zomer een huisje hier in de buurt en zijn regelmatig te gast in ons restaurant. Ze zijn min of meer aan komen lopen zeg maar en wij zorgen zo nu en dan voor ze. Ik vind het ongelofelijk leuk dat mensen, nadat ze gegeten hebben in ons restaurant, wel het restaurant uit lopen maar niet je leven uit lopen. Bepaalde mensen zijn gewoon te leuk,te gezellig, of te lief om niet mee om te gaan. En zo blijven we aan elkaar hangen zoals we wel aan meer mensen blijven hangen. Vandaag zorgen ze voor mij en ik vind het een ongekende luxe als je je benen bij een ander onder tafel kunt steken. Zéker als er wat lekkers op die tafel staat!