VAN STAMPPOT NAAR PASTA

Een Nederlands gezin in Italië

Van stamppot naar pasta

Een Nederlands gezin in Italië

Bionda Boerkamp

ISBN 978 94 61850 584 (paperback)

1e druk augustus 2013

Vormgeving: Moirena Schoonbergen

Redactie: Eric Jan van Dorp

Fotografie: Bionda Boerkamp

VanDorp Uitgevers/Uitgeverij Grenzenloos

Postbus 42

3956 ZR LEERSUM

info@vandorp.net 

www.vandorp.net

Kijk voor meer emigratieboeken op www.emigratieboek.nl

Copyright © 2013 VanDorp Uitgevers (deze uitgave)

Copyright © 2013 Bionda Boerkamp

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Bionda Boerkamp

Van stamppot naar pasta

EEN NEDERLANDS GEZIN IN ITALIË

UITGEVERIJ GRENZENLOOS

WE GAAN NAAR ITALIË!

Het besluit staat vast: we gaan echt!

Waren het tot voor kort nog vage plannen en dromen, sinds twee weken zitten we in een achtbaan. Zo zit ik op de bewuste avond gezellig met mijn buurvrouwen aan een verjaardagsborrel. Een beetje terloops komen de gemeentelijke plannen voor een station ter sprake. Niet zomaar een treinstation, maar eentje die pal voor ons huis komt met waarschijnlijk parkeerplaatsen in het leuke paardenweide naast ons huis. Ik sla mijn glas wijn achterover en ren met een rood aangelopen hoofd naar huis. Thuis aangeko- men maak ik mijn man Alwin wakker en roep dat we gaan. “Waar heb je het over?” vraagt hij. “Dit is het ‘teken’!” “We gaan!”, roep ik. Onder het genot van nog maar een glas wijn doe ik mijn verhaal, proosten we samen op ons plan en zijn we het erover eens: we gaan het doen… We gaan emigreren naar Italië.

De volgende ochtend gaan we langs bij de gemeente, die ons uiteraard met een ambtelijk verhaal wegstuurt. Gelijk lopen we door naar een makelaar om ons huis te laten taxeren. Dezelfde avond nog zetten we ons huis te koop op Marktplaats en gaan we op internet op zoek naar iets wat ons nieuwe leven moet worden.

Italië stond al vast. Waarom? Geen idee, gewoon een gevoel. Natuurlijk zijn we er weleens op vakantie geweest, maar of dat nou liefde op het eerste gezicht was? Niet echt. We houden van Italiaans eten, maar dat is natuurlijk ook niet echt een goede reden. Nee: wij verslonden nooit de Italiaanse tijdschriften, keken geen RAI televisie en spraken behalve ‘Ciao’ echt geen enkel ander woord Italiaans. En toch hebben we voor Italië gekozen. De regio Le Marche. We zijn er nog nooit geweest. Voor ons is het gewoon een simpel afstreeplijstje: het noorden van Italië is ons te nat en te koud, Toscane is ons te duur en te toeristisch, Umbrië heeft geen zee en zo blijft Le Marche over. We richten ons op het zuiden van Le Marche, de provincie Ascoli Piceno. Wederom door eenvoudigweg af te strepen: in het noorden van Le Marche wonen voor ons gevoel al te veel Nederlanders. Wij willen ons begeven tussen de ‘echte’ Italianen en leven in het ‘echte’ Italië. In het zuiden van Le Marche zitten we én dicht bij de hoge bergen waar we kunnen skiën in de winter én dichtbij het vliegveld van Rome (op slechts drie uurtjes rijden).

De afgelopen weken is alles in een stroomversnelling gekomen. Ons huis is binnen een week verkocht. We boeken een reis naar Le Marche en maken afspraken met makelaars. Wat we zoeken of wat we willen gaan doen? We hebben eerlijk gezegd nog geen idee.

Eerst gaan we maar eens de omgeving uitgebreid bekijken en de sfeer proeven. Onze familie en vrienden hebben we ondertussen op de hoogte gesteld van onze plannen. We zien veel tranen en ongeloof. Je ziet ze denken: Wat halen ze zich nu allemaal weer in hun hoofd? Voor mijn ouders komt het niet als een totale verassing, ik ben immers wel vaker langere tijd in het buitenland geweest.

EERSTE BEZOEK ITALIE

Nog geen maand na de bewuste avond zitten we in het vliegtuig voor onze eerste kennismaking met onze misschien wel nieuwe woonomgeving. Als twee pubers zitten we met ons boekje Italiaans voor op reis te oefenen. We lijken meer op toeristen dan op mensen die hier een nieuw leven willen gaan opbouwen. In plaats van echt belangrijke zaken, zoeken we vertalingen op van woorden als piemel en zoenen. We moeten lachen om onszelf. Kinderachtig, maar we genieten volop. Wat een avontuur.

Een avontuur dat al gelijk begint op het vliegveld van Rome. Blond als ik ben, heb ik wel een auto gehuurd, maar we hebben geen creditcard bij ons (moest je die meenemen?). Geen huurauto dus. Lekker handig als je naar de andere kant van Italië wil. Wat nu? Ik bel maar eens met mijn werk voor het nummer van een bevriende politieman in Rome. Wellicht heeft hij een idee. Bin- nen vijf minuten is het geregeld en zitten we in het kantoortje bij de douane en krijgen we koffie met ‘Panetone’ (de gebruikelijke Italiaanse Kerstcake).

Na de Italiaanse vijf minuten (een Hollands half uurtje) komt er een agent binnen. Hij is gestuurd door zijn collega, mijn bevriende politieman. Helaas kan hij zelf niet komen om ons te helpen, maar we zijn van harte uitgenodigd om vanavond bij hem en zijn familie een hapje te komen eten. Heel lief aangeboden, helaas kunnen we niet in Rome blijven, maar moeten naar de andere kant van het land. We hebben immers een belangrijke missie: op zoek naar ons droomhuis.

De vriendelijke agent belooft ons te helpen en brengt ons naar het metrostation, waar we door kunnen reizen naar het treinstation en daar de trein nemen naar Ancona. Dit is onze eerste echte kennismaking met de Italianen. We zijn nu al verliefd op deze lieve en gastvrije mensen.

Na een lange treinreis arriveren we ’s avonds laat in Ancona. In bed kijken we naar de Italiaanse Dansen met Sterren en evalueren we de dag. We lachen om onze domheid en zijn blij met deze belangrijke les.

Ook in situaties waarin alles tegen blijkt te zitten, kunnen wij samen lachen en zoeken we samen naar een oplossing. Dat is toch handig om te weten.

Tot nu toe zien wij elkaar maar een paar uur per dag of soms dagen (bijna) niet. Straks zijn we zeven dagen per week, vieren- twintig uur per dag bij elkaar en moeten we ook nog eens samen werken. Na vandaag zijn we er zeker van dat we een goed team vormen.

De volgende ochtend vroeg vertrekken we met de trein richting Pedaso. Dat is de plaats waarbij Alwin het gevoel heeft: dit is het! De plek waar onze toekomst ligt! Uitgerekend vandaag blijkt het treinpersoneel te staken en moeten we het eerste stuk met de bus. Balen, maar we bekijken het positief. Zo zien we veel van het landschap en maken we kennis met onze medereizigers. Mijn blonde haren en witte huid vallen erg op tussen alle andere meer getinte reizigers. Onze bus- en treingenoten zijn nieuwsgierig. Alwin kan met zijn donkere haar en looks nog doorgaan voor een Italiaan, maar wat doet hij met zo’n blonde? We komen erachter dat veel reizigers studenten zijn. We praten over de treinstaking, het slechte weer, de Italiaanse politiek èn over onze plannen. Dit alles in het gebroken Engels, want Italiaans spreken wij (nog) niet.

Pedaso, één uur ‘s middags. De regen is eindelijk opgehouden. We stappen uit op een verlaten station. Er is niets of niemand te zien. We zien bordjes met Centro en besluiten deze te volgen. In het centrum zal het toch wel druk zijn? We zien niemand. De straten zijn verlaten. Het is stil op straat. Muisstil. Spookachtig bijna. Ons oog valt op een bord met de naam La Bionda. Voor de gein volgen we de borden. Ik ben wel nieuwsgierig naar mijn naamgenoot. We lopen door het stille centrum en komen bij een gesloten appartementencomplex dat La Bionda heet. Natuurlijk maken we een foto. Maar nu? Is dit het? We schieten in de lach. Wat een suf dorp is Pedaso. Op dat moment beseffen we nog niet dat wij dom zijn: Het is pranzo (=lunchtijd), dus alle Italianen zijn zeer uitgebreid aan het eten. Wij halen een simpel broodje bij de plaatselijke bar.

Daarna gaan we weer in de trein. We gaan naar de badplaats San Benedetto del Tronto. Dat moet groter zijn en hopelijk is daar ook meer te beleven. Gelijk bij het uitstappen merken we het verschil (wellicht ook omdat het ondertussen vijf uur is): het is druk. Veel mensen, veel winkels, veel palmbomen en heel veel sfeer. We lopen blij door het centrum. Wat is het hier gezellig. Dit is wat we zoeken! Na een lekker Italiaans ijsje (ze kijken ons wel een beetje raar aan zo midden in de winter) duiken we vroeg ons hotelbed in, dromend over een leven hier in deze bruisende stad.

Het is zondag. Onze laatste dag in Le Marche. Een makelaar neemt ons mee naar een bouwval. Op de foto ziet het eruit alsof deze villa aan zee ligt, maar kennelijk kunnen ze hier ook de photoshoppen. We proberen niet te lachen, want dat is natuurlijk erg onbeleefd, maar liggen in een deuk. Wat een afknapper.

We zien kamers waar verrotte matrassen met vochtvlekken op de grond liggen, er lopen muizen, er is een half uitgebroken keuken, er ligt overal oude troep, buiten is het een wildernis, de zee is zeker drie kilometer verderop en dit alles kunnen we kopen voor slechts Euro 300.000! Gaan we niet doen.

Een illusie armer lopen we weer door het gezellige San Benedetto. Het is lunchtijd. We zijn op zoek naar een restaurantje waar we willen gaan genieten van een heerlijke echte Italiaanse Pranzo. Overal zien we bordjes met Chiuso en Aperto maar wat is nou ook alweer geopend in het Italiaans? Onze Italiaanse woordenboek- jes liggen uitgerekend nu in het hotel en met de Italiaanse vertaling van piemel komen we nu ook niet ver ben ik bang. Op de gok lopen we een kelder binnen. Een superlieve vrouw heet ons in het Italiaans welkom. We kunnen eten, althans dat maken wij ervan. Een menu heeft ze niet, maar ze laat ons allerlei soorten pasta in plastic bakken zien waaruit we kunnen kiezen. Ze vraagt: “Carne?” en wij denken dat ze de Bolognesesaus met gehakt bedoelt. De pasta is heerlijk en we zitten vol. Toch ligt er nog bestek dus we hebben een bang vermoeden. En ja hoor, daar komt nog een hele lap vlees en salade. Ze heeft ook zelf Tiramisu gemaakt. Die moeten we zeker ook proeven. We zitten een beetje op de wip, want onze trein terug naar Ancona en Rome gaat over een half uur. De eigenaar biedt ons een limoncello aan maar we zeggen dat we echt moeten gaan. Hij wil hier niets van horen en belooft ons dat zijn zoon ons na een drankje naar het station zal brengen.

Het station is twintig minuten lopen. Voor Hollanders zoals wij, is een stukje lopen geen enkel probleem, maar de Italianen zie je denken: dat doe je toch niet? Je gaat geen twintig minuten lopen voor een trein. Er wordt geen tegenspraak geduld, dus er zit niets anders op dan nog even te blijven. We slaan de limoncello achterover, maar gaan toch lopen. We zitten zo vol dat we moeten bewegen!

In Ancona missen we onze trein terug naar Rome. Het is lastig om snel te lopen met zoveel heerlijk eten en een sterke limoncello in de maag midden op de dag, maar we zijn keurig op tijd op het station. Om het gemakkelijk te maken voor blonde dames zoals ik, hebben ze in Ancona een station Oost én een station West. Wij stonden vanzelfsprekend op het verkeerde station. Gelukkig gaat er uur later nog een trein naar Rome. Midden in de nacht komen we aan in het centrum van Rome. We zoeken snel een hotel om toch nog even een paar uur te kunnen slapen voordat we morgenochtend vroeg terugvliegen naar huis.

Ons eerste bezoek aan Le Marche is een weekend vol tegenslag, domme acties en verbazing – maar met name een weekend waarin we ontzettend hebben genoten. Meer dan ooit zijn we zeker van onze keuze. We gaan!

SPANNEND

Ons huis is verkocht: op 1 september moeten we eruit. Nu moeten we snel op zoek naar een nieuwe woning. Dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Gelukkig hebben Alwin en ik dezelfde smaak en zitten we op dezelfde lijn wat betreft de plannen. We maken afspraken met makelaars voor bezichtigingen.

Ook regelen we Italiaanse les. Onze privé juf komt iedere dins- dagavond om ons te proberen wat Italiaans bij te brengen. We kunnen onze naam zeggen, vertellen hoe oud we zijn, tellen tot tien en kennen de dagen van de week. Dat schiet dus lekker op. Met allebei een drukke baan, drie kleine kinderen (vijf, vier en twee jaar) blijft er weinig tijd en puf over om ’s avonds te studeren. Dit is geen excuus natuurlijk en we weten heus wel dat de taal belangrijk is als je wilt emigreren, maar soms ben je gewoon moe. We kijken wel naar de Italiaanse studieboeken: ze liggen op tafel dus we zien ze vaak genoeg. We kijken ze alleen niet vaak genoeg in.

Dan wordt onze middelste zoon Robbie van vier jaar ernstig ziek. Wat begint met wat wij denken een buikgriepje, blijkt een ernstige longontsteking met veel vocht in de longen te zijn, waar hij bijna aan onderdoor gaat. In een paar uur tijd staat onze wereld stil, is alles onbelangrijk en willen we maar één ding: dat hij weer beter wordt. Het beeld van de artsen die hem met spoed wegrijden met radeloosheid in hun ogen raken we nooit meer kwijt. Het is en blijft onze ergste nachtmerrie. Uren zitten we aan zijn bed en hopen we op een wonder. De hele maand februari ligt hij af en aan in het ziekenhuis en slapen Alwin en ik apart. Om de beurt slapen we bij Robbie in het ziekenhuis. De ander is dan thuis bij de andere twee jongens voor wie we zoveel mogelijk gewoon door willen blijven gaan. Het is zwaar: de onmacht, de radeloosheid om de pijn die hij heeft en waar ik niets aan kan doen. Daarnaast hebben we helaas allebei te maken met een werkgever die weinig begrip heeft voor de situatie waarin wij zitten.

Dit zorgt voor veel extra stress, maar ook voor nog meer kracht in ons geloof dat wij de juiste beslissing hebben genomen. Onze kinderen zijn het belangrijkste op dit moment en voor hen willen we er zijn de komende jaren. We willen ons geen zorgen hoeven maken over gevoelloze werkgevers en collega’s. Zodra Robbie weer thuis is zeggen we allebei onze vaste banen op. Nu moeten we echt gaan. We hebben vanaf één september beiden én geen werk én geen huis meer.