LA GUINGETTE HOLANDAISE

De toon is gezet

La Guinguette Hollandaise

De toon is gezet

Elisabeth Arts

ISBN 978 94 61851 093 (paperback)

1e druk oktober 2014

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Fotografie: Elisabeth Arts

Illustratie cover: Henk Arts

VanDorp Uitgevers / Uitgeverij Grenzenloos

Postbus 42

3956 ZR LEERSUM

info@vandorp.net

www.vandorp.net

Kijk voor meer emigratieboeken op www.emigratieboek.nl

Copyright©2014 VanDorp Uitgevers (deze uitgave)

Copyright©2014 Elisabeth Arts

Illustratie cover ©2014 Henk Arts

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Elisabeth Arts

La Guinguette Hollandaise

DE TOON IS GEZET

UITGEVERIJ GRENZENLOOS

VOORWOORD

Najaar 2014

Met veel plezier presenteer ik u mijn tweede boek.

In 2012 begon ik met schrijven, ik had de behoefte om de wonderlijke en intense ervaringen van de afgelopen tien jaar in woorden te vangen en te delen.

Het eerste boek: ‘Toekomstmuziek in Frankrijk - dromen over de grens’ gaat over de eerste jaren na die bewuste dag in 2002, toen het avontuur voor Henk en mij begon. De jaren vol bravoure waarin geen uitdaging te groot was en we in ons enthousiasme de ‘omstandigheden’ aardig naar onze hand wisten te zetten.

In ‘La Guinguette Hollandaise’ wordt het menens.

Het flierefluiten is voorbij, want we besluiten naar Frankrijk te verhuizen om onze droom, centrum voor muziek en levenskunst in Frankrijk, echt te gaan realiseren. Ook nu stappen we blijmoedig het nieuwe leven tegemoet, maar over de grens blijkt alles anders… Een nieuw land, een andere taal en een ander systeem, maar vooral ook een nieuw beroep en een nieuwe rol. Het is een overdonderende ervaring; verwarrend, frustrerend, vermoeiend, ontroerend, vrolijk, spannend, hilarisch en dat allemaal tegelijk.

We krijgen intensief te maken met muzikanten, klanten, vrienden, weldoeners, dorpsbewoners en passanten. Nederlanders maar vooral ook Fransen.

Deze ontmoetingen en gebeurtenissen hebben naast een fantastische ervaring ook geleid tot een prachtig verhaal voor dit boek. Met dank aan allen!

Ik nodig u als lezer, uit om met mij mee de stap over de grens te maken…

Veel leesplezier!

Elisabeth Arts

AMSTERDAM

“Ik wil hier niet meer wonen in dit rotland,” foetert Henk naast mij in de auto, “wat een zootje! Dit is toch niet normaal? Dat mensen hier kunnen leven? En Amsterdam is echt al helemaal niks!”

Natuurlijk komt dat er ook altijd achteraan. Sinds de knieval die hij anderhalf jaar geleden gemaakt heeft om als onvervalste Rotterdammer bij mij in Amsterdam te komen wonen, kan hij het niet nalaten om als de kans zich voordoet, mij dit soort ongemakken direct onder mijn neus te wrijven.

“Leuk thuiskomen zo!” komt er nog cynisch achteraan.

Normaal gesproken voel ik altijd de drang en morele verplichting om tegen dit soort ongenuanceerde tirades in te gaan en zeker als hij over mijn geliefde Amsterdam begint, maar dit keer ben ik het volmondig met hem eens. “Inderdaad,” zucht ik, “dit is echt niet leuk meer, poeh ik ben moe en wil naar bed!”

We cirkelen al twintig minuten door mijn Amsterdamse buurtje en hebben nog steeds geen parkeerplaats gevonden. Twintig minuten is lang maar zeker als het twee uur ’s nachts is en je net een reis van achtenhalf uur achter de rug hebt.

Het verschil is ook een beetje groot. Vanmiddag zaten we nog lekker in onze Franse tuin, lekker zwoel nazomerweer. Nog even de geraniums water gegeven en de buitenkeuken opgeruimd, wat gedronken en toen relaxed de auto, die gewoon naast het huis stond, ingeladen voor vertrek. Als laatste nog de luiken gesloten en rijden maar. Negenhonderdvijftig kilometer voor de boeg. Dag huis, tot over twee weken.

Ik heb altijd al heimwee nog voordat we vertrokken zijn, wat een mooie en heerlijke plek hebben we toch!

Tja, en dan kom je aan in Amsterdam! Direct stress. Waar kunnen we parkeren?.

De wijk is rustig en in slaap en het staat helemaal vol met auto’s, ze staan zelfs op de stoepen. Maandagnacht, de kans dat er nu nog iemand vertrekt is klein.

Ondertussen zijn we al redelijk ver van ons huis afgedwaald, dus dat wordt weer zeulen met tassen. Het enige voordeel is dat ons hondje Truc dan ‘en passant’ uitgelaten is, dat scheelt weer. “Hee, daar gaat een auto weg.” Henk wijst naar achter in de straat.

Nog een grote ook, zie ik als we eraan komen, wat het inparkeren van onze stationwagen makkelijker maakt. Toch nog geluk.

Hè hè, dat hebben we gehad, over naar stressfactor twee, hoe gaan we het huis aantreffen?

Sofie, mijn dochter van achttien jaar vindt het heerlijk die weekenden alleen thuis als wij in Frankrijk zijn. Maar onze gezellige en opgeruimde etage, wordt zodra wij gevlogen zijn, natuurlijk direct een ontmoetingsruimte voor haar vrienden. Ontzettend leuk allemaal, maar zonder ouders in huis, kunnen dit soort gezellige onderonsjes nog wel eens uit de hand lopen, is in het verleden gebleken.

Het huis is stil als we binnenstappen, het is zelfs nog redelijk opgeruimd. Ze begint toch echt ouder te worden, denk ik opgelucht. Als buurmannetje morgen nu ook nog niet klaagt dan is alles goed.

Hè hè,” zucht Henk, “we zijn er, “zullen we nog één drankje doen Lies?”

Na het wijntje klimmen we vermoeid en wat stram van de lange reis, het smalle trapje van ons ‘bed in de lucht’ op. Dit bed van één meter twintig breedte ligt klem tussen twee muren. Naast de matras hebben Henk en ik aan beide kanten nog een verhoogd randje van twintig cm breedte voor boeken. Het past allemaal net, qua hoogte kunnen we er zelfs nog in zitten.

“Toch wel knus hè Henk?” grap ik als we ons onhandig in bed gewurmd hebben.

Henk kan er niet om lachen. “Ach arme man,” plaag ik door, “dat je dit op jouw leeftijd toch allemaal nog mee moet maken.” Henk hoort het al niet meer, hij slaapt.

Ik kijk nog even tevreden om me heen. Ja, het is ook wel een groot verschil, ons huis in Frankrijk is vijf keer zo groot als deze etage. Vergeleken met dat huis, slapen we hier in een soort kast. Toch houd ik van mijn Amsterdamse huisje, ik zal het ook missen als ik hier niet meer woon.

TOEVAL BESTAAT NIET

Sinds ik vijf jaar geleden Henk ontmoet heb, heeft mijn leven een enorme wending genomen. Voor die tijd leefde ik als alleenstaande moeder en zelfstandig artieste in Amsterdam. Ik was redelijk tevreden met m’n leven, trots op m’n puberdochter Sofie en op m’n werk. Als waarzegster op business events boekte ik aardig succes. Ik had een aantal leuke vrienden, ging regelmatig ‘uit’, bezocht minimaal drie keer in de week de sportschool en hield me verder bezig met lezen, studeren, spiritualiteit en vooral dagdromen over de zin van het leven en de liefde.

Onderwerpen als ‘synchronisch leven’ en ‘The law of attraction’ hielden mij erg bezig. Deze theorieën verkondigen dat datgene waar jij je aandacht op richt zich vergroot. Je huidige realiteit is het gevolg van je denken. Positief denken zorgt voor positieve ervaringen en gebeurtenissen in je leven. Als je kiest voor wat je echt wilt zullen de omstandigheden je de goede kant ophelpen. Nu wilde ik dat allemaal heel graag geloven en ik had hier in mijn leven wel bewijzen van gezien, zeker op carrièregebied maar in de liefde, waar ik veel over nadacht, verliep het allemaal nog niet zo vlotjes.

In feite zat ik op dit gebied maar wat aan te tobben, een reeks van los vaste vriendjes, die ik altijd na een tijdje weer aan de kant zette. Het was dan wel even een teleurstelling omdat ik blijkbaar wederom op de ‘verkeerde’ man was gevallen maar het leverde wel gezellige discussies en lachpartijen met m’n vriendinnen op.

Ondanks dat ik verkondigde dat ik wel graag een relatie wilde, was ik er lange tijd onbewust helemaal niet aan toe waardoor ik dus ook geen geschikte partner aantrok.

Eigenlijk was ik ontzettend bang om mijn individualiteit en onafhankelijkheid te verliezen.

Toen op een dag, waarin ik me erg alleen voelde en mezelf eindelijk eerlijk toegaf dat ik een partner miste, zag ik deze tegenstrijdige houding ineens heel helder voor ogen, het was een pijnlijk inzicht. Ik zag ook hoe hard ik voor mezelf en anderen was geweest en hoezeer ik me had afgesloten voor echte liefde, in feite saboteerde ik mezelf.

Die ‘verkeerde’ mannen had ik nodig om me te behoeden voor een serieuze relatie, een echte verbintenis met iemand.

Na dit inzicht kon ik mezelf niet meer met een zogenaamde intelligente en onafhankelijke feministische houding voor de gek houden, ik besloot voor ‘liefde delen’ en ‘lief zijn’ te kiezen.

En warempel twee maanden later ontmoette ik Henk, de man die echt bij me paste. Vanaf het eerste moment wist ik het, hij was de man van mijn leven.

Dit was voor mij het bewijs dat ‘The law of attraction’ realiteit was, het bestond dus echt! Alles wat ik hierover gelezen had, was niet alleen boekenwijsheid en wensdromen, ik beleefde het nu in werkelijkheid. Ik was er totaal door overdonderd.

Maar niet alleen in de liefde ging het stromen, Henk en ik bleken veel gezamenlijke doelen te hebben en samen konden we bergen verzetten.

NIET ÉÉN HUIS, MAAR TWEE!

Het begon allemaal met dromen over een huisje in Frankrijk, vervolgens ontstond het plan om een muziekstudio in Frankrijk te creëren en toen was het hek van de dam.

We konden nergens anders meer aan denken en over praten. Binnen twee maanden kwam er via een Nederlandse buurman een pand op ons pad. Het was een oude herberg met café, ergens in the middle of nowhere in de regio Auvergne. We waren helemaal weg van dit pand en het feit dat dit zomaar op ons pad kwam moest wel een teken zijn dat het voor ons bestemd was. En inderdaad, nadat het aanvankelijk niet mogelijk leek om het te kopen waren we met enige vertraging, acht maanden later toch de trotse eigenaars.

Dit was ongeveer het moment dat het ook andere mensen begon op te vallen dat alles wat we bedachten nog lukte ook en dat we wel heel veel ‘mazzel’ hadden steeds.

We waren euforisch! Met de koop van het huis begon de Frankrijk gekte. Omdat we geen interesse hadden om een Café te runnen, sloopten we de bar en sloegen hier en daar in het huis ook wat muren weg.

Het pand werd hierdoor steeds meer gewoon ons woonhuis waardoor het steeds minder denkbaar werd dat we daar ook nog vreemde gasten in zouden herbergen. Toen we in het dorp, op drie kilometer afstand van ons huis, een oud hotel ontdekten, zagen we direct de oplossing. Als we dit hotel erbij zouden kopen dan konden we privé- en werkplek gescheiden houden.

Dit ‘even’ kopen bleek niet zo eenvoudig omdat we van de banken geen geld konden lenen, maar door een wonder lukte het toch. Vanuit het niets kwam er zomaar een Nederlands investeerders- echtpaar op ons pad. En zodoende hebben we nu dus twee ‘huizen’ in Frankrijk.

Dit tweede huis heeft ook weer ons hart gestolen. Het is groot, idyllisch gelegen aan een riviertje dat als een waterval vanuit de bergen onstuimig over en langs enorme rotsblokken naar beneden komt kolken.

Eigenlijk zijn het twee panden. Het voorste pand ligt direct langs de rivier en het achterste is schuin omhoog tegen de heuvel aan gebouwd. Binnen zijn ze door gangetjes en trapjes met elkaar verbonden. Er zijn twee zalen, de voormalige feestzaal aan de achterkant en de restaurantzaal aan de voorkant langs het water. Deze zaal heeft openslaande deuren die uitkomen op een smal balkon dat bijna langs de gehele breedte van het pand loopt, direct boven de rivier. Beide panden hebben één etage en een zolder. In totaal zijn er boven tien kamers. Het allerleukste is dat niets recht is, geen kamertje is eender en de trapjes geven een heel speels effect.

We zijn ervan overtuigd dat we hier een fantastische muziekstudio annex workshopruimte met logies kunnen maken. Maar omdat we nog steeds officieel in Nederland wonen en werken, zullen we nog veel heen en weer moeten reizen tussen Nederland en Frankrijk eer we het pand verbouwd en bedrijfsklaar hebben.