EEN ZONNIG LEVEN IN SPANJE

Een geslaagde emigratie

Een zonnig leven in Spanje

Een geslaagde emigratie

Marjan van den Dorpe

ISBN 978 94 61850 980 (paperback)

1e druk juni 2014

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Foto omslag: Marjan van den Dorpe

Uitgeverij Grenzenloos / VanDorp Uitgevers

Postbus 42

3956 ZR LEERSUM

info@vandorp.net 

www.vandorp.net

Kijk voor meer emigratieboeken op www.emigratieboek.nl

Copyright © 2014 VanDorp Uitgevers (deze uitgave)

Copyright © 2014 Marjan van den Dorpe

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Marjan van den Dorpe

Een zonnig leven in Spanje

Een geslaagde emigratie 

Uitgeverij Grenzenloos

VOORWOORD

In 2009 zijn mijn man, Tom, en ik naar Spanje geemigreerd. Samen met onze kat en kipjes. In mijn eerste boek “ leven onder de Spaanse zon” beschrijf ik alle problemen die wij de eerste jaren hebben moeten overwinnen. Nu na vijf jaar hebben we de meeste overwonnen en dat komt niet in de laatste plaats door het beter beheersen van de Spaanse taal. Vanaf het begin af aan hebben we elk seizoen een cursus Spaans gevolgd. Het eerste jaar in Caudete en later in Villena. Het buurplaatsje van Caudete. Door de taal beter te spreken en verstaan kom je ook beter met Spanjaarden in contact en we hebben nu zelfs enkele Spaanse vrienden. Spanjaarden waarderen het heel erg als je de moeite neemt om hun taal te leren. De mensen in deze regio zijn ontzetten vriendelijk en behulpzaam.

We worden steeds meer ingewijd in de gewoonten en feesten van de Spanjaard. We hebben het ontzettend naar onze zin in Spanje en genieten elke dag van het uitzicht en de natuur. Zelfs het feit dat mañana de drukste dag van de week is, daar wen je aan. Leef als een Spanjaard, laat Nederland achter je en dan is het leven hier uitstekend.

Marjan van den Dorpe

WIJNFEEST IN JUMILLA

Dat er in Spanje en zeker de streek waar wij wonen feesten gehouden worden, daar heb ik al eens eerder over verteld. Hét feest van het jaar is Moros y Cristianos. Maar dank zij een tip van goede vrienden van ons kwamen we er achter dat er nog meer erg leuke feesten zijn. In het plaatsje Jumilla worden namelijk in augustus de wijnfeesten, de Cabalgata tradicional, gehouden . De omliggende Bodega’s presenteren dan hun wijnen. Dat wordt gedaan in een feestelijke optocht van karren en tractoren. Maar dat gaat niet zomaar. Dat is een hele happening, zeker op de laatste avond.

Maar eerst even iets meer over het plaatsje zelf. Lange tijd was Jumilla bekend vanwege de zware, rode wijnen die voornamelijk werden gebruikt als mengwijnen. Er is hier veel veranderd door de uitbraak van phylloxera en de verminderde vraag naar bulkwijnen. Door deze veranderingen worden er nu lichtere en kwalitatief betere wijnen geproduceerd. Van de circa 41.000 hectare wijngaarden in Jumilla ligt ongeveer driekwart rond de stad. Jumilla ligt in de provincie Murcia. In een heuvelachtig landschap. De overige wijngaarden liggen in zes verschillende gemeenten in de provincie Albacete. De druivensoort die het belangrijkst is in Jumilla is de inheemse blauwe druif Monastrell. Deze druif is al eeuwen geleden aangeplant en is goed bestand tegen de droogte en hitte in het gebied. Jumilla wordt hierdoor ook wel het Koninkrijk van de Monastrell genoemd en kan rosé en rode topwijnen opleveren.

Dan het wijnfeest zelf. Om zes uur ’s avonds zou het van start gaan. De laatste avond van deze feestweek. Op aanraden van onze vrienden, die zelf ook zouden gaan kijken, moesten we vooral oude kleren aantrekken en eveneens verschoning meenemen! Zou het er echt zo woest aan toe gaan? Het was warm weer en gewapend met flesjes water en iets te eten vertrokken we. Iets meer dan een half uur later waren we ter plekke. Een rustig parkeerplaatsje gevonden en wij op stap.

Aangekomen in het centrum kwamen er al enkele personen ons tegemoet met kleding aan vol rozige vlekken… Naar mate we meer en meer het centrum naderden nam ook het gejuich toe. De wegen waren afgezet voor verkeer en men hield rekening met het ergste want de ambulances stonden al klaar. Wat stond ons te wachten? We liepen verder en kwamen van het ene op het andere moment in het feestgedruis terecht. Op de weg stond een tractor met daaraan gekoppeld een kar. Op die kar stond jong en oud wijn over het toegestroomde publiek uit te sproeien. Op de kar stonden plastic vaten met ieder een inhoud van duizend liter wijn. Rode wijn (een soort Sangria). Een wijn waarvan je na een fles leeg gedronken te hebben niet gelijk met een kater rondloopt, maar die je wel krijgt als je iets te diep in het vaatje gekeken hebt.

En dat kan zomaar gebeuren want bijna iedereen liep die avond rond met een plastic fles gevuld met deze wijn. In de dop van de fles hadden ze één of meerdere gaatjes gemaakt wat resulteerde in een prima sproeidop. Diegenen die op straat stonden werden rijkelijk voorzien van dit vocht. Stond je op de stoep dan liep je niet zoveel risico om drijfnat te worden.

Wij zagen het eerst even op een afstandje aan, maar al snel dacht ik dat ik het er toch maar op moest wagen en begaf mij tussen de hossende en feestvierende mensen. Ik werd opgenomen als een van hen. Kreeg af en toe de volle laag. Maar doordat ik een filmcamera bij me had maakten ze voor de lens ook de meest leuke capriolen. De camera uiteraard wel ingepakt in een plastic zak met alleen een gat voor de lens. Het was echt feest dus! Je hoefde je mond maar open te doen of iemand schonk daar wel een deel van een fles in uit. Smaakte best lekker.

De stoet bestond uit ongeveer vijftien wagens voorafgegaan en gevolgd door een hele stoet mensen. Die hadden allemaal te maken met de Bodega waar de wijn van kwam. Sommigen deelden zelfs in plastic verpakte broodjes uit. Al die wijn op een nuchtere maag zou wel eens verkeerd kunnen vallen. Op elke kar was een vernuftig systeem aangebracht van slangen en tapkraantjes. De mensen die achter de kar liepen en de wijn over iedereen heen sproeiden konden hun lege flessen vullen aan een van deze tapkraantjes. Op sommige wagens stonden zes of meer vaten, dus zesduizend liter wijn! De muziek werd ook vanaf de kar verzorgd. Het was echt een dolle boel. Maar geen onvertogen woord, geen uit de hand gelopen situaties of iets dergelijks. Jong en oud hoste en zong mee. Zelfs hele jonge kinderen zag je daar vrolijk aan de wijn zitten. Van enkele karren werden zelfs hele stukken watermeloen naar het publiek gegooid. Waarom dat was, daar ben ik nog niet achter gekomen.

Dat je echt met alles rekening moet houden blijkt uit het feit dat sommige mensen van drie hoog emmers water naar beneden gooien. Dit ter verhoging van de feestvreugde. Mij is verteld dat op die avond met gemak ongeveer zestigduizend liter wijn vergoten wordt. Ik besloot om de stoet tegemoet te gaan lopen. Natter dan nat kon ik toch niet worden. Onze vrienden bleven liever op de stoep staan. Hoe verder je kwam hoe doller het werd. Mensen met de dop van een halve watermeloen op hun hoofd of met woest uitziende pruiken. De fontein in hartje Jumilla spoot voor deze gelegenheid ook rood in plaats van gewoon water. Nadat de hele stoet aan ons voorbij getrokken was, besloten wij ook huiswaarts te keren. Het was goed dat ik reserve kleding bij me had. Thuisgekomen maar gelijk onder de douche gegaan. Rode wijn kan best kleverig zijn. Nu rest mij nog een vage wijngeur aan mijn fototas als herinnering aan deze bijzonder leuke avond. Jumilla is in augustus echt een aanrader.

KOFFIE IN SPANJE

Hebben we in Nederland ons ‘bakkie troost’ hier in Spanje houden ze ook van hun kopje koffie. Het is hier een niet uit te vlakken onderdeel van het dagelijkse leven. Een normale dag begint voor een Spanjaard altijd met een kopje koffie. Samen gegeten met een portie churos (deegstengels die nog het meeste smaken naar oliebol) of een toast met marmelade. Dit ontbijt nuttigt de Spanjaard niet thuis, maar in een café om de hoek, samen met vrienden. Zoals de dag begint eindigt hij ook, met een kop koffie. Na het avondeten wordt er meestal een sterke espresso geserveerd in een klein glaasje of een kopje koffie met héél veel suiker. Maar ook tussen ontbijt en avondeten werkt de gemiddelde Spanjaard heel wat koffie weg. Er zijn dan ook soorten genoeg om uit te kiezen. Maar weinig landen kunnen tippen aan de kwaliteit en de verscheidenheid van de Spaanse koffie. Het geheim daarvan schuilt in eerste instantie in de koffieboon zelf.

De Spaanse koffie is gebrand en gemelangeerd op een unieke manier. Daardoor komt de robuuste zachte volle smaak te voorschijn, iedere keer als hij gedronken wordt. De allerbeste kwaliteit ruwe bonen worden gebruikt om de twee hoofdsoorten te maken namelijk de ‘Natural’ en de ‘Mezcla’. De laatste soort is het meest geliefd. Mezcla melange is het resultaat van het ‘Torrefacto-proces. Dat houdt in dat een klein deel van de ruwe bonen (ongeveer 20-30%) wordt bespoten met een dun laagje suiker voordat het brandingsproces begint. De glanzende bonen worden dan bij de anderen gevoegd en langzaam gebrand. De suiker wordt door dit proces weggebrand en er blijft een donkere boon over. Deze heeft dan een lichte karamelsmaak. Zo maakt men hier in Spanje een koffie die rijk van smaak is zonder ook maar de minste bitterheid. De bonen worden dan in het geheel gebruikt of heel fijn gemalen, zoals gebruikelijk bij Spaanse koffie.

Het branden en het melangeren van de bonen is slechts het begin van het verhaal over de Spaanse koffie. Het is pas mogelijk om de echte schoonheid van deze koffie te ervaren als je ze proeft in een traditionele Spaanse bar of café. De atmosfeer die daar hangt op je in laten inwerken en het aroma van je eigen kop koffie op snuiven. Dan pas heb je het plaatje compleet.

Het ‘instituut’ koffiedrinken gaat hier in Spanje zelfs zover dat je niet in een café of bar alleen om ‘koffie’ vraagt. Er zijn namelijk zo ontzettend veel soorten die in misschien wel even veel kopjes of glazen geschonken worden, dat je je keuze echt wat nader moet toelichten. Café solo is de basiskoffie. Het is een sterke zwarte koffie geserveerd in een smal glas. Het tijdstip waarop de Spanjaard deze soort koffie het meeste drinkt is rond elf uur in de morgen. Op dat tijdstip gaan de arbeiders voor hun tussenmaaltijd naar de bar.

Is de Café Solo nou net iets té sterk, vraag dan om een Café Americano. Deze variant is niet helemaal traditioneel Spaans maar wel gelijk aan de Café Solo. Ze wordt geserveerd in een groter glas of kopje met iets meer water er door. Café con Leche is daarna het populairst in dit land. Ze wordt voornamelijk aan het begin van de dag gedronken. Het is koffie die bestaat uit half Café Solo en half hete melk. Ze wordt geserveerd in een smal slank hoog glas. Een andere soort is de Café Cortado. Een sterke zwarte koffie met een druppeltje melk. Café Sombra of Café Manchado is ook koffie met melk, maar bij deze soort meer melk dan koffie. Het woord ‘sombra’ en ‘manchado’ betekent schaduw of vlek wat aangeeft dat de melk verduisterd of gevlekt is met een beetje koffie.

Een hele leuke en mooi ogende koffie is de Café Carajillo. Als deze correct gemaakt wordt dan is het een lust voor het oog en de smaakpapillen. Er wordt een heel smal glas gebruikt. Hierin komt als eerste een scheutje Brandy. Naast het glas met de Brandy staat dan al een glaasje met Café Solo te wachten. De barman steekt vervolgens de Brandy aan en met een theelepeltje lepelt hij de Brandy voorzichtig uit het glas om het vervolgens weer in hetzelfde glas terug te gieten druppel voor druppel. Een minuut later herhaalt zich dit hele procede weer. Als de alcohol voldoende verband is dan wordt de Café Solo in het glas gegoten. Dit resulteert in een heerlijke drank voor de wat koudere dagen. Uiteraard zijn er in Spanje de meer ouderwetse combinaties met koffie te verkrijgen zoals koffie met rum, anijs, whisky en de meer trendy soorten zoals Baileys, Crema Catalana, Creme Rum of liqueur.

Voor al diegene die toch liever zoete koffie hebben is er de Café Bombon. Deze wordt geserveerd in een smal glas en is in principe koffie met melk. Hiervoor gebruikt men gecondenseerde melk waaraan langzaam schenkend Café Solo wordt toegevoegd. De drank blijft, door deze manier van schenken, uit twee delen bestaan. Half zwart en half wit totdat de klant begint te roeren. Een heerlijke variant maar niet zo goed voor de tanden.

Tijdens de warme zomermaanden is er natuurlijk ijskoffie te verkrijgen of te wel Café con Hielo. De correcte manier om deze te drinken is een Café Solo of Café con Leche te bestellen. Daarnaast krijg je dan een hoog glas gevuld met ijsblokjes. Je giet dan de koffie over het ijs om het daarna te drinken.

Het mooie van koffiedrinken in Spanje is dat op welk moment van de dag je dat ook wilt doen, je verzekerd bent van een goed vers bakkie. Koffie is als het Spaanse leven zelf. Onlosmakelijk verbonden eraan. Of je nu rijk of arm bent, iedereen heeft hier recht op koffie van goede kwaliteit tegen een zeer schappelijke prijs.

ALCALÁ DEL JÚCAR

Vrienden die hier al iets langer wonen dan wij hebben ons attent gemaakt op een fantastische route. Het gaat om Alcalá del Júcar, gelegen in het noordwesten van de provincie Albacete. Ongeveer een klein uurtje rijden bij ons vandaan.

Het plaatsje zelf is typisch Spaans. Kleine smalle straatjes met gekleurde en witte huisjes. Het heeft maar 1386 inwoners, heeft een oppervlakte van 147 vierkante kilometer en is gelegen aan de schitterende rivier genaamd Júcar. Deze slingert zich als een blauwe slang door het landschap. Maar het gaat voornamelijk om de omgeving. Deze is werkelijk prachtig te noemen. Je waant je bijna in de Grand Canyon. Een omgeving die rijk is aan flora en fauna. Dat hebben wij ook gemerkt. Nog nooit hebben wij, in die twee jaar, een dier groter dan een vos gezien. Maar hier staken gewoon overdag gemsen de weg over om in de bossen te verdwijnen. Niet eerder dan dat wij prachtige foto’s hadden kunnen maken.

Om naar dit idillische plekje te komen moet je vanuit Caudete over de A31 naar Almansa rijden. Ongeveer tien kilometer na Almansa de A 31 verlaten en over de CM 3201 te rijden richting Alpera. Zo kom je uiteindelijk in Alcalá del Júcar. Maar vlak voordat je dat plaatsje nadert houdt het plateau waar je eerst overheen gereden hebt op en duik je met een slingerweg naar beneden. Dat zie je niet van te voren aankomen en je verwacht eigenlijk dat de weg naar boven leidt. Je ziet de bergen liggen maar daar tussen in ligt de Júcar. Een prachtige vallei. Het plaatsje ligt tegen de bergen aangeplakt. Er zijn diverse leuke restaurantjes maar bovenop de berg ligt er één met een grandioos uitzicht genaamd El Mirador. Een echte aanrader. Alleen niet op maandag open. Bovenop de berg ligt ook een kasteel dat bezocht kan worden. Er wordt een luttel bedrag voor de toegang gevraagd. Best leuk om te doen, want er zijn regelmatig exposities en er hangen ook foto’s van hoe Alcalá del Júcar er vroeger uitgezien heeft.

Vanaf het hoogste punt, op een van de torens van het kasteel, heb je een schitterend uitzicht over de oude Romeinse brug die over de Júcar ligt. Uitgaande van het plaatsje kun je links en rechts de rivier volgen. Rechts is de kortere route. Deze eindigt bij een elektriciteitscentrale. Links kun je de rivier kilometers blijven volgen. Een niet al te brede weg, maar je komt zelden of nooit een tegenligger tegen. Doordat er water is, zie je zowel naald- als loofbomen langs de oevers staan. Rotsen hangen soms over de weg heen en je kunt dan de gelaagdheid ervan zien. Ook opmerkelijk is dat er diverse echte rotswoningen in de bergen te vinden zijn. Deze vorm van woning heeft het voordeel dat ze een constante temperatuur hebben. Warm in de winter en koel in de zomer. Verlaat niet te snel deze weg, want ongeveer vijftien kilometer vanaf Alcalá del Júcar ligt het volgende plaatsje als een soort eilandje in de Júcar. Het lijkt wel alsof een reuzenhand het daar neer heeft gekwakt. Het is minder bekend dan Alcalá maar zeker de moeite van het bezoeken waard.

Even verder de Júcar op of af is er een mogelijkheid om met een boot de rivier te bevaren. Vroeger zat aan die tocht ook een diner bij een vier sterren restaurant vast. Door de crisis is dit restaurant helaas opgehouden te bestaan. Maar de boottocht is er nog steeds wel. Wij hebben deze boottocht zelf nog niet gemaakt, maar hebben van vrienden gehoord dat dit erg de moeite waard is. Op de kaart is dit gebied aangemerkt als een groene route met mooie fotoplaatsen. En dat is inderdaad zo. Wij kunnen dit gebied aanraden. Een schitterende plek waar je zonder problemen een hele dag kunt doorbrengen.