EEN ENKELTJE AUCKLAND PLEASE

Op weg naar het Nieuw-Zeeland visum

Een enkeltje Auckland please

Op weg naar het Nieuw-Zeeland visum

Marisa Garau

ISBN 978 94 61850 591 paperback

1e druk september 2013

Vormgeving: Moirena Schoonbergen

Redactie: Eric Jan van Dorp

VanDorp Uitgevers/Uitgeverij Grenzenloos

Postbus 42

3956 ZR LEERSUM

info@vandorp.net 

www.vandorp.net

Kijk voor meer emigratieboeken op www.emigratieboek.nl

Copyright © 2013 VanDorp Uitgevers (deze uitgave)

Copyright © 2013 Marisa Garau

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Marisa Garau

Een enkeltje
Auckland please

OP WEG NAAR HET NIEUW-ZEELAND VISUM

UITGEVERIJ GRENZENLOOS

DE BRIEF ALLER BRIEVEN

De lijn piept en jammert terwijl we gefixeerd naar het platte Mac-scherm staren. Het ouderwets vertrouwde geluid van inbellen hebben we sinds het historische begin van internet niet meer gehoord. Laura T., de eigenaresse van Bed and Breakfast Is Pibiris, rommelt wat met snoeren en dribbelt om ons heen. Dan drukken we op het internet-symbool. Zou ie het doen? Internet opent, de mailbox wordt aangeklikt, Arjan typt zijn wachtwoord in. Dat wat thuis in enkele seconden gebeurt, lijkt hier minuten te duren. GoogleMail denkt diep na. En aarzelt. Maar dan opeens opent het de mailbox. Yes! Het is dinsdag 19 juni 2007, het jaar waarin iPhone zijn opwachting maakt en elke vage volksstam in elke uithoek van de wereld volledig online is, maar toch springen wij allemaal op door dit technologische wonder. Koortsachtig doorzoeken we de lijst met berichten op die ene magische naam: Amelia. En daar, verscholen tussen alle nieuwsbrieven en verkoop- mailtjes, bevindt zich inderdaad een mailtje van onze Britse verlosser. Het is kort en volkomen nietszeggend:

Dear Arjan,

please find attached a letter regarding your application. The original has been sent to you in the post. If you have any questions please do not hesitate to ask.

Kind regards, Amelia.

Het downloaden van de brief lijkt de tijd stil te zetten. Met z’n drieën houden we onze adem in, de computer pruttelt, piekert en peinst. Dan opeens opent zich – alsof we nederige getuigen zijn van een waar wereldwonder – de brief aller brieven… die ons vervolgens in volkomen emotieloos taalgebruik meldt dat het permanent residency visum voor Nieuw-Zeeland in principe toegekend is. Maar niet voordat we nog enkele stappen in het proces doorlopen. Wat, hoe, waarom? Wat betekent dit? Nog meer stappen? Haastig lezen we door. De namen en geboortedata van onze naaste familieleden moeten doorgegeven worden. Ook wordt ons verzocht onze paspoorten op te sturen naar de immigratiedienst in Londen. Is dit alles? Verward scrollen we de tekst door. Hebben we nu het visum of niet? We lezen het begin van de brief nogmaals door. Ja, in principe krijgen we het visum als we twee eenvoudige dingen regelen: familiegegevens en paspoorten. Oké, dat is duidelijk. Laura klapt verrukt in haar handen en feliciteert ons. Dan omhelzen Arjan en ik elkaar beduusd.

En hier staan we dan, in die enorme, stille kamer waar de witte Mac roerloos toekijkt. Hier in Codrongianos, dat slaperige Sardijnse dorp waar mijn vader veertig jaar geleden afscheid nam van zijn ontroostbare ouders, broers en zussen om fortuin te maken in Nederland, een land waar hij niets vanaf wist. Hier, waar hij met zijn beste vrienden en leeftijdsgenoten in de laadruimte van een open vrachtwagen klom die hobbelend het stoffige bergpad afreed, op weg naar een nieuw leven. Hier, pal achter mijn ‘nonno’s’ zonovergoten wijngaard die zijn zoon met blote handen bij elkaar verdiende in de diepduistere Limburgse mijnen.

Laura loopt naar de keuken om het goede nieuws te vieren met geurige espresso’s. Een beetje daas zetten we ons aan de ontbijttafel, duizend gedachten tollen door ons hoofd. Maxipus, de langharige kater, kijkt ons met zijn groene ogen meewarig aan. Eindelijk is datgene bereikt waar we een jaar lang alles voor gedaan hebben en dat ons leven voorgoed zal veranderen: een sticker in onze paspoorten. Dus dit is het dan. Laura probeert de stilte vol te kletsen met een opbeurend verhaal over een vriendin uit Londen die voor emigratie naar Nieuw-Zeeland geweigerd werd. Dit dankzij vijf broers en zussen, waarin de Kiwi-overheid zich in het kader van het recht op familiehereniging liever niet wenste te verslikken. We schrikken op: mijn enige zus en Arjans twee broers… zou dat al teveel zijn? En dan: al die gegevens hadden we toch allang doorgegeven? Die informatie zat toch reeds in de Expression of Interest? Waarom zijn die familierelaties nu opeens zo belangrijk? Onzekerheid slaat – zoals zo vaak dit jaar – opnieuw toe. Maar nu, na twaalf lange maanden, hebben we het visum. En dat pakt niemand ons af!

HET EINDE VAN DE WERELD

We wonen al enige jaren in Amsterdam als het idee opkomt om een paar jaar van ons leven in een ander land door te brengen. Arjan en ik hebben elkaar in Rotterdam ontmoet, wanneer we aan de Academie voor Beeldende Kunsten studeren. Ik heb op dat moment twee jaar lerarenopleiding achter de rug, doe toelating voor het gloednieuwe experiment Reclame Copywriting en kom in de parallelklas Reclame Art-direction terecht: de richting waarvoor Arjan na het basisjaar gekozen heeft. Twee maanden later, in oktober 1990, krijgen we verkering. Het laatste jaar van de opleiding behelst een stage en het eindexamen. Onze stage willen we bewust niet in Rotterdam lopen, maar in Amsterdam, daar waar alle relevante reclamebureaus zitten. In de zomer van 1992 gaan we dan ook op zoek naar een huis in Amsterdam. Binnen twee weken – ondanks meewarig hoongelach van een Amsterdamse kennis: hier vind je echt niet zomaar een huis! – zitten we in een onderhuurappartementje bij het Prinseneiland en kunnen we eindelijk aan een leven samen beginnen. Na de stages en het examen hoppen we van bureau naar bureau en vestigen we ons via een nieuwbouwflat in een sfeervolle etagewoning, op struikelafstand van het Vondelpark. Ik begin een eigen communicatieadviesbureau met mijn beste vriend, Arjan maakt razendsnel carrière en wint een serie nationale en internationale reclameprijzen.

En nu, na een paar jaar, beseffen we dat dit leven het toch niet helemaal is. Aan kinderen hebben we geen behoefte, een groter huis interesseert ons niet en er staat reeds een 4x4 voor de deur. Vrienden in ons kleine reclamewereldje trouwen, starten gezinnen, kopen een huis in een te dure randgemeente en schaffen een au-pair aan. Wij staan erbij en kijken ernaar. Is dit het dan? Is dit dan het hoogst haalbare wat het leven te bieden heeft? Je een maagzweer werken voor je kinderen, de hypotheek, die vaalrode PC Hooftpantalon, de wijnkelder en verre maar vluchtige vakanties? Diep in ons hart willen wij op avontuur, de wereld bereizen, groots en meeslepend leven! Onze boekenkast, de grote eettafel én de brede vensterbanken vullen zich met boeken over ontdekkingsreizigers die de wereldzeeën bevaren. Avonturiers die scheurbuik, storm en honger overleven, vastlopen en vlot trekken, voor dood verklaard worden maar elders weer springlevend opduiken, muiterijen neerslaan en aanvallen van woeste inboorlingen weerstaan. Immens moedige mannen die onbekende, mistige kusten verkennen, geheimzinnige landen betreden en onvoorspelbare stammen ontmoeten. Wat een beangstigend maar schitterend leven moet dat geweest zijn, daar aan het einde van de wereld!

Een ander land dus. Niet om, zoals het vroeger was, definitief te emigreren en op melodramatische wijze afscheid te nemen van je huilende familieleden die langzaam kleiner worden op de winderige kade. Maar gewoon, om een tijdje ergens anders te wonen. Om een jaartje boodschappen te doen in een andere supermarkt dan de Albert Heijn. Om vanuit de auto eens wat anders te zien dan vlakke weilanden of de file op de A4. In de vakanties reizen we naar verre en minder verre kusten, waar we ons telkens weer proberen voor te stellen hoe het zou zijn als we daar zouden wonen.

Wanneer Arjan in 2001 een eigen reclamebureau opricht, weet hij dat het vak voor hem weinig uitdaging meer biedt. Een eigen bureau is dan ook geen gloednieuwe levensvervulling, maar slechts een manier om – bij verkoop – een zorgeloos leven te kunnen leiden. Een leven vrij van opdrachten, klanten, deadlines, stress en slapeloosheid.

Een leven dat hem de mogelijkheid zal bieden om dat talent te ontwikkelen waarvan hij weet dat dit reeds jarenlang in hem besloten ligt: autonoom design maken, uit niets dan nieuwsgierigheid ontstaan en geheel naar eigen inzicht uitgevoerd. Die vijf intensieve jaren waarin zijn reclamebureau snel en succesvol wordt opgebouwd, drijven ons vaak naar het wijde strand van Wijk aan Zee. Daar filosoferen we over ons leven ‘na de reclame’. Wat zouden we willen doen, waar zouden we willen wonen? Al vrij snel zijn we eruit dat het Canada moet worden. Vancouver om precies te zijn. Een stad met zo’n beetje het beste leefklimaat ter wereld en een overweldigende voorraad natuur binnen handbereik. Ondanks het feit dat we beiden in de stad zijn opgegroeid, voeden de tropenjaren in Amsterdam ons verlangen naar natuur, naar bergen, rivieren en stranden. Naar ruimte en naar rust. Vancouver it will be.

KANGOEROE COUNTRY

Begin 2005 krijgen onze plannen een nieuwe impuls, wanneer Arjan zijn compagnons laat weten dat hij nog hooguit een jaar in het bureau werkzaam wil zijn. De geplande verkoop laat op zich wachten, en hij voelt dat hij zijn leven niet meer wil laten domineren door de enorme werkdruk. Het bureau is van een driemanszaak uitgegroeid tot een organisatie met twintig medewerkers, die grote nationale adverteerders bedient, een kerngezonde bedrijfsvoering heeft en kan bogen op talloze creatieve prijzen. Allebei voelen wij haarscherp aan: nog even en we kunnen de knoop doorhakken. Gaan? En zo ja, waarnaartoe dan? Langzamerhand krijgen we steeds duidelijker voor ogen wat we precies zoeken in ons nieuwe leven. Zo is de keuze voor een Engelssprekend en politiek stabiel land evident: we willen snel en makkelijk aan de slag kunnen. Huis zoeken, laptops neerzetten, internet aansluiten. Up and go en plug and play. Bovendien zullen we beter kunnen integreren in een land waarvan we de taal al spreken. Vancouver blijft de beste optie, totdat we eens wat nauwkeuriger kijken naar de gemiddelde jaartemperatuur. Dat valt nogal tegen! Van de twaalf maanden per jaar zucht ons geweldige Vancouver er bijna tien onder de strenge Canadese winter. Wat betekent: sneeuw, vorst, kou en veel, heel veel donkere dagen. We zien ons al ploegend door de sneeuw, als dik ingepakte Teletubbies klungelend met scheppen en een auto die natuurlijk never nooit wil starten. Is dit onze droom? Je kunt er wel waanzinnig wintersporten, probeert Arjan nog. Maar ook daar komen we van terug. Ik, die met een haast buitenaards gebrek aan winter-fun-genen en eenzaam aan de top van de wereld-hoogtevrees-index met trillende knieën van de peuterpiste afgepraat moet worden. En Arjan dan, die droomt van eindeloos blauwe surfgolven, een leven lang teenslipperen en luieren in een hangmat. Klinkt op de een of andere manier niet echt Vancouverish…

Dat voorjaar – al strandwandelend onder de rook van Hoogovens – besluiten we het over een andere boeg te gooien. Als we eigenlijk een milder klimaat zoeken, waarom dan niet eens in Australië kijken? Eerlijk gezegd ben ik degene die deze optie altijd zenuwlachend weggewuifd heeft vanwege de vliegduur. Ondanks de vele vluchten die ik voor mijn werk als freelance journalist heb gemaakt en ondanks onze verre vakanties, blijft vliegen een noodzakelijk kwaad. Vierentwintig uur vliegen lijkt me niet echt een fijn idee. Toch gaan we eens kijken op het web en we worden al snel enthousiast over Australië en de schoonheid van het land. Als blijkt dat de vlucht naar Singapore maar dertien uur duurt (kijk nou, liefst een uur korter dan LA!) en de vlucht naar Sydney slechts zeven uur, ben ik overstag. Ja, dat moeten we toch maar eens met eigen ogen gaan bekijken. Op 5 september 2005 is het zover. Die dag stappen we ’s avonds vermoeid maar nieuwsgierig de terminal van Sydney Airport in, om een maand lang in New South Wales rond te kunnen kijken. De volgende dag al weten we: dit is het. Na een week zijn we er he-le-maal uit. En twee weken later willen we niet meer terug naar Amsterdam. Het heerlijke weer, de uiterst vriendelijke mensen, de relaxte levensstijl zonder opgeklopt status-geneuzel, het verrukkelijke eten en de eindeloze stranden hebben ons volledig veroverd. Eenmaal terug, cirkelend boven Schiphol, voel ik de heimwee scherp in mijn hart steken. Heimwee naar dat fantastische land. Het land van de kangoeroe.