Very Important puber

MIJN VRIEND KRIJGT

EEN TAAKSTRAF

Very Important Puber

Mijn vriend krijgt een taakstraf

Merlien Welzijn

Spannend jeugdboek vanaf 12 jaar

ISBN 9789461850683

ISBN 9789461851017 ebook

3e gewijzigde druk februari 2015

Vormgeving: Moirena Schoonbergen

Coverillustratie: Emma Wilson

Redactie: Marleen Rikkengaa

Uitgeverij Village is een imprint van

VanDorp Uitgevers

Postbus 42

3956 ZR LEERSUM

info@vandorp.net / www.vandorp.net

Copyright © 2013/2014 Uitgeverij Village (deze uitgave)

Copyright © 2013 /2014 Merlien Welzijn

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Merlien Welzijn

VERY IMPORTANT PUBER

MIJN VRIEND KRIJGT
EEN TAAKSTRAF

UITGEVERIJ VILLAGE

Met dank aan Otto van Loon, Jaivano Borges, Marvin Drion, Daaniya Bhoelai, Helio Pinar, Ulku Muratdagi, Isabelle Miltenburg, Samed Atmaca, Bora Olieook, Damini Parag, Justin Gelens, Jennifer Liu, Arda Arikan, Floor Verduin, Haydia Babel, Malcolm Babel, Marit van der Hoeven, Sabahat Halimi, Sjaak Koster (agent), Madelon Kirkels voor het aandragen van informatie voor VIP5.

SPIJT

Anna lag in bed te woelen. Ze haatte zichzelf. Terwijl zij zichzelf heel zielig vond omdat ze van haar stiefmoeder niet met Laura of Robert mocht afspreken, had Robert pas echte problemen. Had ze maar geweten dat hij het zo zwaar had. Dan zou ze hem meer aandacht gegeven hebben. Robert had gelijk, vond ze. Ze was meer met haar BFF Laura bezig dan met hem. Het gekke was dat Anna juist met Laura omging omdat zij veel over de liefde wist. Met haar tips wilde Anna ervoor zorgen dat haar verkering met Robert goed bleef gaan. Maar, nu gebeurde juist het omgekeerde. Het was al een keer eerder misgegaan. Robert was niet haar eerste vriendje. Anna wilde het nu eigenlijk allemaal gewoon goed doen.

Laura had eens verteld dat ze had gelezen dat jongens niet van meisjes houden die zichzelf niet goed verzorgen. Sinds- dien maakte Anna zich er zorgen om of ze er wel goed genoeg uit zag. Laura vond van niet. “Ja, je bent super mooi hoor, maar je laat het niet goed genoeg zien,” luidde haar oordeel. “Ja, sorry hoor, Anna, ik bedoel het niet gemeen, maar je moet er echt iets aan doen.” Nu lette Anna er op. Ze had samen met Laura make-up gekocht en ze droeg vaker een leuk topje in plaats van de slobbertruien die ze gewend was te dragen. Er lagen zelfs al een paar jurkjes in haar kast. Petjes droeg ze ook niet meer. Dat betekende wel dat ze iedere dag haar haren moest stylen. Anna had geen idee hoe ze dat moest aanpakken. Gelukkig wist Laura daar alles van.

Maar Robert zag het niet eens als haar make-up perfect zat. Dan liep Anna tussen de lessen door gekwetst naar het toilet en keek ze zichzelf verdrietig aan in de spiegel. Had ze de aanwijzingen van Laura misschien niet goed genoeg opgevolgd? Nu Laura met Timo ging, gaf ze Anna ineens geen tips meer. De laatste keer op school had Anna gevraagd of haar lippenstift nog goed zat. Laura had zonder te kijken gezegd “Ja, hoor.” Dat begreep Anna niet. Het enige wat ze kon verzinnen was dat Laura het niet kon hebben dat ze een ex van Timo was.

Het gemeenste wat Laura had gezegd was: “Jeetje, wat is je haar droog vandaag. Misschien moet je toch maar een petje op doen. Dit is echt heel erg.” Anna voelde zich er verdrietig om. Toen ze ook nog eens ruzie met Robert kreeg wilde Laura alleen maar weten wat Robert allemaal zei, maar ze gaf geen advies meer. Daar kon Anna niet goed tegen. Ze wilde Laura laten zien hoe ze zich voelde door iets gemeens terug te doen. Ze had een plannetje bedacht. Anna wist zeker dat ze Timo’s hoofd nog steeds op hol kon brengen met haar ‘looks’. Hij keek nog steeds graag naar haar. Toen ze nog verkering hadden wilde Timo seks met haar. Hij was toen vijftien, Anna dertien. Ze was er niet aan toe. Daarom had ze het uitgemaakt. Dit had ze nog niet aan Laura verteld. Ze hield het nog even achter de hand. Voor een goed moment. Maar, ze wilde Laura wel alvast heel erg laten schrikken. Dan moest ze maar niet zo gemeen doen. Vroeger zou Anna deze problemen niet hebben. Toen was ze aan het over- leven. Ze stond er vaak alleen voor. Haar vader had een alcoholprobleem en was bijna nooit thuis. Dat was nu gelukkig voorbij. Gek, dacht Anna, nu het thuis beter gaat heb ik, lijkt wel, alleen maar meer problemen. Ze keek heel ontevreden, zwaaide het dekbed van zich af en liep naar het raam.

Ze plantte haar ellebogen op de vensterbank en drukte haar neus tegen het koude raam. Het viel haar op dat een stukje van het raam besloeg. Nu ademde ze er bewust op. Ze teken- de een hartje. Ademde nog een keer op het raam en tekende met haar vinger de voorletters van Robert en zichzelf. Het trok snel weer weg. Ze zuchtte en dacht aan de oude wilg. Geschrokken keek ze ineens haar kamer rond. Waar was hun briefje? Had zij het voor het laatst bij zich gehad, of lag het bij Robert? Ze wist het niet. In de eerste paar weken van hun verkering wist ze op elk willekeurig moment van de dag waar hun briefje was. Het was niet zomaar een briefje. Robert en Anna hadden afgesproken dat ze het beter zouden doen dan hun ouders. Hun liefdesbriefje was daarvan het bewijs. Ze hadden elkaar beloofd nooit te vergeten waarom ze ooit voor elkaar gevallen waren. Hun ouders waren dat op een gegeven moment vergeten en daardoor gescheiden.

Anna snikte. Ze waren pas een dikke maand samen en zij was kennelijk nu al vergeten waarom ze zo ongelofelijk ver- liefd op Robert was geworden. Ze deden het tot nog toe juist slechter dan hun ouders, vond ze daarom. De tranen stroomden over haar wangen toen ze hieraan dacht. Zo moest het niet gaan. Anna sloot haar ogen om beter na te denken. Ze kon onmogelijk aan Robert vragen waar hun briefje was. Met ingehouden adem zocht ze haar herinneringen af. “Ja,” fluisterde ze. Anna kneep haar ogen tot spleetjes. Ze zag het voor zich. Robert was ziek geweest. Ze had hem enorm gemist en tegelijkertijd had ze een stomme actie gedaan. Om hem niet te vergeten had ze om het briefje gevraagd. Ze had het in haar broekzak gedaan. Ze kon zich niet meer herinneren of ze het daarna nog gezien had. Zat het misschien nog steeds in haar broekzak? Anna’s hart begon te bonzen. Het was zeker twee weken geleden dat Robert haar het briefje had gegeven. De broek was allang gewassen. Joyce deed bijna iedere dag wel een wasje.

Anna liep met stramme benen naar haar kledingkast. Ze durfde bijna niet te kijken. Ze wist het eigenlijk al. Met trillende vingers zocht ze door haar spijkerbroeken en voel- de in de zakken. Toen stokte haar adem even. Ze voelde een harde prop in een broekzak. Het klamme zweet brak haar uit. Het briefje was onherstelbaar beschadigd geraakt in de was. Het was zo vreselijk dat Anna niet eens kon huilen. Dat zou een te kleine uiting van haar verdriet zijn. Het liefst had ze het uitgeschreeuwd van verdriet. Dit kon ze nooit meer goed maken. Hoe zou ze dit nu weer aan Robert moeten vertellen? De oude wilg was beschadigd door een jaloerse neef van Timo. Maar dit was haar eigen schuld. Hoe kon ze zo onoplettend zijn geweest? Waarom deed ze van die rare dingen?

Ze dacht weer aan het plannetje waarmee ze Laura wilde pakken. Omdat ze ruzie had met Robert, wilde ze ook iets tegen hem doen. Niet om hem verdrietig te maken. Maar,om hem jaloers te maken. Het was heel stom. Anna had een sms bericht aan Timo en Robert gestuurd waarin ze schreef dat Anna en Timo nog steeds iets voor elkaar voelden. Ze zuchtte diep om haar schuldgevoel te laten ontsnappen.

Anna keek nog eens naar het hartje en de letters op het raam. Je kon het eigenlijk niet echt goed meer zien. Van haar bureau pakte ze een pen en tekende een hartje op haar arm. Ze probeerde het op het hartje te laten lijken dat ze in de oude wilg hadden gekerfd. Ze tekende er een pijltje door en hun voorletters erbij. Toen ze de hoofdletter R schreef, stopte ze even toen het halverwege op een T leek. Ze keek ernaar. De R begon eigenlijk als een T, van Timo. Geschrokken schreef ze snel door, maakte de ronding en de schuine streep omlaag. Met haar ogen volgde ze nog eens de lijnen van de R. “Typisch dat het als een T begint”, dacht ze. Van een T kon je gemakkelijk een R maken, maar van een R kun je geen T maken. Tenminste, niet zonder iets weg te halen. Anna tekende wat kleinere hartjes er omheen.

Ergens had ze nog een foto van Timo. Of, had ze die wegge- gooid toen ze het uit had gemaakt. Anna wilde nu zeker weten dat ze niks meer voor hem voelde. Natuurlijk, hij zag er goed uit. Dat was zeker. Zijn lichaam was breed en gespierd geworden. Dat vond ze heel mooi om te zien. Ze probeerde zich in te beelden dat ze met hem zoende. Dat lukte niet. ”Zie je wel!” riep ze blij. Snel hield ze haar adem in. Het was al heel laat. Ze luisterde aandachtig. Geen geluid. Joyce had haar gelukkig niet gehoord. Met dit keer een glimlach dook ze haar kledingkast weer in. Ze had Timo’s foto ergens onder in een kistje gelegd, als ze hem überhaupt nog had. Anna’s hand gleed onder een stapel oude broeken die ze eigenlijk al naar de Humana bak had moeten brengen en griste het kistje er onder uit.

Als eerste zag ze een foto van haar moeder. Ze keek er kort naar en legde de foto omgekeerd op de grond. Het was nu te moeilijk om aan haar moeder te denken. Die zat in een inrichting met allerlei zware psychische problemen. Anna had momenteel genoeg aan haar eigen problemen. Opgelucht haalde ze adem toen ze constateerde dat ze de foto van Timo niet meer had. Natuurlijk had ze die weggegooid. Ze was er toen al klaar mee. Aangezien Timo nu wel bij hun vriendenclubje hoorde, zag ze hem weer vaker. Maar, nu was ze gerustgesteld. Ze had geen romantische gevoelens meer voor hem. Alleen voor Robert. Ze drukte een kus op haar arm waar ze het hartje had getekend. Snel pakte ze haar HTC’tje en appte “Je slaapt misschien al, schatje, maar ik wil alleen zeggen dat ik super stom ben geweest. Ik hou van je. Hou je ook nog steeds van mij?” Ze voegde alle emoticons toe die maar enigszins iets met de liefde te maken hadden. Ze legde haar smartphone op haar kussen en ging op de rand van haar bed zitten. Af en toe keek ze naar het scherm. Het lichtte niet meer op. Robert sliep zeker al. Vanaf morgen zou alles weer gaan zoals eerst. Met het voornemen om aan haar verkering te werken en zich minder te laten afleiden door Laura of de problemen met haar stiefmoeder lag Anna naar het plafond te staren. Hoe zou Robert reageren als ze vertelde dat hun briefje verpest was? Ze moest zijn stem horen.

“Hi schattie, met mij. Sliep je al?” Robert antwoordde dat hij druk bezig was haar app te beantwoorden. “Ik had een heel verhaal, maar nu kan ik het net zo goed gewoon vertellen.” Hij vertelde dat hij niet kon slapen. “Ik ook al niet. Dat jij dat allemaal hebt meegemaakt, zeg. Ik vind het echt niet relaxed voor je.” Dat vond Robert lief om te horen. “Als ik woensdag bij de psych ben, dan heb ik wel genoeg te vertellen,” grapte hij. “Wat een week weer, hè? Bij ons kan het volgens mij nooit normaal zijn.” Anna was het roerend met hem eens. “Maar weet je, ik twijfel.” Anna wilde weten waar- aan. Ze hoopte dat Robert niet aan haar twijfelde. “Kijk, ik heb thuis altijd geleerd dat je gewoon relaxed moet leven. Mijn pa vond het wel leuk als ik kattenkwaad uithaalde. Dan vertelde hij meteen met van die vrolijke oogjes wat hij zelf allemaal gedaan had toen hij nog jong was.” Anna luisterde aandachtig, opgelucht omdat het niet om haar ging aan: “Bij mij thuis ook, hoor. Mijn vader vindt alles best, als ik maar geen gekke dingen doe.” Robert ging verder: “Ik dacht dat het goed was om naar de politie te gaan. Met Timo. Patrick is vet irritant. Je weet hoe hij is.” Anna zei dat hij haar niks uit hoefde te leggen. “Als het aan Patrick lag vond jij mij net als de rest van de klas een freak en ging je niet met mij om.

Maar gelukkig koos je voor mij, schattie. Daar ben ik zo blij om.”

Robert werd warm van de lieve woorden van zijn vriendin. “Je zou denken dat ik me dus goed voel, maar dat is niet zo. Het lijkt wel alsof ik het zielig voor hem vindt, man. Hij is van onze leeftijd. Die zieke neef van hem is eigenlijk de dader. Ik bedoel, tegen zo’n crimineel red je het toch niet? In plaats dat ik hem probeer te helpen om van die zieke neef af te komen, lap ik hem erbij. Ik weet het niet, hoor, maar het voelt echt gek.” Anna begreep haar vriendje niet. “Hij had toch naar zijn ouders toe kunnen gaan? Nee, ik vind hem niet zielig, hoor. Hij kijkt nooit bang, of zo. Patrick doet juist altijd alsof hij alles is. Het is goed dat je bent geweest, vind ik.” Nadat ze uitgesproken was, vroeg ze zich af of Robert wel iets aan haar antwoord had. Daarom zei ze snel: “Ik sta achter jou, schattie. Honderd procent.” Dat vond Robert fijn. “Ja, maar stel dat er toch iets niet klopt? Ik bedoel, met mij. Dat ik dit bij Patrick heb gedaan uit wraak. Dus, niet eens omdat het ècht fout is wat hij heeft gedaan. Dan is dat toch ook niet goed?” Anna bleef bij haar standpunt: “Wat hij gedaan heeft is sowieso fout. Stel dat het niet fout was, dan was hij vrijdag toch gewoon op school?” Robert humde. “Nou dan!” besloot Anna strijdlustig.

“Timo had eerst een veel simpeler oplossing bedacht: de gestolen rode Playstation die hij van Patrick had gekregen in een openbare prullenbak gooien. Dan was het toch ook opgelost? Maar, nee, hoor, ik moest hem zo nodig ompraten. Ik ga toch hard balen als Patrick door mij de gevangenis in moet. Ook al is hij een etter.” Anna vond dat hij het nog netjes zei. “Een dikke, vette etterpuist zal je bedoelen. Zo één met een rood kraagje en geel kopje dat ieder moment kan springen. Getsie!” joelde Anna. Robert probeerde mee te lachen, omdat hij begreep dat zijn vriendinnetje ook alleen maar probeerde om hem op te vrolijken en te steunen. Het lukte niet goed. De knoop in zijn maag zat er nog steeds.

Ook al was Patrick een loser. Hij was wel degene op school ge- weest die Robert had laten lachen toen zelfs Anna nog gemeen tegen hem deed. Toch had hij voor haar gekozen. Juist Anna had hem al een paar keer in de steek gelaten in de afgelopen tijd. Nu was het niet het juiste moment om dat te bespreken. Het zou als een ruzieachtige opmerking klinken. Op ruzie zat Robert niet te wachten. Robert beeldde zich in dat hij bedreigd werd door Donnie. Wat zou hij zelf gedaan hebben? “Maar die Donnie is echt super ziek, hoor. Zelfs Timo is vet bang voor hem.” Anna wist niet wat ze hoorde. “Dat meen je niet!” riep ze uit. Weer hield ze even haar adem in. Joyce had haar gelukkig niet gehoord. Anders was haar late belletje met Robert meteen afgelopen.

“Ja, maar dat is niet zomaar hoor. Daarom zeg ik, hij is echt ziek.” Anna begon te lachen. “Volgens mij heb je al drie keer gezegd dat hij ziek is. Ik geloof je heus wel, hoor, schattie. Maar wat is er dan eigenlijk met hem?” Robert legde uit dat Timo had gehoord dat Donnie iemand zelfs een keer met een mes had bedreigd. Het was dus een jongen met wie je absoluut geen ruzie zou willen hebben. In plaats van naar de politie te gaan, had hij ook zelf met Patrick kunnen praten. Als hij tenslotte zelfs op Winston af durfde te stappen, dan was Patrick een peulenschilletje. Winston was een boom van een vent. Zijn bovenlichaam was fors. Met een fonkelende gouden tand die door de rook van zijn blow heen glom en een diep gekliefde frons in zijn voorhoofd was hij toch niet in staat geweest om Robert ervan te weerhouden om met hem te gaan praten.

“Hé, denk je dat die Winston, Donnie kent?” vroeg Anna. Ze dacht aan afgelopen vrijdagochtend op school. Patrick was niet op school gekomen. ’s Ochtends toen Gerard zijn mak- ker op ging halen om naar school te gaan, was hij niet thuis. Gerard had aan iedereen verteld dat Robert er iets mee te maken had. “Dat moet wel!” had hij uitgeschreeuwd. “Volgens mij heeft hij Patrick erbij gelapt.” Winston keek grimmig. Hij voelde zich in de maling genomen. Robert had kort geleden naar spullen gevraagd. Hij had gezegd dat hij indruk wilde maken op zijn vriendin. Winston had het geloofd omdat hij zich niet kon indenken dat Robert hem zou durven voorliegen. Iedereen was bang voor hem. Zeker de jongere gasten. Gerard zag dat Winston opgefokt raakte. Hij wakkerde zijn boosheid nog verder aan. “Volgens mij wil hij Patrick gewoon nog steeds terugpakken voor die rat. Hij kan gewoon niet tegen een geintje. Zogenaamd wilde hij in één keer spullen kopen. Sinds wanneer is die loser met zijn freak een hosselman? Als je het mij vraagt wilde hij gewoon informatie om Patrick te verraden.” Winston stond te koken. Hij zat samen met Donnie achter de handel in gestolen spul- len. Nu één van hun verkopers plotseling verdwenen was, maakte hij zich ernstig zorgen. De verklaring van Gerard was olie op het vuur. Als Patrick vast zat, dan dreigde er ook gevaar voor hem en Donnie.

Daarom hadden de ouderejaars Patricks vriendengroepje, dat verhaal bij Robert en Anna kwam halen op het school- plein ondersteund. Ze stonden dreigend om hen heen. Anna zei dat ze helemaal niet had gemerkt dat Timo bang was voor Winston. Robert zei dat Timo de situatie inderdaad gered had. “Ik vond het echt cool van hem. Maar, ja, ik denk dat hij nu wel een risico heeft genomen. Vroeg of laat komen ze erachter dat wij het waren. En, wat dan? Als ik daar- aan denk, dan krijg ik het vet benauwd.” Nu begreep Anna haar vriendje iets beter. “Nu je het zegt, daar had ik nog niet aan gedacht. Maar, ze gaan toch niet zomaar iets geks doen?” Nu trilde Anna’s stem ook een beetje. “Jeetje, wat irritant, dit. Dan doe jij iets wat goed is, en dan moeten we ons alsnog bang voelen. Dat klopt niet.” Robert zei dat hij blij was dat het weekend was en zuchtte diep. “Maar schatje, niks tegen Laura, oké. Timo heeft haar ook niets verteld en dat gaat hij ook niet doen. Misschien vind je het niet leuk om te horen, maar zij praat gewoon echt te veel.” Anna zei dat ze nu wel begreep wat hij bedoelde. Ineens fluisterde ze: “Ik ga hangen, schattie. Volgens mij is Joyce toch nog wakker. Ik hoor iets. Tot morgen. Kus, kus, kus.” Robert kuste terug.

Gelukkig hadden ze besloten dat de afspraak doorging ondanks alles. Het zou ook niet leuk zijn voor Terence als ze de afspraak zouden afzeggen. Die keek enorm uit naar zijn blind date. Robert kon zelf ook wel wat afleiding gebruiken. Aan de andere kant wilde hij dat het snel volgende week was. Hij wilde zijn verhaal kwijt bij mevrouw de Witte. Soms kon hij bijna niet ademen van de stress. Ook wilde hij zo snel mogelijk duidelijkheid over Patrick. Omdat hij minderjarig was kon hij vast nooit jaren opgesloten worden. Maar Vero- nique had ook duidelijk gezegd dat de heler zwaarder ge- straft wordt dan de steler. Hoe zou dat uitpakken? En, wat zou Patrick doen? Zou hij zijn neef verraden, of uit angst alle schuld op zich nemen? Eerder had Robert verbolgen gedacht dat Patrick ermee weg zou komen omdat zijn vader een dure advocaat is. Maar kennelijk werkte het toch niet zo. Anders was hij vrijdag triomfantelijk op school verschenen. Robert had heel veel spijt van zijn aangifte. Verdrietig staarde hij naar het plafond.

Timo’s moeder had haar man naar de bank gedirigeerd en haar zoon ernaast geplant. Ze zat tegenover hen op de salontafel en keek indringend. Timo’s oma sliep. Op fluistertoon kreeg Timo de wind van voren. Op de een of andere manier zat zijn vader ook in de beklaagdenbank. Hij had geen ruggengraat vond zijn vrouw Connie. “Je zit maar voor de televisie of je scharrelt wat rond tussen die oude zooi in de schuur, maar je bènt er niet”, siste ze. “Je ziet nu wat er gebeurd is.” Timo durfde niet tegen zijn moeder in te gaan. Zijn vader kennelijk ook niet. Hij liet het over zich heen komen. Af en toe rolde er een traan over zijn wangen. Vooral toen zijn moeder zei dat oma voortijdig zou sterven als ze hier ook maar iets van af kwam te weten. Dat was hard om te horen. Timo hield enorm veel van zijn oma. Zij ook van hem. Toen het beter met haar gezondheid ging, spraken ze veel met elkaar. Hij vond het leuk om naar haar verhalen te luisteren. Ze kon mooi vertellen en had ook altijd iets aar- digs voor hem. Dan had ze een bijzondere steen gevonden tijdens het wieden van het onkruid in de tuin. Dan weer had ze iets lekkers voor hem of gewoonweg een aai over zijn bol. Iets waarvan hij zich niet kon herinneren wanneer hij die voor het laatst van zijn eigen ouders had gekregen. Timo hield meer van zijn oma dan van wie dan ook.

“Maar ik heb niks gedaan,” zei hij op een gegeven moment. Zijn vader porde hem als door een adder gebeten in zijn zij. Dat had Timo niet moeten doen. De tirade die bijna afgelopen was laaide met hernieuwde passie op sistoon weer op. Connie maakte er werk van om haar zoon in te laten zien dat hij ontzettend veel gedaan had. Er kwamen nu zelfs allemaal oude koeien uit de sloot. Bijvoorbeeld die keer dat hij een marsreep zonder te betalen in zijn zak had gedaan. Timo wilde zijn moeder het liefst onderbreken. Hij was acht toen het gebeurde en hij had het in zijn handen om te vragen of hij het mocht hebben. Een vrouw die achter hen in de rij bij de kassa stond liet een paar artikelen van de lopende band vallen. Timo stak snel de mars in zijn zak om zijn handen vrij te hebben zodat hij haar kon helpen. Tegen de tijd dat ze thuis waren viel het hem pas op dat hij de marsreep nog in zijn zak had.

Hij durfde het niet tegen zijn moeder te zeggen want hij wist zeker dat ze heel erg boos zou worden. In plaats daarvan had hij het tegen zijn vader gezegd. Daar was zijn moeder ver- bolgen over. “Jullie dachten toen ook al geheimen voor mij te kunnen bewaren over jullie criminele gedoe.” Gerard wist dat zijn vrouw totaal onredelijk was, maar liet haar maar begaan. Ze had wel honderd keer verwonderd gevraagd hoe het kwam dat het haar man niet was opgevallen dat er een knalrode Playstation in de schuur lag, terwijl hij er zeer regelmatig kwam. Volgens haar had hij met het mars incident nog vers in haar gedachten net zo goed ook nu van de Playstation af kunnen weten. Met gebogen hoofden namen vader en zoon de striemende woorden van Connie in ontvangst. “Jij wilde zo nodig een kind, maar ik heb je nog nooit met hem een balletje zien trappen,” riep ze ineens uit het niets. Nu rolden er bij Gerard tranen over zijn wangen. Timo vond dat zijn moeder te ver ging. Hij had het haar al vaker horen zeggen toen hij jonger was en begreep nooit wat hij misdaan had. Om dit soort onredelijke buien van haar te voorkomen was hij daarom vaak buiten. Ook om zijn vader niet telkens te zien huilen. Sinds zijn oma in huis woonde waren de buien bijna niet meer voorgekomen. Zij was de enige voor wie zijn moeder ontzag leek te hebben. Maar nu maakte ze van de gelegenheid gebruik om alles wat ze kenne- lijk al die tijd had opgekropt uit te braken.

Het speet Timo dat zijn vader dit door hem weer moest meemaken. Het speet hem dat hij kennelijk niet de zoon was die zijn moeder graag gewild had. En het speet hem het allermeest dat zijn oma hier erg ongelukkig van zou worden als ze er achter kwam. Connie eindigde haar verwijten met de constatering dat ze wel heel erg blij moesten zijn dat zij er persoonlijk voor gezorgd had dat Timo niet de gevangenis in hoefde. “De moeder van die zogenaamde vriend van je die was er niet voor jou. Je zag zelf dat ze alleen maar haar zoon probeerde vrij te pleiten.” Timo en Gerard wisten dat het juist andersom was, maar lieten het zitten. De agenten hadden heel duidelijk gezegd dat hij mocht gaan omdat ze geen bewijs hadden dat hij een strafbaar feit had gepleegd. Hij had iets in ontvangst genomen waarvan hij het vermoeden had dat het gestolen was en had het netjes ingeleverd bij de politie. Ze wilden hem wel nog iets langer spreken omdat ze met name nog wat informatie over Patrick en Donnie wilden hebben. Zijn moeder wilde echter dat ze haar dankbaar waren. Ze verdraaide de waarheid wel vaker zodanig dat zij er als een heldin uit kwam en zijn vader als een loser. Timo boog zijn hoofd nog dieper. Zowel hijzelf als zijn vader waren niet de mensen met wie zij gelukkig was. Hij vroeg zich af waarom ze dan niet wegging. Maar zoiets vroeg je niet.

Zodra hij haar hoorde zeggen dat hij naar bed kon gaan, stond hij op. Hij voelde nog net zijn vaders warme hand van zijn rug glijden. In een klein onbewaakt ogenblik knipoogde hij naar zijn zoon met waterige ogen. Timo vond het vreselijk om zijn vader zo te zien. Dit was zijn schuld. Boven greep hij meteen naar zijn smartphone. Gelukkig had hij nog ont- zettend veel lieve berichten van Laura ontvangen. Dat kon hij nu wel gebruiken. Ook de berichten van Robert deden hem goed. Hij was blij dat hij nieuwe vrienden had. Daar ging hij heel anders mee om dan met de gasten met wie hij in het winkelcentrum hing en in het skatepark. Dat waren jongens en een paar meisjes van de straat. Ze hingen bij elkaar om cool te zijn. Met Robert had hij echte gesprekken. Hij herkende een stukje van zichzelf in Robert. Timo was ook heel gevoelig van zichzelf. Hij had alleen op straat geleerd om wat harder te zijn. Zoals Robert hem bewonderde om- dat hij zo streetwise was, zo bewonderde Timo Robert omdat hij gewoon zichzelf was. Hij deed zich niet stoer voor. Toch was hij het wel. Dat was eigenlijk pas echt stoer, vond Timo. Niemand anders durfde Patrick een pak rammel te geven. Robert deed het en dacht er niet bij na. Dat vond Timo heel cool. Hij maalde nog even over de woorden van zijn moeder, maar liet zijn gedachten heel snel afdwalen naar de afspraak morgen. Hij was wel benieuwd naar de blind date van Terence. Dat was een beetje een ruige jongen, maar verder niets mis mee. Met een onrustige glimlach viel hij in slaap.

Els, de moeder van Robert, zat met opgetrokken benen op de bank. Veronique had haar al meer dan vier keer gebeld en ook alle keren de voicemail ingesproken. Els luisterde de berichten af, maar belde niet terug. Ze werd iedere keer weer misselijk bij het horen van de stem van haar vriendin. Els besloot haar telefoon maar uit te zetten. Even daarna ging de bel van de voordeur. Het eerste wat Els dacht was: “Nee, hè, toch geen Veronique?” Ze draaide zich om en keek naar buiten. Het was Veronique wel. “Getver,” concludeerde Els. Daar zat ze helemaal niet op te wachten. Ze kon alleen geen kant op. Had ze het gordijn maar dichtgetrokken en had ze haar laatste kopje thee maar mee naar boven genomen. Nu moest ze wel open doen. Ongemotiveerd trok ze zichzelf van de bank en graaide zuchtend haar sleutels uit haar jaszak. Veronique stond buiten. Ze keek alsof ze een geest had gezien. Els was op haar hoede. Nu had ze al meegemaakt dat Veronique voor een verbetering in haar carrière bereid was om haar zoon op te offeren. De dames keken elkaar zwijgend aan. “Misschien wil je me helemaal niet spreken…” begon Veronique. “Misschien?” herhaalde Els bits. “Het is niet wat je denkt, Els. Daarom ben ik hier. Ik had het toch ook zo kunnen laten?” Veronique keek hoopvol. Els zuchtte diep en stapte opzij terwijl ze de deur verder open hield. “Dank je,” zei Veronique en liep naar de woonkamer. “Heb je voor mij ook een kopje thee?” Els hield zich in en gaf Veronique het voordeel van de twijfel.

Vroeger hadden ze samen op school gezeten. Toen was Veronique ook al een enorme streber, vond Els. Via Face- book waren ze elkaar weer op het spoor gekomen. Els was trots op haar oude schoolvriendin. Ze had een mooie carrière opgebouwd. Dat was Els niet gelukt. Ze had wel een HBO studie gedaan, maar niet afgemaakt. Op een gegeven moment was ze aan de slag gegaan. Met haar werkgever had ze afgesproken dat ze alsnog haar studie af zou maken, maar het was er niet van gekomen. Haar vader was teleurgesteld. Els was een slimme meid, maar volgens hem ook te impulsief en dromerig en veel te veel met jongens bezig. Ze wist zeker dat haar vader liever een dochter als Veronique had. Iemand die alles over had voor een mooie carrière. Els voelde ineens een grote strijdlust opkomen. Alsof ze door Veronique nu heel stevig op haar plaats te zetten aan haar vader kon bewijzen dat het heus niet zaligmakend was om een carrière te hebben. Els liep terug met de kopjes thee en zag tranen op het gezicht van haar vriendin. Ze hield moeiteloos haar strijdlust vast. Veronique moest niet denken dat ze dit goed kon maken met wat krokodillentranen. Els rechtte haar rug, schraapte haar keel en zei: “Je thee.” Ze bood geen zakdoekje aan. Vero- nique’s handen waren vochtig. Er was geen droog plekje meer op haar handpalmen, noch de rug van haar handen te vinden om de tranenstroom te dempen. Els deed alsof ze het niet zag en begon ietwat luidruchtig aan haar thee te slurpen.

“Ik begrijp dat je boos bent,” zuchtte Veronique. Els ging op haar andere bil zitten, zwaaide haar been over een knie en leunde met haar blote tenen tegen de rand van de salontafel. “Nou, Veer, boos ben ik niet. Ik snap alleen niet helemaal waar je mee bezig bent. Dat is iets anders.” Veronique zocht om zich heen naar iets waarmee ze haar tranen kon vegen.

Els zweeg. “Heb je desnoods een stukje toiletpapier?” vroeg Veronique. “Nou, niet hier natuurlijk,” beet Els haar toe. Het was duidelijk dat Veronique niet op medeleven van haar vriendin kon rekenen. Ze stond op en liep naar de wc op de gang. In het spiegeltje boven de wastafel keek ze zichzelf aan en blies een paar plukjes haar van haar voorhoofd af. “Shit! Ze is echt giftig,” fluisterde ze verschrikt naar haar spiegelbeeld. Ze veegde haar tranen weg en verwijderde met vochtig toiletpapier de doorgelopen mascara van haar wangen.

Veronique had er spijt van dat ze naar Els toegekomen was. Ze had verwacht, omdat Els een zachtaardige, begripvolle vrouw was, dat ze haar snel in had kunnen palmen met een zielig gezicht. Ze wilde Els’ vertrouwen weer winnen zodat ze kon uitvissen wat er nu precies allemaal op het politiebureau gezegd was. Veronique had geprobeerd om Philip, de vader van Patrick, zover te krijgen dat ze zelf een rol kon spelen in de verdediging van zijn zoon. Die had nu een verdenking van het helen van gestolen goederen aan zijn broek hangen, omdat hij Timo een gestolen rode Playstation had gegeven. Die Playstation was hoogstwaarschijnlijk door zijn oudere neef gepikt. Timo en Robert hadden daarvan aangifte gedaan op advies van Els.

Als het aan Veronique lag, had ze de jongens een dag ver- traging bezorgd zodat ze samen met Philip een verhaal op kon zetten wat beter voor Patrick was. Ze zouden dan ook eerder dan Timo en Robert naar de politie kunnen gaan. De jongens zou ze vervolgens motiveren om van een aangifte af te zien. Dat zou ook bijna gelukt zijn, ware het niet dat Els er geen goed gevoel bij had dat Veronique Patrick’s vader als baas had. Ze werkte al jaren voor hem en had haar zinnen al een poosje gezet op een betere baan. De ambitieuze advocate had gehoopt met het verraad naar Els, Timo en Robert een gedroomde stap in haar carrière veilig te stellen. Ze zag als in een roze wolk voor zich hoe Philip terug zou treden omdat zijn reputatie onherroepelijk door zijn zoon verpest was. Zijn plekje in de organisatie zou hij dankbaar aan Veronique afstaan. Maar, Philip had haar met een strenge blik afgewimpeld. Nu wist ze niet eens wat de laatste stand van zaken was. Haar plannetje viel in duigen. Sterker nog, ze had het angstige gevoel dat ze nu het risico liep om zelf uit het advocatenkantoor gezet te worden.

Veronique schaamde zich ineens. Wat had ze wel gedacht. Els was haar vriendin. Nu viel er een echte traan uit haar ogen. “Wat gebeurt er toch met me?” Ze was ooit aan een studie Rechten begonnen omdat ze sterke ideeën over recht- vaardigheid had. Gaandeweg was ze in de luxe meegetrokken en dacht ze alleen nog maar aan het binnenslepen van grote zaken, het opbouwen van haar naam en het leiden van een groot advocatenkantoor. Veronique durfde niet meer in de spiegel te kijken. Met gebogen hoofd en lood in de schoenen liep ze naar de deurpost. “Ik ga weer, Els. Het spijt me. Meer kan ik niet zeggen.” Els stond op en liep met grote passen op Veronique af. Het was dat Robert lag te slapen en ze hem niet wakker wilde maken, anders had Veronique de wind van voren gekregen. “Ik denk dat je dat inderdaad maar het beste kunt doen. Ik wil je nooit meer zien!” siste Els vurig. Nu viel er ook een traan uit Els’ ogen. Het deed haar pijn dat ze één van haar weinige vriendinnen op deze manier kwijt raakte. Veronique stak een hand uit, alsof ze Els’ tranen wilde drogen. Els deed resoluut een stap naar achteren. Dat was voor Veronique het teken dat er niks meer was dat ze kon doen.