VERY IMPORTANT PUBER

NU IS HET ECHT UIT!

Very Important Puber

Nu is het echt uit!

Merlien Welzijn

Spannend jeugdboek vanaf 12 jaar

ISBN 9789461850690

1e druk juni 2015

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Coverillustratie: Emma Wilson

Redactie: Anneke Koorn

Uitgeverij Village is een imprint van

VanDorp Uitgevers

Postbus 42

3956 ZR LEERSUM

info@vandorp.net / www.vandorp.net

Copyright © 2015 Uitgeverij Village (deze uitgave)

Copyright © 2015 Merlien Welzijn

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Merlien Welzijn

VERY IMPORTANT PUBER

NU IS HET ECHT UIT!

UITGEVERIJ VILLAGE

Met dank aan:

Samed Atmaca,

Bora Olierook,

Damini Parag,

Justin Gelens,

Jennifer Liu,

Arda Arikan,

Floor Verduin,

Haydia Babel,

Malcolm Babel,

Marit van der Hoeven,

Sabahat Halimi,

Otto van Loon,

Jaivano Borges,

Marvin Drion,

Daaniya Bhoelai,

Helio Pinar,

Ulku Muratdagi

voor het aandragen van informatie voor VIP6.

ONZEKER

“Het kan toch niet waar zijn!” riep Els uit. Ze liep van de keuken naar de woonkamer en weer terug. Robert zag zijn moeders onrust, maar verbaasde zich nog het meest over haar telefoon. “Wat een ouderwets ding,” dacht hij. Met haar telefoon kon je nog net sms’en. Daar hield het qua functies wel zo’n beetje op. Terwijl hij zich afvroeg hoe een mens in hemelsnaam kon leven zonder social media, blies en ijsbeerde Els erop los. Zodra hij zijn eerste bijbaantje had zou hij zijn moeder verrassen met een smartphone. Robert kende genoeg ouders van vrienden die allang zoiets hadden. Zijn moeder liep beslist achter en zo oud was ze nu ook weer niet. In de metro had hij zelfs een keer een bejaarde met een iPhone gezien. Niet de allernieuwste, maar toch. Sindsdien stoorde het hem nog veel meer dat zijn moeder een gewone telefoon had. Ze wist niet eens wat wifi precies was. Het interesseerde haar weinig. Al die poespas hoefde niet voor haar. Thuis hadden ze zelfs nog een telefoon die met een snoer vast zat in de muur. Els gebruikte die telefoon bijna dagelijks. Terwijl ze belde wikkelde ze dan het snoer van de hoorn om haar vingers. Wat Robert betreft was dat net zo erg als een prehistorisch mens met een speer of zoiets. Bellen deed Robert zelden. Het moest wel heel belangrijk zijn. Bijvoorbeeld iets met Anna of soms met Timo. Bellen was veel te duur. Uit principe gebruikte hij de huistelefoon sowieso niet. Stel dat er net iemand langs liep in de straat en hem met zo’n enorme hoorn aan zijn oor zag staan. De gevolgen zouden ernstig zijn. Misschien zelfs wel funest voor zijn reputatie. Robert was een gamer. Een gast met een smartphone, onbeperkte internettoegang en helemaal op de hoogte van de nieuwste apps en gadgets. Iedereen die hij kende en waardeerde zat op WhatsApp, Twitter, Facebook of andere social media. Robert had al een keer eerder geprobeerd om zijn moeder over te halen om meer online te doen. Hij vertelde haar dat het veel goedkoper was. Ook gemakkelijker. Dat laatste was ze niet met haar zoon eens. Ze had wel interesse om te weten hoe het zat met geld besparen. Het leek er alleen op dat ze liever extra geld betaalde en niks nieuws hoefde te leren. Robert had zich in elk geval al voorgenomen om zijn moeder over een poosje weer enthousiast te maken. Hij had alvast een goede reactie bedacht voor het geval ze weer niet goed zou opletten. Dan zou hij zeggen dat hij als kind ook altijd naar haar luisterde als ze hem iets probeerde te leren. Zonder te weten of dat helemaal waar was, voelde het goed genoeg om als stok achter de deur te houden.

De smartphone, die in zijn broekzak zat, drukte tegen zijn lies. Robert kantelde zijn bekken naar voren, hief zijn billen een stukje omhoog en viste zijn Blackberry uit zijn broekzak. Hij keek ernaar. Eigenlijk was zijn smartphone ook al best oud. Iedereen had tegenwoordig een iPhone of HTC’tje. Misschien zou hij liever een nieuwe voor zichzelf kopen en de oude aan zijn moeder geven als hij een bijbaantje had. Dat leek hem eigenlijk een veel beter idee. Het zou ook heel raar zijn als zijn moeder een nieuwere telefoon zou hebben. Even dacht hij aan de vader van Patrick. Die was advocaat, werkte veel onderweg en vanuit huis. Die man had werkelijk altijd het neusje van de zalm op het gebied van telecommunicatie. Hij had meerdere smartphones, een iPad maar ook een laptop die flinterdun was en een scherm had met een hele hoge resolutie. Daardoor waren foto’s superscherp. Volgens Patrick was het zo dat foto’s op dat scherm zo helder werden weergegeven dat je nog net niet alle poriën in iemands huid los van elkaar kon zien. Robert begreep niet helemaal hoe het technisch in elkaar zat, maar Patrick zei dat zijn vader alles wat hij op kantoor had ook gewoon in zijn laptop had zitten. Daardoor kon hij eigenlijk overal wel werken. Er was een tijd dat Patrick dat een probleem vond omdat hij dan zelfs als ze ergens op een terrasje zaten of als ze op vakantie waren geen normaal gesprek met zijn vader kon hebben omdat hij aldoor aan het werk was. Nu vertelde Patrick het met een heel trots gevoel. Hij was er sinds kort achtergekomen dat hij zelf later ook graag advocaat wilde worden. Als zijn vader aan het werk was, dan ging hij er bij zitten en stelde vragen. Zijn vader werd daar blij van had hij gemerkt. Die ging dan heel gedreven over zijn werk vertellen.

De Blackberry voelde warm aan. Isabella, het vriendinnetje van zijn beste maat Hugo, had gezegd dat sommige mensen denken dat de straling die van mobiele telefoons af komt slecht is. Anderen zeggen dat het helemaal geen kwaad kan. Totdat Isabella erover begon had Robert er zelfs nog nooit eerder over nagedacht. Zijn smartphone gebruikte hij dagelijks. Om geen enkel bericht te missen legde hij hem ook vaak onder zijn kussen. Maar, nu wist hij niet zo goed of dat nu wel zo handig was. Het was intussen al weer een poosje geleden dat ze het erover hadden. De eerste paar dagen had hij zijn smartphone op zijn bureau laten liggen. Later legde hij hem toch maar weer onder zijn kussen. Als het slecht was, dan zouden ze toch ook geen mobiele telefoons mogen maken, dacht hij. Binnenkort zag hij Isabella weer. Dan zou hij het navragen. Misschien had ze er intussen nog iets meer over gelezen. Isabella hield namelijk van lezen. Ze las ook magazines die weinig andere kinderen lazen. Bijvoorbeeld over allerlei wetenschappelijke ontdekkingen. Robert vond het altijd leuk om naar haar te luisteren. Zelf zou hij niet direct zo’n blad kopen. Thuis hadden ze er ook geen abonnement op. Isabella’s ouders waren wel lid van wetenschappelijke magazines, dus bij hen thuis lag het altijd op tafel. Het was voor Isabella gemakkelijk om er dan eens doorheen te bladeren. Ze was daardoor net een kleine professor. Ondanks haar leeftijd – ze was pas twaalf – wist ze van alles wat docenten soms niet eens wisten. Dat vond Robert heel cool aan haar. Soms vroeg hij zich af hoe het zou voelen om zo slim te zijn. Ze was hoogbegaafd, maar ze was echt super aardig en ze deed ook normaal. Isabella hield zelfs van gamen. Toen Robert dat ontdekte wist hij zeker dat ze een aanwinst voor hun vriendengroepje was. Hij gunde het zijn beste maat Hugo ook dat hij nu eindelijk eens een normale vriendin had. Hugo had altijd wel verkering, maar met types waarvan Robert zich afvroeg of ze überhaupt wel nadachten in hun leven.

Roberts vriendin Anna ging nu gelukkig meer met Isabella om. Hij hoopte dat Anna iets meer zoals Isabella zou worden en iets minder als Laura. Die leek alleen maar geïnteresseerd in jongens, haren, nagels en kleding. Zij las ook veel, maar dan in meidenmagazines waar Robert helemaal niks mee had. Robert had gemerkt dat zijn vriendin heel vatbaar was voor wat Laura allemaal te zeggen had. Die deed net alsof ze precies wist hoe de liefde in elkaar zat. Ze gedroeg zich ook als een soort modepolitie en gaf schoolgenoten een cijfer voor hoe ze eruit zagen. Er waren er niet veel die van haar een voldoende kregen. Robert vond het echt niet kunnen. Zo’n type als Laura in combinatie met Anna’s onzekerheid vond hij niet geslaagd. Zijn vriendin had wat hem betreft juist helemaal niets om zich rot over te voelen. Ze was duizend keer mooier dan wie dan ook. Hij vond haar perfect zoals ze was. Het stoorde hem wanneer Anna dacht dat ze er niet uit zag alleen maar omdat Laura dat zei. Volgens hem was Laura gewoon jaloers en maakte ze misbruik van de onzekerheid van zijn vriendinnetje. Zoiets zou hij alleen nooit tegen Anna zeggen, want dan zouden ze er ruzie over krijgen. Dat was het hem niet waard. En, aan de andere kant vond hij het wel leuk dat Laura een vriendinnetje had geregeld voor hun vriend Terence. Dat was een wildebras die op weinig belangstelling van meisjes kon rekenen. Iedereen dacht dat Terence nooit van zijn leven verkering zou krijgen. Het onmogelijke was nu dan toch gebeurd. Om een andere reden vond hij het ook niet erg dat Laura in hun vriendenclubje zat. Ze had verkering met Timo, een ex-vriendje van Anna. Robert voelde zich altijd een beetje onzeker als Timo er was. Die was twee jaar ouder, breedgeschouderd en had al een licht baardje. Timo was behoorlijk populair. Als Anna ooit voor een gast als hij was gevallen, zou ze dan genoegen kunnen nemen met hem? Soms werd Robert gek van onzekerheid als hij daaraan dacht. Totdat Laura met Timo ging. Toen was dat probleem als sneeuw voor de zon verdwenen.

Robert bewoog de Blackberry in zijn handen. Het koelde niet echt af. Hij had al een tijdje het idee dat er iets mis was met zijn telefoon. Waarschijnlijk lag het aan de batterij. Daar baalde Robert van. Hij had zijn smartphone nog niet zo lang. Zijn vader was op wereldreis en had een tweedehands Blackberry voor zijn zoon gekocht zodat ze altijd contact met elkaar konden houden. Nu was hij nog maar net een paar maanden weg of de telefoon vertoonde allerlei kuren. Robert hoopte maar dat het niet opgestuurd hoefde te worden naar de leverancier. Hij zou echt niet zonder kunnen. Nu hij Anna had, Hugo, Terence, Patrick, Isabella en Timo kon hij toch nooit meer zonder smartphone? Zijn moeder liep nog steeds onrustig te bellen. Robert keek naar de tijd op zijn telefoon. Over twee uurtjes moesten ze er zijn. Els was waarschijnlijk nog zenuwachtiger dan hij zelf. Vandaag mocht zijn moeder meteen vanaf het begin mee naar binnen. Mevrouw Witte, de jeugdpsycholoog, zou gaan vertellen wat hij had. In de afgelopen drie sessies had ze uitvoerig met Robert gesproken en hij moest ook bij iedere sessie een paar testjes doen. Eindelijk hing zijn moeder op. “Dat geloof je toch niet?!” riep ze uit. Robert keek op naar het oververhitte gezicht van zijn moeder. “De auto is niet klaar. Ik ga ècht nóóit meer naar die flutgarage. Ze houden zich nóóit aan afspraken. Volgens hen moet ik ook nog eens rekening houden met een kleine financiële tegenvaller zoals ze het zo leuk noemen. Nou, dat gaan we natuurlijk even helemaal niet doen! Dus, ik vroeg wat er dan allemaal moest gebeuren. Begint die kerel ineens van die technische taal uit te kramen waar ik geen touw aan vast kan knopen. Nou, ik ga dus mooi Tom even bellen, want dit laat ik me absoluut niet gebeuren.” Robert liet zijn moeders woorden overwaaien. Ze had zich nog nooit druk gemaakt om de auto. Die lui vroegen altijd veel geld voor reparaties. Dat was niks nieuws. “Ja, hoi Tom, met mij…” hoorde Robert zijn moeder zeggen. Dit keer bleef ze in de keuken. Haar stem werd vrijwel direct wat rustiger nu ze haar nieuwe vriend aan de telefoon had. Vroeger was Roberts vader de enige die Els rustig kreeg als ze zich druk maakte om niks. Nu was Tom dat.

In de korte tijd dat zijn moeder met Tom belde stroomden er wel twaalf berichten binnen van Anna. Het waren vooral selfies. Ze hadden afgesproken dat ze elkaar voor de afspraak bij mevrouw de Witte niet zouden gaan bellen, maar over berichten sturen hadden ze niks afgesproken. Anna had al strijdlustig gezegd: “Joyce mag zeuren wat ze wil, maar dit keer gaat zij zeker niet bepalen waar ik eet vanavond.” Dat haar stiefmoeder haar steeds meer thuis wilde houden terwijl ze steeds ouder werd haatte ze vreselijk. Als het aan haar lag had ze Joyce allang uitgescholden. Ze was haar moeder niet. Maar, ze wilde haar vader niet verdrietig maken. Daarom liet ze veel dingen gaan. En, Anna zag heel goed dat haar vader gelukkig werd van Joyce. Sinds hij met haar was dronk hij niet meer. Anna was zelfs weer trots op haar vader. Maar, hoezeer ze haar vader zijn nieuwe liefde ook gunde, vandaag zou ze desnoods hemel en aarde bewegen om naar haar vriendje te mogen. Dit was een belangrijke dag. Hoe vurig ze dit ook dacht, tegelijkertijd maakte ze zich ook zorgen. Waarom had ze toch tegen Terence gezegd dat ze hem zou leren zoenen? Het leek grappig en onschuldig toen ze het tegen hem zei omdat ze vrienden zijn en vrienden elkaar nu eenmaal helpen. Terence had nu voor het eerst van zijn leven verkering, maar hij was enorm onzeker over zichzelf en wilde niks verpesten. Anna herkende die onzekerheid. Toen ze zelf voor het eerst verkering had, met Timo, wist ze ook niet hoe alles werkte. Ze had hun verkering toen bijna verprutst. Ze wilde Terence voor zo’n misser behoeden.

Tijdens een van haar eerste dates keek Timo haar heel indringend aan. Instinctief voelde ze aan dat hij met haar wilde zoenen. Ze had het nog nooit gedaan en twijfelde eraan of ze het wel kon. Ze was er niet op voorbereid. Timo kuste haar kort en keek toen een beetje teleurgesteld. Ze wist nog heel goed dat ze verschrikt had gevraagd wat ze niet goed had gedaan. “Hoezo?” vroeg Timo. Hij keek weer lief en zacht naar haar, maar Anna was de blik van daarvoor niet vergeten. Timo sloeg zijn arm om haar heen om haar te sussen, maar ze stond erop dat hij zou vertellen wat er mis ging. Haar hart bonkte in haar keel en ze voelde zich onzeker. Omdat Timo merkte dat zijn jongere vriendinnetje er zo mee zat zei hij: “Nou, het is niet meteen dat je iets fout deed, maar misschien moet je eerst even slikken. Het leek wel een zwembad daarbinnen.” Anna werd knalrood. Ze schaamde zich dood, want ze dacht dat ze juist wat speeksel in haar mond moest houden. Waar ze dat idee vandaan had wist ze niet eens. Misschien dacht ze het wel omdat ze wat oudere jongens had horen zeggen dat ze van meisjes houden die lekker nat zijn. Ze dacht dat het over zoenen ging. Timo keek haar toen heel lief aan en zei met een rustige stem: “We moeten het gewoon vaker oefenen. Dan gaat het vanzelf.” Ze slikte even. Toen probeerden ze het weer. Het was een beetje onwennig, maar het ging nu beter dacht ze aan Timo te merken. Het duurde die tweede keer ook veel langer. Ze begon zich zelfs af te vragen hoe lang de kus zou duren. Tegen de tijd dat ze bedacht dat ze zou gaan tellen was ze pas bij vijf. Alles bij elkaar had de kus in het echt misschien wel dertig tellen geduurd! Timo keek dromerig en zei dat dit eigenlijk meteen al de perfecte zoen was. Toch voelde Anna zich alle keren daarna best nog zenuwachtig voordat ze begonnen te zoenen. Na heel lang kon ze zich goed ontspannen en voelde ze zich ook fijn. Timo voelde dat meteen aan en kuste haar intenser. Toen vroeg hij met een meer dan dromerige blik in zijn ogen of ze ‘het’ ook wilde. Anna begreep het niet. Ze zoenden toch al. Timo fluisterde dat hij het over ‘seks’ had. Anna schrok. Daar had ze helemaal nog nooit over nagedacht en ze was er helemaal niet aan toe. Ze voelde zich toen ineens een beetje angstig.

Timo lachte. “Je bent nog jong. Ik begrijp het wel.” Het klonk bijna alsof hij haar vader was. Hij keek onbewust weer even teleurgesteld als na die eerste kus. Anna rechtte haar rug en zei meteen: “Ik ben oud genoeg! Denk je dat ik het niet durf, of zo?” Timo trok haar weer op zijn schoot. Hij zag aan Anna dat ze zich wilde bewijzen. Ze was altijd zo strijdlustig. Vooral als ze het idee had dat ze vanwege haar leeftijd als minder werd gezien. De oudere meiden waar Timo en zijn vorige vriendengroep van onder de indruk waren werden allemaal nog door hun ouders verzorgd terwijl Anna op dat moment vanwege de alcoholproblemen van haar vader al voor zichzelf zorgde. Hadden ze wel door hoe zelfstandig ze was? Anna wilde het telkens bewijzen. Ze vond destijds niet dat ze bij haar leeftijdsgenoten hoorde. Die waren naar haar mening kinderachtig. Timo zei dat hij heel graag wilde, maar niet zo. “Het is geen wedstrijd, kippetje. Ik merk het wel als je het ècht wilt.” Toen wou hij ineens naar het winkelcentrum waar zijn maten hingen, terwijl hij vooraf had gezegd dat ze de hele middag samen konden zijn. Anna ging wel mee, maar de rest van de dag spraken ze niet echt met elkaar. Als ze naar Timo keek leek hij ineens op een onbekende. Toen ze thuis was trilde ze helemaal. Eigenlijk wist ze toen al dat ze het uit zou maken. Ze was achteraf gezien heel blij dat Timo haar had afgeremd. Stel dat ze toch seks met hem had gehad, dan zou ze daar nu spijt van hebben gehad. Ze vond dat de eerste keer speciaal moest zijn. Geen weddenschap. Eigenlijk durfde ze Timo niet meer onder ogen te komen. Eerst de blunder van die eerste kus en toen het fiasco over seks. Verkering met een oudere jongen leek ineens helemaal niet meer zo leuk. Timo was vreselijk verliefd op Anna, maar hij wilde het zelf eigenlijk ook uit maken. Hij had nu eenmaal een bepaalde behoefte en hij wilde Anna verder nergens toe dwingen.

Anna zuchtte diep. Zo’n rampzalige kennismaking met de liefde wilde ze Terence besparen. Hij stond al bekend als de Neanderthaler vanwege zijn vele lompe acties waarbij hij anderen regelmatig per ongeluk pijn deed. Het was letterlijk een wonder dat Vanessa ondanks alles voor hem was gevallen. Als Terence haar kwijt zou raken door een vette blunder, dan zou hij misschien wel nooit meer iemand anders ontmoeten. “Als Robert een meisje was, dan had ik het zeker aan hem gevraagd,” had Terence nog gezegd. Anna hoorde aan zijn stem dat hij het echt meende. Het was ook een eerlijke jongen. Omdat Robert alleen nooit zou begrijpen dat het om een vriendendienst ging, had ze met Terence afgesproken dat ze hem alleen zou helpen als hij het geheim hield. Zelfs als het op een dag misschien toch uit zou gaan met Vanessa mocht hij niks aan Robert vertellen. Terence vroeg zich af of hij dan ook niks mocht zeggen als het op een dag uit zou zijn tussen Anna en Robert. Dan ook niet, had Anna gezegd. Zelfs niet als Terence op een dag ruzie met Anna zelf zou hebben. Behalve dat Terence zich niet kon voorstellen dat er mensen op de wereld waren die kennelijk ruzie met Anna zouden kunnen krijgen, beloofde hij plechtig dat hij het echt nooit aan iemand zou vertellen. Nooit! Terence zei het voor de zekerheid ook in het Engels: “Never! Echt never de peffer. Als ik dat doe, dan kun je me echt aan de eendjes voeren.” Daarmee was voor hem voldoende duidelijk dat hij met zijn hele persoon achter deze belangrijke belofte stond. Hij had het gezworen op al zijn familieleden en op zijn ongeboren kinderen, zoals hij eigenlijk altijd deed als hij iets belangrijks beloofde. Nog nooit eerder was hij zo blij geweest in zijn leven. Het leek wel alsof Anna een stuiterbal aan de telefoon had. Terence raakte er maar niet over uitgepraat. Spontaan vertelde hij dat hij allerlei filmpjes had opgezocht op Youtube waarin je tips kreeg over de perfecte kus. Hij had een bepaald filmpje in gedachten om na te doen met Anna die zich op haar beurt erover verbaasde dat ze er destijds met Timo zelf niet op gekomen was om filmpjes op YouTube op te zoeken. Ze vond het alles bij elkaar wel spannend. Waar was ze nu weer aan begonnen?

Aan de andere kant van de wijk zat nog iemand in spannende afwachting. Donnie, de criminele oudere neef van Patrick maakte zich grote zorgen omdat zijn berichten niet meer werden beantwoord door zijn neefje. Zijn handlanger Winston kon hij ook al niet bereiken. Hierdoor was hij nu aangewezen op Gerard, een klasgenoot van Patrick waar hij eigenlijk helemaal niks mee te maken wilde hebben. Maar hij wilde er achter komen waarom zijn neefje zijn berichten niet meer beantwoordde. Donnie werd al giftig bij het idee alleen al dat hij zich met zo’n nietsnut als Gerard moest inlaten, maar hij had geen keus. Als hij die wel had, dan verzamelde hij heel andere types om zich heen. Donnie had in een periode van een paar jaar een groepje om zich heen verzameld van voornamelijk jongere jongens die tegen hem opkeken. Het waren allemaal jongens die geen zin hadden in school. Ze begrepen niet wat het nut van school was terwijl je heel gemakkelijk aan geld kon komen. Ze waren langzaam maar zeker een handeltje begonnen in gestolen spullen. In een paar jaar tijd hadden ze in totaal een paar duizend euro verdiend. Donnie bedacht altijd wat ze moesten doen. De jongere jongens gebruikte hij om datgene wat hij had bedacht uit te voeren. Zo bleef hij zelf buiten schot. Dat werkte perfect. Totdat zijn belangrijkste jongens ineens spoorloos leken te zijn terwijl het gerucht ging dat Timo en mogelijk ook Robert daar iets mee te maken hadden. Donnie had via zijn neefje, die zich in die tijd nog liet beïnvloeden door zijn criminele neef, een gestolen rode Playstation aan Timo gegeven. Als die nu naar de politie was gestapt, dan liep zijn handeltje gevaar. Dat kon hij er niet bij hebben. Juist nu niet. Zijn handeltje was behoorlijk gegroeid. Eerst stuurde hij zijn loopjongens erop af om spullen te stelen van schoolkinderen. Die verkochten ze door aan andere kinderen. Maar nu had hij een kerel leren kennen die aan nieuwe gestolen spullen kwam. Het geld stroomde nu wel heel gemakkelijk binnen. Voor nieuwe spullen kon hij veel meer vragen dan voor tweedehands spullen.

Alles ging zo gemakkelijk dat ze er overmoedig van werden. Vooral Winston had daar last van. Donnie had al vaker ervoor gewaarschuwd dat hij zich niet zo opvallend moest gedragen. Iedereen wist dat zijn moeder niet werkte en ook geen man had. Hij had een hele rits broertjes en zusjes waar ze voor moest zorgen. Ze konden thuis nog maar net de eindjes aan elkaar knopen want zijn moeder kreeg een minimum uitkering. Dat was heel weinig geld waar je maar net een huurhuis van kon betalen, eten, drinken en goedkope kleding. Voor extraatjes was nooit geld. Toch had Winston altijd het nieuwste van het nieuwste. Hij hoorde de waarschuwingen van Donnie wel, maar hij begreep niet waar zijn vriend zich zorgen om maakte. Hun afspraak was dat hij iedere dag naar school zou gaan om niet op te vallen. De politie in de wijk lette namelijk heel streng op jongens die onder schooltijd doelloos rondhingen. Omdat Winston iedere dag op school was, dacht hij dat hij buiten beeld van de politie bleef. Winston ging wel met frisse tegenzin naar school. Als het aan hem lag was hij er allang mee gestopt. Op school leerde hij niet wat hij nodig had om een hosselman te zijn, een toffe jongen die zijn geld heel snel en op duistere manieren verdient. De enige reden dat hij het volhield was omdat hij via school heel simpel spullen kon stelen. Maar sinds Donnie een man had leren kennen die aan nieuwe gestolen spullen kon komen was er ineens geen interesse meer voor de tweedehandse spullen waar hij mee aan kwam. “Dat is nu kinderspel,” zei Donnie. Via zijn nieuwe contactpersoon had Donnie net een grote proefzending gekregen. Daar zat die rode Playstation bij. Als hij alle spullen kon verkopen moest hij gemakkelijk een paar honderd euro kunnen verdienen. In één klap! Die man wilde alleen wel zeventig procent van de winst. Winston was niet blij met deze afspraak, want hij vond het maar niks dat zij alle moeite deden en het grootste deel van de pot naar de leverancier ging. Hij had helemaal niets met die man. Hij keek zo raar uit zijn ogen. Winston was zelf een behoorlijk grote jongen en niet bang uitgevallen, maar van die vent kreeg zelfs hij de kriebels.

Winston rookte bijna dagelijks een blowtje achter het schoolgebouw. Er waren allerlei jonge gasten geïnteresseerd om zoiets ook eens uit te proberen. Sommigen vonden het spannend genoeg om het eenmalig te doen. Maar de meeste kinderen die achter het schoolgebouw stonden waren inmiddels een beetje verslaafd geraakt aan deze drugs. Ze wilden het liefst elke dag een blowtje roken. Sommige jongens zelfs een paar keer per dag, net als Winston. Er waren ook een paar meiden die mee deden. Ze hadden zelf niet door dat ze bezig waren een verslaving te ontwikkelen, want ze vroegen zich helemaal niet af hoe het kwam dat ze telkens zo’n zin hadden in die troep. Winston was dus hun leverancier. Hij mocht alleen naar het centrum. Veel kinderen mochten dat nog niet. Hij werd ook binnengelaten in coffeeshops. Dat was een plek waar je blowtjes kon halen. Officieel mocht je daar pas naar binnen als je achttien jaar of ouder was. Winston was zestien maar kreeg het op de één of andere manier voor elkaar om gewoon naar binnen te gaan. Hij voelde zich niet schuldig dat hij zoveel kinderen in aanraking liet komen met zo’n ongezonde gewoonte. Zelf deed hij het ook. Winston zag er geen kwaad in. Voor hem was het alleen maar een manier om aan geld te komen en hij vond het voornamelijk stoer om te doen. Die kinderen konden hem verder niks schelen. Het geld wat hij via Donnie en zijn eigen handeltje verdiende gebruikte hij om toffe kleding en schoenen van te kopen. Ook gaf hij er wat van aan zijn moeder zodat ze bijvoorbeeld meer boodschappen kon doen. Hij had gezegd dat hij een krantenwijk had toen zijn moeder vroeg hoe hij aan geld kwam. Ze vond het raar dat er geen loonstrookjes via de post binnen kwamen. Haar oudste zoon had haar wijs gemaakt dat de uitbetaling bij een krantenwijk altijd contant was. Er kwam dus geen bank aan te pas. Hij kreeg het geld zo in handen. Ergens was ze maar wat blij met het geld. Ze had ook te veel problemen aan het hoofd om er verder diep op in te gaan.

Winston vond zichzelf geen slechte of domme jongen. Zijn blowtjes gingen als warme broodjes over de toonbank. Donnie was misschien goed in plannetjes bedenken, maar zelf had hij ook een plan waardoor hij Donnie binnenkort niet meer nodig zou hebben. Het enige dat hij nodig had was voldoende geld. Daarom vroeg hij woekerprijzen voor zijn blowtjes. Hij vroeg het dubbele aan sommige kinderen en als hij krap bij kas zat vroeg hij net zo gemakkelijk vier keer zoveel. Wat hij ook deed was een blowtje splitsen in twee of soms zelfs drie hele dunne. Als het erg dun was dan deed hij er soms een plukje shag bij. Zo kon hij meer verkopen. Ook daar voelde hij zich niet schuldig over. Hij vond het juist oneerlijk dat sommige kinderen alles konden krijgen omdat ze toevallig rijke ouders hadden, terwijl hij er niks aan kon doen dat zijn moeder van een uitkering leefde. Donnie gebruikte hem, maar Winston gebruikte Donnie net zo hard. Wat de jongens gemeen hadden met elkaar was dat ze geen van beiden schuldgevoelens hadden. Ook Donnie kwam uit een arm gezin. Zijn moeder kwam uit een gezin dat het op zich goed had. Bijna al haar broers en zussen hadden gestudeerd en hadden een goed betaalde baan. Zijn oom was advocaat. Diens zoon was zijn lievelingsneefje Patrick. Even leek het erop dat hij Patrick het verkeerde pad op had getrokken. Nu was Donnie er onzeker over vanwege de roddels die de ronde deden. Hij was altijd stik jaloers geweest op zijn neef. Ergens probeerde hij indruk op hem te maken door zelf geld te maken, zodat hij de spullen die Patrick gewoon van zijn ouders kreeg ook kon hebben.

Donnie zat allang niet meer op school. Hij woonde nu tijdelijk bij een vriendin. Het was niet helemaal duidelijk of het zijn vriendin was en wie de vader was van haar baby. Donnie was het in elk geval niet. Toch bleef hij bij haar. Hij vond het wel handig dat zij een eigen huis had. Zo kon hij dingen uit het zicht van zijn moeder doen. Een eigen huis had hij niet, want hij had geen zin om zijn gegevens achter te laten in een computersysteem. Om aan een goedkope woning te komen zou hij zich moeten inschrijven als woningzoekende. Dat wilde hij eerst doen, maar toen hij zag dat je daarvoor je persoonlijke gegevens moet invullen wilde hij niet meer. Het liefst vulde hij zijn gegevens helemaal nergens in. Hij wilde anoniem zijn omdat hij veel te verbergen had. Regelmatig had hij het er met zijn neefje over dat hij het leven oneerlijk vond. Omdat Patrick van zijn neef hield gunde hij hem het beste. Dat kreeg hij niet van zijn ouders, dus zorgde hij er zelf voor. Van huis uit had Patrick juist altijd geleerd dat criminelen fout zijn omdat zij op een manier die ten koste gaat van andere mensen, hun doelen willen bereiken. Zijn vader had als advocaat een groot rechtsgevoel. Patrick kon lange tijd niet kiezen tussen zijn neef en zijn vader. Uiteindelijk gelukkig wel. Donnie leek nu heel ver van hem af te staan. Nu vond hij dat het zelfs gevaarlijk was om met hem om te gaan. Zeker nu hij met zijn verhaal over de gestolen rode Playstation en de andere spullen naar de politie was gegaan. Zijn telefoon had hij uitgezet, want hij wilde zijn neef niet spreken. Dat mocht ook niet van zijn vader. Toch twijfelde hij er soms aan of hij er goed aan had gedaan om zijn neef te verraden.