DAG NEDERLAND! CIAO ITALIA!

Dag Nederland! Ciao Italia!
Een eigen Bed & Breakfast in Italië

Heleen Sloots
ISBN 978 94 61850 997 (paperback)
1e druk mei 2014

Vormgeving: Eric Jan van Dorp
Redactie: Anneke Koorn

Uitgeverij Grenzenloos
Postbus 42
3956 ZR LEERSUM
info@grenzenloos.nl
www.grenzenloos.nl

Kijk voor meer emigratieboeken op www.emigratieboek.nl

Copyright©2014 Uitgeverij Grenzenloos (deze uitgave)
Copyright©2014 Heleen Sloots

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Heleen  Sloots

Dag Nederland!
Ciao Italia!

EEN EIGEN BED & BREAKFAST IN ITALIË

UITGEVERIJ GRENZENLOOS

WIE ZIJN HELEEN & ED?

Ed van der Neut (toen 48) en Heleen Sloots (toen 49) hebben elkaar in 2003 leren kennen. Het was liefde op het eerste gezicht en al snel trouwden ze. Heleen, die in Breda opgroeide maar in Aruba geboren is, woonde inmiddels al dertien jaar in Zeeland samen met haar zoon. Ed verliet zijn huis in Spijkenisse en samen kochten ze een huis in Lamswaarde, een lieflijk dorpje in Zeeuws-Vlaanderen.

Ed was filiaalhouder bij een groot woningstoffeerbedrijf en Heleen  heeft  vele  banen  gehad,  van  barkeepster  en  bad- meester tot directiesecretaresse. De laatste tien jaar was ze activiteitenbegeleidster in een woon-zorgcomplex, maar door bezuinigingen dreigde ze haar baan te gaan verliezen. Om dit voor te zijn besloot ze een fulltime hbo-studie te gaan volgen en zich om te scholen tot ergotherapeut.

Na haar studie heeft Heleen nog drie jaar als ergotherapeut gewerkt voordat ze samen met Ed naar Italië vetrok.

HOE HET ALLEMAAL BEGON

Het is 2004. Zoals elke avond komen we thuis na een voldane werkdag en strijken neer op de bank. Het is weekend. Vanavond is er weer een aflevering van 'Terug naar Toscane' op tv, waarin een Brits echtpaar wordt gevolgd in hun zoektocht naar een kooklocatie in Toscane. Hij, Giancarlo, is van oorsprong een Italiaan en is getrouwd met de Britse Cathy. Het koppel woont in London. Giancarlo is kok van beroep en heeft een restaurant in Engeland. Hoewel de zaken goed gaan blijft Toscane, waar Giancarlo geboren is, kriebelen. Ze besluiten dan ook om een nieuwe weg in te slaan. Samen reizen ze naar Toscane en gaan op zoek naar een locatie waar ze enkele maanden per jaar kooklessen kunnen gaan geven.

In deze serie wordt de kijker meegenomen op reis door Toscane. De meest mooie plekjes worden getoond en je maakt kennis met het Italiaanse leven en de mensen. Giancarlo kent als geen ander de weg in deze omgeving en neemt de kijker mee in zijn wereld. En bij het zien van al deze beelden word je op slag verliefd op dit mooie stukje Italië.

Tja, Italië. Ik ben er welgeteld vier keer geweest. Twee daarvan waren een wintersport vakantie in Selva, de Dolomieten, wat echt supervakanties waren. Een derde vakantie was aan de Lago di Maggiore waar ik zelfs mijn eerste grote liefde heb ontmoet.

Geen Italiaan (helaas), maar een Zwitser. Mijn laatste ervaring was een vakantie aan de Lago di Nazione met een stel vrienden. Daarvan herinner ik me alleen nog de vieze, volle stranden en ons uitstapje naar het prachtige Venetië waar we zo dom waren om op het San Marco plein met zijn allen een terrasje te pakken en een biertje te bestellen. Kassa!

Ed is ook ooit in Venetië geweest, maar verder ook niet. We zijn  beiden  dus  nooit  verder gekomen  dan  het  noorden  van Italië. En om de een of andere reden stond Italië ook nooit op ons verlanglijstje qua reisbestemming. Het was niet ons land. Maar dat geldt overigens voor alle Europese landen. We zochten het altijd ver van huis. Met name Ed. Die maakt het liefst verre reizen en prefereert zon en warmte boven pasta, pizza en wijn. Gekker nog, Ed houdt niet echt van pizza en tomaten vindt hij al helemaal om te gruwelen, zeker in combinatie met mozzarella. Maar, de serie volgend, kregen we een heel ander Italië te zien dan zoals wij het land kenden. Onze belangstelling was gewekt. “Laten we dit jaar naar Toscane op vakantie gaan,” zegt Ed ineens na weer een aflevering te hebben gezien. “Ik wil al die plaatsjes met die fleurige markten en pleintjes ook wel eens bezoeken. Het ziet er zo fantastisch uit!”

Ja, dat leek mij ook wel een leuk idee. De beelden op tv waren veelbelovend. En nog dat voorjaar liepen we rond in de smalle steegjes van Montepulciano en vergaapten we ons aan mooie vergezichten, het schitterende landschap, de middeleeuwse stadjes,  de  winkeltjes  met  de  meest  heerlijke  lekkernijen, de balkonnetjes en trappetjes vol met geurige bloemen, de fotogenieke plekjes en de marktkramen met de meest kleurrijke groenten. We hebben bijna alle plekjes die in de uitzending te zien waren bezocht, en het was in werkelijkheid nog mooier en leuker dan op tv. Dat was onze eerste kennismaking met een ander Italië en met Toscane. De week vakantie was dan ook veel te snel voorbij en we wilden zeker een keer terugkomen.

Onze volgende vakantie werd dus weer Toscane. We reisden heel Toscane door en bezochten elk stadje dat we tegenkwamen. Maar al snel hadden we ons hart verloren aan een bijzonder plaatsje: Pienza. We hadden daar een prachtige agriturismo gevonden waar het heerlijk toeven was. We voelden ons echt als een god in Italië. Elke morgen dronken we een cappuccino op ons favoriete terrasje bij de ingangspoort van Pienza en genoten van het toneelspel van de Italianen, dat dagelijks werd opgevoerd in het tegenovergelegen park.

Dit stadje straalde een enorme rust en tevredenheid uit. Hier hebben we ons hart verloren. Pienza ging niet meer uit onze gedachten.  En  tegen  zonsondergang  streken  we  neer  op  het mini terrasje aan de rand van de stad waar je kon genieten van een fenomenaal uitzicht over de Val d’Orca en genoten we van de balletvoorstelling van de zwaluwen tijdens een prachtige zonsondergang.

Een droom werd geboren.

Ed opperde op een avond dat hij best in Italië zou willen wonen en daar een B&B zou willen openen. Dat zou hij echt geweldig vinden. En hij klonk daarin vrij serieus en stellig. Ik was net dat jaar aan mijn hbo-opleiding begonnen en was in eerste instantie minder happig en enthousiast. Na lang wikken en wegen had ik de knoop doorgehakt en was ik aan deze studie begonnen omdat de toekomst van mijn baan als activiteitenbegeleidster er niet erg rooskleurig uitzag. Daarbij wilde ik wel carrière maken. Het was een pittige opleiding die ik naast mijn werk en fulltime moeder- schap erbij deed. Maar ik begreep Ed ook wel. Hij zat nu al ruim 20 jaar in de verkoop en het werd er met de jaren niet leuker op. Er werd steeds meer verlangd en geëist. Daarbij ging het in die branche niet echt voor de wind en werd er ook van de verkopers steeds meer gevraagd. De omzetten moesten blijven stijgen, en dat terwijl er steeds minder publiek in de winkels kwam. Nee, het was geen baan die Ed tot zijn 65ste zou willen blijven doen. Maar ja. Wat moet je dan? Wat kun je nog gaan doen als je tegen de 50 loopt en je hele leven niks anders hebt gedaan dan verkoop? Promotie maken binnen zijn huidige werk, zat er niet in. Ergens anders solliciteren was ook niet zinvol. Hij zou dan waarschijnlijk weer  in  dezelfde  branche  terechtkomen,  want  alleen  daarin heeft hij ervaring. Maar dat was nou net wat hij niet meer wilde. Omscholen was ook geen optie. Studeren is nooit Ed zijn passie geweest. Tja, wat dan? Je bent te oud en onervaren voor ander soort werk. Iets voor jezelf gaan beginnen is dan geen verkeerde keus.

En zo droomde we dan maanden verder. We droomden van een mooi groot pand in de Val d’Orca met een eigen oprijlaan van cipressen en een olijfgaard. We hadden al helemaal een beeld van onze toekomstige B&B.

En zo gebeurde het dat we niet meer alleen droomden van een B&B in Italië, maar dat we serieus aan de slag gingen om onze droom ook werkelijkheid te kunnen laten worden. Het vinden van  een  geschikt  pand  werd  vervolgens  ons  doel.  Vakantie na vakantie werd besteed om met makelaars panden te gaan bekijken. We reden van hot naar her. Binnen een straal van 30 minuten rijden van Pienza wilde we ons droomhuis gaan vinden. Elke schoolvakantie werd daaraan besteed. Dat was in 2005.

Al heel snel kwamen we erachter dat wij nou net op het duurste stukje van Italië verliefd waren geworden. De makelaar liet ons diverse panden zien, van palazzo’s tot ruïnes. Hij moet gedacht hebben dat wij stinkend rijke Nederlanders waren want de prijzen van dergelijke panden logen er niet om. Zelfs voor een echte ruïne wisten ze de hoofdprijs te vragen. Een ruïne van vier ton was dan zelfs een koopje. Geschatte verbouwingswerkzaamheden kwamen dan vaak op een miljoen. Maar dan had je ook een magnifiek plekje! Helaas reikte onze portemonnee niet verder dan vier ton. Maar daarvan moest de bank dan wel driekwart financieren. En met dat bedrag moesten we dan ook alles doen. Niet alleen de aanschaf van het huis moest daarvan betaald worden, maar er moest ook geld overblijven om alles in te richten. Dat laatste was al beraamd op een halve ton. Daarnaast moet je ook een reservepot hebben om de eerste jaren op te kunnen vangen mochten de inkomsten tegenvallen. Al gauw was onze droom om een pandje te bezitten in Toscane een illusie geworden. Dat ging het niet worden.

Het jaar daarop besloten we een rondreis te gaan maken door Italië. Italië moet toch meer mooie plekjes hebben dan alleen Toscane? En het is ook niet alleen Toscane waar je verliefd op wordt, het is alles eromheen. De Italianen zelf die altijd even vriendelijk en hartelijk zijn, het leven hier, het klimaat, de natuur, de schoonheid van het land, alles. Dat bepaalde het totale gevoel van verliefd zijn.

We begonnen onze reis in Liguria, de bloemenriviera van Italië. Met het milde Middellandse-Zeeklimaat een streek bij uitstek om ook in de wintermaanden heerlijk te kunnen genieten. En dan de bergen in het achterland zodat er voor de liefhebber ook nog geskied kan worden. Het klonk ons als muziek in de oren. Het is een streek waar een lang seizoen mogelijk is. Een ding stond vast. We wilden niet in de bergen wonen. Van totaal vlak naar hoge bergtoppen was teveel van het goede. We wilden de horizon kunnen zien en niet tegen groene of besneeuwde bergen aankijken. Alleen al het idee maakte me claustrofobisch. De bergen werden in onze zoektocht dus vermeden. Ook de noordelijke en oostelijke provincies sloegen we over omdat deze al zeer toeristisch zijn, en naar ons idee al verzadigd zijn met hotels en B&B’s . Daarbij willen we een plekje waar nog geen massatoerisme is, liefst in een onontdekt stuk van Italië. Ook het klimaat en de temperatuur spelen een belangrijke factor. We wilden zon. Als we Nederland dan toch gaan verlaten, dan ook naar een oord waar meer zonuren zijn.

Liguria was heel mooi en Cinque Terre was werkelijk prachtig.

Het gebied heeft veel te bieden maar om de een of andere reden heeft het onze harten niet kunnen stelen. Waarom niet, kan ik niet uitleggen, het is een gevoel.

We reisden door en kwamen aan in Emilia Romana. Ook hier ging ons hart niet sneller kloppen.

Le Marche was het volgende reisdoel. Het was een grote kans- hebber. In de volksmond wordt Le Marche het kleine Toscane genoemd dus dat klonk al veelbelovend. Ook hier zijn we van noord naar zuid en van oost naar west gereden. Hoewel het landschap op vele plekken op dat van Toscane lijkt, liepen we ook hier niet echt warm en hadden we het gevoel iets te missen. We hebben wel enkele panden met een makelaar bekeken maar bij geen van alle kregen we een blij gevoel.

Dat was wel even een enorme tegenvaller. Als Le Marche het niet gaat worden, wat dan wel? We begonnen al een beetje de moed te verliezen. Onze volgende stop was Molise en Puglia. Al heel snel kwamen we erachter dat we daar heel snel doorheen konden. Het was opmerkelijk dat, hoe zuidelijker we kwamen, hoe armoediger het er uitzag. Het huisvuil staarde je aan alle kanten aan. De vluchtheuvels waren verzamelbakken voor troep en afval. Van koelkasten tot kapotte tuinstoelen. Het leek of alles zo uit de auto werd gedumpt. Maar ook de stranden hadden af en toe meer weg van een vuilstortplaats dan een oord om heerlijk te zonnebaden. Nee. Dit was het allemaal zeer zeker niet. Vanuit Bari besloten we niet zuidelijk af te reizen maar een oversteek te gaan maken naar Campania. Dwars door Puglia ging de reis naar Salerno onderweg de bijzondere trulli (bouwwerken typerend voor deze streek) bewonderend.

Aankomend in Salerno word je bevangen door de enorme grootsheid en drukte van deze stad. Wat een contrast met de binnenlanden waar we net vandaan kwamen. We werden gek van de drukte, de mensenmassa’s en vooral het getoeter. Deze stad is veel te druk voor een stel uit de kluit getrokken import Zeeuwen. Dus vervolgen we onze weg naar het noordelijker deel van Cam- pania en belanden zo op een zeer smalle kustweg met idyllische stadjes en strandjes. Wauw! Dit is schitterend! De zee lonkt naar ons en daagt ons uit een duik te nemen. We parkeren de auto en laten ons verleiden. Dit is echt het paradijs op aarde! Overal lig- gen hotelletjes op de rotsen geplakt, de een nog mooier dan het ander, en liggen mensen op privé rotsjes te genieten van de zon en de zee. Ja. Hier zou ik wel oud kunnen worden. Maar waar zijn we ergens? Ik kijk snel op de kaart en ontdek dat we aan de Amalfi kust zijn. Wow, dit moeten we onthouden!

We besluiten hier een paar nachtjes te blijven. Het leek me helemaal geweldig om ook in zo’n aan de rotsen vastgenageld hotelletje te slapen en dan ‘s middags op mijn eigen privérotsje te liggen zonnebaden. Tja, dat was heel erg leuk geweest. Helaas vond mijn portemonnee het een minder geslaagd plan. Hebben wij weer! Heb je eindelijk weer iets gevonden waar je helemaal warm voor loopt, is het weer onbetaalbaar. Een plekje voor de jetset en niet voor Jan Modaal… Uiteindelijk werd het idyllisch gelegen hotel een hard grondmatje op een camping. Toegegeven, de camping was geweldig mooi gelegen en zeker geen straf om daar te mogen verblijven, maar voor niet-kampeerders zoals wij, is elke nacht op een camping er een te veel. De volgende morgen gaan we raamshoppen. Nee, geen kleding maar makelaars. En wat we al vreesden werd bewaarheid. De prijzen van huizen waren hier booming. Misschien zelfs hoger dan die in Toscane. Dus ook dit plekje moesten we maar heel gauw vergeten. Het was niet voor ons weggelegd.

Maar nu we toch in Campania waren konden we Pompeii niet overslaan. Ed was daar nog nooit geweest. Ik een keer, als een soort van bliksembezoek. Door een enorme misrekening, was het een soort van bliksembezoek geworden, want ik dacht dat je Pompeii wel had gezien in drie uur tijd. Nu konden we een hele dag uittrekken om alles te bekijken.

En die tijd hadden we zeker nodig. Pompeii heeft een enorme indruk bij ons achtergelaten.

Van Campania vervolgden we onze reis door Lazio en Ambruzzo en eindigden uiteindelijk in het groene hart van Italië, Umbria. En Umbrië heeft ons zeer zeker verrast. Deze provincie heeft vele pluspunten. Het ligt centraal in Italië en wordt omringd door de mooiste vier provincies van Italië. In het noorden Toscane, in het oosten Le Marche, het westen Lazio, en het zuiden Ambruzzo. Indien we hier ergens zouden kunnen neerstrijken zouden we binnen twee à drie uur rijden in al onze favoriete steden, dorpjes of plekjes kunnen zijn, die we tijdens onze rondreis hadden ontdekt. En toch liet Toscane ons niet los.

Het is ondertussen eind 2007. Ik zit al in het tweede jaar van mijn opleiding en mijn vakanties zijn me inmiddels heilig geworden. Het valt niet mee om een werkende-studerende huisvrouw  te  zijn.  Mijn  dagen  slijt  ik  met  studeren  en  elke vrije minuut gaat daaraan op. Af en toe vraag ik mezelf af waar ik aan begonnen ben. Als ik dan toch naar Italië ga emigreren is deze studie verloren moeite. Waarom blijf ik dan toch nog doorploeteren? Ik denk dat iets in mij zegt dat Italië een mooie droom is. Van wat we er tot nu toe van gezien hebben, zal het niet iets gaan worden wat wij kunnen verwezenlijken. Het ontbreekt ons domweg aan voldoende kapitaal. En hoewel we een leuk bedrag op onze spaarrekening hebben, moeten we realistisch blijven. Het is niet alleen een pand kopen maar er komt zoveel meer bij kijken. En wat als het niet loopt? Je moet ook geld achter de hand hebben om tegenslagen op te kunnen opvangen. Je kunt dan ook niet zomaar weer terug naar Nederland als het even tegenzit. Ik begin hoe langer hoe sceptischer te worden terwijl Ed nog volhardend in de droom gelooft. Ondertussen heeft hij ook een studie gemaakt hoe je een B&B moet beginnen in Italië en al het leesvoer wat over dit onderwerp te koop is, staat inmiddels gelezen in onze boekenkast. Omdat ik geen tijd heb om daar ook maar een letter uit te lezen, vertelt Ed mij in een samenvatting de gehele strekking van het boek. Er komt heel wat bij kijken en het is zeker geen onverstandige zet om je goed in te lezen wat je allemaal te wachten staat als je in Italië iets wilt kopen. Ieder land heeft zo zijn eigen wet- en regelgeving.

Met al deze wetenschap en vergaarde kennis en goed voorbereid op wat ons te wachten staat en waar de valkuilen kunnen zitten en de haken en ogen, maken we afspraken met makelaars en reizen we op en neer naar Italië. We blijven stug in Toscane zoeken maar hebben Siena verruild voor het iets goedkopere Grosseto en zoeken panden in het binnenland, en niet aan de kust.

Dan is het september. We krijgen een mailtje van de makelaar. Hij zegt het ideale pand voor ons gevonden te hebben. Het is een vrijstaand huis aan de voet van de Monte Amiata met 11 ha grond waarvan 1 ha olijfbomen, een grote waterbron, acht verhuurbare kamers en woonruimte voor ons. Het pand staat al zeven jaar leeg en is vijf jaar in de verkoop. Niemand lijkt belangstelling te hebben, en er komen amper nog mensen op af.

Het pand ligt hoog aan de voet van de berg en kijkt uit op de Val d'Orcia, onze favoriete plek, met Pienza op de gewilde 30 minuten rijden. Daarbij wordt er op Monte Amiata in de winter geskied en zouden we dus ook in de wintermaanden inkomsten uit de kamers kunnen hebben. Dit pand beschikt over acht slaapkamers en dus meer dan genoeg voor onze doeleinden. In de herfstvakantie reizen we af naar Abbadia di San Salvatore waar we de makelaar ontmoeten om naar het huis te gaan kijken. Een strada bianca-wit grindpad- leidt ons direct van de provinciale weg , de SR2, naar het pand. De weg kronkelt naar boven met her en der een paar forse gaten en kuilen in het wegdek. Bij een schapen boerin stoppen we. We moeten onze auto hier achterlaten. Dan komen ineens twee maremma pups ons kwispelend tegemoet gelopen.

Twee schattige witte knuffelbolletjes met pikzwarte kraaloogjes vleien tegen ons aan en laten zich kroelen. Plots waren we vergeten dat we hier waren om ons droomhuis te gaan bekijken. Maar kennismaken met je onderburen is natuurlijk ook belangrijk. Al heel snel hadden we besloten dat we ook een maremma op ons erf wilden. Of er dan ook schapen bij zullen komen, daar moeten we het nog over hebben.

Na het knuffelmoment gaat de rit verder in de jeep van de makelaar want het pad naar het huis toe is dusdanig slecht dat daar met een gewone auto niet overheen gereden kan worden. Minpuntje.

Het pand ligt werkelijk idyllisch. Met 360 graden uitzicht, echt meer dan geweldig. Het pand zelf is in wat mindere staat. Er is behoorlijk in geklust maar niets is af. De mensen van wie het pand is, hebben ruzie gekregen en door deze onderlinge strijd staat het pand nu dus al ruim zeven jaar leeg. Alle bouwmaterialen zijn aanwezig wachtend op een vast plekje in het huis. Bij binnenkomst is meteen merkbaar dat er iets aan het pand niet in orde is. De stuclagen liggen op veel plekken op de grond en niet alleen beneden maar ook boven. De makelaar heeft hier geen verklaring voor en wuift het af. Maar ons inziens is dit een duidelijk staaltje van vochtproblemen. De vraag is alleen waar deze vandaan komen. Uit de muur of uit de grond? We bekijken het pand en het omliggend terrein zorgvuldig.

Nadat  we  enkele  dagen  alle  indrukken op  ons  hebben  laten inwerken, plannen we een tweede bezoek. Het pand biedt zeker perspectief. Dit keer gaan we het met een nog kritischer blik bekijken. Op de weg naar boven bemerken we dat de makelaar een beetje geïrriteerd is als hij een collega makelaar vanuit het pand naar beneden ziet rijden. “Ook gegadigden?” vraag ik. De makelaar zegt van niet. Het pand staat namelijk bij meerdere makelaars te koop. Dat is heel normaal in Italië. Maar ook de prijs kan dan enorm verschillen. Dit huis kostte bij een andere makelaar 50.000 euro meer! Een andere weet is, dat als je met meerdere makelaars naar een pand gaat kijken en je zou het pand kopen, dat je dan ook beide makelaars moet betalen. In ons geval gingen er ook twee makelaars met ons mee. Maar we hadden van tevoren duidelijk afgesproken dat we slechts een gingen betalen. We bekijken het huis voor een tweede keer en betrappen ons er al op dat we elke kamer al een functie aan het geven zijn en dat we al staan te discussiëren welk bed in welke kamer moet komen. We besluiten om serieus met dit pand verder te gaan en geven de makelaar opdracht om een bouwtechnische keuring te laten uitvoeren. Tijdens de keuring moet duidelijk worden waar de vochtproblemen vandaan komen. Er zal ook een offerte gemaakt worden van de herstel- en verbouwingswerkzaamheden. Daarin moet ook de reparatie van de toegangsweg opgenomen worden. Dat alleen al is een aardig kostenplaatje. Omdat het hier een privé-weg betreft waar geen andere bewoners gebruik van maken, komen de kosten allemaal voor jouw rekening en kun je ook niet de gemeente laten opdraaien voor de reparatie.

Terug in Nederland wachten we met spanning de keuring en de offertes af. Twee weken laten krijgen we het verlossende antwoord. Het pand heeft toch wel de nodige gebreken. Het vochtprobleem is erger dan we dachten. Het komt uit de vloer en uit de muren. Aan de zuidzijde blijken de buitenmuren met een verkeerd voegmiddel te zijn gevoegd zodat de regen naar binnen slaat. Dat betekent dat heel het voegwerk eruit moet en opnieuw gevoegd moet gaan worden. Dan moet de vloer op de begane grond en het betonnen terras buiten, er helemaal uit, en op de juiste manier gestort worden. Dan hebben we nog het probleem van de 'strada bianca' die het nodige geld moet gaan kosten om hem weer begaanbaar te maken. De offerte van de totale verbouwing wordt op 125.000 euro geschat. Ons bod zal daarom ook 125.000 lager zijn op de vraagprijs, als we tot een bod overgaan. Terwijl wij rekensommen aan het maken zijn om te zien of het een haalbare kaart is en wat we mogelijk kunnen gaan neerleggen als bod, krijgen we plots een mailtje van de makelaar. Hij vraagt ons of we een bod uit willen brengen, want er zijn ineens andere gegadigden voor dit pand.

“Ja, ja,” denken we beide, “dat is natuurlijk weer zo’n verkoop- truc.” We vertellen de makelaar dat we er nog niet uit zijn, en dat we nog volop aan het puzzelen zijn. We vragen de makelaar om ons op de hoogte te houden als de andere gegadigden een bod neerleggen zodat wij eventueel over kunnen bieden.

Nog geen dag later krijgen we per mail een bod. De andere gegadigden hebben slecht 50.000 onder de vraagprijs geboden.

Hier kunnen wij zeker niet overheen! En daarmee spat in een keer de droom uiteen. Het huis werd verkocht aan de andere kandidaten.

De zoektocht begint weer van voor af aan. Maar niks lijkt meer te kunnen tippen aan wat we toen hadden willen kopen. Tot overmaat van ramp breekt dan ook de financiële crisis uit. In 2007 konden we nog een hypotheek krijgen van vier ton waarbij we dan zelf een ton moesten inleggen. Nu was het tij gekeerd. Nu diende je een derde eigen geld in te leggen. Dat betekende voor ons dat we in een totaal andere prijsklasse moesten gaan zoeken. Maar om een rendabele B&B te kunnen beginnen heb je toch op zijn minst vier kamers nodig, dus automatisch kom je dan bij grotere huizen terecht, die dus ook meer kosten. En ondanks de crisis gingen de prijzen van de huizen niet omlaag. Toscane werd niet meer haalbaar en we besloten daarom om onze zoektocht voort te zetten in Umbrië. We richtten ons op het gebied rond het Lago di Trasimeno, net tegen de grens van Toscane en natuurlijk Pienza binnen handbereik.

Er gaat weer een jaar voorbij met jagen op huizen en weer is het een jaar van alleen maar teleurstellingen. De panden die we kunnen betalen zijn het allemaal niet. Als het pand mooi gelegen is moet er voor kapitalen aan verspijkerd en verbouwd worden en als het pand bewoonbaar is dan is er wel weer iets anders wat roet in het eten gooit. We beginnen zo langzamerhand steeds meer te geloven dat we het bij dromen moeten laten.

ONZE DROOM GAAT BEGINNEN

2009

Er is weer een jaar voorbij waarbij elke vakantie aan huizen kijken in Italië is besteed.

Ik ben inmiddels afgestudeerd en werk sinds een jaar als ergotherapeut. Ik heb het enorm naar mijn zin en heb geen spijt gehad van mijn keuze.

Dan is het november. Ed zit achter zijn computer en ziet op een forum een oproep verschijnen van een echtpaar die iemand zoekt voor hun chambre d’hôtes in Toscane. Ze zoeken iemand (een echtpaar of iemand alleen) die het ontbijt wil komen verzorgen voor het komende seizoen. Het is tegen kost en inwoning. Ed leest de advertentie aan me voor. “Wat denk je ervan? Zal ik reageren?” vraagt Ed aan mij.

“Ja joh. Moet je doen. Dit is de kans van je leven! Hoe vaak krijg je een dergelijk aanbod?” antwoord ik terug.

Gekscherend heb ik ja gezegd. Waarom ook niet? Waarschijnlijk gaan er honderden mensen op deze advertentie reageren en hoeveel kans heb je dan, dat ze jou dan uitkiezen?

Daarbij kan Ed dan aan den lijve ondervinden hoe het is om een B&B te runnen en proeven hoe het is om een tijdje in Italië te wonen en te werken. Bevalt dat wel? Daarnaast kan hij ook veel van hen leren. Zij hebben al met dit bijltje gehakt. In zijn vrije tijd kan Ed dan op zoek gaan naar panden, want één ding staat vast: een geschikte accommodatie zoeken en vinden vanuit Nederland is onmogelijk.

De panden die aangeboden worden zijn panden die verder niemand anders wil. De panden die wel interessant zijn zien we niet, omdat die al door andere zijn gekocht. Dit advies hadden we ook al van veel andere B&B eigenaren gekregen. Als je echt serieus van plan bent om naar Italië te emigreren moet je naar Italië gaan en in Italië gaan zoeken. Je moet dicht bij het vuur zitten. De  meeste  mensen  die  we  hadden  gesproken  hadden dan ook binnen zes maanden een pand gevonden. Ook zou Ed daar Italiaans kunnen leren want de taal is voor Ed een groot probleem. Hij is niet met een talenknobbel geboren. Ik overigens ook niet. Maar ik heb het geluk dat ik leren geen straf vind en daardoor gaat het mij wat beter af.

Maar, om heel eerlijk te zijn, geloof ik eigenlijk niet meer in ons Italië avontuur. Voor mij staat allang vast dat het geen haalbare kaart is en dat we ons vreselijk in de nesten werken als we iets gaan kopen en zouden vertrekken. Maar Ed ziet het anders. Die gelooft er nog heilig in, en is ervan overtuigd dat het gaat lukken. We zullen het zien.

Ed schrijft een lange, enthousiaste brief. Hij ziet het helemaal zitten. Hij geeft aan dat hij heel graag wil komen maar dat hij dan wel alleen komt omdat er iemand voor brood op de plank moet zorgen. We kunnen het ons niet veroorloven om beiden onbetaald verlof te nemen. Ed legt ook uit waarom hij naar Italië wil komen.

Dezelfde avond gaat de mail richting Italië. Spannend! Nu is het afwachten of we überhaupt een reactie gaan krijgen.

Een paar dagen gaan voorbij. En ja hoor. Ed krijgt een mailtje terug.

De chambre d’hôtes-houders bedanken Ed voor zijn enthousiaste brief. Hij is afgewezen! De reden is echter bijzonder vreemd. Aangezien de chambre d’hôtes-houders hadden aangegeven dat het een koppel of iemand alleen mocht zijn, gaven ze nu aan dat ze het liefst een koppel wilden of iemand zonder partner. Ze gaven aan dat Ed zich waarschijnlijk snel zal gaan vervelen als hij daar in zijn eentje is, en dat de werkzaamheden een sleur zouden kunnen gaan worden. Daarbij zou hij mij wellicht zo erg gaan missen dat ze het idee hadden dat Ed dan vroegtijdig weer zou vertrekken.

We waren geschokt toen we dit lazen. “Nou ja, zeg!” roepen we bijna in koor. “Alsof zij weten hoe jij je daar gaat voelen!?”

”Alsof ik me niet in me eentje kan vermaken! Ik ben jaren alleen geweest en vermaak me prima !” zegt Ed.

“Tja, ik kan ook prima een paar maanden zonder jou, en daarbij vlieg ik regelmatig op en neer om je te kunnen zien,” zeg ik er- achteraan.

Wat een domper was dit.

“Maar, we laten het hier toch niet bij zitten? Dit is belachelijk?” zeg ik. “Je moet op zijn minst een reactie terug sturen dat je het er absoluut niet mee eens bent, en vertellen waarom. Ze maken

een grote fout. Je bent toch al afgewezen, dus wat kan het je nog schelen? Je moet het ze wel laten weten.”

Ed is het met me eens en schrijft een brief terug. Zijn kansen zijn verkeken en Ed schrijft zijn frustratie van zich af. Ontzettend jammer dat het zo is gelopen. Dit was natuurlijk een uitgelezen kans geweest en die komt geen tweede keer. De mail wordt weer verzonden.

Nog geen dag later krijgen we ineens toch een mailtje terug. Maar tot onze grote verbazing is deze positief. We worden gevraagd om telefonisch contact met hen op te nemen! Dezelfde avond zitten we dan met de chambre d’hotes-houders op Skype. Hij legt ons uit dat zijn eerste reactie een soort test was, en dat we een juiste reactie hebben teruggestuurd. Hiermee liet Ed zien dat hij echt wil komen. Het klikt aan de telefoon. Dan worden we uitgenodigd om kennis te komen maken. We moeten allebei komen. Omdat de chambre d’hotes-houders meer reacties hebben gehad, zullen ze daarna kijken wie het gaat worden. Als de klik er ook is als ze ons zien, dan maakt Ed wel veel kans.

We boeken een retourtje Pisa en op 18 december bellen we aan bij een enorme poort met daarachter een oprijlaan van cipressen met op de achtergrond een majestueuze toren van een palazzo. Wauw. Onze monden vallen open. Wat een machtig pand en wat een geweldig uitzicht. Langzaam draait de poort open. De heer des huizes komt ons tegemoet gelopen. Het is Dinand. Hij heet ons welkom en laat ons binnen in zijn woonhuis dat tegen het palazzo gelegen is. Hij begint vol enthousiasme te vertellen over zijn paleis en hoeveel werk ze al niet verzet hebben om het allemaal zo te krijgen. We blijken in de paardenstallen te staan. Dinand vertelt honderd uit en we raken niet verder dan de deurmat. Na drie kwartier leidt hij ons dan verder. We komen in een ruimte waar straks de nieuwe keuken wordt geplaatst. Ed zijn werkruimte. Het enige wat we nu zien, zijn kale muren en een enorme bundel kabels en leidingen die uit de muur komen. Dit is de elektrische bedrading van het palazzo en Dinand vertelt dat het om 10 km bedrading gaat! Belachelijk natuurlijk. Hoe kan dit? Elke lamp moet zijn eigen draadje naar de meterkast hebben. Een eigenaardigheidje in Italië, maar zo moet het volgens de wet- en regelgeving. Dan leidt Dinand ons naar een donker halletje terwijl ik ondertussen denk dat ik heel blij ben dat ik hier geen elektricien ben. Ga er maar aan staan!

We komen bij een grote trap die naar een soort kelder lijkt te gaan. Na 23 treden staan we beneden. Dinand doet het licht aan en dan staan we in een gigantische ruimte met enorme wijnvaten, troep en nog eens troep. Tussen oude groene wijnflessen met rieten manden prijkt echter ook een mooie Porsche. We zijn in Dinands schatkamer. Dinand is een enorme wijnliefhebber en een kenner. Wijn is zijn passie.

Na weer een half uur naar hem geluisterd te hebben wilden we eigenlijk wel weten waarom hij ons dit allemaal vertelt. Het was zoveel info in een keer, en als wij het niet gaan worden, ook wel een beetje teveel van het goede. Daarbij had ik ook wel erge dorst en moest ik bij aankomst al plassen. Tja, vrouwen hè.

Verbaasd keek Dinand ons aan. “Maar voor mij staat de keuze allang vast. Jullie zijn de tofste mensen die ik ken en ik laat jullie niet helemaal naar hier komen om daarna te gaan zeggen dat jullie het niet gaan worden. Nee Ed, jij bent het gewoon en we willen je graag hier hebben!” zegt Dinand. Het was nu aan ons of we ja wilden zeggen of niet.

Wow, dat was wel even een shock! Ik kon het even niet bevatten. Ed gaat hier de komende acht maanden wonen en werken, want zijn antwoord is een volmondig ja. Wat een sprookje. Toch had ik niet met hem willen ruilen en was ik blij dat ik in Nederland kon blijven. Ed was helemaal door het dolle heen en kon niet wachten om te beginnen.

We lopen terug naar boven en Dinand verontschuldigt zich dat zijn vrouw Angela er niet is. Die is naar de kapper. Rond een uur kwam Angela thuis. We maken nu ook met haar kennis. Ze bereidt snel een pasta gerechtje, en moet er dan weer vandoor om de kinderen van school te halen. Daarvoor moet ze dagelijks drie kwartier heen en drie kwartier terugrijden. Wij kletsen ondertussen verder en daarna laat Dinand de kamers zien en zo ook onze kamer. Het palazzo heeft overal schitterende fresco’s en we kijken onze ogen uit. We krijgen een kamer in de toren! Het is er berekoud.

Dinand legt uit dat ze de verwarming in de kamers niet aan doen omdat het enorm lang duurt voordat de kamers verwarmd zijn.

Alle warmte gaat momenteel ook door de ramen naar buiten. De ramen moeten nog aangepakt worden en voorzien worden van dubbel glas. Daarbij komt dat het stoken enorm veel geld kost. De verwarming wordt aangezet om acht uur 's ochtends en net voordat we gaan slapen. En het gaat helaas nog kouder worden. Ondertussen is het zelfs gaan sneeuwen! Dat gebeurt niet heel vaak. Angela weet die middag nog maar net thuis te komen want de wegen waren al behoorlijk glad en her en der al onbegaanbaar geworden.

De avond en nacht verstrijken en we krijgen een hoop informatie. De volgende morgen worden we wakker en als ik de luiken van mijn torenkamer open, zie ik een met sneeuw bedekt landschap. “Jeetje Ed, kijk nou joh! Ik wist niet dat het hier ook zo kon sneeuwen,” zeg ik terwijl ik me vergaap aan de witte pracht. We kleden ons snel aan en gaan naar beneden waar het behaaglijk warm is.

Het uitstapje dat voor vandaag gepland is, kan wegens de sneeuw niet doorgaan. Dit is onze eerste kennismaking met Italië in de sneeuw. Dan leren we ook dat het hier niet allemaal zo goed geregeld is als bij ons. Als het hier sneeuwt dan ligt het hele sociale gebeuren plat. Er wordt gestrooid, maar dan voornamelijk op de belangrijkste wegen. De weg die naar het palazzo leidt, krijgt geen pekel te zien. Dinand doet nog een verwoede poging om het terrein af te komen met zijn auto, maar op zijn eigen oprit glibbert hij al weg. Toch rijdt hij de poort uit, maar na de eerste bocht

maakt hij alweer rechtsomkeer. Het is niet te doen. De weg is te glad. Daarbij hebben ze nog meer sneeuw voorspeld vandaag dus wordt het verplicht thuisblijven. We slijten de dag met wandelen, kletsen, eten en veel wijn drinken. De volgende dag moeten we alweer naar huis en het ging erom spannen of we hier wel weg zouden komen! Veel vluchten waren gecanceld maar onze vlucht ging uiteindelijk door, al was het met anderhalf uur vertraging. In Nederland aangekomen was de situatie al niet veel beter. Ook hier lag een pak sneeuw en met een slakkengangetje zijn we thuis weten te komen.

29 december 2009

Ed heeft vandaag een gesprek met zijn werkgever en komt thuis met goed nieuws. Ed heeft toestemming gekregen om voor acht maanden onbetaald verlof op te nemen zodat hij aan zijn droom kan werken. Op 22 februari vertrekt Ed naar Toscane en als alles goed gaat komt hij dan eind oktober weer thuis.

De tijd vliegt en er moet nog een hoop gedaan en geregeld worden.  We realiseren ons ineens dat onze droom nu echt heel dichtbij komt. Als we een pand vinden zal dit wellicht ons laatste jaartje in Nederland zijn. We hebben wel afgesproken dat als we geen pand vinden, we ook gaan stoppen met zoeken. Dan is Italië voorgoed van de baan. Het is dus nu of nooit. Het aftellen is begonnen.

23 januari 2010

Ed zijn laatste werkdag zit erop. Op de valreep hebben we beslo- ten dat we de badkamer gaan verbouwen want vertrekken naar Italië betekent dat we ook ons huis zullen moeten gaan verkopen. De badkamer was al jaren een doorn in het oog, en het werd hoog tijd om deze eens grondig aan te pakken en te moderniseren. Dat zal de verkoop ook ten goede komen. Maar zo simpel als ik het nu beschrijf zo verliep het alles behalve. De ene tegenslag na de andere kregen we te verduren en menig bouwmarkt hebben we vervloekt. Zo bleef de afvoer van het toilet maar lekken, waren de muren schots en scheef, bleef de radiator lekken en een buitenkraan die we aan wilde leggen, werd een drama.

Het ging er zelfs om spannen of de badkamer nog wel op tijd klaar zou zijn! En aangezien we maar een badkamer hebben in ons huis, werd het een race tegen de klok. Echt genoten van onze laatste daagjes samen hebben we niet. Ed werd er niet gezelliger op. De verbouwing gaf een hoop stress en chagrijn. Maar gelukkig. Op 14 februari was de badkamer dan eindelijk klaar en konden we nog zeven dagen gaan genieten.

Op 22 februari zijn we samen met de auto en daarachter de trike, naar Italië afgereisd. Ik ga met het vliegtuig terug. Ed heeft voor mij een tweedehands auto gekocht, zodat ik ook vervoer heb.

Na een lange rit van 16 uur met veel regen onderweg kwamen we in een zonnig Italië aan. Het was 14 graden. We werden hartelijk ontvangen en Angela wilde gelijk voor ons gaan koken.

Maar  veel  zin  in  eten  hadden  we  niet  meer  na  deze  lange vermoeiende reis, en het enige wat we nog wilde was lekker gaan slapen. We waren behoorlijk moe.

We kregen de familiekamer toegewezen omdat onze kamer door Angela en Dinand bezet werd. Hun slaapkamer werd verbouwd en zou een dezer dagen klaar zijn. De volgende ochtend kregen we een heerlijk ontbijt en daarna zijn we wat gaan helpen in huis. Er is nog heel veel werk te verzetten voor de eerste gasten kunnen komen op 12 maart. De dag erop was ik geveld door migraine, waarschijnlijk door het nuttigen van te veel wijn.

‘s Middags probeerde ik toch mijn bed uit te komen en zijn we naar San Gimignano gereden, waar het in vergelijking met de zomer, erg rustig was. De rit was geen succes en bij thuiskomst ben ik weer gelijk mijn bed ingedoken.

De andere dag was ik weer opgeknapt. Dinand had voor ons een route uitgestippeld om oude stadjes te gaan bekijken.

Natuurlijk konden we het niet laten om ook nog even naar Pienza te rijden.

Het mini-barretje, waar je het mooiste uitzicht hebt over het Toscaanse  landschap,  was  helaas  gesloten.  Dan  maar  naar ons stam-cafeetje tegenover het park. Daar hebben we in het voorjaarszonnetje heerlijk zitten genieten van onze cappuccino. Toen we van Pienza terug naar huis reden, stonden we oog in oog met vijf everzwijnen die midden op de weg stonden.

De volgende morgen was het tijd om afscheid te gaan nemen. Een moeilijk afscheid want nu pas komt het gevoel naar boven dat het echt gaat beginnen.