IJSBLAUW

Deel 1

HET INSTITUUT

IJSBLAUW trilogie

Deel 1 - Het Instituut

Lineke Breukel

Het Instituut is het eerste deel in de trilogie IJsblauw

ISBN 9789461851796

Ook verkrijgbaar als eBook

1e druk december 2016

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Omslagontwerp: Steve Breukel

Uitgeverij Village 

een imprint van VanDorp Uitgevers

Postbus 42

3956 ZR Leersum

www.vandorp.net 

info@vandorp.net

Copyright © 2016 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers

Copyright © 2016 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

LINEKE BREUKEL

IJSBLAUW
HET INSTITUUT

UITGEVERIJ VILLAGE

VOORWOORD

Alles wat we weten over onszelf komt voort uit wat wij verzameld hebben in ons leven. Onze eigen ideeën over ons karakter en onze vaardigheden. De kennis die wij vergaren, meningen van anderen, wat we zien in de spiegel en wat we vervolgens zien veranderen in de loop der tijd. Maar ten eerste zijn we wat we voelen van binnen. Je zou dus kunnen zeggen dat emoties de drijfveer zijn achter onze identiteit.

Het antwoord op de vraag “wie ben ik?” is daarom nooit simpel. Maar stel dat je die vraag helemaal niet kunt beantwoorden. Dat je op een kwaad moment ontdekt dat al die kennis over jezelf er gewoon niet is. Wat gebeurt er dan met je?

Wanneer Eva-Lin ‘Ice’ Wagner ontdekt dat ze haar geheugen kwijt is en zichzelf terugvindt midden in een wereld waarin zij de inzet blijkt te zijn van een levensgevaarlijke strijd naar macht, is zij genoodzaakt om zichzelf te herontdekken.

Met innige dank aan Gerard, Marja en Jack voor hun toegewijde hulp bij het tot stand komen van dit boek en voor hun gouden geduld met mij en mijn eigenwijze manier van werken en denken. Mijn dank ook aan mijn zoon Steve voor al zijn inspirerende ideeën. Ik houd van jullie!

Lineke Breukel

1

Blauwe hemel met kleine wolken. Ze gaan niet snel, het waait dus niet hard. Eentje lijkt op Mickey Mouse met ongelijke oren… De wereld is er ineens en natuurlijk is die nooit weggeweest. Ze kan zich alleen niet herinneren dat zijzelf afwezig was. Er komt niets als ze in haar geheugen haar laatst gezette stappen probeert terug te vinden.

“Waarom lig ik op mijn rug?”

Met een schok beseft ze dat haar stem onbekend klinkt.

Een volgende realisatie is dat ze niet weet hoe haar stem dan gewoonlijk hoort te klinken. Om zich heen glurend maakt ze zachtjes een keelgeluid.

“Uuuuuuuuuh…”

Wat… die stem ken ik niet! Hoe kan dat?

Met een schok komt ze overeind en vindt zichzelf terug op een kort gemaaid gazon. Ze heeft op een jas gelegen, maar ook die kent ze niet.

Wiens jas is dat?

Haar handen zijn slank met lange vingers en het lijkt net of ze van iemand anders zijn. Een vreemd gevoel van loskoppeling overvalt haar. Alsof ze met haar bewustzijn in het lichaam van een ander is binnengedrongen en van binnenuit kijkt naar die onbekende handen. Na een paar seconden verschuift dat gevoel naar een knagende onrust en ze draait haar vreemde handen voor haar gezicht rond.

Geen horloge of ringen die ze wellicht zou herkennen… Ter controle wil ze aan zichzelf vertellen hoe ze heet en wat ze hier doet, maar ze kan op geen van beide vragen antwoord geven. Ze mist eenvoudigweg de informatie en die wetenschap is zo confronterend dat haar onrust omslaat in paniek. Haar ademhaling versnelt zich en ze voelt haar hart in haar keel slaan. “Wie ben ik? Waarom weet ik verdorie mijn eigen naam niet eens?”

Ze spreekt Nederlands, dat ontdekte ze net. En ze weet dus ook wie Mickey Mouse is, concludeert ze, en hoe Nederlands klinkt, maar waar is de rest van haar geheugen? Ze heeft geen hoofdpijn of iets anders dat dit gat in haar bewustzijn kan verklaren. Geschokt kijkt ze om zich heen. Kennelijk bevindt ze zich in een park, maar ook de plek kent ze niet. Dan pakt ze de jas en voelt in de zakken. Paniekerig, met hortende ademhaling.

“Geen papieren, oh wacht… Hier zit iets.”

In een binnenzak vindt ze een klein papiertje. Het is verschillende keren opgevouwen en vormt eigenlijk meer een klontje.

Hopelijk een klontje met informatie.

Met bevende vingers vouwt ze het papiertje open waardoor het begint te scheuren.

Dat is oud, of een keertje meegewassen…

Het opengevouwen velletje is niet veel groter dan een ansichtkaart en er is met de hand op geschreven. De zwarte inkt is wat verbleekt, maar toch leest ze duidelijk een naam en een telefoonnummer.

‘Sandra McKinley’

06-445 566 09

“Wie is dat? Ben ik dat?” “Sandra, Sandra McKinley…”

De naam geeft geen klik, geen vonkje van herkenning. “Waarom zou ik ook met mijn eigen naam en telefoonnummer rondlopen?”

Het zal een naam zijn van iemand die ze kent, hopelijk iemand die haar kent en ineens springt ze overeind. Haar broekzakken zijn leeg, geen sleutels of telefoon. Niet eens een zakdoek.

Wat nu?

Direct om haar heen is het rustig, maar een paar meter verderop zit iemand tegen een dikke boom geleund. Het is een jonge man en hij leest zo te zien een boek.

Zonder aarzeling loopt ze op hem af en gaat voor hem staan. “Hallo, eh… sorry dat ik je moet storen, maar ik zit met een probleem…”

De jongen kijkt verstoord op uit zijn boek. Over zijn bril heen kijkt hij haar vragend aan.

“Eh, ik moet dringend iemand bellen, maar het lijkt erop dat ik beroofd ben. Ik ben mijn telefoon, mijn sleutels en mijn portemonnee kwijt. Zou ik je mobieltje mogen gebruiken?”

Even blijft de man stil en ze ziet hem aarzelen. De blik in haar ogen doet hem echter kennelijk zwichten en hij pakt zijn telefoon uit zijn zak.

“Hier dan, maar maak het wel kort alsjeblieft, want ik ben een arme student met weinig beltegoed.”

“Dank je wel, ik zal het kort houden. Dat beloof ik je.”

Ze draait zich van hem weg en voert het nummer in dat op het papiertje staat. Het is een Samsung mobieltje, dat merk kent ze.

Waarom dan mijn eigen naam niet?

Gespannen brengt ze de telefoon naar haar oor. Het mobieltje gaat over en de lange serie pieptonen vertelt haar dat Sandra niet bij haar telefoon in de buurt is. Dan volgt er een mededeling. Een vreemde stem vertelt haar vervolgens dat ze een boodschap kan achterlaten omdat Sandra nu niet kan opnemen. Heel even aarzelt ze. Het is niet de stem die ze bij zichzelf heeft gehoord, haar eigen vreemde stem. Zij is dus niet Sandra, maar het moet een bekende van haar zijn. Waarom zou ze anders die gegevens bij zich hebben, er natuurlijk van uitgaande dat die jas van haarzelf is.

“Hallo Sandra, ik ben het.. eh, wie ik dan ook ben. Ik heb je telefoonnummer gevonden op een papiertje in mijn jas. Kun je mij helpen? Ik ben geloof ik mijn geheugen kwijtgeraakt. Ik zal proberen om je op een later tijdstip terug te bellen, alvast bedankt.”

Als ze de telefoon aan de jongen teruggeeft, kijkt deze haar verbaasd aan.

“Weet je niet meer wie je bent?”

Een briesje doet haar haren naar voren waaien, ze ontdekt dat ze heel donker bruin zijn, bijna zwart zelfs. Lang ook en sluik. Ze draagt haar haar in een staart.

“Ja, dat lijkt er gek genoeg op. Ik werd daar verderop wakker en ik weet niet hoe ik heet en waar ik woon. Zelfs mijn eigen stem klinkt mij vreemd in mijn oren.”

De jongeman legt zijn boek naast zich neer en komt overeind. Het rood van de kaft schreeuwt haar zintuigen tegemoet. De titel van het boek is ‘Influence’ en het is geschreven door ene Robert Cialdini. Ze kent het niet. De stem van de jonge man trekt haar blik omhoog, naar zijn gezicht. Zijn lippen zijn dun, bleek van kleur ook.

“Dat is niet best. Ik kan mij niet herinneren dat ik je heb zien aankomen of dat er anderen bij je waren. Zo te zien heb je geen bult op je hoofd of zo. Heb je nergens pijn?”

Met haar handen begint ze haar hoofd af te tasten en daarna haar nek.

“Hé, mijn nek doet pijn. Precies hier.”

De student buigt zich iets naar voren en kijkt aandachtig naar de plek die ze aanwijst. Hij ruikt heel licht naar deodorant, of naar eau de toilette. In ieder geval niet onaangenaam.

“Geen bult of zo, oh maar wacht eens. Ik zie een prikje. Je bent er gestoken, lijkt het wel.”

“Gestoken of geprikt?”

“Wat bedoel je, wat is het verschil?”

Ze heeft de vraag nog niet gesteld of zijn gezichtsuitdrukking verandert.

“Je bedoelt geprikt als ‘met een injectienaald’?” “Ja. Oh God, ik ben toch geen junkie hoop ik?”

Met een wenkbrauw omhoog bekijkt de man haar gezicht en vervolgens de rest van haar lichaam.

“Nee, dat denk ik niet. Je ziet er veel te gezond uit voor een junkie.”

“Hoe zie ik er dan uit? Ik weet niet eens hoe ik eruit zie!” Opnieuw slaat de paniek toe. Een hete steek adrenaline schiet door haar aderen heen en zet haar hoofd in brand. “Rustig maar, kom even zitten.”

Met zijn handen pakt hij haar bij haar beide bovenarmen. Direct voelt ze de instinctieve neiging om zich los te rukken, maar toch laat ze zich gedwee door haar knieën zakken. Beiden zitten ze nu op het gras, de student opnieuw met zijn rug tegen de boom aanleunend.

“Voel nog eens goed in al je zakken, misschien vind je nog iets dat je kan helpen.”

Gehoorzaam zoekt ze met haar handen langs haar broek. Haar benen voelen hard aan, haar spieren gespannen. Ze heeft dunne kleding aan die strak om haar ledematen zit. Dan doet ze haar schoenen uit, het zijn korte kisten van een lichte stof of halfhoge bergschoenen, in ieder geval niet zwaar. Opvallend licht van gewicht eigenlijk. Ze kent het merk niet, maar ze zien er sportief uit.

Ook in haar schoenen zit niets.

“Ik heb niets verstopt voor mijzelf, helaas. Dit briefje is het enige dat ik heb kunnen vinden en ik weet niet eens wie Sandra is. Voor hetzelfde geld is het iemand die een hekel aan mij heeft.” De jongen kijkt haar even doordringend aan. Lichtbruine irissen met donkere ringen er omheen. Zijn bril heeft een donker montuur dat bij zijn donkere wenkbrauwen past. Hij heeft een moedervlek onder zijn linkeroog zitten… Zijn stem haalt haar dan opnieuw uit haar nauwgezette observatie.

“In ieder geval is het iemand waarvan je het nummer bij je hebt. Dus lijkt het mij een persoon die je kunt opbellen. Ook al zou ze je niet mogen, dan is dat geen reden om je niet te helpen in een noodsituatie.”

Met een glimlach steekt hij zijn hand uit.

“Gelukkig weet ik mijn naam nog wel, ik heet Tom. Eigenlijk Thomas, maar Tom is Hollandser.”

Ze schudt hem de hand en voelt dan gelijk het sociale gat waar ze in valt.

“Ik weet mijn naam dus niet, maar noem mij maar ‘de vriendin van Sandra’.”

Daar moet Tom even om lachen.

“Dat is wat lang. Weet je wat? In Amerika noemen ze mensen van wie ze de naam niet weten ‘John’ en ‘Jane’. Waarom noem ik je niet gewoon ‘Jane’ in de tijd dat je je eigen naam nog niet hebt teruggevonden?”

“’Jane’… ach waarom niet. ‘Jane Doe’ dus.”

Opnieuw is hij even stil, dan kijkt Tom op zijn telefoon.

“Het is inmiddels middag, waarom ga je niet mee? Dan zoeken we een tentje op en nemen we iets te eten. Ik ben niet rijk, maar ik weet hier wel een paar plekken waar we voor weinig geld een tosti met koffie kunnen krijgen. Zo kom je even tot rust en wellicht begint er dan iets bij je te dagen.”

“Waar zijn we eigenlijk? Ik bedoel, in welke stad?”

Zijn glimlach is lief. Eigenlijk is heel zijn gezicht lief en hij straalt vooral behulpzaamheid uit.

“Welkom in Amsterdam Jane. We zijn in het Vondelpark en vandaag is het vijftien juni tweeduizend zestien. In ieder geval weet je nu dus waar je bent en op welke dag van het jaar.”

Opnieuw kijkt hij haar verwachtingsvol aan. Ze heeft hem geen antwoord gegeven op zijn vraag. Even denkt ze terug aan zijn voorstel en overweegt snel of hij te vertrouwen is.

“Eh, oké dan, maar ik kan niets terugdoen voor je. Ik heb geen rooie cent.”

“Zoals ik al zei, ik weet wel een tentje of twee waar ik niet gelijk arm ben na twee tosti’s.”

Galant biedt Tom zijn arm aan terwijl hij opstaat. Zijn boek verdwijnt routinematig onder zijn andere arm. Het zou een studieboek kunnen zijn en de titel duidt op een studie richting Psychologie of iets anders dat met mensen te maken heeft.

“Je zei dat je student bent, wat studeer je dan?” “Informatiekunde, hier aan de UVA.”

“De wat?”

“De universiteit van Amsterdam.” “Eh ja, dat klinkt logisch.”

Informatiekunde, dat had ze niet verwacht, maar er gebeuren op dit moment zoveel onverwachte zaken dat het haar eigenlijk niet verbaast. Met een zucht laat ze het los en richt haar aandacht weer op haar situatie. Het is veel te warm voor de jas en Jane vraagt zich af waarom ze hem bij zich heeft. Iedereen om hen heen is zomers gekleed en ook Tom heeft alleen een T-shirt aan.

Als ze zich bukt om de jas op te pakken, voelt Jane ineens iets onder haar strakke topje bewegen. Ze was ervan uitgegaan dat ze in haar bovenkleding niets zou vinden. Nu ontdekt ze dat ze toch iets bij zich heeft. Ze draagt een lange ketting. Voor Tom was dit kennelijk zo gewoon dat het hem niet was opgevallen, maar Jane voelt het gewicht ervan nu duidelijk om haar nek. Er hangt iets zwaars aan.

Als ze het sieraad tevoorschijn haalt, kijkt Tom er geïnteresseerd naar.

“Wauw, dat is bijzonder!”

De ketting is lang en van zilver zo te zien en er hangt een amulet aan.

“Niet dat ik er verstand van heb, maar die hanger lijkt mij nogal oud.”

Jane is het met de student eens. De amulet ziet er oud uit. Het metaal lijkt op zilver maar is verweerd, zwart geworden in kleine hoekjes ervan. Duidelijk onderscheidt ze echter de symbolen die erop staan. In een driehoek is een cirkel getekend met daarin een symbool dat gevormd wordt door drie halve cirkels die in elkaar grijpen. Als ze de amulet omdraait dan ziet ze een klein gegraveerd monogram. Ze leest de gedeeltelijk in elkaar grijpende letters ‘B.I.B.I.’ hardop. Daaronder staan de letters ‘E-L’ en de getallen ‘01’ en ‘2016’ gegraveerd.

“Wat moet dat allemaal betekenen?”

Met grote ogen kijkt Tom naar de amulet. Met een ernstige uitdrukking op zijn gezicht pakt hij hem dan van Jane aan en draait hem een paar keer in zijn hand om.

“Dat symbool lijkt wel op die van de Illuminati of iets dergelijks! Oh nee, wacht. Die gebruiken wel die driehoek, maar dan met een oog erin.”

Jane weet niet wat ze ervan moet denken en met een zucht stopt ze de amulet weer onder haar shirt. Dan krijgt ze een ingeving.

“Misschien herken ik mijn gezicht als ik mezelf kan zien.”

Het is meer ‘wishful thinking’ dan wat anders, maar het is beter dan niets.

“Dan moeten we je naar een spiegel krijgen zodat je jezelf kunt bekijken. Bovendien heb ik een oude schoolkameraad die op de afdeling Archeologie van de universiteitsbibliotheek werkt. Hij weet wellicht wat meer over het symbool op die amulet van je. Tijd om te gaan dus!”

De wandeling naar de universiteitsbibliotheek aan de Singel is niet lang en de Leidsestraat waar ze doorheen lopen is gezellig. Jane ontdekt dat ze niet echt van winkelen houdt, maar dat het wel leuk is om al die etalages van al die verschillende winkeltjes te zien. De bonte verzameling van spulletjes en kleuren maken haar zelfs vrolijk. Stilletjes hoopt ze erop om iets te herkennen, maar ze voelt zich als een toerist in een vreemde stad.

Het historische gebouw van de bibliotheek heeft een moderne witte betonnen gevel en lijkt daardoor onaantrekkelijk. De binnenkant heeft echter een heel andere uitstraling en op de een of andere manier voelt Jane zich er prettig. De man die aan haar wordt voorgesteld heet Evert van Rossum. Een lange en magere jonge man met een vetkuif. Boven zijn strakke spijkerbroek draagt hij een witte bloes en een zwartleren gilet. De hele outfit met daaronder een paar glimmend gepoetste zwarte schoenen maken van Evert een echte rockabilly.

Een ‘Wannabee Elvis’ dus… verrek ik ken Elvis Presley dus ook!

“Evert gaat met ons mee lunchen en dan kan hij meteen je amulet bekijken. Wellicht weet hij wat meer te vertellen over het symbool dat erop staat. Hoewel hij zich voornamelijk met archeologie bezighoudt, weet Evert veel over de geschiedenis van symbolen. Het lijkt mij dat je deze amulet niet voor niets draagt.

Ik denk dat je namelijk geen vrouw bent die zomaar de eerste de beste ‘blingbling’ leuk vindt.”

Tom had dit gezegd terwijl hij haar van top tot teen bekeek en opnieuw krijgt Jane de behoefte om zichzelf in een spiegel te inspecteren. Ze heeft er geen idee van hoe ze eruit ziet en ze neemt zich voor om op hun lunchadres zo snel mogelijk een toilet op te zoeken.

Kort brengt Tom zijn vriend op de hoogte van zijn vreemde kennismaking met Jane. Everts blik is medelijdend en onderzoekend tegelijk en dat voelt niet prettig aan. Het valt Jane op dat ze veel op haar gevoelens afgaat. Ze slaat bewust acht op wat haar instinct haar aangeeft. Hoewel ze er geen idee van heeft wat daar de standaard van zou moeten zijn, lijkt het erop alsof ze daarin getraind is, er scherper op gefocust is dan de gemiddelde mens.

Terwijl Evert zijn laptop dichtslaat en onder zijn arm neemt, kijkt hij zijn bezoekers een moment aan. Daarna gebaart hij met een glimlach naar de uitgang van zijn kantoor.

“Laten we naar ‘Alzheimer’ gaan, dat is wellicht een toepasselijke plek om een hapje te eten.”

De enigszins sarcastische glimlach op zijn gezicht is Jane niet ontgaan, maar ze slaat er verder geen acht op. Inmiddels heeft ze twee helpers verzameld die kennelijk staan te springen om haar van dienst te zijn. Daar begrijpt ze niet veel van, maar studenten en beheerders van bibliotheekafdelingen in Amsterdam hebben waarschijnlijk niet veel anders te doen. Voor de tweede keer laat ze zich gewillig meevoeren door de straten van het oude centrum.

De wandeling is opnieuw kort en wat Jane aan zichzelf opvalt, is dat ze de behoefte heeft om naar iedereen te kijken. Ze schept er genoegen in om alle omstanders in het gezicht aan te kijken en dat vermoeit haar. Wanneer ze bewust probeert om dat te laten, voelt dat aan alsof ze zichzelf in gevaar brengt.

Waarom wil ik zo waakzaam zijn?

Uiteindelijk laat ze het analyseren los. Het zal wel te maken hebben met de spanning van de situatie, is haar conclusie.

De gevel van eetcafé Alzheimer is zachtjes aan het wegzakken in de onstabiele bodem van het oude Amsterdamse centrum. Daarin is het geveltje niet uniek, want dit gedeelte van de stad lijkt nog het meest op de schots en scheef staande tanden in een slecht verzorgd gebit. Het smalle zijstraatje van de Singel wordt door niet veel mensen gebruikt en het is er ongewoon rustig. Een aanzienlijke stapel fietsen tegen de gevel van eetcafé Alzheimer geeft echter aan dat zij niet de enigen zijn die komen lunchen en het doet Jane aarzelen. Het idee dat ze een kleine ruimte moet delen met veel mensen staat haar tegen, maar de hand die haar in haar rug zachtjes naar de deur duwt is genoeg om haar te laten zwichten.

Tom en Evert voeren Jane naar de achterkant van het smalle cafeetje en ze moeten daarbij om vele bezette tafeltjes heen laveren. Een vriendelijke knik van degene die achter de bar staat geeft Jane aan dat de beide mannen hier niet voor het eerst komen. Via een versmalling in de ruimte lopen ze een tweede gedeelte in. Hier is het een stuk donkerder en waarschijnlijk daardoor ook wat rustiger. De meeste mensen geven er kennelijk de voorkeur aan om naar buiten te kunnen kijken. En dat begrijpt Jane niet, want het uitzicht bestaat uit een stenen muur die ongeveer vier meter uit de gevel de andere kant van de straat afbakent. De grillige graffitikunst op de muur schreeuwt echter om aandacht.

Direct nadat ze aan een tafeltje hebben plaatsgenomen, staat dezelfde man die Jane heeft zien knikken achter haar.

“Wat zal het vandaag zijn heren en dame?”

Tom en Evert bestellen ‘het gewoonlijke’ en zonder te weten wat dat inhoudt, bestelt Jane hetzelfde. Ze weet toch niet waar ze wel en niet van houdt en aangezien ze getrakteerd wordt, wil Jane niet te veel afwijken van wat haar beide begeleiders eten. Op het moment dat een ober drie koppen koffie brengt, staat ze op.

“Ik ga even een toilet opzoeken.”

De ogen die haar aankijken zijn zo intens ijsblauw dat ze er bijna eng van wordt. De ogen van een vreemde in het gezicht van een vreemde, maar Jane snapt nu waarom Tom haar zo spontaan wilde helpen. Haar gelaatstrekken zijn symmetrisch, met hoge jukbeenderen en iets hoekige kaken. Haar oogharen zijn lang en zwart en haar wenkbrauwen zijn donker en perfect gevormd, maken haar blik krachtig. Haar neus is smal en recht en haar mond is vol waarbij haar mondhoeken een ondeugend bochtje omhoog maken. In haar kin ziet ze een klein kuiltje en als ze glimlacht heeft, ze die ook in haar beide wangen. Haar gebit is perfect gevormd en wit.

Geen vulling te zien!

Jane ontdekt dat ze een iets getinte huidskleur heeft, maar qua uiterlijk is ze beslist Europees. Haar haren zijn donkerbruin met een koperkleurig zweem erover en zoals ze al eerder heeft gezien lang en sluik. Langs haar kaken hangen aan beide kanten dunne slierten die niet in de staart passen.

“Ben ik dat? Ik ben bloedmooi!”

De spiegel op het damestoilet is klein en waarschijnlijk ooit door een flinke kerel opgehangen, maar als ze op haar tenen gaat staan ontdekt Jane dat haar schouders breed zijn en haar armen gespierd. Ze heeft een ongewoon krachtige, atletische bouw. Meer gespierd dan gemiddeld in ieder geval.

“Wauw! Ben ik dat echt?”

Ze draagt een zwarte tanktop die strak om haar borsten zit, wat Jane aangeeft dat ze ondanks haar goed getrainde lichaam geen kleine boezem heeft. Nieuwsgierig tilt ze dan haar topje omhoog en kijkt naar haar buik.

“Krijg nou wat!”

Tot haar verbazing ontdekt ze dat ze een heus six-pack heeft. Jane voelde al eerder dat haar beenspieren niet gering zijn, maar wanneer ze in een toilethokje haar broek laat zakken, heeft ze het niet meer.

“Ik ben een vrouwelijke terminator! Niet te geloven!”

Niet alleen haar gezicht, maar haar hele gestalte straalt kracht uit en ineens lijkt het alsof Jane dubbel zoveel energie heeft. Alsof de aanblik van haar lichaam haar emotionele batterij heeft opgeladen.

Voordat ze haar tanktop uittrekt, luistert Jane eerst of ze alleen is. Daarna stapt ze het toilethok uit en draait in de spiegel kijkend haar lichaam rond. Eerst ontdekt ze helemaal niets. Haar huid is meer dan perfect, maar als ze wat dichterbij komt, ontdekt Jane toch een onregelmatigheid. In de aanzet van haar nek, precies in het midden ervan, zit een verdikte plek. Het is zo klein dat het eerst op een flinke moedervlek lijkt, maar dan ziet ze het. Het moet een brandplek zijn. Wel een vreemd symmetrische, maar als ze er met haar vingers overheen strijkt, voelt Jane duidelijk de dikke, iets harde rand ervan. Ze heeft zich er dus gebrand. De wond is niet gevoelig, dus het is niet kort geleden gebeurd.

“Hm, rare plek om dat te doen. Heb ik kennelijk tegen iets heets geleund of zo.”

Op het moment dat de deurklink van het toilet beweegt, springt Jane haar hokje opnieuw in. Zo snel ze kan kleedt ze zich aan om daarna opnieuw naar de spiegel te gaan. Ze kan niet genoeg krijgen van haar eigen gezicht.

Ben ik dat echt? Ben ik echt zo mooi?

Er wordt een toilet doorgetrokken en snel wast ze haar handen.

Niet te geloven. Wie ben ik toch en waarom ben ik zo goed getraind?

De vrouw die het toilethokje uitstapt, glimlacht even vriendelijk naar haar en verdwijnt daarna door de deur naar het eetcafé.

Dan kijkt Jane naar de zijkant van haar nek. Precies ter hoogte van haar slagader zit een klein rood prikje met een blauwe plek erom heen. Het is een kleine bloeduitstorting die duidelijk bewijst dat ze met een naald is geprikt. Zou dat de oorzaak van haar geheugenverlies zijn? Dat zou betekenen dat iemand haar dit heeft aangedaan, dat ze niet het slachtoffer is van een ongeluk. Jane weet zeker dat ze geen klap op haar hoofd of in haar nek heeft gehad.

Dat zou ik toch nog steeds moeten voelen.

De enige aanknopingspunten die ze heeft zijn dat briefje met die naam en dat telefoonnummer en natuurlijk haar amulet. Dan kan Jane zich eindelijk losmaken van haar spiegelbeeld. Het wordt tijd om terug te keren naar haar beide begeleiders, Tom en zijn sarcastische kameraad Evert. Hopelijk kan de laatste haar helpen met de symbolen op de amulet, hoewel dat net zo goed een souvenir kan zijn of iets dat ze graag draagt. Dat denkende, beseft Jane dat ze helemaal niet van sieraden houdt.

In ieder geval de ‘nieuwe’ ik niet, maar wat weet ik nou van mezelf ? Totaal niets.

Als ze aanschuift wordt Jane door twee paar ogen verwachtingsvol aangekeken.

“Eh, ja… het was nogal een verrassing moet ik zeggen.” Tom glimlacht warm naar haar.

“Dat kun je wel zeggen. Een vrouw als jij loop je niet dagelijks tegen het lijf.”

Net op het moment dat die aandacht onaangenaam begint aan te voelen, wordt er voor haar op tafel een bord neergezet. Twee tosti’s die bedekt worden met een spiegelei doen Jane’s maag plotseling knorren.

“Dit is Alzheimers specialiteit, een ‘tosti-ei’, laat het je smaken Jane.”

“Dank je Tom, ik vind het geweldig dat je mij zo wilt helpen. Ik verga van de honger! Hopelijk kan ik je op een later moment een keer terug trakteren. Als ik tenminste ontdek of ik een cent bezit.”

Het drietal begint zwijgend te eten. Jane is dus niet de enige met honger. De eenvoudige tosti’s smaken haar heerlijk en het spiegelei schuift ze daarna ook zonder problemen naar binnen.

Daar houd ik in ieder geval van. Da’s prettig om te weten!

Als ze van haar laatste slok koffie geniet, ziet Jane dat Evert zijn laptop openklapt.

“Laat mij die amulet van je maar eens zien.”

Terwijl ze haar ketting afdoet en aan Evert geeft, valt haar op dat ze door verschillende omstanders wordt bekeken. Opnieuw beseft Jane dat ze zich niet prettig voelt in deze kleine ruimte met al die mensen om zich heen. Nu begrijpt ze echter hoe dat komt. Haar extreem atletische gestalte is nogal uit de toon vallend. Zo onopvallend mogelijk pakt ze haar jas van de stoelleuning en slaat die over haar blote schouders heen, op die manier haar spieren bedekkend.

“Ik ontdekte verder dat ik iets raars op mijn huid heb…” Zowel Tom als Evert kijken haar aan, afwachtend.

“Het lijkt erop dat ik laag in mijn nek een brandplek heb, maar wel een rare.”

Als ze haar rug naar Tom toedraait en haar staart opzij trekt, blijft het een tijdje stil. Op het moment dat Jane zich vragend om wil draaien, wordt ze door hem tegengehouden. Zowel Tom als Evert inspecteren het wondje van dichtbij, voelt ze aan hun ademhaling op haar schouders.

“Maar dat is datzelfde monogram als achter op haar amulet:

‘B.I.B.I.’. Wat idioot.”

Het was Evert die dit zei en nu draait Jane zich om. De beide vrienden hebben een vreemde uitdrukking in hun ogen en dat maakt haar ineens ongerust.

“Wat bedoel je? Is het geen brandwond?”

“Nou nee, of eigenlijk wel. Het ziet ernaar uit dat je een brandmerkje in je nek hebt staan.”

Als ze er met haar vingers langs glijdt, voelt Jane zich koud worden. Gebrandmerkt? Dat idee is meer dan absurd.

“Verdorie, het wordt steeds gekker! Ik heb dus eenzelfde monogram in mijn nek als op de amulet. Hoe is het mogelijk dat ik gebrandmerkt ben… net als een paard. Precies dezelfde letters?” Tom knikt slechts terwijl Evert inmiddels in gedachten verzonken is. Met een ernstige uitdrukking op zijn gezicht bekijkt hij beurtelings het symbool en het monogram op haar amulet.

Is dat een goed of een slecht teken?

“In ieder geval moet dat monogram belangrijk voor je zijn. Waarom zou je hem anders permanent in je nek hebben staan?”

Daar heeft Tom gelijk in, maar het is allemaal nogal absurd. Dan begint Evert te vertellen. Hij schijnt heel wat kennis over symbolen te hebben, want zijn laptop heeft hij nog niet aangeraakt. “Die driehoek met daarin dat andere symbool werd in de loop der eeuwen vaker als kenteken gebruikt door vele groepen en organisaties. Het staat symbool voor uiteenlopende zaken. De drie halve, in elkaar gedraaide cirkels, worden in verband gebracht met hekserij in de oude volksverhalen. Afbeeldingen ervan worden al eeuwenlang gevonden op logo’s en andere uitingen van groeperingen en orden. Nu nog steeds bestaan er genootschappen, sekten en syndicaten met die vormen in hun logo. Bovendien vind je ze op Amerikaanse bankbiljetten terug, samen met de symbolen van de Illuminati en daarnaast komen er op vele bankgebouwen dezelfde symbolen voor. Er gaan trouwens stemmen op voor een verband tussen de Illuminati en het internationale bankwezen, maar dat is nog nooit echt bewezen. Maar goed, nu dwaal ik af.”

Jane zucht even diep.

“Dat wordt dan een zoektocht naar de bekende speld in een hooiberg lijkt mij.”

Even kijkt Evert haar doordringend aan. Zijn kuif glimt vettig in het licht van de plastic kroonluchter die boven hun tafeltje hangt.

“Dat hoeft niet, want deze drie halve cirkels worden gecombineerd met een cirkel binnen een driehoek. Dat is heel specifiek, maar daar moet ik onderzoek naar doen. Het vernauwt de zoektocht, maar een snel antwoord over de betekenis of de herkomst ervan kan ik je niet geven.”

De man draait de amulet een paar keer om alsof hij daarmee zijn geheugen stimuleert, dan kijkt hij naar Jane.

“Mag ik het bij mij houden? Dan kan ik er direct mee aan de slag.” De schok die door haar lichaam heen gaat is buiten proporties en heel Jane’s systeem lijkt in opstand te komen.

“Ik merk dat ik er erg aan gehecht ben. Hopelijk ben je er voorzichtig mee.”

“Maar natuurlijk. Ik zal er persoonlijk zorg voor dragen dat je je amulet terugkrijgt.”

Dan richt Tom zich tot zijn vriend.

“En als jij dan toch direct in dat onderzoek duikt, waarom zoek je dan niet meteen naar informatie omtrent die Sandra en haar telefoonnummer. Wellicht staat ze ergens geregistreerd.”

Ondanks de bizarheid van de situatie voelt Jane zich niet wanhopig. De hulp die deze twee vrienden haar bieden heeft daar een belangrijk aandeel in.

2

Na de lunch namen Tom en Jane afscheid van Evert. Hij beloofde om naar Tom te bellen zodra hij iets had ontdekt. Daarna ging hij terug naar de bibliotheek, met zijn laptop onder zijn arm en Jane’s amulet om zijn eigen nek.

De helft van de fietsen is verdwenen als Jane achter Tom aan naar buiten loopt. Iedereen is op weg naar het tweede deel van de dag, naar alle normale routines en beslommeringen. Het gemis van eigen bezigheden maakt dat Jane’s bestaan leeg en nutteloos aanvoelt. Met een zucht trekt ze de jas steviger om haar schouders heen. Het is klam buiten, maar ze kan er niets aan doen dat ze zich koud voelt worden van binnen. Het harde besef dat ze door een injectie waarschijnlijk haar leven is kwijtgeraakt, begint nu echt in haar bewustzijn in te zinken en vertwijfeld vraagt Jane zich af of haar geheugenverlies wellicht permanent zou kunnen zijn. Wat zou dat voor haar inhouden, wat is ze dan precies kwijtgeraakt? Ze voelt zich als vermist, een vermiste persoon in haar eigen leven. Of eigenlijk een vermist leven in haar eigen persoon.

Waar is mijn leven gebleven, is het voorgoed weggevaagd? Besta ik niet meer?

“Wil je nogmaals bellen naar Sandra?”

Toms stem trekt haar weer in het nu en huiverend kijkt Jane hem aan. Dan verschuift haar blik naar de lucht boven hen. De hemel die ze tussen de dicht bij elkaar gebouwde gevels kan onderscheiden, is aan het betrekken en het lijkt alsof de lichten om hen heen uitgedaan worden, zo snel wordt het donker.

“Graag ja, als zij mij kent dan heb ik hopelijk een plek voor de komende nacht. Ik zou anders niet weten waar ik heen moet.” Terwijl ze de telefoon aanneemt en Sandra’s nummer nogmaals laat overgaan, valt het Jane op dat Tom haar aanstaart. Als ze er over nadenkt dan lijkt het erop dat ze de komende nacht sowieso een slaapplaats heeft. Tom kan zijn ogen namelijk niet van haar afhouden.

Is dat een goed of een slecht teken?

Jane moet even glimlachen om die terugkerende gedachte terwijl ze geduldig naar de piepjes luistert die haar aangeven dat de telefoon opnieuw niet wordt opgenomen. Met een zucht luistert ze daarna Sandra’s boodschap voor de tweede keer af. Net voor de piep schraapt ze haar keel een keertje. Deze keer heeft ze beter nagedacht over wat ze wil inspreken.

“Hallo Sandra, ik heb jouw naam en telefoonnummer in mijn jaszak gevonden. Er is iets gebeurd waardoor ik niet meer weet wie ik ben. Hopelijk herken je mijn stem en kun je mij helpen, want ik weet niet eens mijn eigen naam meer. Ik heb zelf geen telefoon, maar dit nummer is van iemand die mij helpt. Ik hoop dat je een berichtje voor mij wilt achterlaten. Help mij alsjeblieft, want ik weet niet wat ik moet doen en waar ik heen kan gaan voor hulp.”

Net nadat ze klaar is met praten begint de telefoon te piepen. De inspreektijd is op en nogmaals zuchtend geeft Jane de telefoon terug aan Tom.

“Ik hoop werkelijk dat ze iets van zich laat horen. In ieder geval kan je in de tussentijd gewoon bij mij schuilen, want er komt een flinke bui aan. Ik laat je niet in de regen achter op straat!”

Dankbaar kijkt Jane haar helper aan, maar dan komt er een gedachte bij haar op. Voor een moment lijkt het haar verstandig om naar de politie te stappen en zichzelf daar aan te melden. Wellicht hebben zij iets vernomen van een vermissing, maar dan bedenkt ze zich. Contact met de politie opnemen stuit haar vreemd genoeg tegen de borst. Iets in haar zegt haar om afstand te bewaren tot de dienders van de wet en die realisatie maakt haar onrustig.

“Daar ben ik je dankbaar voor Tom. Kunnen we dan in die tijd bij jou op internet kijken naar vermiste personen? Hoewel dat volgens mij nog te vroeg is in mijn ‘geval’.”

De eerste spetters beginnen te vallen wanneer Tom Jane bij de arm neemt.

“Natuurlijk kan dat. Ik woon in de oude binnenstad boven een internetcafé, ongeveer tien minuten lopen vanaf deze plaats. Je bent trouwens welkom bij mij zolang je nog niets hebt uitgevonden over jezelf en ik zeg dat niet omdat ik iets met je wil, maar omdat ik je wil helpen. Het maakt niet uit hoe lang dat gaat duren, je bent gewoon mijn gast.”

De blik in zijn ogen is welgemeend, oprecht en omdat er toch geen alternatief is, zwicht ze opnieuw voor zijn aanbod.

“Graag Tom, ik wil je niet tot last zijn, maar ik weet echt niet waar ik anders heen moet. Ik hoop dat ik op een later tijdstip iets terug kan doen voor je.”

Met de capuchon van haar jas over haar hoofd volgt Jane haar begeleider door de smalle straatjes naar het oude centrum van de stad. Iedereen om hen heen heeft haast gekregen om een droger heenkomen te zoeken. De regendruppels worden nu beduidend groter en Jane ruikt de geur van warme straattegels die het vocht opzuigen en vervolgens weer uitwasemen. Ze ontdekt ter plekke dat ze die geur heerlijk vindt.

Toms appartementje is niet veel meer dan een grote kamer met een open keuken, een compacte slaapkamer en een kleine toilet/ douchecombinatie net naast de voordeur in een minuscule hal. De ruimte is echter voor de standaard van de Amsterdamse binnenstad ruim te noemen en tijdens hun wandeling vertelde Tom dat het hem een lieve duit kost om hier te kunnen verblijven. Door parttime in het internetcafé te werken krijgt hij de maandelijkse huur echter steeds opnieuw bij elkaar gescharreld en heeft hij zelfs wat geld over om zo af en toe een mooie vrouw op een lunch te trakteren, besloot hij grijnzend.

Voor de derde keer probeert Jane het telefoonnummer dat ze in haar jaszak heeft gevonden en voor de derde keer hoort ze de stem van Sandra. Ze besluit dat twee ingesproken boodschappen genoeg moet zijn en met een bedenkelijk gezicht geeft ze Tom zijn mobieltje terug.

“Het lijkt erop dat ze geen tijd heeft om haar boodschappen af te luisteren…”

“Of ze wil niet opnemen en reageren.” Jane zucht een keer diep.

“Ja, dat kan ook nog.”

Tom wijst even naar de laptop die op een kleine eettafel staat. Een wirwar van snoeren loopt van de computer naar een compacte printer en een stopcontact in de muur en midden tussen die kleine chaos ontdekt Jane een jong Cypers katje. Het diertje heeft zijn kleine lichaampje om de warme transformator van het oplaadsnoer gedraaid en is diep in slaap.

“Ik eet altijd op de bank, dus ruim ik die rotzooi eigenlijk nooit op. Dat daar is Akbar, mijn jonge katertje. Hij vindt dat de lekkerste plek in huis, buiten mijn nek dan. Die zoekt hij op zodra ik op de bank ga zitten. Als je op het internet wilt dan is dat geen probleem. Ik deel de aansluiting met mijn huisbaas, de baas van het internetcafé hier beneden, zodat het mij verder niets kost. Leef je dus maar uit!”

Tom verdwijnt naar het keukengedeelte waar hij een ketel met water vult. Jane ziet de regen nu met geweld neerkomen op de betonnen vloer van het kleine balkonnetje achter de keuken.

Een bovenlicht boven de keukendeur staat op een kier, het kleine appartementje van frisse lucht voorziend. Een metalen raster dat aan de binnenkant tegen het ruitje is aangeschroefd ziet er niet echt romantisch uit, maar houdt Akbar binnen en dieven buiten.

Ze ontdekt dat ze het een en ander weet van Amsterdam, maar ze mist het gevoel van herkenning met de stad. Dan krijgt Jane een ingeving. Akbar opent verstoord even zijn ogen wanneer Jane achter de laptop plaatsneemt, maar dut dan onmiddellijk weer in. De nieuwe gast is voor hem geen aanleiding om kennis te komen maken.

Typisch een kat.

Die gedachte en die realisatie… zou dat betekenen dat ze zelf ook ervaring heeft met katten? In ieder geval heeft ze er geen hekel aan en voorzichtig aait ze Akbar over zijn kopje. Een hoog spinnend geluid geeft haar aan dat het katertje dat niet erg vindt.

Terwijl Tom thee zet, begint Jane haar zoektocht naar zichzelf. Als eerste typt ze ‘Amsterdam’ in het Google-venster. Haar vingers vinden de toetsen zonder dat ze ernaar hoeft te kijken.

Ik ben toch geen suffe secretaresse of zo?!

In ieder geval ontdekt Jane dat ze kan typen en dat ze weet hoe internet werkt.

Dat is dan weer handig.

Haar vingers typen ‘fitness’ en drukt op de tab ‘afbeeldingen’ binnen het zoekprogramma. Het beeldscherm vult zich voornamelijk met foto’s van fitnessruimtes vol met instrumenten die af en toe bezet worden door doorsnee mensen. Sportieve mensen met sportieve kleding aan. Zo zal ze zichzelf niet tegenkomen. Toch speurt Jane langs de foto’s op zoek naar iets herkenbaars, maar het heeft geen zin. Tegen de tijd dat Tom een dampende kop thee voor haar neerzet, geeft Jane het zuchtend op. “Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen, hoe kom ik aan zo’n lichaam? Zou ik lid zijn van een sportvereniging of zo? Maar er zijn zoveel verschillende sporten dat het geen zin heeft om op die manier te zoeken.”

Tom komt naast haar zitten en dat maakt Akbar wakker. Het katertje komt overeind, rekt zich even lui uit en drentelt dan naar de theemok om er nieuwsgierig aan te snuffelen. Als Akbar merkt dat de inhoud ervan heet is, draait hij zich om en loopt op het toetsenbord van de laptop af. Tussen de vingers van Jane stapt hij op de toetsen om vervolgens bovenop haar handen te gaan liggen. “Akbar, dat is nou toch de meest domme plek om voor jezelf uit te kiezen!”

Met een glimlach pakt Jane het jonge katertje voorzichtig op en brengt het naar haar gezicht. De warmte die het diertje uitstraalt is heerlijk en ze strijkt met haar lippen langs het zwart- witte vachtje. Twee zachte pootjes tikken tegen haar wangen en haar kin aan en dan zet Jane de kater weer op de tafel neer.

“Probeer te zoeken naar modellen met ijsblauwe ogen, of naar atletische vrouwen als model…”

Jane weet dat ze op die manier niet te vinden zal zijn. Ze kan zich niet voorstellen dat zij de bekendheid op zou zoeken, zich zo zou blootgeven op het internet. Het stuit haar zelfs tegen de borst om haar lichaam te tonen aan vreemden, terugdenkend aan haar gevoelens in het eetcafé. Die ongewenste aandacht was al te veel geweest.

“Dat gaat niet werken Tom, ik kan mij niet voorstellen dat ik een fotomodel ben of iets dat daarop lijkt. Dat zit niet in mijn karakter, tenminste zo voelt dat.”

Even kijkt Tom bedenkelijk.

“Hm, probeer dan ‘vermiste personen’ eens en dan bijvoorbeeld met de zoekterm ‘Amsterdam’ erbij.”

Een eerste roffel kondigt de kern van de bui aan terwijl het tweetal zich over de gezichten buigt die voor hen het scherm vullen. Jane ziet mensen van allerlei nationaliteiten en leeftijden, vaak onschuldig naar de camera lachend.

“Dat zijn er veel!”

Bij het mooie gezichtje van een jonge baby die in roze kleding gestoken lief naar de camera lacht, begint Jane het moeilijk te krijgen. Haar handen pakken automatisch haar theemok beet terwijl ze haar gezicht van het scherm afwendt. Een traan rolt over haar wang en de leegte die ze al eerder voelde, komt nu als een genadeloze golf van pijn haar lichaam binnenstromen.

Een warme arm om haar schouder heen laat Jane in eerste instantie verstarren, maar dan geeft ze toe aan de troost die Tom haar probeert te bieden. Stil laat ze zich tegen hem aantrekken. Weerlicht dat door de smalle vensters de kleine woonruimte binnendringt, geeft fel de scherpte van haar emoties aan. Dat kille gevoel van verloren zijn, van vermist zijn en vervreemd zijn van zichzelf… Jane voelt zich als een drenkeling die zich in de stormachtige golven van een anonieme zee wanhopig boven water probeert te houden. Dan zucht ze een keer diep en opent haar ogen. Tom heeft zijn beide armen om haar heen geslagen en Jane zit schuin tegen zijn lichaam aangeleund. Met haar rechterhand klikt ze de browser uit zonder nog te kijken naar al die ogen, naar al die mensen die waarschijnlijk het slachtoffer zijn geworden van een misdrijf of van een ernstige ziekte. Een beeldscherm vol ellende verdwijnt om plaats te maken voor een levensgrote foto van een nieuwsgierig kijkende Akbar. Nogmaals zucht ze een keer diep en gaat ze verzitten.

“Ik kan dit niet Tom, het doet teveel pijn om naar die gezichten te kijken. Laten we anders ook naar het symbool zoeken, net als Evert.”

Op dat moment klinkt er een belletje. Rechtsboven op het beeldscherm verschijnt in een pop-up venstertje het berichtje dat er een mail is binnengekomen vanuit de universiteitsbibliotheek. Als Tom het mailprogramma opent, zien ze direct dat Evert een bericht heeft gestuurd. De mail heeft geen onderwerp, maar de inhoud zegt genoeg.

‘… Hallo luitjes,

Even een eerste berichtje. Sandra is met haar telefoonnummer niet te vinden op internet. Helaas dus. Maar dit heb ik wel voor jullie. De amulet stamt ongeveer uit 1954. Ik heb heel wat info gevonden over de symbolen en het is heftig! Die info wijst naar een nogal onfrisse groep van invloedrijke mensen in Europa: ‘The Shadow Group’, een zusterorganisatie van ‘The Bohemian Club’ ofwel de ‘Order of Death’ uit Amerika. George Bush is er lid van, nou ja, in ieder geval van een ondergroep, die Scull and Bones heet. Er wordt ook gezegd dat Arnold Schwarzenegger er lid van is. Een club voor invloedrijke mensen dus. Let op: Het symbool van de Europese tak van die hele nare club is precies hetzelfde als op Jane’s amulet. De Amerikaanse tak gebruikt alleen de driehoek niet. De rest is identiek. Er worden trouwens ook veelvuldig andere symbolen gebruikt zoals schedels met gekruiste knoken eronder, vogels, ogen in driehoeken zoals die van de Illuminati en nog veel meer.

Hier in Europa zijn onderorganisaties te vinden die stuk voor stuk opereren op het gebied van de dood. Denk aan huurmoordenaars die zich laten ‘lenen’ voor assassin-praktijken, maar die informatie krijg ik niet bevestigd uit het beschikbare onderzoeksmateriaal hier in de bieb. Dat kunnen net zo goed aangedikte ‘urban legends’ zijn, want ik vind ze alleen op onofficiële sites. Wat ik daarnaast over dat monogram heb ontdekt is op zijn minst zeer interessant. Die info is echter te veel voor deze mail. Ik kom vanavond na mijn werk direct langs!’

Als bijlage heeft Evert de symbolen van de amulet teruggestuurd. Het zijn echter geen foto’s van Jane’s amulet. Deze afbeeldingen blijken van andere informatiebronnen te komen.

“Dat is geweldig Jane, vanavond weten we meer! Evert werkt tot vier uur bij de bieb. Ik denk dat ik pizza ga halen zodat we direct aan de slag kunnen met wat hij gevonden heeft.”

Terwijl Tom een antwoord typt, voelt Jane zich zowel opgelucht als bang, want wat Evert beschrijft over die organisaties is nogal wat. Dat er zo snel al informatie zou zijn is echt onverwacht! En dan is er die ontdekking over het monogram waar hij over schrijft. Wat zou dat kunnen zijn? Volgens Evert is dat op zijn minst erg interessant. Jane voelt zich onrustig worden. Nog twee uur en dan weet ze wat meer. Dan heeft ze hopelijk een richting waarheen ze kan met haar zoektocht, hoewel ‘The Shadow Group’ niet prettig klinkt. Gedachteloos aait ze Akbar die zich opnieuw om de warme transformator heen heeft gerold.

Een felle flits wordt vrijwel direct gevolgd door het scheurende geluid van de donder. De bui hangt inmiddels precies boven het centrum van Amsterdam en geselt de daken van de oude huizen. Akbar opent zijn oogjes en komt bang overeind, klagerig mauwend.

“Dat moet een inslag zijn geweest hier in de buurt!” Voorzichtig tilt Jane het kleine katertje op om hem tegen zich aan te drukken. Akbar mauwt nogmaals, maar laat haar begaan. “Het kan hier behoorlijk tekeer gaan omdat we dicht bij open water zitten. Soms blijft een bui een hele dag hangen omdat hij niet over het water van het IJ heen kan.” “Je kat is er bang voor, de arme ziel.”

“Och, daar went hij wel aan. Mijn vorige kater lag zelfs op het balkon in de regen. Die vond dat heerlijk.”

Terwijl ze praten over het weer en de katten van Tom valt Jane iets op. Onderaan op het beeldscherm van de laptop begint een klein rood lichtje te knipperen. Op het moment dat ze Tom dit wil melden, is het hem ook opgevallen. Ze ziet hem verschrikt opveren.

“Shit! Krijg nou wat!” “Wat is er? Is er iets mis?”

Akbar begint te spartelen en Jane zet de kat opnieuw op de tafel. Deze keer loopt het diertje verwachtingsvol naar de handen van Tom die nu over het toetsenbord heen vliegen, maar hij duwt de jonge kat opzij.

“Nu niet Akki, dit is belangrijk!”

Tom heeft plaats genomen op haar eetstoel en als Jane naast hem gaat zitten, kijkt hij haar kort aan. Zijn gezichtsuitdrukking is ernstig en ergens in haar buik begint het te kriebelen.

“Mijn computer heeft bezoek gehad. Er is net geprobeerd om in te breken in mijn mailprogramma.”

De kriebel in haar buik wordt heviger. Jane snapt niet waarom ze zich zo onrustig voelt worden. In computers wordt dagelijks ingebroken, maar dit voorval maakt haar waakzaam. Wellicht ook vanwege Toms geschrokken reactie. “Hoe weet je dat?”

Even wijst Tom naar het rode lichtje dat inmiddels groen is geworden.

“Dat is een indicator die ik zelf geprogrammeerd heb. Via het internetcafé komt namelijk heel wat rotzooi binnen op de server die ik met mijn huisbaas deel. Om mijzelf te beschermen heb ik een eigen firewall gebouwd, een extra vangnet om hacking of andere aanvallen te voorkomen. Mijn programma heeft mij net aangegeven dat iemand heeft ingebroken in mijn mailbox.”

“Maar houdt die firewall dat dan niet tegen, net als dat rooster dat je voor je keukenraam hebt geschroefd?”

Verbaasd kijkt Tom even naar het bovenlicht en moet dan glimlachen.

“Dat zou inderdaad moeten, maar deze inbraak betekent dat er iemand verstand heeft van firewalls en heel specifiek gericht heeft geprobeerd om die te omzeilen.”

“Heeft het internetcafé dezelfde firewall?”

“Nee, deze heb ik voor mijzelf ontworpen om mijn studiemateriaal te beschermen. Ik deel de server met het internetcafé, maar de aanval is op mijn computer en op mijn mailbox gericht geweest.”

De kriebel in Jane’s buik verhevigt zich nogmaals. “Wat hebben ze gedaan?”

“Zo te zien hebben ze alleen het laatste bericht gekopieerd en waarschijnlijk hebben ze hetzelfde gedaan met de werkmailbox van Evert. Mijn inbox is altijd leeg omdat ik soms nogal grote bijlagen opgestuurd krijg, programma’s en dergelijke. De inbreker heeft geen toegang gehad tot de rest van mijn mailarchief.”

“Tom, dat kan maar één ding inhouden…”

De student kijkt haar even aan. Aan zijn blik kan ze zien dat hij hetzelfde denkt. Die mail van Evert heeft iemand wakker geschud. Heeft waarschijnlijk ergens eenzelfde alarmlichtje laten blinken op iemands computerscherm.

“Everts mail heeft ergens stof doen opwaaien, denk ik zo.” Dan kijkt Jane hem vragend aan.

“Ik ben het met je eens, maar hoe kan dat eigenlijk? Er worden miljoenen mails per minuut heen en weer gestuurd, het hele etmaal rond en dat het hele jaar lang. Hoe kan het dan dat je direct na jullie mailwisseling deze inbraak hebt?”

“Dat is eigenlijk erg eenvoudig, maar vergt wel heel wat energie. Denk aan de Amerikaanse veiligheidsdienst NSA die vierentwintig uur per dag heel het internet afspeurt naar clusters van key-words. Woorden die worden getypt die in een bepaalde combinatie ergens een alarmbelletje doen rinkelen, zoals ‘bom’,

‘president’ en ‘terrorist’ of zo.”

Nu krijgt Jane het pas echt benauwd.

“Bedoel je dat Everts bericht over The Shadow Group dat heeft veroorzaakt?”

“Dat kan inderdaad ja en het meesturen van de afbeeldingen van die symbolen versterkt dat alleen nog maar. Ik denk dat er actief wordt gescand naar informatie over deze organisatie en als ik geen alarm geïnstalleerd had, dan was ik nooit achter hun inbraak op mijn systeem gekomen.”

Even is Jane stil. Het weerlicht nu onophoudelijk en de schaduwen die langs de vloer en de muren schieten laten de sfeer in de kamer muteren van huiselijk naar luguber.

“Maar wat moet ik met het symbool en dat monogram? Ik heb die letters zelfs in mijn nek staan! En wie is hier dan verantwoordelijk voor? Wie heeft de macht om bij jou op je computer in te breken nog geen vijf minuten nadat Evert je zijn mail heeft gestuurd?”

“Daar weet ik het antwoord niet op, nog niet in ieder geval.” Tom komt overeind en pakt zijn mobiele telefoon. Hij drukt een voorkeurtoets in en wacht dan geduldig totdat Jane hoort dat er opgenomen wordt.

“Hallo Evert, die mail die jij net naar ons hebt gestuurd… man daar is iets raars mee aan de hand! Er is direct daarna ingebroken bij mij in mijn inbox.”

Even is Tom stil, maar Jane hoort duidelijk dat Evert verbaasd reageert.

“Ja bij mij, ondanks al mijn voorzorgsmaatregelen ja. Het is inderdaad nogal bizar en ik denk daarom dat er ten eerste bij jou is ingebroken man. Je bericht heeft kennelijk nogal wat stof doen opwaaien.”

Opnieuw is het stil. Tom luistert geconcentreerd naar zijn oude schoolkameraad.

“Nee, ik zou als ik jou was helemaal niets meer doen, maar check wat je in je inbox hebt staan. Maak er desnoods een back-up van. Als ze eenmaal zijn ingebroken, dan komen ze gemakkelijk nogmaals binnen bij de bieb. Die hebben zo’n flutfirewall van Microsoft en honderdduizend verschillende onbeveiligde zij- ingangen. Kom bij ons eten Evert, dan hebben we het er verder over. Over anderhalf uur heb ik de pizza’s warm.”

Als Tom zijn telefoon neerlegt, draait hij zich naar Jane toe. “Ik kan er niets aan doen dat alle voorvallen van vandaag bij elkaar mij nogal ongerust maken Jane. Jij raakt je geheugen kwijt en een mail met informatie over je amulet en je monogram veroorzaakt binnen vijf minuten een inbraak op een extreem goed beveiligde laptop.”

De uitdrukking op Toms gezicht is genoeg voor Jane en ze staat op.

“Tom, ik weet niet in wat voor rotzooi ik ben beland, maar ik wil jou en Evert daar niet in betrekken, niet verder dan ik al heb veroorzaakt. Het is beter dat ik ga, dat ik verdwijn. Het laatste dat ik wil is dat jullie in moeilijkheden komen door mij.”

Als Jane aanstalten maakt om haar jas van de stoelleuning te trekken, houdt Tom haar echter tegen.

“En waar moet je dan heen? Met dit weer kun je buiten niet overnachten en het is in Amsterdam trouwens levensgevaarlijk in het donker. Ik zou geen oog dicht kunnen doen in de wetenschap dat jij ergens rondzwerft tussen al die drugsverslaafden en criminelen, spieren of niet. Je blijft gewoon hier. Ik heb een dynamisch IP-adres en dat houdt in dat mijn IP en daardoor mijn provideradres niet gekoppeld is aan mijn computer. Ze kunnen dit adres niet vinden via dat gehackte bericht.”

Aarzelend kijkt Jane Tom aan. Haar jas laat ze over de stoel hangen.

“Tom, ik heb denk ik niet veel verstand van computers, maar wat ik wel weet is dat het bericht naar de server te herleiden is en die server gebruik jij ook.”

“Dat klopt, maar de server staat in het kantoortje bij de benedenburen en daaraan zijn meer dan vijftien computers gekoppeld die gebruikt worden door tientallen verschillende mensen per dag.”

“Hebben die ook een dynamisch IP-adres?”

“Nee, dat niet. Het zijn gewone Windows machines en ik werk op een Mac met een heel specifieke instelling op dat gebied. Wees niet bang Jane, via dat IP-adres vindt geen enkele crimineel of vage overheidsinstantie dit specifieke woonadres.”

Jane weet niet waarom ze zo ongelooflijk ongerust is geworden, want wat zou een normaal mens te verbergen moeten hebben? Dan denkt ze aan haar extreem getrainde gestalte en het nogal ongewone brandmerk in haar nek. Ze valt niet echt binnen die categorie. Wat Evert geschreven heeft over de organisatie van huurmoordenaars voelt erg fout aan en het feit dat er direct op gereageerd is zegt haar instinct genoeg. Of het nu gaat om ‘urban legends’ of om echte feiten, het laat nu ook een grote alarmbel bij haar rinkelen.

“Wie zou de capaciteit hebben om op deze manier in te breken?”

Even blijft Tom stil, maar dan richt hij zich opnieuw naar zijn beeldscherm.

“Dat moet denk ik een overheidsinstantie zijn, het kan volgens mij niet anders. Wie zou er anders op zoek moeten zijn naar die Shadow Group? Maar wellicht reageren we te voorbarig. Vanuit de universiteitsbieb wordt nogal wat onderzoek verricht en dit mailtje gaat gewoon over een stukje onderzoek. Dat moet onschuldig zijn. Het blijft wel raar dat ze bij mij hebben ingebroken, dat het niet genoeg is om dat alleen bij de bibliotheek te doen. Ik denk dat er een traceerprogramma actief is dat op deze manier automatisch alle informatie volgt over extreme groeperingen.”

“Tom, ik wil gevonden worden omdat ik mijn leven terug wil hebben. Maar stel nou dat ik een crimineel ben? Op die manier wil ik niet teruggevonden worden! Ik wil niet achter slot en grendel verdwijnen voor een verleden dat ik mij niet kan herinneren!”

“Jane, ze hebben geen enkel idee van jouw bestaan. Evert heeft alleen afbeeldingen van de symbolen gestuurd die hij zelf heeft gevonden. De foto’s van jouw amulet zitten er niet bij. Maak je dus niet ongerust… en bovendien denk ik niet dat je een crimineel bent. Wie zou een crimineel nou een vergeetinjectie geven? Dat slaat helemaal nergens op.”

Jane laat zich op haar stoel ploffen. Het duizelt haar en even sluit ze haar ogen.

“Stel dat het die organisatie zelf is? Die Shadow Group? Stel dat ze mij zoeken en dat ik dingen moest vergeten en ze niet willen dat ik er onderzoek naar doe?”

Opnieuw voelt Jane twee handen om haar bovenarmen.

“Laat die gedachten alsjeblieft los. Je hebt de laatste uren nogal wat te verduren gehad en je emoties pieken daardoor alle kanten op. We komen er vanzelf achter wie hier verantwoordelijk voor is. Ik heb namelijk een ‘backtrace’ geactiveerd die achter het spoor van de inbreker aan gaat. Hopelijk vind ik het IP-adres van degene die dit op zijn geweten heeft. In de tussentijd ga ik even naar de hoek om wat extra pizza’s te kopen. Ik ben maximaal een half uurtje weg. Blijf hier en laat de computer even met rust zolang mijn programma aan het zoeken is. Zet desnoods de tv aan om je gedachten te verzetten. Ik ben zo terug, oké?”

Zijn handen zijn warm en ontspannen haar enigszins. Toms gebiedende manier van praten stelt haar bovendien gerust en uiteindelijk knikt Jane naar hem.

“Oké dan, maar schiet wel op alsjeblieft. Ik ben niet graag alleen op dit moment.”

“Komt in orde, nog speciale pizzawensen?”

Met een glimlach realiseert Jane zich dat ze niet eens weet of ze van pizza houdt, laat staan van welke soort.

“Koop maar wat, ik eet gewoon met jullie mee. Ik ben je enorm dankbaar dat je je zo inspant voor me Tom! Ik weet niet wat ik op dit moment zonder jouw hulp en gastvrijheid zou moeten. Je bent goud waard!”

Als de voordeur dicht slaat loopt Jane met een zucht naar de bank. Op het moment dat ze zich erin laat ploffen, springt Akbar via een eetstoel op de vloer en komt op haar afgewandeld. De sprong naar de kussens van de bank lijkt voor het katje aanzienlijk, maar het lukt het schrandere diertje zonder problemen. Op zijn gemakje klimt de jonge kater daarna via haar schoot en borst naar de rugleuning. Daar nestelt de kat zich onder haar staart in haar nek, half met zijn pootjes over haar schouder hangend. De geruststellende warmte die het diertje uitstraalt is welkom in de geladen atmosfeer van de elektrische storm die de omgeving in haar greep heeft en zachtjes strijkt Jane met haar vingers over Akbars pootjes heen.

“The Shadow Group…. assassins doen hun werk verborgen voor het daglicht, die verbergen zich in de schaduwen.”

De realisatie dat haar brandmerk hetzelfde is als dat monogram van die groep doet Jane opnieuw huiveren.

“Waarom heb ik die letters in mijn nek? Wat moet ik met die groep? Ben ik een fan van die gasten of zo?”

De grillige schaduwen die door het weerlicht in de kamer worden gecreëerd, dwingen Jane haar ogen te sluiten. De warmte van het kleine katje op haar lichaam ontspant haar en de vermoeidheid die ze voelt door al die hevige emoties zorgen er uiteindelijk voor dat Jane wegzakt in een onrustige slaap.