FAMILIE JANSEN GOES NEW YORK

INGEBORG VAN ‘T PAD BOSCH

UITGEVERIJ GRENZENLOOS

Familie Jansen goes New York

Ingeborg van 't Pad-Bosch

isbn 9789461851741 (paperback)

Ook verkrijgbaar als ebook

1e druk november 2016

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Uitgeverij Grenzenloos een imprint van VanDorp Uitgevers

Postbus 42

3956 ZR Leersum www.vandorp.net / info@vandorp.net

Copyright©2016 VanDorp Uitgevers

Copyright©2015 Ingeborg van 't Pad-Bosch

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder de uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

VOORWOORD

Het is er van gekomen. Family Jansen goes New York, een verhalenbundel met meer dan zes jaar wel en wee in New York en de Verenigde Staten. Ik begon met schrijven om iedereen in Nederland te laten weten hoe het met ons ging, om mooie herinneringen te bewaren en om later gewoon eens terug te kunnen kijken hoe het ook al weer was in dat vreemde land en die vreemde cultuur.

Al is dat vreemde Amerika inmiddels voor mijn mannen helemaal gewoon geworden. Misschien zelfs wel gewoner dan Nederland. Mijn schrijfsels groeiden uit tot een veelgelezen blog, vol met Amerikaanse weetjes, opvoedingsperikelen, familieverhalen en emigratielol en-verdriet. Ter lering en vermaak voor iedereen die het gewoon leuk vindt om te lezen, maar zeker ook voor diegenen die een soortgelijk avontuur gaan beginnen of al begonnen zijn. En wat ben ik trots. Niet eens zo zeer op mezelf maar met name op mijn mannen. Want ik had al die verhalen nooit kunnen schrijven zonder mijn drie prachtjongens die inmiddels allemaal groter zijn dan ik en zonder mijn echtgenoot die altijd al een stukje groter was. We hebben zo veel meegemaakt, zo veel gezien en zo veel geleerd. Het heeft ons verrijkt en ontwikkeld en zal ons nooit meer loslaten.

Mijn inspiratiebronnen en ik zijn samen aan dit avontuur begonnen, de tijd is voorbij gevlogen. We zullen het ‘gek’ genoeg niet eens samen eindigen want eentje vliegt volgend jaar al uit. Wordt het Europa of toch de Verenigde Staten? En een voor een zullen ze de komende jaren alledrie aan hun eigen avontuur beginnen. De basis, een groot deel van hun jeugd in de Verenigde Staten staat in ieder geval opgetekend zodat we het nooit meer kunnen vergeten. Bedankt mannen! Dat we dit avontuur samen hebben mogen meemaken en vooral dat ik het van jullie allemaal heb op mogen schrijven.

Liefs, Ingeborg

IF YOU CAN MAKE IT THERE, YOU CAN MAKE IT EVERYWHERE

Juli 2010

Gisteren ben ik achteruit over mijn tas met laptop gereden. Ik dacht nog dat ik hem in de achterbak had gezet naast het konijn in het konijnenhok. Het konijn gingen we namelijk brengen naar een vriendje die er op gaat passen zolang we weg zijn. De jongste en middelste moesten een beetje huilen. En waarschijnlijk doen we dat straks op Schiphol allemaal. Afscheid nemen doet altijd een klein beetje pijn. Maar goed, mijn laptop lag dus in duizend gruzelementen. Ik moest nog honderd formulieren online invullen voordat de verhuiswagen zou komen, omdat je werkelijk alles dat je overzees meeneemt moet registeren bij de douane. Ik moest de e-mails van het verhuisbedrijf, van onze Amerikaanse makelaar en van de nieuwe scholen ook nog allemaal beantwoorden. En ik had bovendien mijn werk nog niet af. Anderhalve maand geleden was ik nog volop in bedrijf en vorige week heb ik de laatste gesprekken gevoerd. Ik heb dus maar meteen een nieuwe laptop gekocht. Die rapportages moet ik dan maar in het vliegtuig schrijven want de koffers zijn gepakt en de verhuiswagen is zojuist vertrokken. We gaan.

Ik kijk nog even rond in ons lege huis. Het huis waar onze kinderen klein waren. Het huis waar we makkelijke en moeilijke tijden kenden. Het huis waarvan de deur altijd open stond en waar de hele buurt kon komen spelen, eten en drinken. Het staat in een straat waar de jongens vrij uit konden spelen, lopen en fietsen. Een straat in een dorp waarin ze perfect weten waar ze ijsjes kunnen halen, hoe het strand eruit ziet en waar hun vriendjes wonen. Een dorp in een land, waar het veilig en vertrouwd is, waar al onze vrienden en familie leven, waar ik ben geboren en getogen.

We hebben zin in avontuur, denken we. Een nieuwe plek, een nieuw land, een heel nieuw continent. Voor hoe lang? We hebben geen idee. Het huis waar we gaan wonen, hebben we nog nooit gezien. Het is een groot huis in Suburbia, waar de krant iedere ochtend op de grasmat valt, waar de huizen veranda’s hebben en de sproeiers vrolijk de perfecte gazons bewateren. Tenminste, dat heb ik op de foto’s gezien. Maar eerst gaan we even tijdelijk wonen in New York City, in een appartement op de 40e verdieping om de hoek bij The Empire State Building. Met een doorman die ons de weg zal wijzen. We moeten de jongens natuurlijk eerst de wolkenkrabbers, gele taxi’s en Lady Liberty laten zien. En China Town en Little Italy. The Brooklyn bridge, Time Square en Broadway. Ze zijn super opgewonden. Ik ook. New York, here we come!

Al vind ik het wel erg spannend allemaal. Ik ben blij dat ik even stop met werken, maar wat ga ik daar doen? Ga ik iedereen hier missen? Gaan we heimwee krijgen? Hoe zijn de scholen daar? Zullen de jongens snel nieuwe vriendjes maken? Ik bedoel, dat wij het nou leuk vinden om te verkassen en het een avontuur voor ons gezin vinden, betekent niet dat zij het er gaan redden. Afgezien van die korte kindercursus met boekjes als ‘Ed, the Sheep’ en ‘Little dog, Biscuit’, spreken ze geen woord Engels en hebben ze Amerika nog nooit van dichtbij gezien. Ze weten, met uitzondering van de oudste, nauwelijks waar het ligt. We hebben het op de wereldkaart laten zien en de foto’s van het nieuwe huis zijn hun ook niet onbekend. Ze weten dat papa daar gaat werken en dat ze niet meer naar de naschoolse opvang hoeven. De jongste heeft zelf een vlaggetje gemaakt om dat laatste te vieren, met sterren en strepen. Hij zwaait er al mee sinds we vanochtend zijn opgestaan. If you can make it there, you can make it anywhere, lijkt hij te willen zeggen.

Adieu, mooi Holland! We gaan. De limousine staat over 10 uur klaar op JFK airport.

IN EEN BUBBEL

Augustus 2010

Eindelijk sta ik, na dagen isolement en veel stilte en eenzaamheid, weer in contact met de buitenwereld. Wat is het lastig om niet te kunnen mailen, bellen of het nieuws te kunnen volgen. Het is alsof je in een lege bubbel zit. Maar met veel draden en kabels is het vandaag toch gelukt. Ik ben in de lucht. De arme kabelmonteur had hele andere gedachten voor zijn woensdagmiddag maar ik heb hem gesmeekt, verleid met drankjes en hapjes en bijna letterlijk aan zijn enkels gehangen om de boel zo goed mogelijk in werking te zetten. Weet je dat je hier in de elektriciteitpalen moet klimmen om een signaal te krijgen? Dat had ik niet verwacht in het land van de onbegrensde mogelijkheden. Morgen blijk ik nog een router aan te moeten schaffen om wireless te kunnen internetten en normaal te kunnen telefoneren zonder vijf meter kabel achter me aan te slepen.

Vanochtend over de snelweg naar IKEA gereden in onze nieuwe Amerikaan met allerlei snufjes. Een belevenis op zich omdat de trucks hier zo groot en lang zijn dat ik compleet het overzicht verlies als ik moet invoegen. Bovendien drukte ik per ongeluk op een of ander knopje en kregen we een mevrouw aan de lijn van OnStar, een ‘live navigator’. “How can I help you today, which address are you traveling to? Directions are now being send to your vehicle. Have a wonderful day”.

En zo rol ik van de ene nieuwe ervaring in de andere. Die zijn niet altijd plezierig. Zo blijk je hier werkelijk overal een formulier voor nodig te hebben in dit paradijs voor paarse krokodillen. Zelfs voor een abonnement op het zwembad moet je je hele hebben en houden op tafel leggen, maar dat kan alleen op maandag- en woensdagmiddag tussen twee en vier. En vandaag was het donderdag.

The Walmart was ook een belevenis. Met een lopende band voor je winkelkar en, jawel, weer een apart Walmart-pasje om af te kunnen rekenen.

De jongens en ik maken het wonder boven wonder goed, ondanks al deze tijdrovende bezigheden. De oudste heeft al honderd keer de route naar zijn Middle School uit zijn hoofd geleerd. Hij kan hem nu echt met zijn ogen dicht fietsen. De tweede heeft een basketball outfit gekregen en ziet er uit als een All American Guy. De jongste heeft vrienden gemaakt met de buurjongen en probeert al de hele dag een baseball te raken. Hij heeft bovendien een alom verplichte fietshelm gekregen die hij niet meer af wil zetten. Echtgenoot is ook in z’n noopjes want hij werkt boven de coolste plek in New York, Chelsea Market.

Onze spullen komen als het goed is volgende week, het is nu nog wat kamperen, maar dan zijn we zo goed als gesetteld. Wel is het hier bloedheet. Op sommige dagen is het niet te doen en draait de airco overuren. Op straat zie je niemand. Ze zullen denk ik allemaal binnen in de koele lucht zitten. Mijn enige hoop op contact met de buitenwereld is mijn zojuist aangesloten internet en e-mail. Over isolement gesproken.

DE VLAG KAN UIT

September 2010

Over een week gaan eindelijk de scholen beginnen en bij mij kan dus de vlag uit want wat duurt die zomer hier allejezus lang! Twaalf weken zomervakantie. Wie verzint zoiets? Ik ben ondertussen wel toe aan een ritje Manhattan, een momentje voor mezelf.

De jongens willen graag naar school en zijn erg nieuwsgierig naar hun nieuwe omgeving en potentiele vriendjes en vriendinnetjes. We hebben dan ook alle schoolspullen al ruim op tijd in huis en zijn hiermee klaar voor de start. 20 marbled cahiers, 6 kleuren plastic insteek hoezen voor ieder, 12 dikke lijmstiften per persoon (heb echt het idee dat ze ze eten bij de lunch of zo), 24 potloden in grijs maar ook in kleur, waskrijtjes, dikke en dunne stiften, lockermagneten, 6 pakken post-its, 3 pakken kopieerpapier… en de lijst gaat maar door. Ik had een kruiwagen nodig om alles te kunnen vervoeren. Ik vroeg me bovendien af of ik de enige gekke buitenlander ben die de hele school van een voorraad voorzie. Ik ben nog aan het uitvogelen hoe het hier zit met lunchen op school. Ieder kind krijgt een soort eigen creditcard waarop besteld kan worden. Ik denk direct terug aan een ouderwets Nederlands lunchtrommeltje wanneer ik al die ongezonde pizza slices en hamburgers op het menu zie. Dat valt sowieso wel op hier. Dunne ouders maar hele dikke kinderen. Enfin we zien het wel.

Na vorige week drie keer bij onze nieuwe huisarts te zijn geweest en zelfgebakken muffins bij de dame van de administratie te hebben gebracht (dat brengt je eindelijk in het systeem…), gaan we vanmiddag extra prikken halen en onze medische dossiers inleveren. Dan is de boel eindelijk rond.

Bij de dokter was het overigens ook weer een hele belevenis. Die houdt hier praktijk in een soort houten huisje met stapels papieren dossiers en roept met zijn donkerste stem vanuit zijn dokterskamer voortdurend zijn assistente binnen: LUCY!! Are you on the phone? Bring in the dossiers. LUCY!!! Can you ring the Hispanic guy who is missing his left foot..?

Lucy glimlacht onschuldig. Mijn oudste heeft nu al een parodie ingestudeerd over de hele gang van zaken in de dokterspraktijk.

Gisteravond hebben we op het strand bij opkomende maan (dat is weer eens iets anders dan een ondergaande zon) een groot vuurwerk bekeken. Het leven is hier wel relaxed en gemak is echt een onderdeel van de Amerikaanse maatschappij. Drive-Thru pin, Drive-Tru pharmacy, Drive- Tru flowershop, Drive-Tru Starbucks, voor je het weet kom je de auto niet meer uit.

Het is heerlijk om met ons gezin van alles te ontdekken, nieuwe dingen te zien en alle tijd en rust te hebben voor gesprekken en spelletjes. En inmiddels hebben we hier een hoop Nederlanders ontmoet en laven we ons aan BBQ’s en cocktailparty’s. Maar, eerlijk is eerlijk, ik mis wel enorm het contact met mijn familie en vriendinnen. Even gemakkelijk bijkletsen, grappen maken, lachen, je ergernissen of al het andere wat je bezig houdt, bespreken. Dat gaat hier minder gemakkelijk en ik merk dat ik me hierdoor soms wel wat eenzaam voel. Maar goed, dat ebt dan ook vlot weer weg als ik even met iemand skyp, mail of bel.