WE MOGEN... WE GAAN!

Emigreren naar Nieuw-Zeeland

We mogen... We gaan!

Emigreren naar Nieuw-Zeeland

Jacqueline Hoitink

ISBN 978 94 61851 406 paperback

1e druk februari 2016

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Redactie: Anneke Koorn

VanDorp Uitgevers/Uitgeverij Grenzenloos

Postbus 42

3956 ZR LEERSUM

info@vandorp.net

www.vandorp.net

Kijk voor meer emigratieboeken op www.emigratieboek.nl

Copyright©2016 VanDorp Uitgevers (deze uitgave)

Copyright©2016 Jacqueline Hoitink

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en

schriftelijke toestemming van de uitgever.

Jacqueline Hoitink

We mogen...
We gaan!

EMIGREREN NAAR NIEUW-ZEELAND

UITGEVERIJ GRENZENLOOS

DANKBETUIGING

Graag wil ik Frederieke, Jaap en Max bedanken voor de liefdevolle opname van onze hond Lina in hun gezin. Zonder die geruststellende gedachte hadden we niet weg kunnen gaan. En niet te vergeten mijn eigen gezin. Jeroen die altijd alles zo goed regelt en hard werkt voor zijn gezin. En natuurlijk Annika, Lars en Dinja die zich maar weer aan de grillen van hun ouders moeten aanpassen. Ik vind ze ongelooflijk flexibel en we zijn dan ook erg trots op ze. Ik verontschuldig me als er onjuistheden vermeld staan. Het is zoals wij het ervaren hebben op dat moment.

INLEIDING

Errie, de eigenaar van het verhuisbedrijf kan vrijblijvend langskomen om onze spullen te inventariseren zodat hij een offerte kan maken. Goed, prima, een afspraak is zo gemaakt. Nog steeds vrijblijvend, kost niets. Tot nu toe kostten de cursus Engels en het proces wat geld, maar financieel nog goed te overzien wanneer het allemaal toch niet door zou gaan. Diep in mijn hart weet ik dat we toch niet gaan, maar het is wel leuk en spannend om deze nieuwe emigratie wereld te ontdekken. Alles is dan leuker: de programma’s op tv met “ik vertrek”, verschillende tijdschriften over Nieuw-Zeeland, gesprekken met elkaar en ga zo maar door. Niemand in de buurt weet van onze plannen. We weten dat het proces wel zo’n anderhalf jaar in beslag kan nemen en het laatste wat we willen is “gezeur” over onze emigratie dat we die plannen misschien toch niet doorzetten.

Daar komt Errie aan in zijn bedrijfsauto waarop in koeiengrote letters geschreven staat: “Experts in verhuizingen naar Australië, Nieuw-Zeeland en Canada”. O jee, dat zien de buren vast en zeker! Errie heeft kundig de boel bekeken en vraagt naar de verkoop van ons huis. Ons huis staat nog helemaal niet te koop! Waar moet ik wonen als het huis verkocht is? Ik vind het een leuk huis, bovendien… we gaan toch niet, toch…?

Wij zijn Jeroen, Annika, Lars en Dinja en ikzelf Jacqueline. Ik vertel even iets meer over mezelf om een beter beeld te geven van wie ik ben.

Ik kan een hoop, maar dat heb ik vaak niet door. Met andere woorden, ik ben nogal onzeker. Drukte benauwt me en ik laat me snel opjutten in het verkeer. Als mensen bot tegen me zijn ben ik uit het veld geslagen. Een gevoelig persoon dus. Ook kan ik erg ongeduldig zijn en koppig, als ik iets niet wil, dan doe ik het niet. Daarentegen kan ik ook juist net zo lang doorzetten tot het me lukt. Met auto rijden rijd ik meestal verkeerd, maar… ik kom altijd aan. Ik ga dus bijtijds van huis weg, want ik ken mezelf. Van tevoren heb ik al mijn spullen klaar omdat ik me ontzettend kan irriteren als iets anders loopt terwijl dat niet nodig was geweest als ik zorgvuldiger was geweest. Het liefst “leun” ik op iemand en ik ben absoluut niet ondernemend van mezelf. Wel heb ik graag inspraak en mijn gelijk. Soms roep ik iets uit dat ik niet helemaal waar kan maken. Zo zei ik als kind ooit tegen mijn moeder dat ik wel vis durfde schoon te maken. Vervolgens nam ze vijf vissen van de markt mee met kop en vinnen. Toen leerde ik mezelf wel gelijk goed kennen. Mijn moeder hielp me noodgedwongen mee en het gevolg is dat ik het nu wel durf. Echt! Met andere woorden, verhuizen, emigreren, nieuwe mensen ontmoeten, nieuw werk, nieuwe omgeving en ga zo maar door, is best wel een uitdaging voor mij. Mij overkomen ook altijd “gekke” dingen. Dat lees je later wel.

En Jeroen? Hij is compleet het tegenovergestelde van mij! Houd dit maar in het achterhoofd bij het lezen van dit boek.

WE MOGEN...

Het proces van emigreren

Het proces van emigreren begint voor ons in 2008. We wonen in Apeldoorn en ik ben zojuist geslaagd voor mijn pedicure diploma. Ik heb lesbevoegdheid om te werken op een basisschool, maar dat blijkt toch moeilijk te combineren met mijn drie kinderen. We zijn al een paar keer verhuisd binnen Nederland en om weer aan de slag te gaan moet je invalwerk doen. Dat betekent dat je opeens gebeld kan worden met het verzoek of je wilt invallen. Nou, drie kinderen breng je niet zomaar bij de buurvrouw, dus vaak is het antwoord: “nee”. Met mijn pedicure diploma kon ik beter uit de voeten! Jeroen, had een prachtige salon gemaakt door onze garage te verbouwen. In mijn mooie witte pak en nieuwe inrichting ontmoet ik mijn eerst betalende klant. Zij woont in de flat naast ons en zij vertelt tijdens de behandeling over haar familie die in Wellington, Nieuw-Zeeland, woont. Zij gaat elk jaar bij hen op bezoek vertelt ze me. Haar enthousiasme en mijn eerste ervaring van een betalende klant neem ik mee terug naar huis waar ik de verhalen aan Jeroen vertel. Voor mijn verjaardag geeft Jeroen me onder andere een tijdschrift cadeau over Nieuw-Zeeland. We worden steeds nieuwsgieriger. Daar zouden we best willen wonen. We hebben het al jaren over emigreren. Toen ik de Pedagogische opleiding voor de Basisschool deed hadden we het er al over dat we de wereld zouden rondreizen. Ik zou dan de kinderen zelf les kunnen geven. We willen in het buitenland wonen voor de uitdaging, minder drukte, meer kansen, meer natuur en de Engelse taal voor de kinderen.

Op vakantie naar Nieuw-Zeeland

We besluiten om op vakantie te gaan naar Nieuw-Zeeland. Omdat de kinderen leerplichtig zijn kunnen we niet al te lang weg. We gaan in de tweeweekse mei vakantie van 2008 plus een paar dagen extra waarvoor we toestemming hebben gekregen van de school. In mijn ogen was die toestemming terecht. Die kinderen leren zo ontzettend veel van zo’n reis, dat een paar dagen extra vrij inderdaad helemaal geen probleem zou mogen zijn.

We hebben een grote camper gehuurd in Auckland en rijden met onze kinderen van zes, acht en tien jaar tweeënhalve week op het Noorder- en het Zuidereiland. Jeroen heeft een mooie route uitgestippeld waardoor we de dagen die we hebben optimaal kunnen benutten en heel veel kunnen zien. Vanaf Christchurch vliegen we terug naar Nederland om de volgende dag weer naar school te gaan! Dat blijkt een prima middel tegen een ‘jetlag’ en de kinderen zitten vol verhalen. Er worden spreekbeurten gehouden en lavastenen gaan de klassen rond. Het leven gaat weer door, maar we hebben het nog steeds over emigreren. Dat blijft een leuk onderwerp om over te praten. Dan laten we samen onze Golden Retriever, Lina, uit en ondertussen praten we over “de grote stap”; wat doe je als je het huis niet krijgt verkocht?” “Wel jammer dat ze dan de leuke scouting moeten missen.” “Goed als ze tweetalig zijn voor later” en zo gaat het maar door.

Voor de variatie doen we soms net alsof we wel gaan emigreren en in een ander gesprek juist alsof we niet gaan. Zo kunnen we beter beelden vormen hoe de toekomst er voor ons en de kinderen uit zou kunnen zien.

De aanvraag voor een verblijfsvergunning

We besluiten in ieder geval het proces in gang te zetten. We willen een permanente vergunning. Dat is een langer proces, maar dan speel je op veilig omdat je, als je toestemming hebt, dan echt mag blijven in Nieuw-Zeeland of je nou wel of geen baan hebt. Ook heb je dan recht op onderwijs en gezondheidszorg. Deze zekerheid willen we graag omdat we kinderen hebben. We willen keuzes in eigen hand houden in het geval het per ongeluk toch anders loopt dan je hoopt. We vullen een dik pakket formulieren in en tijdens een paar dagen op vakantie op Texel besluiten we de kinderen te vertellen dat we gaan proberen om een ‘permit’ te krijgen. We vertellen dat het een lang proces is en dat het niet zeker is of we dan ook mogen gaan. We vertellen het ze expres niet thuis. Als ze weg zijn uit hun huiselijke omgeving kan het nieuws makkelijker opgenomen worden zonder het meteen aan hun vrienden en vriendinnen in de buurt te moeten uitleggen of verklaren. Het gaat goed en ze zijn gelijk enthousiast. We willen het niet zwaar beladen laten overkomen omdat ze zo jong zijn en omdat het nog zo onzeker is. Wel vinden we het belangrijk om ze er gelijk bij te betrekken. We zijn altijd heel open en eerlijk tegen ze. Dat betekent niet dat we alles met ze bespreken, zeker niet. We weten dat kinderen ontzettend flexibel zijn en dat er overal vriendinnetjes en vriendjes wonen, alleen je kent ze nog niet! Er is een “uitnodiging” voor emigratie-aanvraag aangekomen en dat betekent dat we door mogen naar de volgende stap in het proces. Goed nieuws dus. We moeten een medische keuring ondergaan, bloedtesten en een test Engelse taal doen, de ‘IELTS-test’.

Ik heb alleen op de middelbare school Engels gehad en dan zou ik nu een test moeten kunnen in: schrijven, lezen, luisteren en spreken? O jee, hoe ga ik dat redden? Er blijkt een cursus te zijn in Amsterdam van vijf dagen, maandag tot en met vrijdag en dat wordt afgesloten met het examen op zaterdag. Als een echte student ga ik met mijn boek in de trein naar Amsterdam. Mijn medecursisten zijn allemaal uit het buitenland afkomstig op drie Nederlanders na. De andere Nederlanders willen naar Amerika, Australië en Canada en ik dus naar Nieuw-Zeeland. Wij zitten bij elkaar in een groepje, wat ook een beetje jammer is omdat we niet genoeg discipline hebben om in de pauzes Engels te praten.

Als er in ieder geval maar één buitenlander bij had gezeten, dan hadden we wel Engels moeten praten.

Jeroen doet ook examen, maar dan zonder de cursus. Hij werkt bij een Telecom bedrijf en spreekt al veel Engels tijdens zijn werk. Het examen is werkelijk niet makkelijk, maar we slagen beiden. Ik ben wel blij dat ik de cursus gedaan heb.

Ondertussen zijn er meer zaken belangrijk. We willen de kinderen alvast Engels laten leren, maar we kunnen niemand vinden. Er is uiteindelijk wel een mevrouw die les wil geven, maar dan wel onder de schooltijd van haar eigen kinderen. Nou, dat gaat dus niet omdat onze kinderen dan ook naar school gaan. Nou, dan maar geen Engels leren. Dinja kijkt af en toe naar een knutselprogramma van BBC, maar dat is het dan ook.