WE GINGEN... WE BLIJVEN!

Emigreren naar Nieuw-Zeeland

We gingen... We blijven!

Emigreren naar Nieuw-Zeeland

Jacqueline Hoitink

ISBN 978 94 61851 413 paperback

1e druk februari 2016

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Redactie: Anneke Koorn

VanDorp Uitgevers/Uitgeverij Grenzenloos

Postbus 42

3956 ZR LEERSUM

info@vandorp.net 

www.vandorp.net

Kijk voor meer emigratieboeken op www.emigratieboek.nl

Copyright©2016 VanDorp Uitgevers (deze uitgave)

Copyright©2016 Jacqueline Hoitink

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Jacqueline Hoitink

We gingen...
We blijven!

EMIGREREN NAAR NIEUW-ZEELAND

UITGEVERIJ GRENZENLOOS

VOORWOORD

In Deel 1 “We mogen... We gaan!” beschrijf ik onze emigratie vanaf het allereerste begin inclusief onze onzekerheden en gemaakte keuzes. De recessie begint in 2010 een grote impact te krijgen op ons en de samenleving. Hoeveel geluk zullen wij nog hebben? We hebben een gezin dat bestaat uit vader Jeroen, dochter Annika, zoon Lars, dochter Dinja en ik (Jacqueline). Annika heeft diabetes type 1, wat heeft dat voor invloed bij “wilde plannen”, bovendien blijkt dat ze later ook nog coeliakie heeft. In eerste instantie krijgen we geen toestemming om naar Nieuw-Zeeland te mogen emigreren, na een tweede poging krijgen we wel toestemming.

We gaan en we kopen een huis en een auto. Jeroen vindt een baan en de kinderen gaan naar school en dan krijg ik ook nog een baan op de Nederlandse school in Auckland. Alles gaat prima, totdat Jeroen redundant wordt gemaakt. Hij is overtallig en verliest zijn baan. Opnieuw onzekerheden. Wat doen we? Terug naar Nederland of zijn grote wens vervullen: het runnen van een eigen camping? We besloten uiteindelijk om ons mooie huis in het veilige Auckland na tweeënhalf jaar te verlaten om in een meer landelijk gebied, in Hawke’s Bay, een camping met cafetaria te kopen. Kunnen en willen we nog eens opnieuw beginnen? Een nieuw te ontdekken wereld in het hoogseizoen. Help!

INLEIDING

“Hoe vind je die? Mijn appeltaart! Moet niet gekker worden. En wel voor $5.50!”

Ik heb een appeltaart gebakken om te kijken of hij te verkopen zal zijn omdat volgende week zondag een Hollands koffiegroepje komt. De bedoeling is dat er elke laatste zondag van de maand, rond elf uur, vrijblijvend een mogelijkheid is voor Nederlanders om elkaar te ontmoeten en om gezellig in het Nederlands te kletsen. De kinderen kunnen dan met elkaar spelen. Voorheen was het in het “Hollandse winkeltje”, maar zij stopten met het cafégedeelte en toen werd aan ons gevraagd of het bij ons kon en dat lijkt ons leuk.

Op de advertentie staat onder andere een koffie met appeltaart afgebeeld en juist die appeltaart was er nog niet. Het is nog moeilijk om een goed recept te vinden. Nu heb ik er één gevonden in een kookboek dat ik zeker al 15 jaar heb. Compleet met amandelspijs, amandel, citroen enzovoort. Ik loop met mijn taart naar het café beneden en het personeel komt als bijen om me heen zwermen. Zo’n soort taart kennen ze niet. De kok vraagt hoe ik het deeg heb gemaakt en hoe die glans erop is gekomen (gewoon abrikozenjam). Grappig eigenlijk, dat zo’n gewone appeltaart opeens zo’n bijzondere taart wordt.

De helft eten we met elkaar op om te proeven en hij valt in de smaak. De kok, chef Tania, vindt hem ‘beautiful’. De andere helft van de taart gaan we verkopen! Omdat het snijden de taart gauw rommelig maakt, heeft Tania hem in drie grote stukken verdeeld. Zojuist vertelde ze me dat ze het eerste stukje verkocht heeft!

Ik woon op een camping in Nieuw-Zeeland nadat mijn man, Jeroen, uiteindelijk toch zijn droom volgt, het hebben en leiden van een camping. Ik vertel even iets over mezelf. Ik ben de moederkloek van het gezin. Ik probeer alles draaiende te houden door werk en huiselijke zaken te combineren. Doordat ik vaak veel te veel tegelijk probeer te doen gaat er een hoop mis. Soms gaat er ook wel eens iets mis terwijl het niet eens door mij komt. Ik trek het gewoon aan. Het valt niet mee om alles soepel te laten verlopen als niets om je heen soepel verloopt, maar met elkaar zijn we een goed team.

WE GINGEN...

Camping te koop

Nog steeds geen baan voor Jeroen en die baan van mij op de Nederlandse school is te weinig om van te leven. Zomaar een baan accepteren werkt ook niet, het moet wel een beetje leuk en uitdagend zijn. Hij solliciteert ook in Nederland maar zijn grootste droom is om iets voor zichzelf te beginnen. Al jarenlang heeft hij in zijn hoofd om een camping te beginnen. We hadden gezien dat de Kauri Coast camping te koop was. Dat was de camping waar we spontaan een weekend heen gingen in Northland. De plek waar we Annika’s glutenvrije brood vergeten waren en waar we een half uur moesten rijden voor de winkels. Jeroen en ik maken een afspraak om te kijken voor eventuele aankoop en rijden ’s morgens vroeg al weg omdat het een eind rijden is. De kinderen gaan gewoon naar school en moeten zich na school maar even vermaken. Gelukkig is Annika al 14 jaar, anders mogen kinderen niet alleen thuis blijven. Je bent dan ook niet verzekerd als er iets gebeurt. De camping zelf is erg mooi en goed verzorgd. Hij ligt mooi op een doorgaande route en trekt zomers goed toeristen aan. Er is een bos in de buurt met de beroemde Kauribomen. Eén van die Kauribomen heet; De Tane Mahuta (God van het bos). Er zijn daar ook Kiwi’s (de vogels) in het wild en verder naar het westen is de zee. In de rivier die langs het terrein loopt kan je heerlijk zwemmen. Alleen… het ligt zo geïsoleerd. Er zijn dus geen winkels of wat dan ook. Niets! Voor de scholen moet je ook 30 minuten met de schoolbus rijden. Bovendien is er geen keus in scholen. Het is die ene school of geen school. Wat als de kinderen het niet naar hun zin hebben? Dit hele verhaal benauwt me en ik wil deze stap niet doen. Een te grote stap voor ons stadsmensjes. De kinderen zijn nu echte tieners en echte tieners willen ook wel eens tienerdingen doen en dat kan daar niet. Eerlijk gezegd wil ik helemaal niet weg uit Auckland. We hebben het daar echt prima naar ons zin. Maar goed, je moet toch geld verdienen. Eén ding weet ik echter zeker, deze camping koop ik niet!

Een baan in Nederland

Bij twee bedrijven in Nederland maakt Jeroen kans op een baan. Op zich wel fijn, tenslotte is het een moeilijke economie voor iedereen. Met behulp van Skype, e-mails en een psychologische test die via de computer is gedaan, komt er een aanbod. Wij hebben ondertussen met de kinderen gesproken over eventueel teruggaan naar Nederland. Niemand is laaiend enthousiast.

Lars zit op de scouting en hij zou dat vreselijk missen. Hij heeft zulke goede vrienden op de scouting gemaakt en de leiding is ook helemaal super. Ze doen veel leuke activiteiten zoals een buitenspel in het donker in de winter, of zeilen en roeien in de zomer. Dan nog vele kampjes in natuurgebieden waar ze bijzondere dingen meemaken.

Op een gegeven moment waren de kinderen op kamp en gingen ze barbecueën. De boer en tevens eigenaar van het stuk grond, kwam de scoutjes heel vriendelijk “vlees” brengen. Dat vlees bestond onder andere uit staartjes van lammetjes en de zaadballen van kalfjes! In principe afval, maar het wordt gezien als een lekkernij. Voor Lars zo ontzettend nieuw. Het bleek dat de zaadballetjes wel lekker waren!!! De lammetjesstaarten vond hij wat minder, maar er waren kinderen bij die ervan smulden. Ook gingen ze eens op kamp paling vangen die daar door de modder kroop. Ook die belandde op de barbecue. Dit zijn toch hele leuke ervaringen voor de kinderen, helaas iets minder voor de paling.

Ze maakten ook eens een tocht over de Tongariro, dat is een beroemd natuurgebied in het midden van het Noordereiland. Nu kan ik me voorstellen dat het je niets zegt, maar als ik je vertel dat in dat gebied de grootste veldslag van de Lord of the Rings is opgenomen, dan heb je toch een beeld! Daar was ongeveer een jaar geleden een vulkaanuitbarsting en grote rotsblokken vlogen door de lucht. Op dat moment waren wij gewoon thuis, maar ’s avonds op het journaal zagen we dat een aantal rotsblokken door de hutten was geslagen waar de scouting had overnacht!

Tja, met de natuur valt niet te spotten. Voordat je zo’n tocht maakt, moet je je ook aanmelden. In geval van nood, zoals een vulkaanuitbarsting, weten ze dan ook hoeveel mensen gered moeten worden. Ook voor zo’n hut moet je je naam noteren. Aan het einde van de dag wordt altijd gecontroleerd of iedereen binnen is. Daar zorgen de ‘rangers’ voor. Ze hebben hier wel humor. Lars vertelde ons dat tijdens zo’n tocht er een houten bordje stond met een naam van dat gebied. Op de achterkant stond geschreven: “Verloren… een gouden ring… telefoonnummer 0800-Gollum.”

Goed, terug naar de remigratie. Ik kijk al op Funda, maar ik vind het wel moeilijk om dan al die huizen te zien. Het is gauw grauw, dicht op elkaar gebouwd, weinig bomen. Het liefst willen we in Apeldoorn wonen, maar dat is toch een te grote afstand van Amsterdam en Den Haag. En dan de scholen… naar welke school gaan ze? Met een aantal vakken lopen ze achter en met een aantal voor. En dan al dat huiswerk… hier hebben ze niet zoveel huiswerk. We hebben ondertussen al makelaars uitgenodigd en ook verhuisbedrijven komen langs om offertes te maken om van Auckland naar Nederland te gaan. Dit speelt zich af in september 2012. De baan in Nederland begint al op één oktober 2012!

Twijfels

Oma zou ook nog op bezoek komen in oktober, maar dan zou Jeroen misschien al in Nederland zijn. Oma is gelukkig zo flexibel dat ze eerder wil en kan komen. Ondertussen beginnen bij ons de twijfels toe te slaan. We hebben het hier zo naar ons zin! Alsof iets soms zo moet zijn zien wij vlak voor het weekend een Holiday Park te koop. Kan je nagaan, het contract van een baan in Nederland ligt al klaar! We hoeven het alleen nog maar te ondertekenen. Er staan wel een paar dingen in waar we niet helemaal blij mee zijn. Het is onder andere een jaarcontract. Wel begrijpelijk dat bedrijven dat doen met deze slechte economie, maar wij als gezin nemen ook een groot risico. De verhuizing terug kost bovendien ook erg veel geld. Stel je voor dat je contract niet verlengd wordt na dat jaar? Maarhet ergste gevoel is om alles hier achter te laten, we hebben het hier zo fijn. We zijn nog helemaal niet klaar met Nieuw-Zeeland.

Het lot beslist soms

Het is op een vrijdagavond dat we een andere camping te koop zien staan en op zaterdagmorgen vertel ik het de kinderen gewoon als een soort mededeling. Niet met de bedoeling om er ook iets mee te doen. De reactie van de kinderen verbaast mij dan ook. Ze halen ons over om direct dat weekend te gaan kijken. Dus razendsnel doen we het huishouden en pakken we spullen, genoeg voor een weekend. In een mum zitten we in de auto en dat is wel nodig ook want we moeten 420 km rijden voordat we er zijn.

We hebben op de camping een Motel unit aan de zee gehuurd met prachtig uitzicht. De dag erop (op zondag, Vaderdag nog wel) krijgen we een rondleiding van de makelaar. Tja, de camping valt niet tegen. Dat zeg ik een beetje raar, maar je hebt vaak best wel hoge verwachtingen, zeker als Nederlander. De camping ligt net buiten een redelijk grote plaats genaamd Napier (spreek uit als “neepiër”). Napier is beroemd om zijn Art Deco stijl. Het terrein ligt aan de Oceaan. Er is veel beplanting, mooie grasvelden voor de tenten, ruime camperplekken en er zijn een aantal huisjes. Het toilet/douchegebouw is wel wat oud. Er is net een nieuw café gebouwd. Dat is een soort lunchroom met receptie en daarboven is de eigenaarswoning. Verder is er een barbecue/picknickgebied.

Op maandag gaan we de plaats Napier in om het te verkennen. We gaan gelijk ook even langs een aantal scholen. We horen van verschillende mensen wat goede scholen en wat minder goede scholen zijn. De meisjesschool, Napier Girls High staat heel goed bekend, dus die willen we zeker even bezoeken. Op de meisjesschool leren we dat het helemaal nog niet zo makkelijk is om toegelaten te worden op de scholen. Wij zouden buiten de schoolzone gaan wonen als we de camping kopen en dan kom je in een loting. Het komt erop neer dat 50% van de aanmeldingen niet naar die school kan. Dit geldt dan vooral voor jaar negen en Annika zou naar jaar elf gaan volgend jaar, dus klas drie van het middelbaar onderwijs. Misschien maken we nog kans? De school is meer dan 130 jaar oud en staat bovenop een heuvel genaamd Bluff Hill. Het is een statig gebouw met pilaren. Er is een nieuwe moderne aanbouw en voor de school is een smalle weg. Aan de andere kant van de weg, heuvelafwaarts, zijn meerdere gebouwen van de school. We zien een aantal studenten in hun mooie uniformen. Annika vindt het wel wat. Ze heeft ooit de boekjes “de dolle tweeling” gelezen, en dit lijkt dus net zo’n leuke school. Het liefst wil ze ‘boarding’ doen, oftewel kostschool. Dat gedeelte ligt naast de school en ziet er ook leuk uit. Het blijkt dat ‘boarding’ erg populair is, voor zowel kinderen van veraf, als voor kinderen die een stuk dichterbij wonen. Je kan dan volledige ‘boarding’ kiezen, dat is ook in de weekenden of voor alleen door de weeks. Alle vakanties gaan de kinderen naar huis of naar gastgezinnen.

We bekijken ook even de buitenkant van een jongensschool, die ook goed bekend staat en tot slot bekijken we een ‘intermediate’ school. We hebben niet veel tijd om te beslissen omdat we het bedrijf in Nederland ook niet aan het lijntje kunnen houden. We maken een grote beslissing, we gaan niet naar Nederland. We doen onze stap twee! We doen het “gewoon”. Gelukkig hebben we ook de juiste permit, zodat we ook mogen blijven, zelfs zonder baan. We gingen, we blijven…in Nieuw-Zeeland!

Dit is een totaal nieuwe wereld voor ons. We hebben het er wel eens over, maar je doet het niet zo gauw. Je zegt niet gauw je baan op en zekerheden voor totaal iets nieuws, maar op dit moment staat ons leven toch al op zijn kop. Het is nu of nooit. Dus we kiezen voor nu!