IJSBLAUW

Deel 2

HET BEEST

IJSBLAUW trilogie Deel 2 - Het Beest Lineke Breukel

Het Instituut is het tweede deel in de trilogie IJsblauw

ISBN 9789461851970

Ook verkrijgbaar als eBook

1e druk april 2017

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Omslagontwerp: Steve Breukel

Uitgeverij Village

een imprint van VanDorp Uitgevers

Postbus 42

3956 ZR Leersum

www.vandorp.net

info@vandorp.net

Copyright © 2017 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers

Copyright © 2017 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

LINEKE B REUKEL

IJSBLAUW

HET BEEST

UITGEVERIJ VILLAGE

Kijk naar het beest,

naar zijn naakte venijn…

Ontdaan van al zijn menselijkheid.

Kijk naar zijn geest, naar zijn eeuwige pijn…

Gevormd door zijn harde, innerlijke strijd.

Luister naar zijn stem, die is zonder rem…

Grenzeloos tartend en kwetsend grof.

Luister naar zijn hart, naar iedere slag apart…

Glansloos gebonk en uitzichtloos dof.

Hij bewaart zijn woede, zijn toorn en zijn haat achter de broze tralies van zijn zelfbeheersing.

Diepe groeven achterlatend in zijn ziel en zijn gelaat. Het maakt hem oud, muteert hem tot een ding.

Zijn ongeduld maakt hem tot een slaaf.

Het beest in hem is hete woede, is van onblusbaar vuur.

Van binnenuit verterend, eeuwige zelfkritiek belerend.

Voor zijn ziekte bestaat geen kuur.

Lineke Breukel

VOORWOORD

Wij zijn vrije wezens en we maken onze eigen herinneringen. We staan zelf aan de basis van onze ervaringen, onze kennis en alles wat wij kunnen. Of we dat nu bewust of onbewust doen.

Het zou nogal een impact hebben wanneer we ontdekken dat een belangrijk deel van die verzameling gegevens niet van onszelf komt, maar door een buitenstaander is gecomponeerd en ingeprogrammeerd. Dat iemand anders die niets met onszelf te maken heeft, onze herinnering als een architect gebouwd heeft met een duidelijk doel. Een doel dat niet het onze is.

De consequenties daarvan zijn verstrekkend, want je zou je kunnen afvragen in hoeverre je dan als weldenkend en bewust mens vrij bent in het maken van je eigen beslissingen. In hoeverre je ledematen aan touwtjes vastzitten en je nog steeds van een afstandje wordt bestuurd door iemand die jouw persoonlijke behoeften niet kent en er geen interesse in heeft. Iemand die zijn eigen plannen heeft met jou.

Eva-Lin is een product van een kloningsexperiment van de Brent International Biological Institute, een front voor de Nederlandse Schaduwgroep van Marcus Brent. Haar rol is die van soldaat, van moordenaar, maar door haar ontvoering is haar programmering instabiel geworden. Lin worstelt met de menselijkheid die ze in zich voelt en met die aspecten van zichzelf waar ze van gruwelt.

Als blijkt dat haar ‘schepper’ Lin om wil brengen omdat ze als verloren wordt beschouwd voor het kloningsproject, komt ze in aanraking met een eerder experiment van Marcus Brent. Deze tegenstander probeert op zijn eigen dodelijke manier het beest in zichzelf in toom te houden, maar wil tegelijkertijd losbreken van zijn externe ‘besturing’. Dit maakt hem onberekenbaar en nog gevaarlijker dan hij al is. Het beest is meer dan dodelijk door zijn intellect, zijn extreme ideeën van de wereld en zijn onstilbare honger.

In dit tweede deel van IJsblauw moet Lin niet alleen de strijd met het beest van Marcus Brent aangaan, maar ook met het beest in haarzelf.

Met innige dank aan Gerard, Marja en Jack voor hun hulp bij de totstandkoming van dit boek en een dikke kus voor Steve voor zijn fantastische coverdesign.

Lineke Breukel

1

Het gevoel van warmte dat zich over haar lichaam verplaatst laat haar ontwaken. Dan de gewaarwording van een zachte druk op haar borst, in haar hals…

Wanneer Lin haar ogen opent, is het eerste dat ze ziet een klein, bol kopje recht voor haar gezicht.

“Micky Mouse?”

Direct daarna realiseert ze zich dat ze fout zit. “Nee, die heeft geen puntoortjes…. Akbar!”

Het warme snuitje dat ze daarna over haar mond en eigen neus voelt gaan, geeft haar de neiging om het jonge katje te kussen. Met beide handen pakt ze het diertje echter beet en haalt het van haar gezicht weg. Het licht dat de cabine van de Mercedes inschijnt verblindt haar. Dan beseft Lin dat ze schuin op haar rug ligt, gericht naar de hemel.

“Oh… daar ben ik weer… nog steeds op dezelfde plaats. Opnieuw geboren!”

De vroege ochtendzon staat schuin achter het kleine vrachtwagentje, maar heeft de cabine zelf nog niet bereikt. Voor haar ziet Lin echter de felle schittering in de golven van de Scheveningse branding, het zilverwitte schuim versierend met miljoenen diamantjes. Met haar ogen op spleetjes tuurt ze rond. De lucht boven de horizon is strak blauw en van de onweersbuien van de vorige dag is niets meer over.

“Geen enkele wolk meer te zien…”

Het katje met één hand tegen haar borst aandrukkend, laat Lin de stoelleuning terugveren naar de zitstand. Haar stijve lichaam geeft haar aan dat de afgelopen nacht in de wagen geen comfortabele is geweest en voorzichtig rekt ze zich uit. Haar linkerschouder doet gemeen pijn, maar dat is logisch, weet ze. De vorige avond heeft ze een strijd op leven en dood moeten leveren met een paar leden van de Schaduwgroep. Mannen van Marcus Brent, de leider van de groep en hoofd van het ‘Instituut’, ofwel de ‘Brent International Biological Institute’ voor de onwetende buitenwereld.

“Zie het modieuze brandmerk in mijn nek dat ik de rest van mijn leven zal moeten dragen. Maar goed, ook deze nacht hebben we weer overleefd Akki…”

Het jonge diertje rekt zich op zijn beurt uit en begint rond te snuffelen op haar buik. Het zal waarschijnlijk willen plassen, bedenkt Lin en ze opent de autodeur. Een frisse zeewind dringt de cabine binnen en doet haar longen ontwaken. Met diepe teugen zuigt ze de zilte zuurstof naar binnen terwijl ze uitstapt en het katje voor zich op het grind van de parkeerplaats neerzet. Zonder hem uit het oog te verliezen rekt Lin zich nogmaals uit. De plaats waar ze haar sleutelbeen heeft beschadigd steekt en ze ontdekt dat ze er een beetje gebloed heeft. In haar sweatshirt zit een klein rood vlekje. Dan herinnert ze zich het verdovingspijltje dat op haar afgeschoten is. De reden waardoor ze hier beland is en niet in Amsterdam. Ze is half bedwelmd in de auto gestapt en instinctief naar deze rustige plek gereden.

Stukje bij beetje komen haar herinneringen terug. Haar eigen herinneringen dan, want Lin weet dat ze die pas sinds twee dagen zelf maakt. Haar leven voor die tijd was niet noemenswaardig, niet bewust. Als een comapatiënt heeft ze jarenlang in een couveuse geleefd, aangesloten op een systeem dat haar voorzag van groeihormonen en een kunstmatig bewustzijn. Een door anderen ontworpen leven, gecomponeerd en ingeprogrammeerd. De herinnering aan die ontdekking doet haar huiveren, maar dan voelt Lin dat haar schoenen nog steeds vochtig zijn van haar avontuur in de oude afwateringstunnels van Amsterdam Noord. Ze heeft werkelijk ijsvoeten. De elkaar in hoog tempo opvolgende regenbuien van de vorige dag en avond hebben daar nog een schepje bovenop gedaan, maar haar kleding voelt in ieder geval redelijk droog aan.

“Uit met die dingen, voordat ik er opnieuw geen tijd voor krijg.”

Terwijl Akbar door zijn achterpootjes gaat en zijn behoefte doet, trekt Lin haar schoenen uit. Haar sokken zijn zwaar van het vocht en op haar blote voeten loopt ze voorzichtig naar de motorkap van de wagen toe. De huid van haar eeltloze voeten is week geworden en de steentjes en schelpjes onder haar voetzolen zijn een ware marteling. Het deert haar echter niet. Precies dit gevoel laat Lin beseffen dat ze echt leeft. Dat ze een echt levend en bewust denkend mens is.

Dat besef maakt haar gelukkig, een gevoel dat ze nog niet kende. Een emotie die ze begrijpt door haar programmering, maar nog niet bewust heeft meegemaakt. Er is in korte tijd veel gebeurd en ze heeft twee dagen lang heel wat hevige emoties moeten ondergaan. Deze nieuwe gewaarwording heeft daardoor zoveel impact, dat ze het katje optilt, de pijn in haar voeten negeert en naar de brede trap loopt die de duinplaats met het strand verbindt. De houten treden voelen koud aan onder haar blote voeten, maar ze geniet van die sensatie. Het zand dat ze tussen haar voetzolen en het versleten hout voelt schuren, bezorgt haar kriebels in haar buik en de treden afspringend daalt Lin naar het strand af. Benieuwd naar al dat zand dat daar op haar ligt te wachten.

Schuin voor haar hoort ze geluiden, nieuwe geluiden! Echte meeuwen schreeuwen naar haar terwijl ze haar beide voeten in het grauwgele zand plant, begraaft. Koud, zwaar zand dat tegelijkertijd droog aanvoelt. Om haar heen vliegt een groep meeuwen op, protesterend vanwege de inbreuk op hun privacy. Met haar vrije rechterhand omhoog gestrekt, wijst Lin ze na. Alsof ze aan een onzichtbare toeschouwer wil laten zien hoe uniek dat is. Het geruis van de branding lokt haar uit die ervaring en Lin begint over het strand naar de zee te lopen. De moeite die het haar kost om zich een weg te banen door het zachte zand tovert een nog bredere glimlach op haar gezicht.

“Wat een heerlijke plek! Hier wil ik iedere dag wel opnieuw geboren worden!”

Op het moment dat Lin met haar blote voeten het eerste schuimende water van de branding bereikt, blijft ze plotseling stilstaan.

“Ik ben een voelend mens! Daarom weet ik dat ik leef !”

Deze specifieke plaats is zo tastbaar aanwezig, dat het voor Lin het ultieme bewijs is dat ze er echt is. Ondanks dat ze is ontstaan uit een door mensen ontworpen cocktail van genen die door middel van kunstmatige inseminatie in een kunstmatige baarmoeder tot leven is gewekt.

De intense gewaarwording van het koude zeewater dat schuimend om haar voeten heen vloeit, geeft haar dan ineens een andere intense gewaarwording.

“Shit… ik moet plassen!”

Giechelend als een puber zakt ze door haar benen en zet Akbar schuin achter zich neer, op de laatste reep vochtig zand. Ook voor het jonge katje moet dit een nieuwe ervaring zijn, begrijpt Lin. Het diertje beleeft de gewaarwording van de koude en vochtige ondergrond in ieder geval niet op dezelfde euforische manier en met opgetrokken pootjes probeert het droger zand te bereiken. Met haar blik naar haar kleine metgezel gericht ontdoet Lin zich van haar broek en slipje en zakt op haar hurken. In het schuim van de zeereep doet ze lachend haar behoefte. Een blaffende hond in de verte laat haar echter opschrikken.

Er komen mensen aan.

Ze ontwaart twee rondspringende stippen in de verte en een stip daar een eind achter. Een wandelaar met twee honden. Het gevoel van schaamte dat nu komt opborrelen veegt ze direct van tafel. Dat is onterecht. De wandelaar is nog veel te ver weg om gezien te kunnen hebben wat ze aan het doen was, maar Lin doet haar kleren goed, pakt Akbar op en begint terug te lopen naar de trap. Een derde sensatie laat haar beseffen dat ze wat zaken te regelen heeft. Ze barst van de honger!

Dat de muziek werd gestopt is nog de beste ervaring tot nu toe! Die ellendige ‘jengelmuziek’ waaraan hij is blootgesteld de afgelopen nacht. Het moest hem loom maken en in toom houden, weet hij. Onophoudelijke golven van misselijkheid heeft die herrie echter veroorzaakt, krampen in zijn vervormde darmen en in zijn toch al veel te kleine maag. De ervaringen die hij nu opdoet zijn daarentegen zo intens, dat hij het zijn gastheer graag vergeeft.

Ter plekke heeft hij ontdekt dat hij het licht niet prettig vindt. De ‘dagtijd’. Het doet pijn aan zijn te gevoelige ogen, maar de nacht is een openbaring geweest. In het duister hebben ze hem losgelaten en zijn opdracht is simpel. Toen ze hem uit zijn cel kwamen bevrijden, dacht hij dat het project eindelijk ten einde was en dat ze hem kwamen doden. Het tegendeel bleek waar te zijn. Ze gingen hem vrijlaten. Vanwege een belangrijke opdracht dus, dat begreep hij even later. Tussen drie mannen in werd hij naar zijn schepper geleid.

Even voelde hij een steek van pijn, maar dat kwam vooral door de blikken van minachting die hij over zich heen kreeg. Ze dachten wellicht dat hij daar niet gevoelig voor was. Er niet intelligent genoeg voor, maar hij kan zich dan ook niet herinneren dat er ooit iemand is geweest die oprechte interesse heeft gehad in zijn gevoelens. In zijn manier van beleving.

Communicatie heeft voor hem voornamelijk bestaan in het luisteren naar zijn programmering en naar de maaltijden die iedere vier uur door het luik in zijn celdeur werden geschoven. Door de afwijkingen in zijn organen kan hij niet veel eten tegelijkertijd verteren, maar hij kan zich niet herinneren dat hij ondanks die regelmatige maaltijden ooit een voldaan gevoel heeft gehad.

Honger beheerst mij.

Over die honger heeft hij nooit met zijn schepper gesproken, de enige die overigens de moeite heeft genomen om met hem te blijven communiceren. De enige waarmee hij überhaupt heeft willen communiceren, als hij zijn beide broers niet meetelt.

“Turio…”

Zo is hij genoemd en het hardop zeggen van zijn naam helpt hem om te beseffen dat hij werkelijk leeft en dat de wereld om hem heen echt is. De wereld waarin hij een paar uur geleden is losgelaten.

Even kijkt Turio om zich heen. De straat waar hij zich bevindt is verlaten en wanneer hij doorloopt, zorgt hij ervoor dat zijn voeten niet over de lijn van de schaduw gaan. De strakke lijn die de grens trekt tussen het schaduwrijk en het lichtrijk. Zijn wereld en de wereld van de zondaars.

…De Here is uw bewaarder, de Here is uw schaduw aan uw rechterhand….

Even moet Turio nadenken en zonder dat hij het doorheeft, stopt hij met lopen. Dan verschijnt er een glimlach in zijn onregelmatige gezicht.

Natuurlijk! Regel twee uit psalm honderdeenentwintig!

Grinnikend loopt hij dan weer door, zorgvuldig in de schaduw blijvend van het gebouw waarvan hij de muur volgt.

Turio is door zijn schepper vernoemd naar de Turritopsis Dohrnii, de beroemde ‘Immortal Jellyfish’. Een kwal dus. Alsof hij het eeuwige leven in zich heeft. Zijn schepper heeft ooit Shin Kubota’s onderzoek bestudeerd over de stadia van ouder worden en wedergeboorte van die Japanse kwal. Hij raakte daardoor geïnspireerd tot het doen van een geheim experiment. Een proef waarin drie klonen werden ontwikkeld op basis van de levenscyclus van die kwal. Het experiment heeft echter drie gedrochten voortgebracht die veel te lelijk waren om aan de buitenwereld te tonen. Drie klonen waar hij niet trots op was. Drie broers waarvan de lichamen nooit uitgegroeid leken. Nieuwe lagen been groeiden voortdurend op al bestaand materiaal, totdat hun skeletten gingen lijken op bouwwerken van de Spaanse kunstenaar Gaudi.

“Ik ben vernoemd naar een graatloos slijmbeest… een snotvis. Wat een eer!”

De obsessie van Marcus Brent met het scheppen van de perfecte mens was Turio pijnlijk duidelijk. De geboorte van hemzelf en direct daarna van zijn broers was een ongelukkige eerste poging geweest om dat perfecte leven door middel van ‘gene splicing’ te bereiken. Door het klonen van celkernen en het samenbrengen ervan tot een levenscocktail wilde Brent Gods werk overnemen, had de man hem ooit trots verteld. Net zoals zijn vader dat in dezelfde tijd deed met het Adam en Eva project. Het project waarin Brent junior tegen zijn vaders wil in, zijn eigen genen en die van zijn stervende geliefde had gebruikt.

Nadat Turio van de zieke Eline Wagner een bundel met verzamelde bijbelse teksten in zijn cel gegooid kreeg, is hij het werk van God gaan bestuderen, leergierig man die hij is.

Sindsdien is hij een devoot christen en het werk van Marcus Brent stuit hem daarom tegen de borst. Natuurlijk beseft hij dat hij er nooit zou zijn geweest zonder Marcus Brent, maar de pijn in zijn vervormde lichaam en de eeuwige honger die zijn systeem beheerst, maken dat hij lijdt. De sporadische keren van contact met zijn broers leerde hem dat zij aan dezelfde pijnen lijden. Dat ook zij daarom net als hij ‘mislukkelingen’ zijn in Brents ogen. Turio begrijpt daarom ook niet waarom Brent hen nooit uit hun lijden heeft verlost.

Toen de vorige avond brand was uitgebroken in het naastgelegen Instituut, waren ze alledrie naar een boot verplaatst. Een oriëntaals uitziende boot waar ze in het ruim werden geladen, in cellen vlak naast elkaar. Dat was voor hem en zijn broers de eerste keer dat ze een glimp op konden vangen van de echte wereld, door de dikke tralies van hun kooien heen. Vanaf dat moment was er bij zijn honger een nieuwe hunkering ontstaan. De honger naar een vrij leven in die wereld waar het water regent uit de hemel.

Hij weet dat dit het teken van God is waarop hij zo lang heeft gewacht. God heeft zijn tranen over hem uitgestort toen deze hem in zijn kooi zag zitten, als gevangene… als mislukt experiment van een bezeten man.

Toen hij kort daarna naar boven werd geleid, begreep Turio dan ook direct dat er iets belangrijks zou gaan gebeuren. Ook zijn dood zou hij als een bevrijding hebben ervaren, maar deze echte bevrijding heeft hij nooit verwacht. Zijn wens is in vervulling gegaan en waarvan hij droomde is werkelijkheid geworden! De enige emotionele pijn die hij nog met zich meedraagt is het feit dat zijn broers zijn achtergebleven. Alleen hij is uitverkoren om de opdracht van zijn schepper uit te voeren. Hij is volgens Brent de meest stabiele van het trio… hij moest eens weten.

Zijn kennis van de wereld is verre van compleet, dat beseft Turio scherp. Het deert hem echter niet, want hij is niet dom. De rest van de kennis zal hij zelf vergaren nu hij een vrij man is. Heel even denkt hij hoe het zou zijn om helemaal vrij te zijn, vrij van de plicht die zijn schepper hem heeft opgelegd. Het idee spreekt hem aan, maar zijn leven zou doelloos zijn. Door zijn wanstaltige lichaam vol vergroeiingen zal hij nooit in de maatschappij geaccepteerd worden en hij zal een eenzame oude man worden.

Leeftijd heeft Turio trouwens nog nooit beziggehouden, zeker ook omdat hij er altijd vanuit is gegaan dat hij vroeg of laat gedood zou worden door Brent. Het leven zou alleen zin hebben wanneer hij dat samen met zijn broers, zijn lotgenoten zou mogen leven. Ergens ver weg van de normaal gevormde mensen, de perfecte lichamen die hij is gaan haten. De schepsels van God.

“Vergeef mij Heer dat ik zo denk… ik weet dat ik zwak ben!” De stenen muur waar hij zijn onregelmatige voorhoofd daarna zeven keer hard tegenaan slaat, kleurt rood van de wond die dat veroorzaakt. Het bezorgt hem echter geen enorme pijn, want fysieke pijn is allang geen uitdaging meer voor hem. Stil hoopt Turio dat God daarom genoegen neemt met deze zelfkastijding en hij neemt zich voor om minder ondankbaar te zijn. Het leven als christen heeft hem in ieder geval geleerd om Brent niet meer te haten voor wat hij heeft gedaan, maar haat zit nog steeds in hem, voortdurend op zoek naar een uitweg. Altijd hongerend naar een reden.

Haat voedt zijn honger en honger zijn haat.

Van de muur weglopend dwingt Turio zichzelf om ergens anders aan te denken. Met grote passen beweegt hij zich over de bijna lege straten van de industriewijk waarin hij zich bevindt.

Er is een duidelijke reden waarvoor mijn broers en ik tot leven zijn gewekt, een hoger doel…

Die gedachte hield hem sinds hij de bijbel was gaan bestuderen op de been. Met één van zijn grove handen het bloed uit zijn ogen wrijvend, verhoogt Turio zijn tempo. De kleren die ze hem hebben gegeven zijn speciaal voor hem gemaakt en ze zijn bedoeld om zijn asymmetrische bouw te verbloemen. Zijn abnormale grootte blijft echter opvallend en ondanks de lange jas die hij draagt en de hoed die hij voorzichtig over zijn hoofdwond heeft geschoven, valt hij op bij de paar fietsers die hem passeren.

Was het maar weer donker…

Dan laat Turio zijn gedachten los en concentreert zich weer op zijn opdracht.

Mijn levensdoel…

En hij grijnst zijn scherpe tanden bloot.

2

Met zijn kleine tongetje probeert Akbar de laatste restjes kattenvoer uit het blikje te likken. Lin kijkt ernaar met een vertederde blik in haar ogen. Haar kleine, grote vriend. Met haar handen maakt ze een prop van het papier waarin drie broodjes hebben gezeten. Ze is voor het eerst van haar leven naar een supermarkt gegaan en heeft daar boodschappen gedaan met de paar tientjes die ze bezit. De keuze in die schappen was enorm en alle verschillende merken, kleuren en geuren van al die waren maakten haar bijna duizelig. Dan besluit Lin om zich te vermannen, om die verbazing over al die nieuwe ‘eerste keer’ ervaringen los te laten. Het is genoeg geweest. Ze moet zich gaan concentreren op belangrijker zaken.

Tijdens het eten van haar broodjes heeft ze de tijd genomen om na te denken over de afgelopen dagen. Voor het eerst heeft ze daar de gelegenheid voor gehad. Voor het eerst sinds de gekte begon voelt ze zich ook eindelijk veilig. Aan die veiligheid zal echter een einde komen. Dat beseft ze, want Lin weet dat Marcus Brent niet zal rusten voordat hij haar gevonden heeft. Met een grimas op haar gezicht denkt ze dan ineens aan Adam. Ondanks haar geluksgevoel op het strand is die ondertoon van pijn niet verdwenen. Ze mist hem. Ze mist zijn gezelschap, zijn kracht en het gevoel van geborgenheid dat ze ervoer bij hem.

De prop landt met een sierlijke boog in de vuilnisbak die aan de rand van het parkeerterrein, direct naast de wagen staat. Als Akbar klaar is met eten, verdwijnt ook het blikje in dezelfde bak. Zijn buikje voelt kogelrond aan wanneer Lin het katje optilt en op de passagiersstoel van de Mercedes neerzet. Wanneer ze de sleutel in het contact omdraait, kijkt ze met wantrouwen naar al die meters op het dashboard. Ze weet dat Adam en zij de wagen al een tijdje gebruiken en Lin probeert de meter voor de brandstof te ontdekken. De vele knoppen zullen allemaal logische functies hebben, maar ze waagt het niet om erop te drukken. Totdat ze een klein beeldschermpje ontdekt, midden op de console. Dat was haar nog niet opgevallen.

‘Navigator’

Het simpele woord staat in het plastic onder het schermpje gedrukt en dat tovert een glimlach op haar gezicht. Als ze de navigator aan de praat kan krijgen, dan is er in ieder geval één probleem opgelost, want zelf zou ze niet weten hoe ze naar Amsterdam moet komen. Dat ze naar die stad terug wil is namelijk duidelijk voor haar. Hier in Den Haag heeft ze niets te zoeken. Niet meer, want het hotel is een gevaarlijke plek geworden. De twee doden zullen al gevonden zijn, want Dave’s lichaam lag open en bloot op de kleine parkeerplaats van het hotel, vlak langs de stoep.

“Ik heb er toch niets liggen dat ik mis.”

Terwijl Akbar zich op de stoelzitting lui uitrekt, bestudeert Lin de rest van het dashboard. Wanneer ze de brandstofmeter ontdekt wordt haar glimlach iets breder. De meter staat op ‘driekwart’ van het rode tanksymbooltje af. Ze kan dus nog een tijd rondrijden voordat de wagen dorst krijgt. Haar vingers vliegen over de knoppen van de dashboardnavigator en wanneer ze een kaart ziet verschijnen met een rode dot erop, begrijpt Lin dat ze satellietverbinding heeft.

“Dat is een verdomd goed teken!”

In het menu vindt ze verschillende opgeslagen adressen, opties om heen te rijden, begrijpt ze en aandachtig leest ze die door.

“Gebouw 1, gebouw 2, gebouw 3…. Daar heb ik niet veel aan.” Ongeduldig bladert ze met behulp van de knoppen door het lijstje heen. Ineens trekt ze haar hand terug en staart naar de namen van de lijst.

“Sun Sea Palace, Molok thuis, Opslag… Dat is beter!”

Wat het woord ‘opslag’ inhoudt weet Lin niet, maar ‘Sun Sea Palace’ moet duiden op de restaurantboot die aan het IJ ligt. De boot die door Marcus Brent als uitvalsbasis werd gebruikt direct na de brand. Haar ogen blijven echter steken bij ‘Molok thuis’. Molok is door Adam gedood. De oom van Sandra is in dienst geweest bij de Schaduwgroep. Hij is degene geweest die de programmering van de klonen heeft ontworpen en bij hem thuis zal ze wellicht mogelijkheden vinden om Marcus te stoppen en Adam terug te vinden. Met een druk op het scherm kiest ze voor Moloks adres als locatie en de navigator begint aan de routeberekening.

Lin laat het scherm voor wat het is en klimt opnieuw uit de cabine. Met de sleutel in haar handen loopt ze naar de achterkant van de kleine vrachtwagen. Er is nog iets dat ze wil doen voordat ze op weg gaat. Ze wil haar nieuwsgierigheid bevredigen en met dezelfde sleutel opent ze het slot van het laadgedeelte van de wagen.

De ruimte is donker, maar wanneer ze de beide deuren volledig openklapt, ziet ze dat de wagen voor het grootste deel leeg is. Tegen de achterwand van de cabine staan enkele kisten op de vloer. Terwijl ze de wagen inklimt en naar de bescheiden lading toeloopt, kan Lin haar ogen niet van de kisten afhouden. Ze voelt zich als een kind dat haar kerstcadeaus eindelijk mag gaan uitpakken.

´voorzichtig, breekbaar’, ‘deze kant boven’, ‘medisch materiaal…’

Alle teksten duiden op een breekbare en wellicht kostbare inhoud. De kisten lijken op kratten, maar hebben zo te zien scharnierende deksels met eenvoudige grendels. Het hout is niet ruw, maar de kisten lijken goedkoop in elkaar gezet te zijn.

“Geen sloten…”

Die ontdekking geeft Lin bijna een gevoel van teleurstelling, alsof de afwezigheid van sloten de waarde van de inhoud naar beneden haalt. Als ze de eerste kist opent, trekt Lin echter een wenkbrauw op van verbazing.

“Breekbaar?”

De kist lijkt gevuld te zijn met lichtblauwe kartonnen doosjes. Op de bovenkant van alle doosjes staat eenzelfde tekening van een paar plastic handschoenen.

“Chirurgische handschoenen…. lekker fragiel.”

Met een zucht pakt ze een doos uit de kist, maar verstilt dan in haar beweging. Onder de doos is iets anders tevoorschijn gekomen, iets onverwachts. Een identiek deksel als van de kist zelf wordt verborgen door de laag kartonnen doosjes en Lin begint ze weg te nemen. Steeds sneller pakt ze de dozen en gooit ze op de grond naast de kist. De kleinere kist past precies in de kist die ze heeft geopend en het is onmogelijk om die deksel eraf te halen. Zonder aarzelen kantelt Lin de kist en schudt hem met de opening schuin naar de bodem van de wagen totdat er beweging komt in de kleinere kist. Hij is werkelijk loodzwaar. Wanneer deze uit zijn behuizing schuift, grijpt Lin de zijkant van de deksel vast. Opnieuw ziet ze geen sloten, maar er zijn ook geen handels te bekennen. In het halfduister van de laadruimte ontdekt Lin dat deze kist dichtgeschroefd is.

“Shit!”

Om zich heen turend hoopt ze op een manier om de kist te openen, maar er liggen geen schroevendraaiers in de ruimte. Ook niets dat lijkt op een gereedschapskist. Gefrustreerd rent Lin naar de achterkant, springt naar buiten en rent naar de cabine. Akbar ligt op zijn rug te dutten, met alle vier zijn pootjes omhoog, de voetjes bij de polsjes omgeknakt. Alsof hij zich met alle vier zijn ledematen over heeft gegeven. Hij snurkt er zelfs licht bij. Lin merkt het niet. Gehaast opent ze het grote handschoenenvak om te ontdekken dat daar alleen papieren in liggen. De diverse andere vakken in en onder het dashboard bieden evenmin wat ze zoekt, totdat ze op haar knieën op de bestuurdersstoel gaat zitten. Op die manier kan ze precies in een ondiepe rand kijken die direct boven de cabineruit, onder het dak naar binnen uitsteekt. Het licht dat door de geopende deur geactiveerd is, schijnt haar bij en met een triomfantelijke blik in haar ogen grijpt ze de grote schroevendraaier die daar op haar ligt te wachten.

“Hebbes! Jij gaat mij helpen!”

Binnen een minuut heeft Lin de deksel losgeschroefd. Met het zweet op haar slapen trekt ze het langzaam van de kist los. Er zijn geen scharnieren en snel legt ze de hele deksel naast de kist op de grond. Nu is ze sprakeloos. De kist is tot aan de rand toe gevuld met plastic zakken. Iedere zak – literzakken schat ze in – is gevuld met wit poeder. Lin heeft geen verstand van drugs, maar de aanblik van deze hoeveelheid wit poeder die op deze manier verborgen is, laat haar vermoeden dat de waarde van deze kist niet gering is.

“Oh mijn god, we hebben Marcus Brent van een schat bestolen!”

Die realisatie bezorgt haar een mengeling van gevoelens. Als in iedere kist eenzelfde hoeveelheid drugs opgeslagen zit, dan moet hier voor een vermogen liggen. Daarmee heeft ze Marcus een grote slag toegediend. Direct beseft ze echter dat hij de verdwijning van de vrachtwagen niet over zijn kant zal laten gaan. Hij zal begrijpen dat zij hierachter zit en dat brengt Adam nog meer in gevaar dan hij al is. Tenminste, ervan uitgaande dat hij door Marcus’ mannen overmeesterd is. Dan bedenkt Lin zich nog iets. Als Adam van deze lading afwist, dan heeft hij wellicht met die reden de vrachtwagen op een meer verborgen plaats in Scheveningen geparkeerd. Waarschijnlijk om een troef achter de hand te hebben of gewoon om Marcus dwars te zitten.

“Ik begreep al niet waar hij al dat geld voor zijn organisatie vandaan haalde…”

Met een zucht zakt ze door de knieën en pakt een zakje uit de kist. Dit kan zowel heroïne als cocaïne zijn. Zoveel weet ze nog wel. Beide levensgevaarlijke drugs met een astronomische marktwaarde.

“Marcus, je bent een smeerlap!”

Haar eerste impuls is om de zak open te scheuren en de inhoud ervan weg te laten lopen, maar dan houdt ze zich in. De hoge waarde van deze lading vertegenwoordigt niet alleen veel geld, die vertegenwoordigt daarom ook vooral macht. Met deze lading drugs als onderpand kan ze wellicht voorwaarden stellen. Kan ze Marcus bijvoorbeeld dwingen om Adam uit te leveren aan haar.

Opnieuw springt Lin op en rent naar de opening van de laadruimte. Deze keer sluit ze de deuren zorgvuldig achter zich en draait die in het slot. De navigator staat al ingesteld op het huis van Molok en dat laat ze zo. Van daaruit vindt ze hopelijk een manier om met Marcus Brent in contact te treden. Snel springt ze achter het stuur.

De aanblik van dat atletische lichaam in de door condens beslagen couveuse maakt hem warm van binnen. In ieder geval heeft hij één van zijn klonen terug en onder controle. Met een felle zwaai giet Marcus de cognac in één keer zijn keelgat in. De drank is veel te koud, maar het geduld ontbreekt hem om de vloeistof in zijn handpalm op te warmen. Als hij heel eerlijk is, dan had hij veel liever gehad dat daar het lichaam van Lin had gelegen, maar met het terughalen van Adam is hij in ieder geval tevreden. Dat hij niets meer heeft gehoord van Dave en Jack is echter een heel slecht teken. Zij waren belast met het bedwelmen en meenemen van zijn vrouwelijke kloon, want dat ze in Den Haag zat, wist hij niet.

Opnieuw schenkt hij zich een peperdure dosis Hennessy,

‘Limited Edition’ uit tweeduizendzeven in. De warmgouden vloeistof draait vettig in het bolle glas rond en heel even geniet Marcus van de aanblik van die perfectie. Dan draait hij zich opnieuw om naar de couveuse met het lichaam van de mannelijke kloon van het Adam en Eva project. Het project dat zijn vader was begonnen en dat door hem geperfectioneerd is met de toevoeging van zijn eigen genen en die van zijn toen stervende verloofde Eline. Aan dit baanbrekende project is natuurlijk achter gesloten deuren gewerkt. Het project dat zijn vader naar aanleiding van de succesvolle kloning van Dolly het Schaap in de jaren negentig is gestart. De ontwikkeling van de klonen werd uitgevoerd onder het mom van onderzoek naar erfelijke afwijkingen bij ongeboren foetussen en vond plaats binnen het Brent International Biological Institute. Een organisatie met een sociale status die bovendien jaarlijks Europees subsidiegeld in de wacht sleept vanwege de aard en de waarde van het werk. De vooruitgang van het project werd intensief in de gaten gehouden door de diverse afdelingen van The Order of Death, de internationale moederorganisatie waar de Schaduwgroep een onderdeel van is. Vanuit deze Orde heeft Marcus diverse bestellingen ontvangen en als het een beetje meezit, dan gaat Adam hem een gouden toekomst opleveren. Het zit op dit moment alleen helemaal niet mee.

“Waarom moest je Molok vermoorden jongen? Die heb ik nu keihard nodig.”

Marcus begrijpt heel goed dat Molok niet te vertrouwen was. Zijn topprogrammeur bleek een verrader te zijn, een mol in zijn organisatie die al jarenlang informatie naar buiten sluisde. Dat deed hij naar zijn nichtje Sandra, de dochter van het wetenschapsechtpaar McKinley dat aan de wieg heeft gestaan van de ontwikkeling van het klonen. Zij zijn door zijn vader indertijd aangetrokken om het onderzoek voort te zetten met menselijke foetussen. Marcus heeft ze laten vermoorden toen bleek dat hun ethische bezwaren een kritisch punt hadden bereikt. Hijzelf was als wetenschapper in de tussentijd genoeg op de hoogte van de processen om het project voort te kunnen zetten. In zijn eentje, want ook zijn vader liet hij vermoorden door de eerste succesvolle kloon van het project, Adam.

Nu zit hij zonder programmeur en moet Marcus Adam in bedwang houden in zijn couveuse, want bij kennis is hij niet meer te vertrouwen. Hij is samen met de vrouwelijke kloon in een Haags hotelletje teruggevonden. Adam kon worden overmeesterd, maar tot nu toe is het niet gelukt om zijn mooie Ice terug te krijgen. In ieder geval lijkt het erop dat Dave en Jack bot hebben gevangen, anders hadden die zich de vorige avond wel gemeld.

Marcus is na de brand in het Instituut gaan twijfelen of hij Lin nog zou kunnen herprogrammeren naar het niveau van emoties dat hij wenselijk en werkbaar vindt. Ze heeft te veel ongewenste ervaringen opgedaan na haar ontvoering van anderhalve week geleden, maar dat niet alleen. De liefde die zijn Eline en hij voor elkaar hebben gevoeld is sterk geweest en hij hoopte dat die liefde voor hem in Ice zou worden voortgezet. Door Moloks gesaboteerde programmatuur is de vrouwelijke kloon hem echter zo gaan haten, dat Marcus geen andere uitweg meer ziet. Het doet hem pijn tot in zijn ziel, maar inmiddels beschouwt hij haar als verloren voor het project.

Een paar uur geleden heeft hij daarom een besluit genomen, een keihard besluit dat hemzelf nog het hardste treft. Ice is te gevaarlijk geworden. Met een steek in zijn hart zoekt hij voor de zoveelste keer naar een uitweg, maar dan laat hij het los.

Het is al uit zijn handen. Hij heeft zijn allereerste kloon al op haar afgestuurd. Ze moet geneutraliseerd worden. Het is alleen vervelend dat Ice waarschijnlijk nog steeds in Den Haag is, maar Marcus vermoedt dat ze terug naar Amsterdam zal komen.

“Je wilt je Adam komen zoeken, is het niet Ice?”

Opnieuw kijkt hij naar het lichaam van Adam. De mogelijkheden die een leger mannen van dit kaliber kan bieden zijn oneindig en zijn Amerikaanse klant heeft hem verzocht om de mannelijke kloon op te sturen. Als testmodel. Ze zijn het erover eens geworden dat Adam een jaar binnen de Amerikaanse Order of Death zal proefdraaien voordat de volgende bestelling zal worden geplaatst. Een jaar waarin Marcus de tijd heeft om het project opnieuw op te starten. Marcus ziet deze stage als de verkoop van Adam, want hij weet van tevoren dat de Amerikanen hem nooit vrijwillig terug zullen sturen. Adam is veel te indrukwekkend, als perfect kunstmatig leven en als soldaat.

Voorlopig zit hij echter met een levensgroot probleem, want de verkoop hangt helemaal af van het herstellen van Adams programmering. Weer voelt Marcus het pijnlijke gemis van zijn topprogrammeur. Als hij niet snel een vervanger vindt met dezelfde kwaliteiten als Molok, dan kan hij niets anders dan de kloon vernietigen, want zoals hij nu is, is hij te gevaarlijk voor de klant. Voor de uitontwikkeling van de vrouwelijke kloon van het project gehoorzaamde Adam onvoorwaardelijk. Door de sabotage in zijn programmering ging hij echter zo intensief van de vrouwelijke kloon houden, dat hij instabiel werd. Zonder Molok is het onmogelijk om die programmering te neutraliseren en dat maakt Marcus laaiend. Zijn belangrijkste klant biedt een astronomisch bedrag voor de kloon, maar zonder aanpassing van zijn te hevige emoties kan hij hem niet verkopen. Opnieuw giet hij zijn cognac achterover en met een grimas slikt hij de te grote hoeveelheid drank met moeite door. Even zucht Marcus en kijkt opnieuw naar de cognacfles. Hij kan de verleiding echter weerstaan om zichzelf voor de derde keer in te schenken.

Zijn voetzolen beginnen te branden en zijn kniegewrichten zeuren al een tijdje, maar die gewaarwordingen zijn hem welkom. Het feit dat Turio voor het eerst in het echt zijn benen zo lang achter elkaar kan gebruiken, mag op die manier bewezen worden. De ettelijke nachten aan de spierversterker hebben zijn vervormde lichaam overvloedig gespierd gemaakt, maar de asymmetrische botstructuur van zijn skelet veroorzaakt chronische ontstekingen in al zijn pezen. Die pijn is hij gewend, maar dat is geen levenspijn. Dat is pijn die is veroorzaakt door de slecht doordachte genencocktail waaruit hij is ontstaan.

Zijn schepper is te zeer gefocust geweest op het ontwikkelen van een groep agressieve vechters die de eigenschap bezitten om snel te genezen na beschadiging. Een vorm van zelfreconstructie zoals de Japanse kwal dat heeft geperfectioneerd. Die heeft er echter enkele honderden jaren de tijd voor genomen. Marcus Brent dacht hetzelfde te bereiken na het bestuderen van één onderzoek van een gesjeesde Japanse wetenschapper met een ongezonde interesse in kwallen.

Even moet hij minachtend grinniken, maar de daarachter opborrelende boosheid laat hij niet toe. Boosheid leidt tot haat en dat mag niet. Zijn honger is al te groot en die is daarom al nauwelijks te bedwingen.

Het moet inmiddels meer dan vier uur geleden zijn geweest dat hij zijn laatste maaltijd heeft genuttigd en opnieuw voelt hij de zakken van zijn jas na. De rauwe kip die ze hem hebben meegegeven heeft hij een uur na zijn vrijlating al naar binnen geschrokt. De lichamelijke inspanning maakt dat hij veel sneller honger krijgt dan normaal. Daar hebben de kerels die hem los hebben gelaten geen rekening mee gehouden.

Nogmaals vertelt Turio zichzelf dat pijn geen waarde heeft. Pijn is alleen maar een signaal, een signaal van leven. Zelfs de krampende pijn in zijn lege, naar voedsel hunkerende maag is dat. Onverminderd loopt hij door, inmiddels hevig zwetend in zijn veel te warme kleding.

“Leven doet pijn, terwijl sterven niets anders is dan de afwezigheid ervan. Eva-Lin… eerste Vrouwe… ik kom je van je levenspijn verlossen…

Gij hebt mijn omzwerven geteld; leg mijn tranen in uw fles; zijn zij niet in uw register?

Psalm vijfenzestig, vers negen, Lucas zeven, vers zesendertig tot vijftig.”

Zijn opdracht, zijn levensdoel is het eindigen van de pijn van de eerste vrouwelijke kloon Eva-Lin. Zij die met Adam gezondigd heeft terwijl zij aan Marcus toebehoort. Zij die daardoor de orde in de wereld van de mannen tot chaos heeft gemaakt. Vrouwen hebben die eigenschap, weet Turio. Zij zijn verachtelijke wezens, niet te vertrouwen.

“Zij zijn de appelverslindende hoeren van het Paradijs. Degenen die luisteren naar het gelispel van de slang… en dezelfde leugens voortbrengen en verspreiden onder de goedgelovigen van de aarde. Met hun eeuwige hunkering naar seks scheppen zij chaos in de orde van de mannelijke wereld.”

Toen Marcus hem zijn verhaal had verteld, kon Turio niet anders dan instemmen met de wens van de man. Hij stemde gretig toe om deze opdracht op zich te nemen. Niet vanwege de vrijheid die hem dit bood, maar deze perfecte vrouw, de eerste vrouw op aarde die niet door God zelf is gecreëerd, heeft bewezen dat ook zij de verleiding van de slang niet heeft kunnen weerstaan. Daarom verdient zij het om van haar levenspijn te worden verlost.

“De Heer is mijn toevlucht. Zegt me nu niet:

‘Vlucht als een vogel de bergen in’. Zie, de zondaars spannen de boog:

Zetten de pijl op de pees, om heimelijk eerzame mensen te treffen….”

Even houdt hij stil. De blik in zijn ogen verandert een ogenblik en een steek trekt door zijn borstkas.

“Oh mijn lieve genadige Heer…. ik ben vergeten welke psalm dit is!”

Opnieuw voelt Turio de neiging om zichzelf te straffen, maar de missie is belangrijker. Wanneer hij zichzelf te veel verwondt moet hij de tijd nemen om te genezen. Die heeft hij niet. Hij heeft zijn schepper gezworen om onverminderd naar haar te zoeken en haar levenloze lichaam naar hem toe te brengen. De werknemer die hem van de loopplank afwerkte, afschopte… verbood hem om zijn bijbel mee te nemen. ‘Dat zou je alleen maar te veel afleiden’, zei hij met een smalende uitdrukking op zijn gezicht. ‘Of de opdracht hem niet duidelijk was?’, vroeg hij daarna. ‘Natuurlijk is mijn opdracht mij duidelijk, ongeletterde imbeciel. Ik vermoord de kloonteef, kom dan met haar opengereten lichaam terug en vergrijp mij daarna aan jouw rauwe vlees!’ Direct na die opmerking werd hij door de smalende kerel en een maatje van hem van de boot afgegooid. De sensatie van die plotselinge vrijheid was te fantastisch om zich om te keren en de beide idioten ter plekke te vermoorden, want zijn haat was intens genoeg. Hij kon zich echter beheersen door zijn aandacht te richten op die enorme ruimte daar boven hem. Die pikzwarte, sterrenloze hemel die de oneindigheid van Gods macht aangeeft. IJskoud levend. Zo tastbaar, maar tegelijk ook zo ver weg.

Om zich heen glurend trekt Turio de hoed van zijn hoofd af. Het zweet begint in zijn wond te bijten en dat irriteert hem. Hoog gelach achter hem doet hem zijn hoed echter weer gehaast opzetten. Niemand mag hem zien, zijn onvolmaaktheden ontdekken. Hij is niet één van Gods schepsels, hij is een schepsel van de onderwereld. Een schepsel dat is ontstaan door aardse behoeften… een schepsel ook met een hunkerende honger…

Als Turio over zijn schouder naar achteren kijkt, ziet hij ze komen. Twee jonge vrouwen op een fiets. Ondanks de frisheid van de prille ochtend dragen ze korte kleding en door de fietsende beweging van de voorste vrouw ziet Turio telkens een glimp van haar kruis tussen haar blote benen. Onder haar rokje draagt ze een minuscuul wit slipje, de kleur van de onschuld, maar net zo goed de kleur van de lijkwade. Ze kletsen en lachen met elkaar en letten niet op hem. Turio kijkt om zich heen terwijl het tweetal hem nadert. De brede weg waar hij zich bevindt is vanwege het vroege uur nog verlaten en de hoge kantoorgebouwen en bedrijfspanden lijken hen te omhullen, van de rest van de wereld af te schermen.

“… Ik zag een vrouw zitten op een scharlakenrood beest vol godslasterlijke namen, met zeven koppen en tien horens. Ze droeg purperen en scharlakenrode kleren en gouden sieraden, edelstenen en parels…. Openbaring zeventien, vers één tot vijf. Hoeren van Babylon!”

Precies op het moment dat ze langs hem fietsen, springt Turio de straat op. Het schrille gegil van de voorste vrouw wordt direct gesmoord wanneer zijn grote linkerhand zich om haar hele nek heen sluit. In één harde ruk trekt hij haar van de fiets af waardoor deze op de grond klettert, de op het bagagerek zittende vrouw meesleurend. Voordat de vrouw met het witte slipje van de schrik is bekomen, heeft Turio haar nek al gebroken. Met zijn vrije hand trekt hij in één ruk haar bloes van haar lichaam af. Haar borsten dansen mee in de beweging, maar hij probeert er niet naar te kijken. Deze instrumenten van de verleiding zijn verachtelijk. Zonder een baby die voedsel nodig heeft zijn vrouwen als doelloze koeien die in domme kuddes al roddelend en liegend bij elkaar vlokken. Hun uiers met valse trots aan de jonge mannen in hun buurt tonend.

Terwijl de andere vrouw met een geschokte uitdrukking op haar gezicht probeert op te krabbelen, trekt Turio het levenloze lichaam naar zich toe. Haar benen bungelen vreemd in de lucht terwijl hij haar bij de nek omhoog blijft houden. Haar vlees ruikt zo heerlijk dat hij zich nauwelijks meer kan beheersen. Met een laatste harde ruk scheurt hij het slipje tussen haar benen vandaan en dan laat hij zich tegelijk met haar naar de straat zakken. Als eerste wil hij zijn nieuwsgierigheid bevredigen. Nadat hij haar beide benen uit elkaar heeft getrokken, kijkt Turio een ogenblik naar haar kruis.

“Zij heeft zich kaal geschoren. Ze schaamt zich dus niet voor haar zondige lichaam… Die zijn het ergste!”

Dan duikt hij over haar lichaam naar voren en zet zijn gepunte tanden in het zachte vlees van haar strottenhoofd. Met een grote ruk trekt hij het malse vlees van zijn plaats en terwijl hij zijn ogen sluit, gaat Turio voor een moment volkomen op in de beleving van deze onverwachte, verse maaltijd. Het onmenselijke gegil van de andere vrouw negeert hij. Haar beurt komt snel genoeg en dan wordt ze vanzelf stil. Zijn hunkering is te groot om beheerst te eten en met zijn mond nog half vol duikt hij opnieuw naar voren terwijl hij nieuwsgierig met een vinger in de grote wond in haar hals port. Haar vlees is zacht en warm en haar bloed bevochtigt op een bijna sensuele manier zijn handen.

“Geen wonder dat ze zo’n macht hebben.”

Met zijn bebloede vinger glijdt hij langs haar naschokkende bovenlichaam naar beneden. Volgt haar rondingen, om daarna tussen haar benen te eindigen. Daar waar haar vlees zelfs heet aanvoelt. De bloederige verticale lijn die hij daarbij over haar lichaam getrokken heeft lijkt hem iets duidelijk te willen maken. Lijkt hem de weg te willen wijzen op haar naakte lijf naar een plek die geladen is met erotische energie. Voor het eerst in zijn leven voelt Turio ineens een andere hunkering… een gewaarwording in zijn onderlichaam waar hij altijd al bang voor is geweest. Deze hunkering is van een heel andere orde. Het vertegenwoordigt een honger naar het vrijlaten van een dierlijk deel in hem dat hij altijd zorgvuldig in een eigen kooi opgesloten hield. Diep weg in de spelonken van zijn verwrongen geweten. Hij wil niet toegeven aan de verleiding van de hoer, maar deze simpele aanraking met haar warme schede laat de deur in die kooi met een knal openschieten en met zijn vrije hand opent hij zijn gulp en haalt zijn onnatuurlijk groot gevormde geslachtsdeel tevoorschijn. Kauwend op het zachte vlees van haar hals, trekt hij de vrouw gretig naar zich toe en op zijn knieën zittend, perst hij zijn stijve penis tussen haar benen. Met zijn ogen dicht bevredigt hij deze nieuwe hunkering terwijl hij zijn maag vult met haar vlees.

Als hij zijn zaad pompend in haar heeft verspreid, komt Turio eindelijk weer bij zinnen. Zijn penis steekt diep in haar en hij voelt zich ineens besmet. Met een uitdrukking van walging op zijn gezicht gooit hij het lichaam van zich af en kijkt hij naar zijn penis alsof het lichaamsdeel een eigen bewustzijn heeft.

“Ik ben vergiftigd! De appel heeft ook mij vergiftigd. Ik ben het paradijs niet waardig Heer! Vergeef mij! Deze hoer heeft ook na haar dood nog macht, als een heks! Ze heeft wraak genomen op mij, uw dienaar!”

Tranen rollen over zijn wangen als hij zijn beide bloederige handen om zijn penis sluit, alsof hij hem wil wurgen. Zijn geloof in een barmhartige God is echter sterk genoeg om te weten dat hij niet gelijk naar de hel zal worden afgevoerd en hopelijk ziet God hem daarom deze dwaling door de vingers. Het vlees is immers zwak. Erg zwak zelfs, merkt Turio wanneer hij naar de andere jonge vrouw kijkt die op handen en knieën lijkt over te geven. Ze heeft haar achterste naar hem toegekeerd en onder haar rokje ziet hij opnieuw een minuscuul slipje. Eigenlijk is dat het niet eens. De string die tussen haar billen verdwijnt laat genoeg ruimte over om zicht te bieden op haar zondige seksgrot. Ook deze is geschoren. “Vergeef mij God, want ik ben zwak, maar ik heb dan ook verdomme mijn hele leven in een betonnen cel opgesloten gezeten… als een opgehokte stier!”

Met een sprong is hij overeind en grijpt het overgevende meisje bij haar heupen. Zijn nu met bloed bevlekte penis is nog steeds zo hard als staal. De schok die hij door haar lichaam heen voelt gaan, maakt hem alleen nog maar geiler dan hij al is en ook haar rokje verdwijnt met één ruk van haar lichaam. Als het meisje begint te spartelen, grijpt hij haar bij haar nek beet. Deze keer knijpt hij echter niet door. Hij wil voorzichtig zijn. Deze keer wil hij een levende hoer naaien. Als hij met zijn vrije hand alle in de weg zittende kleding heeft verwijderd, trekt hij het gillende meisje naar zijn buik toe. Haar vagina opent zich ritmisch in haar paniek en het gekronkel van haar achterste is zo erotisch dat Turio er eerst een moment naar kijkt.

“Ik zal toch wel naar de hel gaan…..”

Dan perst hij zijn geslachtsdeel tussen haar billen en trekt haar lichaam tegen zich aan. Het warme bloed van zijn lippen aflikkend, begint hij opnieuw ritmisch te bewegen. Het gesnik en geschreeuw van deze hoer laat hem koud, maar het gebungel van haar naar de grond hangende borsten intrigeert hem. De bewegingen lijken hem te hypnotiseren en met een hand grijpt hij er één beet en trekt die naar zich toe. Door de ruk vliegt zijn penis bijna uit haar en hij verplaatst zijn hand haastig terug naar haar heup. Deze keer duurt het veel langer voordat hij klaarkomt, maar de sensatie is daardoor heerlijk intens. Pijnlijk zelfs en Turio geniet.

“Levenspijn! Echte pijn! Ik schenk je mijn zaad…. en daarna verlos ik je van je eigen pijn, hoerenteef !”

Op dat moment trekt hij zich uit haar terug en draait de uitzinnig huilende en gillende jonge vrouw op haar rug. Direct werpt hij zich op haar lichaam. Met zijn gezicht vlak boven haar borsten ruikt hij haar paniek. Zoet en zuur tegelijk. Intens levend… en dan hapt hij toe. Zijn scherpe tanden zetten zich vast in het hete vlees van haar linkerborst en met zijn tong voelt hij haar keiharde tepel. Dan bijt hij door.

Met gesloten ogen geniet hij van deze delicatesse. Het is zeker dat hij de eerste uren niet gestoord zal worden door een knagende honger en Turio besluit dat hij de wereld een gunst heeft gedaan door de vernietiging van deze twee hoeren.

God zal mij toch nog genadig zijn…