Lineke Breukel

DE IJSVOGEL
Lineke Breukel

De IJsvogel is geschreven met de hulp van tientallen co-auteurs

ISBN 9789461851963

Ook verkrijgbaar als eBook

2e druk augustus 2017

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Omslagontwerp: Steve Breukel

Uitgeverij Village
een imprint van VanDorp Uitgevers
Postbus 42
3956 ZR Leersum

www.vandorp.net

info@vandorp.net

Copyright©2017 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers
Copyright©2017 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Over de totstandkoming van dit boek

De IJsvogel is een samen-schrijf-project van auteur Lineke Breukel met vele vrijwillige co-auteurs die zich hebben ingespannen om gezamelijk een spannende thriller te creëren.

Lineke Breukel begon dit project op Facebook op een speciaal daarvoor ingerichte pagina met de naam ‘Verzoekboek IJsvogel’.

Haar doel was om het schrijven van fictie laagdrempelig te maken, aan te tonen dat schrijven goed te leren is en op een transparante manier inzichtelijk te maken hoe een manuscript tot stand komt.

In korte tijd meldden zich vele belangstellenden die allen aan de slag gingen met het bedenken van een titel, het plot, karakters, namen, gebruikte locaties, sfeer en omgevingen. Daarnaast verschaften ze, daarin gecoached door Lineke, doorlopend feedback en ideeën over het verloop van de verhaallijn.

Een kernteam van zeven vrouwen heeft uiteindelijk gewerkt aan de definitieve totstandkoming van het manuscript. Zij hebben van het prilste begin tot aan het einde intensief meegewerkt.

Lineke Breukel wil al haar co-auteurs hartelijk bedanken, want door deze fanatieke groep is het mogelijk geweest om met het samen-schrijf-project ‘De IJsvogel’ een heuse thriller op niveau te laten ontstaan. Dit boek wordt door hen allen gedragen.

Project kernteam:

Marijo Bakker

Silvia van Elzelingen

Chantal Hofmeester

Carla Kooijman-Van Bakel

Stephanie van Maris-Siebelink

Bertina Mulder

Nieta Wassenaar

Overige projectdeelnemers:

Nadine Claes

Robert Geers

Lara van Hardeveld

Esther Heijgen

Paula Imans

Vera Jagt

Tazzy Jeninga

Moon Kager

Cindy Knoop

Wendy Koedoot

Renske van Krelage

Marieke de Leeuw

Arwen Mannens

Marleen Mensinga

Marty van der Meulen

Roswitha Meuzelaar

Annet Mink

Lucille Netters

Yvonne Oomen Muurmans

Mirna Quinn

Anneke Sijm

Monique Vennink – de Zwart

Nakita P. Veltman

Evi Verhasselt

Ingrid Zeewuster

Jarniek in Zweden (Facebooknaam)

Met dank aan Marja Vrolijk voor het proeflezen van het manuscript.

Proloog

Op een bankje ligt een vuurwapen, open en bloot, aan de rand van een speelplaats. Het heeft geen eigenaar en niemand neemt de verantwoordelijkheid voor het feit dat het daar is achtergelaten.

Het is geladen en staat op ‘fire’, klaar voor gebruik.

Er zijn voorbijgangers die het hebben zien liggen, maar ze denken dat het een door een kind achtergelaten stuk speelgoed is. Een moeder trekt haar peuter mee als die ernaar wijst. Het komt bij niemand op om het aan te melden bij de politie, want in dit dorp is men dat niet gewend. Hier zorgt men voor zichzelf en voor elkaar. Geen inmenging van de wal.

Het wapen ligt er al een paar uur als Joey op zijn fiets komt langsrijden. Hij is moe. De dag was lang en zinloos. Overmorgen begint de schoolweek weer en dan komt hij heel even van dit vervloekte eiland af. Morgen is zijn enige dag vrij, maar hij weet al van tevoren dat zijn vader hem zal dwingen om die studerend door te brengen. Die gedachte maakt hem nog depressiever dan hij al is. Zijn werkgever was vergeten om zijn enveloppe klaar te leggen en opnieuw moest hij na sluitingstijd bedelen om zijn zuurverdiende centen.

Joey woont in de weekenden bij zijn vader op Texel. Op schooldagen woont hij in Den Helder bij zijn moeder. Sommige van zijn vrienden zeggen dat hij daardoor een luxe leventje heeft met twee slaapkamers vol spullen, maar hij ziet dat duidelijk anders. Ooit heeft hij ervoor gekozen om parttime bij zijn beide ouders te wonen. Een domme beslissing die hij niet terug durft te draaien. Hij haat de weekends.

Omdat het begint te waaien, wil hij zijn jas dichtdoen en bij het bankje stapt hij van zijn fiets. Terwijl hij het stuur tegen de achterleuning klemzet, valt zijn oog op het vuurwapen. Hij heeft geen verstand van wapens, maar hij weet wel veel van speelgoed. Dat komt omdat hij iedere zaterdag in die vervloekte winkel van Frank Boekhoudt moet werken van zijn vader. Zijn eigen centen gaan verdienen, net zoals zijn ouweheer dat moest van diens vader.

Dit wapen is echt, dat ziet hij zo. Op het moment dat Joey besluit het mee te nemen is hij alleen. De enkele tientallen mensen die zich in het centrum van De Koog nog buiten bevonden, zijn naar huis vertrokken. De wind kondigt een vroege herfststorm aan en het wordt ook voor Joey tijd om naar huis te vertrekken. Als de wind opsteekt, blijft de sores nooit lang uit hier op Texel.

Wanneer hij zijn jas tot aan zijn kin dichtritst, voelt Joey het koude metaal van het wapen. Het zit met de loop naar beneden in zijn borstzak, maar in gedachten heeft hij het in zijn handen, de loop recht vooruit gericht. Er vallen druppels regen op de weg voor hem wanneer hij weer op zijn fiets stapt, maar Joey ziet het niet. Zijn hoofd vult zich met rode wolken. Bloedrode wolken in een gitzwarte lucht...

Voorwoord

Ergens ligt een wapen, klaar voor gebruik. Het ligt te wachten op iemand die het opneemt. Het wapen wordt ‘de IJsvogel’ genoemd door degenen die ervan weten, maar dat zijn er maar enkelen.

Ieder mens wordt beheerst door emoties. Zij drijven ons vooruit in ons leven, duwen ons een bepaalde richting uit. Natuurlijk hebben wij als rationele mensen voor een groot deel de controle over wat ons beweegt, maar op een dieper niveau zijn wij ons niet bewust van de mate waarin wij beïnvloed worden door wat we voelen.

Wij worden als rationele mensen vooral gestimuleerd door wat de samenleving ons aan signalen biedt. Onze aandacht is vooral daarop gericht. Dat er op allerlei niveaus impulsen worden gegeven, daar staan we niet bij stil. Toch weten we met zijn allen van het bestaan ervan.

Onze zintuigen registreren veel meer dan dat wij ons realiseren. Dat we alle indrukken filteren en alleen nuttige informatie toelaten is een natuurlijk mechanisme. Soms is het echter van levensbelang om ons wel bewust te zijn van die impulsen, zoals in het geval van de ‘IJsvogel’. Het wapen.

De ijsvogel is een diertje dat langs de oevers van kleine, hard stromende watertjes te vinden is, stilletjes wachtend op een slachtoffer dat zich aandient. Het is de ultieme rover met een gouden geduld, die ondanks zijn uitgesproken uiterlijk nauwelijks wordt ontdekt. De ijsvogel is geschapen voor de jacht, is gemaakt om te doden. Dat is het specifieke doel in zijn leven.

Wandelaars lopen de ijsvogel vaak onwetend voorbij, ondanks zijn opvallende kleuren. Degenen die hem echter ontdekken en niet alleen de uiterlijke schoonheid maar ook de essentie van het vogeltje zien, zullen er onmiddellijk door aangetrokken worden. De prachtige ijsblauwe kleuren van de veren, het markante kopje met de spitse snavel en - op een dieper niveau - de dodelijke efficiency van het diertje, maken hem onweerstaanbaar.

Sommige mensen zijn ontvankelijk voor de macht die dit nietig schepseltje bezit. Terwijl anderen blind zijn voor de uniekheid van deze vogel, zullen die mensen zich ertoe aangetrokken voelen. Het lijkt net of de ijsvogel zich aan hen opdringt en door dat contact opent zich een emotionele deur. Het waarom van deze unieke ervaring laat zich niet beredeneren, maar degenen die een ijsvogel hebben gezien weten hoe dat voelt.

Waarom deze aandacht voor de ijsvogel?

Het is een waarschuwing.

De vergelijking van het wapen met een vogel lijkt vreemd, maar toch werkt het precies hetzelfde. De meesten zien het wapen niet liggen, terwijl juist sommigen erdoor worden aangetrokken. Onverklaarbaar? Tot nu toe nog wel, maar er bestaan vele theorieën over voorwerpen die een deel van de energie, van de diepe emoties van de eigenaar in zich meedragen. Er is als het ware een geheugen in het voorwerp ontstaan. Vooral metalen voorwerpen schijnen die eigenschap te bezitten.

Wat er precies met ‘De IJsvogel’ is gebeurd weet niemand en of dit wapen ook emoties vasthoudt, daar kan men slechts naar raden. Dat het wapen echter dezelfde eigenschappen bezit als de vogel is duidelijk.

We hebben allemaal een moordenaar in ons, diep weggestopt in de duisterste delen van ons bewustzijn. Deze emotionele ‘sniper’ komt nooit naar de oppervlakte, maar manifesteert zich over het algemeen in negatieve gedachten. In verwensingen en vervloekingen die nooit worden uitgesproken, of zelfs in moorden die in onze fantasie worden gepleegd. Dat houdt ons rationeel, emotioneel in balans. Totdat iemand ‘De IJsvogel’ vindt en zich ertoe aangetrokken voelt.

1

Alhoewel het nog steeds hard waait, is het inmiddels droog geworden en dat werd tijd ook, want op sommige plaatsen lijkt Texel te zijn verzonken in de zee, zoveel regenwater is er op de straten achtergebleven. Een waterig nazomerzonnetje prikt hier en daar door de vochtige atmosfeer heen, maar de wind is koud. Het noodweer heeft de hele zaterdagavond en de zondag erna huisgehouden boven het Noord-Hollandse eiland. Op het hoogtepunt van de storm was er een onweer losgebarsten dat zijn weerga niet kende en dat is raar voor de tijd van het jaar, want onweersbuien komen doorgaans alleen hartje zomer voor.

Het is nog vroeg in de ochtend, maar de boot is afgeladen.

“Dat hebben we ook weer overleefd, Jesper.”

De oude Texelaar kijkt over het water uit, kauwend op zijn sigaartje. Hij zit diep weggedoken in de kraag van zijn dikke jas en tuurt leunend op de reling van de veerboot onder de klep van zijn pet door. Zijn maat leunt vlakbij tegen een metalen pilaar van het middenschip. Grommend knikt Jesper, zijn ogen gevormd tot spleetjes tegen de scherpe wind. Het liefste zou hij naar binnen zijn gegaan, maar zijn vriend wil roken.

Op dat moment begint het schip te trillen. ‘Er wordt op het gaspedaal gedrukt’, zou Jesper zeggen, maar hij houdt zijn mond. Terwijl de hoorn schalt, zet de veerboot zich in beweging. De passagiers zijn van tevoren gewaarschuwd dat de deining flink zal zijn en de tocht onstuimig. Jesper heeft zeebenen, dus het deert hem niet, maar het meeste volk zit binnen. Waarschijnlijk klampt iedereen zich al aan iets vast, bedenkt hij grinnikend.

De overdekte omgang is verlaten. Vlak naast hem ligt een wapen op de grond, maar Jesper ziet het niet. Dat is op zich vreemd, want het ding is gitzwart en steekt af tegen het roestige bruin-wit van de metalen dekvloer. Als hij zijn linkerbeen zou bewegen, zou hij het zo wegschoppen. Zo dichtbij ligt het.

Op het moment dat de veerboot open water bereikt, worden de golven hoger. Ze beuken tegen de lange kant van het schip en zorgen ervoor dat het zijwaarts begint te deinen.

Nog steeds grinnikend komt Jesper bij zijn vriend staan. Beiden zijn de pensioenleeftijd al enkele jaren gepasseerd. Ze gaan naar Den Helder waar ze samen in een grijs verleden bij de Marine hebben gediend. Nu zijn ze beiden zelf grijs. In Den Helder hebben ze vandaag iets te doen. Het plan was om te gaan vissen, maar omdat de zee aan het spoken is, wordt het binnen vissen... bij wijze van spreken dan. Vissen naar biertjes in ‘café Blackjack, de kroeg van ouwe Jack Zwart. Er staat een klaverjastoernooi op de agenda en voor kaarten doen ze een moord.

Achter Jesper schuift het wapen zachtjes van zijn plaats en komt schuin tegen de pilaar te liggen waar de oude man even tevoren stond. Het zachte tikje dat het daarbij maakt, klinkt op een vreemde manier in het metaal van de pilaar door. Het lijkt wel te zingen. Jesper krabbelt aan zijn oor. Iets irriteert hem, maar hij laat het los. Het zal het feit zijn dat hun visdag niet doorgaat. Zijn schouders ophalend kijkt hij naar de golven. Het schuim op de koppen laat zijn hart zingen, want als oud-matroos voelt hij zich nog steeds thuis op het water.

Totaal vanuit het niets komt er een oude melodie naar boven borrelen. Het maakt hem stil in zijn hoofd. Hij luistert er verbaasd naar, uit het veld geslagen door de helderheid van zijn herinnering.

Zorrug dat je d’r bij komt...

Het gezongen zinnetje klinkt in zijn hoofd en blijft zich zeurderig herhalen in nasale tonen.

Zijn eigen gedachten zingen het tweede zinnetje van het liedje in zijn eigen stem van vroeger. Zijn jongemannenstem. Zijn jonge matrozenstem.

Bij de marine... bij de marine...

Alsof hij een stomp in zijn gezicht krijgt, ziet hij ineens zijn maat voor zich. Een jonge Jelle, niet grijs en zeker niet krom. Alsof hij door een tijdtunnel kijkt, ziet hij zijn vriend Jelle recht voor hem staan, een gemene glimlach op zijn tronie.

Het beeld is ongewenst. Dat is het eerste wat hij zich realiseert, maar hij heeft geen controle over de manifestatie ervan. Het is net of er een deur in zijn bewustzijn met geweld op een kier wordt gezet, een opening biedend naar een deel van zijn leven waar hij niet meer aan terug wil denken. Waar hij juist met veel moeite afscheid van had genomen.

Deurtje op slot, sleutel in de plomp...

Half achter Jelle staan drie kerels van het vaste land. Oude schoolkameraden van Jelle die niets met de marine te maken hebben. Jesper herkent de situatie, die dag werden dat zijn vijanden.

Zijn beide handen grijpen met geweld de reling vast terwijl hij met een verbeten gezicht naar de golven tuurt, op zoek naar een uitweg. Naar een manier om zichzelf te verlossen van dit ongewenste beeld. Het doet hem pijn dat hij deze situatie zo helder voor ogen ziet en hij begrijpt het niet.

Een grote golf kantelt het schip nog verder zijwaarts dan daarvoor. De zesde in de reeks, weet Jesper, want iedere zee heeft zijn eigen cadans en dit stukje zee kent hij als geen ander. Op dat moment schuift het wapen een beetje verder en daarna weer terug, opnieuw tegen de pilaar aan. De trilling die dat veroorzaakt lijkt door te dringen in het hele schip. De pilaar lijkt een toon te zingen, roestig maar helder, doordringend. Alsof het schip zingend kreunt van de pijn. Opnieuw krabbelt Jesper aan zijn oor.

Vijf kleine golven en één grote.

Mijn vriendschap naar de klote.

Ik ken het water ook van onder,

want ik kreeg hard op mijn donder.

Het versje is idioot en waar het vandaan komt is Jesper een raadsel, maar het geeft precies aan wat er toen is gebeurd. Het laat hem ook de vreselijke angst herinneren die het hem bezorgd heeft, die ervoor zorgde dat hij de hele gebeurtenis diep verstopte in het meest stoffige laatje dat hij kon vinden in zijn bewustzijn.

Voorzichtig tuurt hij opzij, naar het gezicht van Jelle. Het getekende gezicht van zijn maat is veranderd in de loop der jaren. Er staan diepe groeven in zijn tanige huid en het lijkt of zijn kin en neuspunt naar elkaar gegroeid zijn. Hij lijkt hakiger, hoekiger te zijn dan vroeger. Lelijker.

De tand des tijds heeft flink in hem gehapt... en terugbijten gaat niet, want Jelle heeft er geen één meer over in zijn bek.

Jelle lurkt aan zijn sigaartje en het begint Jesper te irriteren. Ineens weet hij ook waarom. Hij is altijd de geduldige van de twee geweest, de susser, de gever. Jelle was de ruziemaker, de driftkikker, de nemer. Degene ook die het voor het zeggen had. Waarom Jesper daar altijd in mee is gegaan begrijpt hij niet, want hij is zeker een kop groter dan zijn vriend. Hij heeft er alleen een gewoonte van gemaakt om te zwijgen, om meegaand te zijn en vooral om niet te confronteren.

Mijn vriend?

Ineens wil hij niet meer naast Jelle staan en met een ruk draait hij zich om. Tegen de metalen wand van het middenschip staan bankjes en hij loopt naar de dichtstbijzijnde toe. Voor zijn geestesoog ziet hij de jonge Jelle een pas opzij doen om plaats te maken voor zijn drie kornuiten. Hun vuisten zijn gebald, hun ogen staan gretig. Ze gaan hem slaan, dat weet hij en wat hij ook weet is dat Jelle dit geregeld heeft. Met een schok herinnert Jesper zich ineens weer waarom dit gebeurde. Ze hadden gekaart met elkaar. Dat deden ze altijd voor geld, maar het leverde hem nooit iets op. Jelle won steevast, totdat een kerel die ze kenden hem vertelde dat dit geen toeval was. Hij vertelde een geheim dat hun vriendschap verpestte. Jelle speelde vals. Het was heel gemakkelijk om dat te voorkomen, maar dan moest hij ervoor zorgen dat er twee azen uit het spel verdwenen. Die avond won Jesper. Het ging niet eens om veel geld, maar voor hem was dit een emotionele overwinning op degene die zich zijn vriend noemde. Op de vriend die helemaal geen vriend was, maar een profiteur.

Met gebalde vuisten zit Jesper voorover op het bankje. Vandaag gaan ze opnieuw kaarten en ineens weet hij weer waarom hij altijd zo zorgvuldig controleert of alle azen wel in het spel zitten. Kwaad op zichzelf staart hij naar zijn schoenpunten en dan ziet hij iets in zijn ooghoek liggen. Schuin links voor hem ligt een wapen tegen de pilaar aan waar hij even daarvoor naast had gestaan. Verbaasd tilt Jesper een wenkbrauw op.

Wat doet dat hier?

Als oud-marinier weet hij precies wat het is.

Dat is een vervloekte Sig-Sauer P220. Een zwarte uitvoering met een negen millimeter magazijn. Ontwikkeld in Zwitserland met hulp van de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het pistool van de verrader, dat vroeger ‘P75’, ‘pistool 75’ genoemd werd.

Terwijl Jesper zich verbaast over het feit dat zijn geheugen zo scherp is gebleven op het gebied van handwapens, bukt hij zich naar links. Met zijn vingers grijpt hij naar het wapen en precies op dat moment wordt de veerboot door een hoge golf geraakt.

De zesde in de reeks...

De Sig glijdt zonder moeite over het dek naar zijn hand.

Met zijn hoofd in zijn handen en zijn ellebogen leunend op zijn gebogen knieën, zit Joey in de hoek van de wachtruimte op de grond. Vera kijkt hem van opzij aan, maar houdt haar mond. Joey is normaal al stil, maar deze ochtend lijkt hij op een bevroren standbeeld. In de goede kleuren overigens, want hij ziet lijkwit.

Er zijn geen zitplaatsen over op de boot en de tocht duurt lang genoeg om er pijn van in je rug te krijgen, zeker met zo’n overvolle schooltas. Ze waren gewoontegetrouw naar ‘hun’ hoek gegaan en hadden hun lage zitplaats ingenomen. Deze keer met een omweg over één van de zijdekken, want Joey wilde frisse lucht happen. Op zich is dat vreemd, want ze hadden het hele klotestuk naar de haven tegen de wind in gefietst. Frisse lucht genoeg dus, maar Vera liet haar klasgenoot begaan.

Omdat het zwaar weer is mag niemand in de onderdekken in zijn auto blijven wachten en de wachtruimte is werkelijk overbeladen. Normaal is het al druk, maar nu lijkt het er op een kippenhok. De geluiden zijn irritant, maar bij Joey komen ze niet binnen. Zijn hoofd is gevuld met de vreselijke beelden van een nachtmerrie. Eentje die echt is gebeurd en hij weet het. Het absurde van het verhaal is dat hij er de hoofdrol in speelt, maar hij kan er niets aan doen. Hij kon er niets aan doen dat hij heeft gedaan wat hij heeft gedaan. Wel honderd keer was hij teruggelopen naar zijn vaders slaapkamer om te controleren of hij echt geschoten had en iedere keer was hij kokhalzend naar zijn eigen slaapkamer teruggerend. Tijdens het onweer had hij het gedaan. Hij had helemaal niets gepland, was niet eens van plan geweest om zijn vader te vermoorden, maar het leek verdomme wel of hij ertoe gedwongen werd. Het pistool had al die tijd onder zijn kussen gelegen, op zijn bed, maar eigenlijk zat het in zijn hoofd. Voortdurend zag hij voor zich wat hij moest gaan doen, moest ja, want zo voelde dat aan.

Mijn vader vermoorden, Jezus... haat ik hem zoveel?

Er waren veel gelegenheden geweest om met zijn vader te praten, maar Joey is geen prater. Hij is een binnenvetter en dat weet hij van zichzelf. Met zijn vijftien jaar begrijpt hij scherp dat de pijn van de scheiding zijn beide ouders heeft verbitterd. Uit medelijden had hij toegestemd om de weekends bij zijn vader door te brengen, in het huis waar ze als gezin hebben gewoond. De man is alcoholist en het werd hem ontraden door zowel zijn moeder als haar advocaat, maar het was en bleef tenslotte toch zijn vader. De bitterheid van de scheiding had echter een giftige uitwerking op hun relatie, terwijl die al nooit best was geweest. Joey verachtte zijn vaders drankgebruik, het was immers de oorzaak van alle ellende in hun gezinnetje. Maar zijn vader haten? En hem daarvoor vermoorden? Nee, dat is buiten alle verhoudingen en hij begrijpt niet waarom hij geschoten heeft. Daar kan hij niet bij.

Ben ik in trance geweest?

Na zijn daad had hij de hele zondag met het wapen in z’n handen op zijn bed gezeten. Het voelde aan als een verlengstuk van hemzelf. Hij kon, mocht het niet neerleggen, maar hij wilde ervan af. Hij wilde een stille plaats vinden en het daar achterlaten... zoals hij het gevonden had... alsof er nooit iets ergs gebeurd was. Die innerlijke strijd bezorgde hem een fysieke pijn in zijn hoofd.

Tot dit moment toe had hij zich dit niet gerealiseerd, de consequentie van die beslissing. Het is net of er een sluier voor zijn ogen, voor zijn bewustzijn wordt weggetrokken en ineens is Joey helemaal terug.

Bij de scherpe herinnering aan die dwang in zijn hoofd kijkt Joey naar zijn klasgenoot. In zijn ogen staan tranen.

“Veer, ik moet iets rechttrekken, anders gaan er ongelukken gebeuren!”

Terwijl hij opspringt en zich door de ruimte een weg naar de andere kant begint te banen, kijkt Vera hem na.

“Wat bedoel je, Joey?”

Ze volgt hem niet, bang om haar plekje te verliezen in de drukte. De tocht gaat nog een tijd duren en hier kan ze in ieder geval naar buiten kijken. Bovendien is dit de verzamelplek van alle Texelse scholieren die naar het ‘Lyceum aan Zee’ gaan. Ze ziet Joey naar de andere kant van de ruimte lopen, zich hardhandig door de menigte heenwerkend. Hoofdschuddend laat ze hem gaan. Het schermpje van haar mobieltje vraagt om haar aandacht en Vera’s relatie met haar dorpsgenoot is al een tijdje niet stevig genoeg meer om die prioriteit aan te passen.

Joey had het schot gehoord boven alle herrie van de mensen-menigte uit. Zelfs boven het stampende geluid van de zware dieselmotoren. De knal klonk vanuit zijn hersenen, hoe kon hij het niet horen! Op dat moment bereikt hij een buitendeur die hij met geweld opendrukt. Onmiddellijk wordt hij door de kille wind gegrepen, maar hij besteedt er geen aandacht aan. Gejaagd kijkt hij naar links, naar de plaats waar hij het wapen heeft achtergelaten. Wat hij ziet doet zijn hart een keer overslaan van afschuw. Een oude man sjort aan een op de grond liggend lichaam.

Hij gaat hem verdomme overboord werken!

Door de deining wordt Joey heen en weer geslingerd en zich aan de reling vastgrijpend rent hij vooruit, naar de plek waar net een moord is gepleegd. De tweede in krap achtenveertig uur tijd, bedenkt hij. Als hij bij de man aankomt, ziet hij tot zijn afgrijzen het lichaam net over de reling glijden. De schutter heeft hem tussen de tralies doorgewerkt. Wat een hoop kracht moet dat gekost hebben. Dan ziet Joey het wapen, het steekt uit de jaszak van de man en hij deinst achteruit.

De jongen begrijpt niet wat er aan het gebeuren is, maar hij weet één ding heel erg zeker. Deze oude man zal ook geen moordenaar zijn, net als hij. Toch heeft hij net die kerel doodgeschoten, net als Joey zaterdagnacht zijn vader.

“Dat wapen... gooi het in zee!”

De schok die door de man gaat laat Joey’s adem in zijn keel stokken. De blik die hij daarna naar zich toegeworpen krijgt maakt hem doodsbang. Er komt geen geluid over de lippen van de grijsaard, maar het lijkt net alsof hij dat wel probeert. In zijn ogen leest Joey zowel boosheid als angst, paniek zelfs en een enorme kwelling. Een innerlijke strijd die hij herkent. Hij had zich direct na zijn daad minstens hetzelfde gevoeld. Even staat hij in dubio, maar de bloedvlekken op het metaal van het dek voor hem bewijzen dat hij haast heeft.

“Meneer, dat wapen heb ik ook in mijn handen gehad, het is vervloekt volgens mij! Gooi het in zee zodat niemand het kan gebruiken!”

Op een bijna surrealistische manier intensiveert de blik van de man en als Joey ziet dat hij zijn hand naar het wapen brengt, deinst hij nog verder achteruit.

“Niet schieten man, ik wil je alleen maar helpen. Wat jou is overkomen, is mij ook overkomen! Dat weet ik nu. Gooi het weg, doe het zolang je dat nog kunt!”

Met een schok realiseert Joey zich dat de man net als hij dat was, in trance zal zijn en hoe gevaarlijk hem dat maakt, weet hij niet. Hijzelf was de hele zondag alleen geweest, maar hij weet niet hoe hij gereageerd zou hebben als iemand op bezoek was gekomen. Het was net alsof zijn lichaam gedurende die tijd niet van hem was, alsof hij de controle ervan had uitgeleend aan een duistere macht.

Vertel dat maar aan de politie!

De oude man aarzelt zichtbaar, trekt het wapen een stukje uit zijn jaszak, maar duwt het daarna terug. Dieper deze keer, zodat het niet langer te zien is. Daarna draait hij zich om en loopt met stevige passen weg van de plek waar hij de vriendschap met zijn oude marinemaat heeft beëindigd.

Wat Joey het meeste was opgevallen waren de ogen van de oude man. Zijn blik was verwilderd, paniekerig. Een steek van medelijden overvalt hem.

Heb ik ook zo gekeken?

Terwijl hij met een boog om de bloederige vlekken op het dek heenloopt, bedenkt hij zich iets. Natuurlijk wil Joey graag dat het pistool verdwijnt zodat het geen volgend slachtoffer maakt en hij wil ook deze oude man graag helpen. Zeker omdat hij weet hoe absurd hij zich voelt vanwege de moord op zijn vader, daar kan hij met zijn emoties nog helemaal niet bij en misschien is dat maar goed ook. Het is echter ook eigenbelang dat hij achter de kerel aangaat. Hij had er eerst helemaal niet bij stilgestaan, maar zijn vingerafdrukken moeten overal op het wapen te vinden zijn. Hij heeft nog even tijd voordat zijn vaders vrienden in de loop van de week langskomen. Voor die tijd moet hij het wapen weggewerkt hebben. Joey vindt het afschuwelijk dat hij in deze termen denkt, maar hij wil niet opgesloten worden als een crimineel, niet voor een daad waar hij zichzelf niet verantwoordelijk voor ziet. Op dit moment is hij niet bang dat zijn vader gevonden wordt, want hij is al meer dan vijf jaar werkloos. Zijn lichaam is versleten door de bouw, zei hij zelf, maar zijn lever nog eerder door de drank, weet Joey. Niemand wacht dus op dit moment op hem.

Zo oud ben je nog niet eens... was je...

Ineens blijft Joey staan en moet zich hard aan de reling vastgrijpen. Alsof er een laatste laag van de verdoving verdwijnt, komen de scherpe emoties in een grote klap binnen. Ze exploderen in zijn hoofd en zetten zijn borstkas in brand.

“JEZUS... PAPA!”

Zijn uitroep waait met de wind overboord, maar toch kijkt hij geschrokken om zich heen. Nog steeds is hij alleen, maar dat zal niet lang duren. In de verte ziet hij de wal naderen en dan komen er meestal mensen naar buiten om te kijken naar het aanleggen. De kramp in zijn maag is echter zo erg dat hij geen stap kan doen. Als zijn gezicht koud wordt, ontdekt Joey dat hij aan het huilen is. Wat er is gebeurd, is zo abstract, zo ongrijpbaar, dat hij de pijn van de consequenties wel scherp voelt, maar dat hij niet bij de rest van de situatie kan. Hij kan niet bij het ‘waarom’ van zijn daad komen. Het lukt hem niet om na te denken over zijn motivatie om te moorden, want hij is geen moordenaar, verre van dat. Verder dan zijn negatieve gevoelens over het logeren bij zijn vader komt hij niet en dat verwart hem nog meer dan hij al was. Zijn vaders drankgebruik was er de oorzaak van dat zijn moeder niet meer met hem leven kon, maar dat is toch geen reden om de man om het leven te brengen?

Kan het zijn dat zijn eigen emoties over de scheiding hem parten hebben gespeeld? Dat de pijn van hun scheiding hem zo verbitterd heeft dat hij moordlustige gevoelens gekoesterd heeft, onbewust?

Kan het wapen dat opgepikt hebben? Kan het dat soort macht bezitten? Het is toch maar een voorwerp? Dat moet ik me echt ingebeeld hebben. Er moet iets mis zijn met mij... en met die oude kerel. Het is gewoon toeval geweest dat het ding direct voor een nieuwe moord gebruikt werd.

Als de scheepshoorn zich opnieuw laat horen, schiet hij overeind. Onbewust had hij zijn bovenlichaam half over de reling gebogen, alsof hij moest overgeven. Eigenlijk voelt hij zich ook misselijk, want zijn vader is dood. Vermoord... door hem.

Hoe gillend gek kan je worden?!

Direct weet Joey weer hoe het had gevoeld om dat wapen tegen zijn borst aan te hebben, dat koude staal. Het leek haast te zinderen, te zingen tegen hem. Het was aanwezig in zijn systeem vanaf het moment dat hij het had opgeraapt.

Het ding had na zijn thuiskomen onder zijn kussen gelegen, maar al die tijd, sinds zijn fietstocht naar huis, had hij het wapen in gedachten in zijn handen gehad, gericht op zijn vader. Op diens gezicht, precies tussen zijn ogen in.

Nee, er is niets mis met hem en waarschijnlijk ook niet met die oude man. Er is iets vreselijk mis met dat wapen. Joey voelt het tot in zijn diepste vezels. Dat wapen heeft een vreemd soort aantrekkingskracht, een dwingende macht en krijg je het in handen, dan ben je aan die dwang overgeleverd.

Als een verdomde marionet!

Er gaan geen gedachten meer door zijn hoofd over de gevolgen daarvan, er gaan geen gedachten door zijn hoofd over de lessen die hij op school moet volgen vandaag, er gaan ook geen gedachten door zijn hoofd over Vera, waar hij stiekem verliefd op is. Het enige dat in zijn hoofd bestaat, dat hem beheerst, is het wapen. Het drukt zelfs de scherpe emoties die hij even daarvoor voelde naar de achtergrond. Hij moet het te pakken zien te krijgen voordat de oude man de kans krijgt om het ergens neer te leggen. Die drang is ineens allesoverheersend.

Vanwege de wind komen er geen reizigers naar buiten en Joey is nog steeds alleen. Bij slecht weer zullen de meeste mensen zich voornamelijk beneden op de autodekken verzamelen, bedenkt hij zich. Alle scholieren zullen inmiddels op weg zijn naar hun fietsen en de automobilisten naar hun eigen warme wagens. Degenen die bus 33 willen nemen naar NS-station Den Helder hebben de meeste haast, die verbinding is krap in tijd. Die zullen zich allemaal op de voorplecht verdringen.

Ambtenaren met haast, grappig... en uniek tegelijk!

Dat was een standaardgrapje van Vera en Joey wanneer ze keken naar de groep mensen die met hun aktetassen stonden te hippen op hun tenen om maar als eerste van de boot af te kunnen.

Shit, Vera! Ze zal al naar onze fietsen gegaan zijn en die zitten aan elkaar op slot!

Joey zet zich van de reling af en begint te rennen. De man is uit het zicht verdwenen en kan zich wel overal bevinden. Door zijn lengte zal hij in ieder geval opvallen tussen de meeste andere passagiers, maar wanneer Joey de wachtruimte van het bovendek inrent, ziet hij dat er geen mensen meer aanwezig zijn.

Hoe lang heb ik daar gestaan?

De hele ruimte is leeg, op één persoon na en hij herkent haar direct. Vera staat met haar rug naar hem toe en het lijkt erop dat ze op hem gewacht heeft. Tussen de verschillende banken en tafeltjes heen rent Joey naar haar toe en precies wanneer hij haar bereikt, draait ze zich naar hem om. Haar ogen staan gejaagd, bijna in paniek lijkt het wel.

“Vera ik...”

Een tiende van een seconde later ziet hij het wapen. Ze heeft het op hem gericht. De loop trilt hevig en met beide handen probeert ze het in bedwang te houden. Een traan loopt over haar wang als ze haar vinger om de trekker spant. Joey ziet het gebeuren en tegelijkertijd weet hij dat ze dit niet wil.

“Veertje, schiet niet... wat heb ik je ooit gedaan?”

Haar vinger drukt door en wanneer ze haar ogen stijf dichtknijpt, knijpen Joey’s maagspieren zich samen.

“Klik”

Onthutst kijkt hij van het wapen naar Vera en terug naar het wapen. Met dichte ogen blijft ze de trekker inknijpen, maar er gebeurt niets.

“Klik... klik... klik...”

Dan lijkt ze zelf ook door te krijgen dat het magazijn van het wapen leeg is, maar het lukt Vera niet om het te laten zakken. Heel voorzichtig pakt Joey haar handen vast, trekt het wapen eruit en stopt het in zijn jaszak.

“Joey... ik...waarom?”

“Hoe kom je aan dat wapen, Vera? Waar heb je het gevonden?”

In plaats van hem te antwoorden draait Vera zich om. Daarna wijst ze met gestrekte arm naar de trap aan de voorkant van de lange ruimte. Nog net boven de eerste treden ziet Joey het hoofd van de oude man.

“Hoe kan hij weten dat wij...”

Met een ruk trekt hij Vera met zich mee en zet het op een lopen. Er zijn heel veel vragen die wachten op een antwoord, maar wil hij die ooit krijgen, dan zal hij die kerel moeten spreken. Zijn klasgenootje laat zich meetrekken. Haar ogen staan dromerig en angstig tegelijk. Ze zal niet begrijpen wat er aan de hand is, maar dan is ze niet de enige, bedenkt Joey zich.

Als ze de trap naderen is de man verdwenen, maar deze keer is Joey niet van plan om tijd te verspillen. Verschillende groepjes mensen hebben zich op het onderste dek verzameld, maar vanaf zijn hogere positie ziet Joey de kerel direct.

“Hij kende mijn naam...”

Onthutst kijkt Joey naar Vera die als een lappenpop slap tegen hem aanhangt.

“Hij zei dat jij een vijand van de IJsvogel bent.”

“De wat...?”

Op dat moment ziet Joey de man verdwijnen. Met een ruk trekt hij Vera aan haar arm mee naar beneden, de rest van de trap af. Half struikelend kan ze niets anders dan hem volgen. Ze lijkt ook in trance, maar helder genoeg om te begrijpen dat ze bij hem is. Joey dwingt zichzelf om er niet over na te denken. De man is verdwenen naar een trappenhuis aan de zijkant van de boot. Omdat hij dit veer iedere maandagochtend neemt, weet Joey waar die trap toe leidt.

De autodekken. Van daaruit kan hij overal naartoe verdwijnen!

Als ze het trappenhuis bereiken, begeven alle andere passagiers zich naar dezelfde uitgangen. Ze worden gedwongen om het tempo van degenen voor hen aan te nemen en langzaamaan voelt Joey zich wanhopig worden. Vera snikt en zucht, lijkt bij te komen van de trance waarin ze is geweest. Als hij haar hand om zijn bovenarm voelt glijden, kijkt hij nogmaals naar haar gezicht. Tranen vloeien nu vrijelijk over haar beide wangen.

“Joey, hij kent ons. Hij woont bij ons in het dorp...”