IJSBLAUW Deel 3

kloon

IJSBLAUW trilogie
Deel 3 - Kloon

Lineke Breukel

Kloon is het derde deel in de trilogie IJsblauw

De eerste twee delen zijn Het intituut en Het beest.

ISBN 9789461851987

Ook verkrijgbaar als eBook

1e druk oktober 2017

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Omslagontwerp: Steve Breukel

Uitgeverij Village
een imprint van VanDorp Uitgevers
Postbus 42
3956 ZR Leersum

www.vandorp.net

info@vandorp.net

Copyright©2017 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers
Copyright©2017 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Lineke Breukel

IJSBLAUW

kloon

UITGEVERIJ VILLAGE

Voorwoord

Vrijheid is het grootste goed, wordt vaak gezegd. Maar wat is de waarde ervan als er op de achtergrond van ons leven een voortdurende dreiging bestaat? Een dreiging die onze vrijheid kan ondermijnen?

In ieder geval is vrijheid het waard om voor te vechten, op alle niveaus. Niet alleen de fysieke vrijheid om veilig te gaan en te staan waar je wilt, maar vooral ook de mentale en emotionele. Zeker als je op een harde manier geleerd hebt dat die niet altijd vanzelfsprekend is.

Verraad, chantage en manipulatie zijn zaken waarmee Eva-Lin te maken krijgt wanneer ze ontdekt dat haar ergste vijand nog niet verslagen is. Een vijand die zijn grenzen heeft verschoven naar een nieuw niveau van beestachtigheid en die vooral zint op wraak.

Als blijkt dat daardoor niet alleen het leven van haar geliefde, maar ook dat van vrienden in gevaar komt, blijft er geen keuze over dan om te vechten voor dat wat ze nog maar net voor zichzelf gewonnen heeft.

Met innige dank aan Gerard, Marja en Jack voor hun hulp bij de totstandkoming van dit boek en een dikke kus voor Steve voor zijn fantastische kaftdesign.

Lineke Breukel

1

De schaduwen van de sierlijke Franse balkonnetjes schuiven langzaam naar links, aangedreven door de ochtendzon. Ze lijken elkaar de ruimte te willen geven om abstracte tekeningen te maken op de ruw gestucte muren van de binnenplaats. Als in een levende, voortdurend veranderende compositie.

In de bescheiden patiotuin heeft Lin een klein paradijsje ontdekt. Een zich naar boven slingerende passiebloem trekt vele insecten aan en rond de bijzondere bloemen zoemt van alles rond. Als er een vlinder in haar zichtveld komt, wijst ze het tere insectje met een wijsvinger na.

Adam moet glimlachen om haar bijna kinderlijke gedrag. Zo krachtig en dodelijk als ze is, in haar emotionele beleving is Eva-Lin nog lang niet opgegroeid. Gelukkig maar. Hij geniet met volle teugen van haar puurheid.

Met zijn rechterarm in een mitella kan hij zijn croissantje niet goed besmeren en als Lin dat doorkrijgt, draait ze zich naar hem toe om hem te helpen.

De ochtend is zwoel op de binnenplaats. De talloze gietijzeren balustrades boven hen hangen vol met begonia’s, petunia’s en andere fel gekleurde bloemen die de hoge, vergrauwde gevels voorzien van een bonte vrolijkheid. Het contrast met hun ontberingen van de afgelopen dagen kan niet groter zijn. Deze stille oase te midden van de chaos schept ruimte in Lins hoofd en in haar hart. Met een diepe zucht laat ze zich op haar stoel zakken, alle details van deze besloten Parijse tuin gretig in zich opnemend.

Diep in de nacht was het ze eindelijk gelukt om naar buiten te komen. Weg uit het doolhof van de ondergrondse mijnen van Parijs. Door de in de muren gekraste aanwijzingen van de rebellengroep ‘les Cataphiles’ zoveel mogelijk naar het westen te blijven volgen, vond Lin uiteindelijk de door Charlie aangewezen gang en daarna had ze domweg met grof geweld de afgesloten deur in de buitenmuur opengetrapt. Ze was gemotiveerd genoeg geweest om met haar gewonde Adam te ontsnappen aan de ondergrondse hel van Les Carrières. Het levensgevaarlijke territorium van de Parijse Schaduwgroep.

Toen ze in de oude fabriek de rest van de rebellen terugvonden, leek het er even op dat er een confrontatie zou gaan plaatsvinden. Sandra was echter degene geweest die de Cataphiles onverwacht vertelde over Adams en Lins bijzondere relatie, waarbij ze het verhaal ten koste van de verteerbaarheid ter plekke iets aanpaste. In haar versie is Adam met drugs gemanipuleerd geweest, maar die waren inmiddels uitgewerkt en ze verzekerde de leden van de rebelse groep dat hij aan hun kant stond. Toen bleek dat hij de moordenaar van Patricio Valente, de leider van de Parijse Schaduwgroep was, veranderde de houding van de Cataphiles-leden totaal.

In de oude fabriek werd Adam verzorgd aan de schotwond die hij tijdens de afrekening met Marcus Brent had opgelopen. Dat gebeurde in de studio van Alec, die naast keukenhulp bij de Schaduwgroep ook kunstenaar is. Werkelijk iedere muur in zijn appartement is bedekt met de meest uiteenlopende graffitikunst. Een hele wand wordt in beslag genomen door een geschilderd verhaal over de geschiedenis van Les Carrières en de Cataphiles. Lin keek haar ogen uit. De jongen gebruikt zijn talenten vooral om de wantoestanden van de Parijse Schaduwgroep aan te geven. Net als Marcus Brents organisatie is die een onderdeel van de internationale Order of Death.

Het kostte een in de haast gebelde dokter ongeveer tien minuten om het laatste bloeden te stoppen en de wond te hechten. De schade is beperkt gebleven tot een diepe vleeswond. Het kaliber kogel is dan ook gelukkig klein geweest. Venijnig genoeg echter, want iedere beweging doet hem geweldige pijn. Met wat morfinetabletten was Adam in de hoek van de bizar gekleurde woonkamer op een matras geholpen en vrijwel direct daarna in slaap gevallen.

De angst dat ze hem voor altijd kwijt had kunnen zijn had zoveel impact, dat Lin niet anders kon dan heel dicht bij hem zijn. Ze legde zichzelf op een randje van de matras tegen hem aan, voorzichtig zijn gewonde schouder vermijdend.

Bijna de hele nacht heeft ze naar hem gekeken. Zijn vredige gezicht maakte haar zacht van binnen en stilletjes kon ze daardoor haar emoties de ruimte geven. Haar spanning lekte naar buiten in het duister van de nacht, gemengd met de tranen van geluk die ze eindelijk durfde te laten vloeien.

Ik heb je gelukkig terug!

Heel voorzichtig streek Lin af en toe met haar vingertoppen door zijn volle zwarte haardos. Hij reageerde er niet eens op. Uiteindelijk is ze tegen zijn warme lichaam aan in slaap gevallen.

Een paar uur later, rond een uur of zes in de ochtend, werden ze door Charlie gewekt en meegenomen naar een adres in het achttiende arrondissement, op de begane grond van een smal en hoog appartementengebouw. Sandra werd naar een ander adres meegenomen omdat het minuscule appartementje maar één bed bezit. Lin kon wel naar die logeerplek raden, want ze had Charlie en Sandra op een bepaalde manier naar elkaar zien kijken.

Daar bloeit iets moois.

Terwijl Adam zijn ontbijt opeet kijkt Lin opnieuw om zich heen. Zelfs op dit kleine binnenplaatsje dat door vier oude gevels omzoomd wordt, is ruimte voor de natuur. De hoge, grof gepleisterde muren van de antieke gebouwen vormen een raamwerk dat vier etages hoger een vierkant stuk azuurblauwe lucht prijsgeeft. De door de zon verschuivende schaduwen blijven haar intrigeren. Het lijkt net of de zon het reliëf in de muren tot leven wekt en ramen en balkons laat verplaatsen als in een langzame dans.

Een zonnedans in een levend schilderij.

Opnieuw komt er een vlinder langs fladderen en met grote ogen kijkt ze het kleurige insect na.

“Je bent als een kind dat zich nog over ieder detail van het leven kan verbazen, lieve Lin van me.”

Zijn glimlach is zo ongelooflijk aantrekkelijk, dat Lin niet anders kan dan zich naar hem toebuigen en hem op zijn mond kussen. Lachend likt ze daarna zijn croissantkruimels van haar eigen lippen.

“Doet je schouder veel pijn?”

Met dezelfde glimlach schudt Adam zijn hoofd.

“Niet meer zo erg als gisteren. Hij is alleen behoorlijk stijf. Het zou mooi zijn als ik nu een couveuse en een dosis van Marcus’ hormonencocktail tot mijn beschikking zou hebben, maar dat is helaas niet mogelijk. Deze keer zal ik op de normale manier moeten genezen.”

De arts die hem geholpen heeft heet Ferdinand Crouseau en is een lid van de Cataphiles van de eerste orde. De oude man heeft beloofd dat hij rond de lunch opnieuw langs zal komen. Het appartementje is van hem en werd tot aan het einde van de lente door zijn oudste dochter gebruikt als studieruimte. Omdat ze haar studie inmiddels heeft voltooid, is ze naar Cannes verhuisd waar ze bij haar vriend is gaan wonen. De ruimte staat sindsdien leeg. Dokter Crouseau verzekerde hen dat ze het appartement konden gebruiken zolang het nodig was en van betaling wilde hij niets weten.

Het uitschakelen van Patricio Valente wordt door de leden van de rebellengroep gezien als een heldendaad en Adam werd na Sandra’s uitleg enthousiast verwelkomd. Lin moet er telkens aan terugdenken. Ze begrijpt niet wat Sandra’s beweegredenen zijn geweest om de moordenaar van haar ouders ineens op zo’n manier te behandelen, want het zou heel gemakkelijk zijn geweest om het negatieve beeld dat de groep al van hem had te versterken. Ten slotte bedenkt Lin zich voor de zoveelste keer dat Sandra een gecompliceerde persoonlijkheid is waar ze niet altijd hoogte van kan krijgen. Daarbij komt dat ze in haar korte bewuste bestaan niet veel heeft kunnen oefenen met dit soort zaken. Al die ingewikkelde relaties en het soms onverwachte gedrag van mensen daarbij blijven haar verbazen.

Glimlachend haalt ze haar schouders dan op. De innige warmte, alle kleuren en die heerlijke geuren om haar heen helpen Lin om het gepieker los te laten. De onschuldige schoonheid van dit minuscule stukje Parijs is uniek en haar gemoed wordt erdoor beïnvloed. Het doet iets met haar, maakt haar hart aan het glimlachen. Grinnikend denkt Lin dan ineens terug aan de kleine show die ze Adam voor het ontbijt onbedoeld heeft gegeven.

Dokter Crouseau’s dochter heeft lang niet al haar kleding naar Cannes meegenomen en Lin besteedde bijna een uur aan het passen van al die fleurig gebloemde combinaties. Adam lachte aan één stuk door om die fratsen, liggend op het bed dat steeds voller raakte met door haar afgekeurde kleding.

Uiteindelijk koos ze voor een eenvoudige donkerblauwe sportbroek, een zwart topje en een donkergrijs fleecevest met hoody. In haar smaak is ze dus ook voorspelbaar en Lin vraagt zich af of dat eveneens een stukje programmering is.

Onopvallende kleding die gemakkelijk zit in alle situaties.

Adams denimbroek was ongeschonden en hoefde niet vervangen te worden. Van één van de militaire mannen van de groep kreeg hij echter een nieuw T-shirt.

Eentje zonder gaten... dat nu dus vol met kruimels zit!

Glimlachend staat Adam op en steekt zijn linkerhand naar Lin uit. Met een vragende blik draait ze zich naar hem toe en pakt zijn hand vast.

“Wat is er?”

“Helemaal niets, maar ik wil je iets bewijzen.”

Haar vragende blik is nog niet veranderd, maar als Adam haar tegen zijn lichaam aantrekt moet ze glimlachen. Nog steeds vindt ze het ongelooflijk dat ze hem terug heeft. Dat haar verliefde Adam werkelijk terug is en Lin geniet van de heerlijke, levende warmte die zijn borst uitstraalt als ze zich tegen hem aandrukt.

“Wat wil je me dan bewijzen?”

“Dat ik ook een tedere minnaar kan zijn...”

Zijn ogen zijn dan staalgrijs, de blik die hij haar toewerpt doet de metaalkleur opgloeien en opeens voelt ze een vreemde kriebel in haar onderbuik.

“Eh, wanneer komt die dokter ook alweer?”

“Pas rond de lunch. We hebben dus nog even de tijd.”

“Eh, maar gaat het wel met je schoud...wwwrrr.”

Zijn kus snoert haar de mond en zachtjes achteruitlopend trekt Adam haar mee naar binnen. Vrolijk gekleurde slierten van het vliegengordijn glijden langs de huid van Lins gezicht en hals, lijken haar op een speelse manier tegen te willen houden. Het appartementje bestaat slechts uit een kamertje met een bed en een kleine ronde tafel met twee stoelen, een aangrenzend keukentje met in een hoek een toilet en een lavet.

Giechelend als een puber laat Lin zich door Adam leiden, hem af en toe corrigerend zodat hij niet met zijn rug of gewonde schouder ergens tegenaan loopt. Als hij bij het bed komt, draait hij zich om, Lin met zich meetrekkend. Teder drukt hij haar naar de matras en laat haar erop zitten.

“Ik wil je zeggen dat ik die vreselijke daad verafschuw, mijn kleine Lin. Ik heb je verkracht en dat kan ik nooit goedmaken, maar ik was een andere persoon... iemand die ik in de kern niet ben.”

“Sjh, ik weet het. Ik ben zelf ook onder invloed geweest van die rottige programmering. Ik heb daardoor iemand vermoord die ik vreselijk graag mocht en dat doet mij nog steeds enorme pijn. Dat kan ik ook niet meer terugdraaien. We moeten die tijd loslaten, want we zijn nu vrij. Vrij van Marcus Brent en zijn programmering. We zijn uit zijn kooi ontsnapt.”

Als Adam zijn mitella af probeert te doen, staat Lin op. Ze helpt hem daarna uit zijn T-shirt dat een beetje te krap is. Met een van pijn vertrokken gezicht draait hij zijn rechterarm voorzichtig rond. De gehechte wond is netjes dicht en het verbandgaas is nagenoeg schoon.

“Het gaat goed met je wond, waarschijnlijk zitten er nog genoeg hormonen in je bloed om je sneller te laten genezen.”

“Dat zou mooi zijn, maar daar wil ik nu niet aan denken.”

Terwijl hij zijn broek losgespt, doet Lin haar eigen sportkleding uit. Het idee dat ze de liefde met elkaar gaan bedrijven maakt haar zenuwachtig, maar op een positieve manier. Ze frunnikt een beetje verlegen aan haar bh terwijl Adam zijn broek uittrekt.

“Als je het spannend vindt, dan laat je die gewoon aan. Jij maakt uit tot hoever je wilt gaan.”

Hij doet zijn best om haar gerust te stellen, maar Lin kan er niets aan doen dat haar oude gevoel ineens terugkomt. Het overvalt haar op een geniepige manier en verjaagt haar moed. Voor haar ogen verschijnen de beelden die haar sinds haar verkrachting najagen. Zijn grote gestalte boven haar hulpeloze, naakte lichaam. De gebruikte injectienaald op het nachtkastje en haar onmacht om zich te verdedigen...

Ineens gaat Lin zitten met haar handen voor haar gezicht. Als ze haar ademhaling tot rust probeert te manen, voelt ze Adams warme lichaam naast zich op de matras. Hij slaat zijn zware linkerarm rond haar schouders en teder kust hij haar op haar wang.

“Ik wil je nergens in forceren... Als het niet gaat, dan gaat het gewoon niet.”

Lin wil niet opnieuw huilen, dat heeft ze genoeg gedaan. Haar emoties zijn echter scherp, maar dat komt ook omdat ze ongelooflijk moe is. De afgelopen dagen zijn slopend geweest en de korte nachtrust heeft haar energie nog lang niet hersteld. De warme douche die ze vanochtend in het lavet nam, heeft haar bovendien alleen maar lomer gemaakt.

“Nee, je forceert mij niet. Ik wil dit zelf, maar het is moeilijk om die beelden... die herinneringen los te laten.”

Voorzichtig draait hij Lin naar zich toe en brengt haar gezicht naar het zijne. Zachtjes kust hij haar daarna op haar mond.

“Laten we dan gewoon nieuwe herinneringen maken...”

Lin sluit haar ogen en laat zich kussen. Opnieuw voelt ze zijn armen. Beide deze keer, ondanks zijn gewonde schouder. Ze sluiten haar in en geven haar het gevoel van geborgenheid. Het helpt haar om de beelden uit haar hoofd te verjagen. Nog steeds met haar ogen dicht laat Lin zich door hem neerleggen op de matras. Adam blijft haar op haar mond kussen, maar verplaatst zijn lippen dan naar haar wangen en haar kin, vervolgens naar haar keel en het warme plekje tussen haar borsten. Als Lins ademhaling begint te stokken, komt hij naar boven en kust haar opnieuw op haar mond. Nog steeds met gesloten ogen laat ze hem begaan. Hij bewijst Lin dat hij respect heeft voor haar gevoelens en dan is het ineens mogelijk om de angst los te laten.

“Nogmaals...”

Plotseling is zijn mond weer tussen haar borsten. Heel zachtjes beroert hij haar zachte huid met zijn lippen. Lin voelt het vocht van zijn tong door zijn ademhaling afkoelen en het bezorgt haar een rilling van genot. Daarna kust hij beide borsten net boven haar bh. Onderzoekend gaat zijn mond verder naar beneden. Zijn lippen glijden over haar buik naar haar navel waar Adam haar wat harder kust. Direct daarna voelt ze zijn tong in het kuiltje en ze schiet een stukje overeind. Giechelend.

“Dat kietelt!”

Hij heeft haar niet tegengehouden, niet gedwongen om te blijven liggen en dat versterkt haar vertrouwen. Lin realiseert zich dat ze overeind kan komen wanneer ze dat wil. Opnieuw voelt ze zijn tong en nogmaals probeert hij haar te likken in haar navel. Het kietelt zo dat Lin opnieuw een stukje overeind schiet. Teder neemt ze zijn hoofd in haar handen en trekt hem er voorzichtig weg.

“Het kietelt nog steeds!”

“Ja en dat plekje staat dus genoteerd!”

Grinnikend laat Lin zich achterover vallen en sluit opnieuw haar ogen. Zijn mond gaat verder naar beneden en net als ze zich afvraagt wat hij gaat doen, voelt ze voor de derde keer zijn tong in haar navel.

“Ha, ha, ha, laat dat! Ga verder!”

Zijn grinnik klinkt heerlijk en giechelend als een puber houdt Lin haar ogen stijf dicht, afwachtend. Terwijl Adam zijn lichaam iets verschuift begint er door de open patiodeur muziek naar binnen te zweven. De melodie betovert haar. In haar gedachten ziet Lin de slierten van het vliegengordijn sierlijk meedansen op het ritme van de zwoele tonen, terwijl de vlinders vanaf de patio er speels omheen draaien.

Nu ben ik nieuwe herinneringen aan het maken...

Zijn beide handen hebben haar slipje te pakken en trekken de randen ervan zachtjes langs haar heupen een stukje naar beneden. Niet veel, maar net genoeg om hem iets meer ruimte te geven. Deze keer veroorzaakt zijn kus diezelfde vreemde kriebel in haar onderbuik. Het gevoel dat ze tijdens de verkrachting probeerde te onderdrukken. Ze herkent het en deze keer laat ze het toe. Adam kust haar nu vlak boven haar venusheuvel en nogmaals trekt hij haar slipje een stukje naar beneden. Speels, ondeugend, maar haar goedkeuring afwachtend.

“Helemaal...”

Direct daarna trekt hij het langs haar benen naar beneden. De muziek gonst rond hen heen als de grillige bewegingen van tere vlindervleugels. Het streelt Lins zintuigen en ze beseft dat de zwoele stem van de zangeres haar gevoelens precies beschrijft.

“...Hey now, letters burning by my bed for you.

Hey now, I can feel my instincts here for you, hey now.

By my bed for you, hey now, hey now…”

Voorzichtig trekt Adam haar benen uit elkaar. Zijn kussen concentreren zich rond haar venusheuvel terwijl zijn vingers steeds lager op ontdekkingstocht gaan, strelend, zachtjes rondjes draaiend op een gevoelig plekje. Terwijl de muziek haar hoofd met vlinders vult, begint haar onderlichaam aan een zwoele dans. Lin kan er niets aan doen dat haar bekken zich opheft. Dat ze zo reageert is nieuw voor haar. Dat deel van zichzelf kent ze nog niet, maar het voelt natuurlijk aan. Op dit onvergetelijke moment is ze zich met iedere vezel van haar lichaam bewust van wat er met haar aan het gebeuren is.

Adam ondersteunt haar bekken met zijn handen terwijl zijn tong haar begint te strelen en te plagen. Ineens vindt hij een plekje dat haar totaal in vervoering brengt en terwijl zijn tong zich daarop concentreert, masseren zijn beide duimen zachtjes haar liezen. Het heerlijke gevoel verdiept zich, trekt gretig aan haar bewustzijn. Ademloos laat ze zich erdoor meevoeren. Het gaat als vanzelf en het zuigt alle gedachten uit haar geest weg. Even schrikt ze van de plotselinge bewegingen van haar onderlichaam, maar dat kan ze direct weer loslaten. Schokkend komt ze klaar, niet begrijpend wat er gebeurt. Het overvalt haar, maakt iets los... maakt haar volwassen in haar emoties. In één heftige schok.

“Adam... dat was...”

“Een nieuwe herinnering lieverd.”

Even is ze stil, dan zingt ze zachtjes de zangeres na die haar gevoelens zo mooi beschreef.

“Hey now, hey now...”

Kussend komt Adam naar boven en als hij haar bovenlichaam iets optilt om haar bh los te maken, helpt ze hem. Haar verlegenheid is met schokken haar lichaam uitgedreven toen ze klaarkwam. Het volgende moment is zijn gezicht boven het hare en kust hij Lin opnieuw op haar mond. Zijn tong smaakt licht naar metaal, maar ze besteedt er geen aandacht aan. Zijn wond schijnt Adam niet te deren als hij op zijn ellebogen aan weerszijden van haar schouders op de matras leunt. Met een langzame beweging van zijn onderlichaam dringt hij bij haar naar binnen en genietend van dat gevoel slaat Lin haar beide benen om zijn romp. Instinctief kantelt ze haar bekken en opent zich voor hem. Opnieuw komt de muziek haar hersens binnen en ze laat zich meevoeren op het ritme van zijn bewegingen. Adams penis wordt harder, gretiger en hij begint hem dieper in haar te stoten. Terwijl hij dat doet houdt hij Lins gezicht in de gaten, maar ze geniet van het gevoel met haar ogen dicht. Zijn voorzichtigheid is niet meer nodig.

Dit is een onvergetelijke nieuwe herinnering!

Adam begint te zweten en Lin voelt zijn buik- en borstspieren zich spannen. Met een laatste harde stoot komt hij in haar klaar en ze voelt zijn leven in haar onderlichaam kloppen. Haar eigen hartslag klopt in hetzelfde ritme met hem mee waardoor het lijkt alsof ze in elkaar opgaan. Hij hijgt, maar heeft geen kik gegeven. Langzaam laat Adam zijn lichaam op het hare zakken. Zijn gezicht is nat van het zweet en als ze hem kust, verbaast ze zich over het zout dat ze proeft. Zout als het water van de zee.

Al die verschillende smaken die ze ervaart verdiepen haar belevenis, alsof er een nieuwe dimensie wordt geopend die ze tot nu toe nog niet ontdekt had. Teder slaat Lin haar armen om hem heen. Zo zou ze wel voor eeuwig willen blijven liggen.

Door de open patiodeur zweeft het laatste couplet van het lied naar binnen, flirtend met de zachtjes dansende slierten van het plastic gordijn. Ritselend begeleiden de kleurige stroken de melodie als bruisende golfjes in de branding. Opnieuw brengt de zwoele stem van de zangeres haar in vervoering en Lin zweeft terug naar het Scheveningse strand, naar het gevoel van het zand onder haar voeten en naar het onweer boven die immense zee. Dat waren indrukwekkende ervaringen geweest. Net zo indrukwekkend als haar ontdekking van het leven zelf.

“...Uhu, you know it is frightening

Uhu, uhu, you know it’s like lightning

Hey now, now…”

Zo is het leven bedoeld. Precies op deze manier! Dat weet ik zeker. Liefde en geluk, mooie ervaringen, warmte en veiligheid. Meer heb ik niet nodig.

Dan wendt haar wereld zich en moet Lin terugdenken aan Turio, het eenzame beest van Brent.

Turio, als er een God is, dan wil ik die bedanken dat ik mijn Adam terug heb. Jouw geloof moet je hoop geven en ik hoop voor jou dat je je broer hebt gevonden. Ik hoop dat je mag genieten van zijn liefde, want liefde is leven!

Als de zangeres voor de tweede keer aan hetzelfde lied begint, sluit Lin opnieuw haar ogen en houdt haar Adam stevig vast. Met hun ogen dicht genieten ze na van hun liefdesdaad. Kennelijk is degene die het liedje speelt even gek op het leven als zij.

2

De brand in het vertrek van Patricio Valente was snel geblust, waardoor de schade beperkt was gebleven. Het laten wegtrekken van de rook nam echter uren in beslag, ondanks het krachtige ventilatiesysteem dat in het centrum is aangebracht. Marcus Brent staat met zijn armen over elkaar te kijken hoe twee mannen de chaos rond de open haard aan het opruimen zijn. Van het schilderij van zijn Eline is niets meer over. Alleen een hoek van de rozenhouten lijst ligt nog tussen de verbrande spullen en het doet hem pijn tot in zijn ziel. De woede die door zijn lijf giert verhit zijn hoofd, brandt in zijn hersens en muteert zijn scherpe emoties in pure, witheet ziedende haat.

De nieuwe fles peperdure cognac is voor de helft leeg en ook zijn maag brandt, maar Marcus slaat er geen acht op. Hij heeft deze nacht ternauwernood een aanslag op zijn leven overleefd. Een aanslag die is gepleegd door zijn beide klonen, zijn geesteskinderen. Eigenlijk die van zijn vader, maar dat is slechts een historisch detail. Die muiterij onder zijn klonen is echter nogal bepalend geweest. Die aanslag en alle voorgaande sabotages hebben ervoor gezorgd dat Brent vanaf de grond aan opnieuw kan beginnen met het opbouwen van zijn project en van zijn organisatie, want van zijn kernploeg van vertrouwelingen is weinig meer over.

En dat komt voor een belangrijk deel door jouw kloterige programmering Mokkel!

Een programmering waar hij ongelooflijk genoeg niets meer van overheeft.Eva-Lin heeft zijn computer in het vuur vernietigd en de externe harde schijf met de kopie is verdwenen. Brent heeft er wel een idee over waar die is gebleven, maar daar wil hij zich nu niet mee bezighouden.

In zijn gedachten ziet hij de vleesgeworden duivel voor zich, de man die zich vanaf het begin af aan heeft bemoeid met het digitale deel van het project. Molok McKinley was de programmeur van het wetenschappelijke team dat zich met de kloning van mensen bezighield. De oom van Sandra McKinley. Het grietje dat hem zoveel schade heeft berokkend. Door haar is Adams programmering op het laatste moment nog beïnvloed. Het herstelprogramma dat hem neutraliseerde was compleet, maar zij moest zo nodig de sabotageversie van haar oom herstarten. Die was dan niet afgerond, maar de schade was al aangericht. Als resultaat daarvan heeft Adam zich opnieuw tegen hem gekeerd.

Zijn Amerikaanse klant Morris Garver en Patricio Valente zijn dood. Dat boeit hem niet, want die waren alleen maar lastig. Wat Marcus wel voortdurend bezighoudt is dat de vier foetussen vernietigd zijn en het jaren zal gaan duren voordat hij weer tot kloning kan komen. Godzijdank heeft hij zijn genenbibliotheek nog en zijn in het geheim opgestarte privéproject, want anders was alles verloren geweest. Aan de externe harde schijf komt hij wel weer, die stap is al in gang gezet.

Ik kom terug en dan zullen jullie nog merken wat voor klonen er achter jullie aan gaan komen. Daarbij vergeleken is Turio niets!

“Monsieur Brent...”

De stem van Gerard is zacht, maar de man zelf is het tegenovergestelde. Hij was de rechterhand van Patricio Valente en één van de weinigen van zijn bodyguards die de schietpartij heeft overleefd. Dat kwam omdat hij op dat moment niet aanwezig was in Valente’s woonruimte. Hij hield zich tijdens die afrekening bezig met de rest van Garvers delegatie. De zware jongens uit Amerika.

Marcus heeft een speciaal gevoel voor deze man. Hij doet hem denken aan Adam, maar dan op een goede manier. De in Parijs geboren kerel is atletisch gebouwd en fors voor een Fransman. De oud-commando uit het Franse leger is extreem goed getraind. Hij heeft gevochten in Mali en Algerije en is daar zonder kleerscheuren van teruggekomen. Door een nogal grote gokschuld is hij een jaar na zijn uitdiensttreding ondergronds terecht gekomen en Valente heeft hem geholpen. Niet door het helpen afbetalen van zijn schulden, maar door het permanent laten verdwijnen van de schuldeisers.

Hij had een creatieve denkstijl die Patricio. Dat moet ik hem meegeven.

“Wat is er Gerard?”

“De tracer is geactiveerd monsieur. We kunnen het katje vinden.”

Marcus draait zich met een ruk om naar zijn bodyguard.

“Dat is verdomd goed nieuws kerel.”

Het chippen van het jonge katje met een tracer was een idee geweest van de zo tragisch opgegeten MacLennoch, Een prima idee dat ze net voor hun reis naar Frankrijk nog op de Amsterdamse boot van Buto hebben uitgevoerd. Vanaf het moment dat hij het diertje terug had, wist Marcus dat hij een troef bezat. Zowel zijn rebelse Eva-Lin als die snertgriet van een Sandra zijn gek op het diertje en het was een koud kunstje om het weer in hun handen te laten bezorgen. Zijn kleine creatie met een extraatje werd de beide meiden aangeboden door Adam, die toen nog netjes deed wat hem opgedragen werd.

“Waar zit het beestje Gerard? Hopelijk dichtbij?”

“Dat kan niet anders monsieur, want de tracer is niet sterk. Het diertje moet zich in een schaal van drie kilometer van ons af bevinden, ergens naar het westen toe. We schatten in het negentiende arrondissement. Pas als we bovengronds zijn kunnen we de exacte locatie vinden.”

“Dan gaan we daar direct mee aan de slag, want ze kunnen ieder moment verdwijnen. Kerel, neem wat collega’s van je mee en breng degenen die je bij het katje vindt hierheen. Levend graag, want vangen we ze niet allemaal, dan kunnen we ze mooi tegen elkaar gebruiken. Ik weet niet in wiens handen het katje zich nu bevindt, maar één dame moet in ieder geval zo snel mogelijk gegrepen worden, want die heeft iets dat van mij is. Iets waardevols. Zij heeft prioriteit.”

Als de man zich soepel omdraait en het vertrek uit verdwijnt, prijst Marcus zich gelukkig met de professionaliteit van Valente’s mannen. Ieder die zich binnen deze organisatie met veiligheid bezighoudt heeft zonder uitzondering een militaire achtergrond en dat uit zich in een duidelijke discipline. De overgebleven lijfwachten zien het bovendien als hun persoonlijke plicht om Marcus te helpen, de vriend van hun doodgeschoten leider Patricio.

En zijn moordenaar, maar dat is ook zo’n klein detail waar we het maar niet over zullen hebben. Anders breekt hier de pleuris uit.

Marcus weet dat over drie dagen een delegatie van de Franse Nationale Schaduwgroep op bezoek komt. Ze zullen vergaderen over het voortbestaan van Les Carrières. Het ondergrondse rijk van Patricio Valente, de morsdode leider van de Parijse Schaduwgroep. Het tunnelstelsel dat zich een ongelooflijke tweehonderdnegentig kilometer lang uitstrekt onder de Franse hoofdstad viel voor een belangrijk deel onder zijn territorium.

Gangen vol mogelijkheden!

Vooral de Catacombes vindt Marcus geweldig. Een gedeelte van de ondergrondse massabegraafplaats is overdag een toeristische trekpleister. Maar wanneer alle Japanners en dikke Duitsers in hun dure hotelkamers op één oor liggen, komen de ‘vleestorpedo’s’ uit hun hol. Dat heeft in ieder geval gisteravond voor een leuke voorstelling gezorgd, toen MacLennoch zijn domheid mocht terugbetalen in ‘bloedvoer’ voor de honden van Valente. Helaas is Sandra ontsnapt aan hetzelfde lot. Die dood heeft hij haar namelijk in gedachten beloofd, maar Marcus zal dus even geduld moeten hebben. Ze ontkomt echter niet aan haar bloederige einde, want deze manier van wraak nemen is te leuk om hem niet te gebruiken. Bovendien gunt hij de blondine die sportieve uitdaging wel. Ze heeft tenslotte al een veel te lange tijd stilzittend achter een beeldscherm doorgebracht. Het feit dat hij haar wellicht nog nodig heeft bij de programmering van zijn sinds enige tijd volgroeide privékloon schuift hij opzij. Zijn haat is te hevig om zich nog met dat soort details bezig te houden. Bovendien gaat het in dit geval om het eenvoudigweg opstarten van een pasklaar programma en dat kan zijn medische team zelf ook nog wel. Dus mag de blonde snol gaan rennen voor haar leven.

De Mechelse herders zijn getraind om hun eigen boontjes te doppen en het zijn zeker geen vegetariërs. Ze leven in een groep en jagen op insluipers. Op volk dat zijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen. Nog nooit is er iemand aan hun vreetlust ontkomen en daarom weet niemand van hun bestaan. Behalve dan af en toe mysterieuze bloedvlekken op de grond, is er nog nooit een spoor teruggevonden van hen die door de vleestorpedo’s gegrepen zijn. Alle brandschoon afgekloven botten van hun slachtoffers verdwijnen tussen de miljarden andere botten in de begraafplaats van meer dan zes miljoen anonieme Parijzenaren. De rebellengroep die het gangenstelsel van de oude mijnen wil terugwinnen voor het volk, les Cataphiles, is al aardig uitgedund door deze snelle Mechelaars.

Effectieve ongediertebestrijding!

Grinnikend schenkt Marcus zichzelf een nieuw glas cognac in, de stekende pijn in zijn borststreek negerend. Daar waar Adams kogel in zijn vest is blijven steken is zijn huid donkerpaars gekleurd en hij vermoedt bovendien dat hij enkele ribben gekneusd heeft. De Hennessy Privé is één van de duurste flessen uit de collectie van Valente, een aanzienlijke verzameling die hem is geschonken als eerbetoon door de mannen van de Parijse schaduwgroep. Ze hebben hem hier hoog in het vaandel staan en dat is een mooi ding. Zoals het hoort binnen militaire gelederen is hiërarchie heilig en is men bovendien niet gewend om voor zichzelf te denken.

Een sterke leider aan de top is alles wat de jongens hier nodig hebben... en die vacature heb ik daarom maar ingevuld.

De aanblik van de ravage bij de open haard is ineens een heel stuk minder erg met een nieuw glas cognac in zijn handen. Eigenlijk is het hard nodig om wat te slapen, maar daar heeft hij geen tijd voor. Bovendien staat zijn hoofd niet naar rusten, want vanuit de controlekamer kan hij de bewegingen van de tracer volgen en daar wil hij zich exclusief mee gaan bezighouden... en met het opdrinken van deze dosis sterke drank.

Mijn exclusieve vorm van zelfvernietiging!

Dan draait hij zich om naar de deur. Het wordt tijd voor actie.

Slapen doe ik wel als ik dood ben.

“Ma chérie, je hebt zo’n guitige glimlach.”

Charlie is een echte charmeur, precies zoals het een Fransman betaamt en Sandra kan niet anders dan glimlachen om zijn Franse fratsen. Ze heeft de nacht bij hem gelogeerd, liggend op een veel te zacht luchtmatrasje in zijn piepkleine appartementje. De Franse jongeman woont boven een antiekwinkeltje met de romantische naam ‘Loulou les Ames Arts’, vlak naast Hotel du Nord aan de ‘Quai de Jemmapes’. Een heuse Parijse gracht. Het uitzicht vanuit zijn appartementje is bijna Amsterdams en Sandra voelt zich er thuis.

Ze hebben ontbeten in een klein koffietentje en hebben daarna wat blikvoer gekocht voor Akbar. Sandra heeft net kennis gemaakt met Loulou, een bijna kogelrond gevulde vrouw van ruim in de vijftig met een zwaar opgemaakt gezicht. Haar agressief zwart getekende wenkbrauwen geven haar een onnatuurlijke frons en haar vuurrood gestifte lippen lijken te zweven in haar wit gepoederde gezicht. De lucht die om de vrouw heen hangt is die van oud bakmeel en huisstof, ongeveer de lucht die je verwacht in een stoffig winkeltje als het hare. Haar hartelijkheid is echter verfrissend en Charlie ziet haar als een surrogaat moeder, vertelde hij een beetje verlegen.

En dat is ongeveer het enige dat fris is aan haar, want zelfs haar vier katten stinken hetzelfde.

‘Mamma’ Loulou zorgt liefdevol voor Charlie’s was en zelfs voor zijn avondeten. Daarmee doet ze net alsof de kamer die hij van haar huurt onderdeel is van een pension, maar dat is niet zo, verzekerde Charlie haar. Ze heeft alleen de neiging om de moeder voor hem te zijn die hij nooit heeft gehad. Nu Sandra voorlopig bij hem is ingetrokken en is goedgekeurd door mamma Loulou, zijn ze niet verplicht om iedere vrije avond bij haar aan te schuiven en daar is ze erg blij om. Het bedompte winkeltje en Loulou’s kleine woning erachter waren alleen uit te houden door het feit dat ze de patiodeur wijd open heeft staan. Haar vier katten lagen in een grote knoop van poten en staarten te dutten, midden op de stenen terrasvloer die door enkele zonnestralen werd verwarmd.

Eén warme kattenkluit van pluizige pelzen.

Grinnikend om haar eigen gedachten pakt Sandra Akbar op. Zijn buikje is kogelrond en ze weet precies wat hij nu wil gaan doen.

Dat wordt een poetsbeurt en daarna een tukkie in de zon.

Het jonge katje is inmiddels al aardig wat gereis en gesjouw gewend, maar deze nieuwe leefruimte werd uitvoerig door hem besnuffeld. Ieder hoekje van het appartement werd argwanend bekeken en beroken en uiteindelijk was Akbar in Sandra’s vertrouwde armen in slaap gevallen.

“We moeten gaan. Denk je dat hij even alleen kan zijn? Mijn zusje is hier binnen een half uur.”

Even kijkt Sandra naar Akbar die een plekje heeft gevonden in de brede vensterbank. Het jonge diertje alleen laten stuit haar tegen de borst, maar het feit dat Charlie voor een oppas heeft gezorgd vertedert haar.

“Ik denk dat het geen problemen geeft. Hij zal zo wel willen dutten in de zon.”

Nog even aait ze het katje over zijn kopje en draait zich dan om. Ze gaan naar het appartement waar de klonen zich bevinden. Die zijn ondergebracht in het achttiende arrondissement en het wordt een leuke tocht, want ze mag achterop bij Charlie op zijn fiets.

Het lavet is veel te klein om zich staande in te douchen en Lin en Adam wassen zich snel om de beurt. De muziekliefhebber heeft een nieuwe melodie gekozen die nu op de golven warme lucht de woonruimte in komt zweven. Wat houdt ze van deze heerlijke sfeer! De mooie gebouwen, alle bloemen en de zalige warmte zorgen ervoor dat Lin zich bijna euforisch voelt. Voorzichtig helpt ze Adam in zijn krappe T-shirt.Het oude verbandgaas is losgeraakt onder de douche, maar de wond bloedt niet meer. Omdat ze geen verbandmiddelen vond, heeft Lin een propje schoon wc-papier op de wond vast getapet met wat ducttape die ze in een keukenlade vond. Adam keek er even bedenkelijk naar, maar liet het uiteindelijk toe.

“Dat wordt leuk als die tape van mijn huid af moet komen...”

Precies wanneer ze klaar zijn, wordt er zachtjes op de voordeur geklopt. Verbaasd draaien ze zich om en kijken elkaar een ogenblik aan. Voor het enkele raam aan de straatkant zit mat plastic geplakt, maar dan herkent Lin de silhouetten van Sandra en Charlie. Het piepkleine halletje dat toegang geeft tot de woning kan maar één persoon tegelijk herbergen. Lin opent de deur, stapt naar achteren en gebaart naar haar bezoek dat ze welkom zijn.

“Kom binnen in ons paleis!”

Hun beide gasten hebben een brede glimlach op hun gezichten als ze het appartementje betreden. Op het moment dat Sandra de voordeur dicht trekt, begint Charlie gelijk te praten.

“Mijn vrienden Alec en David hebben op jouw aanwijzingen de Nissan gevonden. De sleutels zaten inderdaad nog gewoon in het contact en je rugzak lag er nog netjes in. Ze hebben de auto bij de fabriek geparkeerd. Deze keer heeft Alec de sleutels er maar uitgehaald, want hier gaat wat meer volk rond dan bij de mijningang. Hij is al onderweg met je rugzak, maar de auto neemt hij niet mee, want hij wist van te voren niet of jullie hier parkeergelegenheid hebben.”

“Bedankt Charlie, hebben jullie een beetje kunnen uitrusten?”

Sandra neemt nu het woord. Haar glimlach schijnt op haar gezicht gebeiteld te staan terwijl ze in het rond kijkt.

“Akbar en ik logeren bij Charlie en ik heb bij hem op een luchtbed geslapen. Prima te doen. Wel erg klein, maar dat schijnt zo te zien normaal te zijn in Parijs.”

Lin knikt glimlachend, dat had ze al gedacht. Die twee zijn duidelijk verliefd op elkaar aan het worden! Deze stad doet wat met gevoelens van liefde en leven, concludeert ze dan. Ook Sandra is iemand die hunkert naar de mogelijkheid om haar eenzaamheid los te laten en uiteindelijk op zoek te gaan naar een veilig plekje om door te kunnen leven, dat kan ze duidelijk zien.

“We moeten even op de dokter wachten, maar daarna zullen we de auto wel op gaan halen. Die schijnen we hier in een zijstraatje gewoon te kunnen parkeren.”

Charlie knikt bevestigend.

“Dan heeft de dokter een betaalde parkeerplaats tot zijn beschikking. Het maakt niet uit waar je de auto zet. Je moet alleen de kaart die in de vensterbank ligt op het dashboard neerleggen, dan krijg je geen boete.”

Lin luistert nauwelijks nog. Het is op zich goed om de auto in de buurt te hebben, maar inmiddels zijn haar gedachten verder gegaan. Ze hebben even kunnen uitrusten en zijn veilig, maar hun werk is nog niet klaar.

“Heb je al een idee over de volgende stap nu Patricio Valente en Marcus Brent dood zijn?”

Even kijkt Charlie haar verbaasd aan, dan schudt hij zijn hoofd ontkennend.

“Nee, zover zijn we nog niet. De nacht is kort geweest en de groep zal bijeen moeten komen. Dat hopen we vanavond te doen in de fabriek bij Alec, Leon en David. Als het goed is dan treffen we daar ook Marc en Louis. De beide ‘militairen’ zoals jij ze noemt. De dokter wil ook komen, maar dat ligt aan de drukte in zijn patiëntenschema.”

“We verwachten hem hier over een uurtje, dan kunnen we het hem vragen.”

Adams zware stem klinkt vanaf de patio en Lin ziet Sandra schrikken. Ze lijkt voor wat betreft hem nog lang niet over haar scherpe emoties heen te zijn en opnieuw vraagt Lin zich af waarom Sandra Adam heeft verdedigd. Haar eigen gevoelens voor wat betreft Sandra zijn ook nog steeds dubbel, want de doodsangst die ze ervoer tijdens de brand laat zich niet snel uit haar geheugen wissen. Lin besluit echter dat Sandra op dit moment het voordeel van de twijfel verdient.

Voordat hij voor Charlie in het Engels overgaat, komt Adam binnen.

“We zullen erbij zijn. Er is nog genoeg te doen om de organisatie in zijn geheel te stoppen.”

“Maar daar ga jij je niet mee bemoeien! Jij bent gewond!”

Lin kijkt hem quasi boos aan en zijn glimlach is opnieuw heerlijk. Ondanks de vermoeide blik in zijn ogen kijkt Adam ondeugend.

“De wond is al aan het genezen. Zoals je zei zal dat zo snel gaan vanwege de hormonen in mijn bloed en die beide speelgoedmilitairen kunnen mijn hulp goed gebruiken.”

“Oh nee, ik laat je niet meer uit mijn buurt. Iedere keer als dat gebeurt gaat er iets mis met je.”

Dan moet Lin ineens aan Akbar denken.

“Is alles in orde met Akki, Sandra?”

“Ja hoor, die ligt met een rond buikje in de vensterbank van Charlie’s appartement. Zijn zus Leonie past op hem. Ze schijnt een echte kattengek te zijn.”

Bij het horen van zijn zusjes naam pakt Charlie zijn mobieltje en drukt een voorkeurstoets in.

“Ik zal haar even bellen om te kijken of alles in orde is.”