Heiko Leugs

van droom tot

emigratie

Verhuizen naar Zweden

uitgeverij grenzenloos

Van droom tot emigratie

Verhuizen naar Zweden

Heiko Leugs

ISBN 978 94 61852 076 paperback

Ook verkrijgbaar als eBook.

1e druk november 2017

Omslagontwerp: Eric Jan van Dorp

VanDorp Uitgevers / Uitgeverij Grenzenloos
Postbus 42
3956 ZR LEERSUM
info@vandorp.net

www.vandorp.net

Kijk voor meer boeken over Zweden op grenzenloos.nl

Copyright©2017 VanDorp Uitgevers (deze uitgave)

Copyright©2017 Heiko Leugs

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd
in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en
schriftelijke toestemming van de uitgever.

voorwoord

In 2014 kwam mijn eerste boek over onze emigratieplannen op de markt. Dat betrof met name de periode vóórdat we de beslissing hadden genomen.

Dit boek beschrijft “ons Zweden” en de periode nadat we het besluit namen om te willen emigreren naar ons (toen nog) favoriete vakantieland Zweden. Vooral de vraag “Waarom Zweden?” heb ik getracht zo uitgebreid mogelijk te beschrijven aan de hand van onze belevenissen aldaar. Want in (bijna) elk gesprek met familie, vrienden, kennissen en collega’s over onze emigratieplannen kwam die vraag aan de orde: “Waarom willen jullie zo graag naar Zweden?” Het korte antwoord is natuurlijk “De rust en de ruimte.” Maar wat is dan die rust? Ik hoop, dat ik er in geslaagd ben dat overtuigend onder woorden te brengen. Het is voor mij in ieder geval wel duidelijk, dat het namelijk niet één ding is. Het is een optelsom van vele, kleine én grotere dingen. Lees en ontdek het in de vele hoofdstukken die dit boek bevat. Rust is natuurlijk een relatief begrip. Wij zetten het af tegen ónze ervaringen en ónze situatie in Nederland.

Verder kun je in dit boek onze voorbereidingen lezen, onze ervaringen van de laatste dagen in Nederland en de eerste dagen in Zweden. De leuke dingen en zeker ook de tegenvallers.

Je besluit niet zomaar tot een emigratie. Daar gaat een gedegen voorbereiding aan vooraf. Als gevolg van de economische crisis en de stagnatie van de woningverkopen in Nederland werd het voor ons een hele lange voorbereiding. Ook een voorbereiding met veel ups en downs, waardoor we zelfs af en toe twijfelden of we het juiste besluit hadden genomen. Ik vermoed dat eenieder die erover nadenkt om te emigreren wel dergelijke momenten heeft en dit boek daarom herkenning zal geven.

In de periode tussen het plannen van de emigratie en het daadwerkelijke vertrek hebben we nog van alles meegemaakt en beleefd. Bij het lezen van dit boek zult u het meebeleven. Ook de laatste weken en vooral de laatste dagen! Spannende en met name emotionele, laatste dagen in Nederland. Als er telkens weer een beetje afscheid wordt genomen. Tot en met de allerlaatste uren. Gevolgd door de eerste weken in Zweden.

Voor degenen die nog niet zo ver zijn maar wel over een emigratie nadenken is dit boek wellicht een bron van informatie en inspiratie. Na het lezen weet je in grote lijnen wat je te wachten kan staan, nadat je de “ik-denk-serieus-aan-emigreren-knoop” hebt doorgehakt. Natuurlijk is ieders situatie uniek, maar er zullen vast en zeker overlappende zaken zijn. Ook als je geen emigratieplannen hebt is het, hoop ik, een leuk boek met avonturen van twee mensen die hun hart volgden. Dat kan ik overigens meer mensen aanbevelen. Volg je hart, want dat klopt!

Wij zijn uiteindelijk op 5 mei 2017 op 56 respectievelijk 53-jarige leeftijd geëmigreerd en hebben tijdelijk in ons vakantiehuis in Hällaryd Rolsberg gewoond in de gemeente Vetlanda, provincie Jönköping.

Per 15 september 2017 wonen we in Ödarp, Björkhaga 1 te Aneby, Tranås kommun.

Een speciaal woord van dank voor mijn vrouw Joke is hier wel op z’n plaats. Nadat ik me vele uren had afgezonderd voor het schrijven (en zodoende niet zo’n aangenaam gezelschap was), heeft zij vervolgens na het voltooien de vele pagina’s geredigeerd. Een hele klus. Dank je wel Joke, ook voor jouw mooie foto’s, die ik in dit boek heb gebruikt natuurlijk. Maar vooral ook voor het avontuur, dat we gezamenlijk zijn aangegaan.

Ik wens iedereen heel veel leesplezier.

Heiko Leugs

Communicatie

Nadat wij het voor onszelf helder hadden voor wat betreft het emigratiebesluit, vonden we het belangrijk om dit besluit als eerste te delen met onze familie. Gesprekken waar we best wel tegenop zagen. Een emigratie is natuurlijk niet zomaar iets. De familie bestond op dat moment uit mijn ouders en beide dochters Elise en Daniëlle. Van Joke haar kant hebben we het dan over haar oom en tante en hun jongste zoon, Jokes neef Sietse. Het waren, zoals te verwachten was, beladen gesprekken, waarbij de nodige emoties om de hoek kwamen kijken. Logisch, want na een verhuizing naar het buitenland, 900 kilometer verderop, is “even langs wippen voor een kopje koffie” er niet meer bij. Dat moeten wij en ook de achterblijvers, accepteren en verwerken. Moeilijk!

Toen wij onze familie een voor een opzochten en informeerden over ons besluit tot emigratie, was uiteraard de eerste vraag: “Emigreren? Waarom eigenlijk?” Ook vrienden en kennissen stelden deze vraag steevast. Een besluit, welk besluit dan ook, is nooit voor de volle 100% rationeel. Er spelen ook “buikgevoelens” mee en die zijn soms moeilijk onder woorden te brengen. De repeterende vraag dwong ons zodoende om goed na te denken over het antwoord.

Het primaire antwoord was in eerste instantie eigenlijk meteen, dat het land ons hart had gestolen. Niet alleen de mooie natuur, de rust en de ruimte. Ook de mensen en de mooie, zeer gevarieerd gekleurde houten huizen. De vele bossen en meertjes. De zangerige taal van de Zweden in Småland. De vele dieren die er in het wild rondlopen. De mooie winters, enzovoort, enzovoort.

Veel diepgang zat daar echter niet in. Oké, we wilden het land, dat tot nu toe als vakantieland gold, verruilen voor het nieuwe thuisland. Maar waarom nu eigenlijk precies? Was het niet voldoende om er jaarlijks op vakantie te gaan?

De vraag die tevens opkwam was of die ruimte en rust opwoog tegen het “verlies” van familie, vrienden en kennissen. “Hoe houden wij dan straks contact”, vroeg de jongste dochter van toen 22 jaar jong. Alhoewel ze het antwoord natuurlijk wel kon raden, kwamen de woordjes “telefoon”, “Skype”, “sms” of een “WhatsApp-je” wel erg hard aan. Hetzelfde gold voor de oudste dochter die in de fase van haar leven was gekomen, dat er een gezin gesticht ging worden. We zouden binnenkort opa en oma worden. “Hoe zie je je kleinkinderen dan opgroeien…?”

Wekelijks of maandelijks even langskomen is er na een emigratie niet meer bij. Absoluut niet. Dat gaat niet meer en is een keiharde constatering. Voorzichtig probeerden we uit te leggen, dat het onze droom is om in Zweden te gaan wonen, omdat we ons daar gewoon “lekker voelen”. En het is niet “de wereld uit”. Onze beoogde vestigingsplaats in Zuid-Zweden lag op ongeveer 900 km afstand van onze huidige woonplaats, in het landsdeel Småland. Binnen een dag zouden we weer bij elkaar kunnen zijn, edoch, dat doe je inderdaad niet wekelijks.

In Hoogezand moesten we het nieuws aan mijn toen 86-jarige vader en 81-jarige moeder vertellen. Ze begrepen onze droom heel goed. Ze wisten ook precies waar we naar toe zouden gaan, omdat ze 2004 een keer met vakantie met ons mee zijn geweest naar Zweden. Hun reactie was dan ook: “We vinden het heel fijn voor jullie, dat jullie je droom kunnen verwezenlijken en we zullen jullie daarin ook nooit tegenhouden, maar voor ons wordt het een heel groot gemis.” We kwamen zeer regelmatig bij hun op bezoek en als er iets was, waren we in de buurt en eventueel heel snel ter plekke. Dat is nu voorbij. Ook aan hun moesten we vertellen dat het nieuwe contact via de telefoon, sms, WhatsApp, Skype en mail zou gaan in de toekomst. En natuurlijk via onze eigen website, waarin we bijna dagelijks onze belevenissen vermelden. Een nieuwe situatie waar we van beide kanten aan zullen moeten wennen. Vanzelfsprekend komen we ook af en toe naar Nederland, in ieder geval met hun verjaardagen. Dat is een belofte die staat.

We voelen ons “lekker” in Zweden, maar iedere vakantieganger voelt zich “lekker” op z’n vakantieadres. Waarom dan toch deze stap? Het zal in de loop van dit boek duidelijk worden.

Tijdens vakanties in het Zillertal in Oostenrijk hadden we ook steevast een geweldige tijd. Vriendelijke mensen, mooie natuur, schitterende muziek en toch niet zo’n klik als met Zweden. Waarom niet? Is het misschien de massaliteit van het toerisme daar? Komt het omdat we daar hotel aan hotel, pension aan pension en “Zimmer frei” aan de lopende band tegenkwamen? En omdat we bijna Nederlands konden praten in de winkels en bij de toeristische attracties?

En wat te denken van het vakantieland Frankrijk? Ook daar vonden we een prachtige natuur. Helaas minder gastvrije inwoners. Dat blijkt niet alleen onze ervaring te zijn overigens, dat horen we veel vaker. En natuurlijk is Frankrijk ook zeer toeristisch, met onder andere heel veel Nederlanders. Als ik het goed heb onthouden gaat 50% van de vakantievierende Nederlanders naar Frankrijk. Van de overige 50% gaan er veel naar Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Italië, Spanje en een heel klein deel gaat naar Scandinavië. Tot dat deel behoorden wij. Behoorden, omdat we ons vakantieland nu verwisseld hebben voor ons woonland.

Waarom Zweden?

Wat maakt Zweden nu zo bijzonder? Wat zorgt er nu voor dat het gevoel, voor ons en vele andere Nederlanders, zó sterk is, dat je besluit tot emigratie? Ik zal proberen dat te beschrijven. Of dat lukt weet ik niet. Misschien moet je er ook zelf zijn geweest om het te kunnen begrijpen. En dan heb ik het niet over “er even een keer zijn geweest”. Nee, dan moet je het echt hebben beleefd, meerdere keren per jaar en meerdere seizoenen.

Ik ga terug in de tijd. Naar onze eerste kennismaking met het land Zweden, in het jaar 2002. We woonden toen in het Oost-Groninger dorpje Onstwedde, iets ten Noorden van Stadskanaal. Onze nieuwgebouwde twee-onder-een-kap woning stond in een uitbreidingswijk en naast ons waren nog kavels beschikbaar. Het duurde een paar jaar alvorens er verder gebouwd ging worden, maar plotseling waren er dan toch nieuwe bouwactiviteiten. Een jaar later stonden er twee heuse Zweedse woningen naast ons. Heel bijzonder voor een traditioneel dorp als Onstwedde, waar al even traditioneel was gebouwd. Tot dan toe. Houten huizen in het Nederlandse klimaat? Dat kan nooit goed gaan. Elk jaar schilderen en dan afwachten of het wel bestand is tegen ons weer.

De huizen maakten veel tongen los in het dorp. Wij maakten kennis met de bewoners van beide Zweedse huizen. Het ene stel kwam uit Veendam en woonden min of meer toevalligerwijs in deze Zweedse woning in Onstwedde. Het andere stel kwam uit de plaats Meteren, in de Betuwe, reed in een blauwe Volvo stationwagen en ze hadden een Berner Sennenhond genaamd Björn. Het huis naast ons hadden ze gekocht, omdat het in Noord-Nederland stond, op ongeveer een half uur van de grens met Duitsland. Als je vanaf Onstwedde naar Bellingwolde rijdt kun je binnen een half uur de A31 in Duitsland op rijden en vol gas richting Zweden gaan. Dat was voor hun de aanleiding om in Onstwedde dat houten, Zweedse huis te kopen.

Wat bleek later? Ze hadden in Zweden óók al een huis. Dat was eveneens een traditioneel houten huis, maar wel een die twee keer zo groot was als hun huis in Onstwedde. De kennismaking verliep uiterst plezierig en het contact werd al snel sterker.

We kregen op enig moment een sleutel van hun huis, zodat we op de momenten dat zij in Zweden verbleven, hun post konden bijhouden en de plantjes water konden geven. Hun bedoeling was om, nu ze beiden gepensioneerd waren, te pendelen tussen Zweden en Onstwedde. Ze wilden de maximale termijn van “drie maanden verblijven in het buitenland” benutten, dan bijvoorbeeld een maandje weer in Nederland zijn, om vervolgens weer naar Zweden te gaan.

Dat was althans hun eerste gedachte. Na vier jaar retourtjes hadden ze het wel gezien. Het huis in Onstwedde kwam te koop en ze besloten zich definitief in Zweden te gaan vestigen. Dat is nu ondertussen zo’n 16 jaar geleden.