boeman

boeman
Lineke Breukel

ISBN 9789461852496

Ook verkrijgbaar als eBook

1e druk maart 2019

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Omslagontwerp: Steve Breukel

Uitgeverij Village
een imprint van VanDorp Uitgevers
Postbus 42
3956 ZR Leersum

www.vandorp.net

info@vandorp.net

Copyright©2019 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers
Copyright©2019 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Lineke Breukel

boeman

UITGEVERIJ VILLAGE

Stalker

Liefdeloze ogen, alles ziend,

die aan mijn naakte lichaam kleven.

Bezitterig, belust op macht

en op controle over mijn leven.

Hij volgt mij, kent mijn gewoonten.

Wil mij horen lachen, huilen, praten.

Zijn sporen op intieme plekken,

speciaal voor mij achterlaten.

Dwingende handen die ik voel,

maar die er nog niet zijn,

Voortdurende dreiging, een voorgevoel

in mijn onderbewustzijn.

Angst ervaren in kleine dingen,

mijn instinct schreeuwt: er is iets mis.

Zoals de vrees voor zijn aanwezigheid,

het verpletterende weten dat hij er voortdurend is.

Vrezend voor het moment,

afwachtend of hij komt.

En dan de grens zal verleggen

voorbij mijn laatste front.

Verborgen aan de zijlijn van mijn leven

wacht hij geduldig en observeert.

Een intieme draad werd tussen ons geweven

door de stalker die mij onzichtbaar begeert.

Lineke Breukel

Voorwoord

Dit boek draag ik op aan alle vrouwen die overlevers zijn geworden, net als ik.

Het is een wetenschap dat we sterker zijn dan onze uitdagingen.

Met innige dank aan Gerard, Marja, Marijo en Jack voor hun toegewijde hulp bij het tot stand komen van dit boek en voor hun gouden geduld met mij en mijn eigenwijze manier van werken en denken. Mijn dank ook aan mijn zoon Steve voor al zijn inspirerende ideeën en het prachtige coverontwerp. Ik houd van jullie!

Lineke Breukel

1

Het huis kraakt onder de gesel van de regenbui en zucht onder de windvlagen, maar houdt, zoals het al eeuwen heeft gedaan, stand. Trots bieden de oude houten muren weerstand tegen de elementen. De onweersbui woedt voort over het langgerekte meer, aangezogen door de warmte van het water en op zoek naar een snelle weg van ontlading. Regenwater ritselt tussen de kiezelsteentjes van het strand, op weg naar het water van het meer. Een enkele vogel klaagt over de onverwachte koude na die lange zomer. Over een maand zal hij zich klaarmaken om naar het zuiden te vertrekken, op zoek naar een vrouwtje, langs de route van zijn instinct.

Langs de oever van het meer volgt nog een ziel de weg van zijn instinct. Hij is op zoek. Niet naar een vrouw, want die heeft hij gevonden. Hij is op zoek naar bevrediging van zijn onrust en ook naar bevrediging van zijn begeerte die ontembaar is. Hij is daarnaast bijna wanhopig op zoek naar een betere manier om zijn emoties te uiten, tegen alle beter weten in.

Geduld is schoon! Ik zie je... Je bent van mij... je bent van mij!

Zijn gedachten vormen een mantra waardoor hij zich laat beperken, want pas over een paar dagen zal het zover zijn. Dan pas mag hij zich eindelijk uitleven en uitleven zal hij zich. Fijntjes glimlachend bukt hij zich en raapt een kiezelsteentje op. Het is bijna perfect rond en door het regenwater lijkt het felroze gekleurd. Het verdwijnt in de zak van zijn regenjas.

Die past mooi bij de verzameling.

De stenen van het Vikenstrand hebben een symbolische betekenis voor hem, met name omdat zij ze zo belangrijk vindt. Voor hem staat ieder steentje voor een dag van beheersing, maar zijn verzameling brengt hem geen rust of stilte. Het werkt hem toe naar een hoogtepunt. Zijn steentjes symboliseren de tijd die hij moet nemen om zijn innerlijke strijd te beslechten en hij weet precies wie er gaat winnen. En wanneer...

Steentjes in een schaal... als grof zand in een zandloper... Wat een mooie vondst! Wat een prachtige metafoor!

Zijn gezicht doet pijn van de grijns die zich er vormt, maar dan vervlakt zijn volgende gedachte die uitdrukking tot een bijna plechtige ernst.

Geduld is schoon...je bent van mij... je bent van mij!

Tijdens een felle flits kijkt hij om, want het is het enige licht dat hem nog voldoende bijschijnt in de groeiende duisternis. Bomen ontnemen hem echter inmiddels alle zicht op het landhuis, maar dat maakt niet uit. Hij hoeft zijn ogen niet te sluiten om het voor de geest te halen. De witte, natte buitenmuren en de grote glazen pui aan de tuinkant vormen de barricades die zijn ergste begeerte in bedwang houden. Nog wel... nog heel even.

Hij kent het huis zowel van buiten als van binnen, want hij is er net nog geweest. En hij kent haar geur. Om zich die te herinneren moet hij deze keer zijn ogen sluiten, maar dat risico wil hij nemen. Een klein risico in een lange rij van risico’s die hij al genomen heeft. Voorzichtig blijft hij zijn voeten voor zich neerzetten als hij met gesloten ogen in gedachten aan haar slapende haren ruikt. Als een blindeman dwaalt hij over het kiezelstrand langs het water, op weg naar de laatste etmalen van beheersing.

Geduld is schoon... je bent van mij... je bent van mij!

Trillende vingers strelen vertrouwde huid, maar zoals gewoonlijk brengt dat geen troost. Warm water spoelt kleine belletjes zeep naar de mozaïekvloer van de inloopdouche. Verbeten probeert Raven haar gedachten daarop te richten, maar het lukt niet. Steeds opnieuw wordt het donker om haar heen en bij iedere ademhaling lijkt ze teruggezogen te worden naar een ruimte en een tijd waar ze niet wil zijn. Met geweld duwt ze haar aandacht opnieuw naar buiten. Het zweet is al lang van haar lichaam gespoeld, maar ze krijgt zichzelf er niet toe om onder de harde stralen vandaan te komen. Het water lijkt haar te gronden, haar meer stevigheid te geven. Het spoelt haar hoofd schoon, maar het lukt haar niet om weg te spoelen wat ze zo graag echt loslaat. Wat ze met alle geweld zou willen vergeten.

Onder haar voetzolen voelt ze de onregelmatige voegnaden van de Italiaanse tegeltjes. Antieke, weet ze. Het water is te warm en opnieuw begint ze te zweten, deze keer niet van de nachtmerrie die ze heeft gehad. Met een zucht draait Raven de mengkraan tenslotte dicht. Langzaam haalt ze een keer diep adem en probeert daarmee de spanning in haar schouders en rug los te laten. Terwijl ze haar ogen sluit, luistert ze naar de druppels die om haar heen op de oude vloer vallen. Kleine straaltjes water zoeken langs haar huid een weg naar beneden en focussen haar opnieuw op haar lichaam. Ineens weet ze het.

Nu lukt het.

Op de tast zoekt ze naar de dispenser. De naar lavendel geurende zeep vult haar handpalm. Het bonken van haar hart neemt af terwijl ze de dikke vloeistof in haar handen begint te verdelen. Even ruikt ze eraan, zuigt de lavendellucht naar binnen en laat het in haar hoofd rondzingen. De geur verandert vrijwel direct in een herinnering aan paars gekleurde velden op zinderende heuvels in de Provence. De warmte ervan voert haar mee naar een oude vakantie in een onbezorgde tijd. Geen enkel persoon laat ze toe en zelfs geen details van gebeurtenissen. Alleen de omgeving, als de achtergrond voor haar beleving. Als emotioneel decor. Meer dan dat heeft ze niet nodig om te ontspannen, eindelijk. Nadat ze zich zorgvuldig heeft ingezeept, opent ze de mengkraan opnieuw. Eindelijk kan Raven weg laten spoelen wat ze in haar slaap voor de zoveelste keer moest meemaken en eindelijk voelt haar lichaam echt ontspannen aan. Een belangrijke overwinning, in haar beleving. Tevreden sluit ze de kraan opnieuw.

De gitaarmuziek die vanuit de kamer naar binnen komt zweven is zacht, maar bereikt haar omdat de douche geen geluid meer maakt en op de golven van die melodie kan Raven zich helemaal laten gaan. Heel even schokt haar borst door een droge snik en verbaasd beseft ze wat er aan het gebeuren is, maar dan kan ze zich overgeven aan het moment. De regie ligt in handen van haar gevoel, voor het eerst sinds jaren. Eindelijk is ze niet bang meer voor haar eigen emoties.

Je hebt gelijk Jonathan, het werkt!

Op het moment dat ze zachtjes begint te huilen haalt een korte reeks pulsen haar echter onverbiddelijk terug naar de natte ruimte en naar de zwaarte van haar lichaam tegen de koude muur. De geluiden komen uit dezelfde richting van de muziek en overstemmen deze, laten hem oplossen in matte sfeerloosheid. Het duurt even voordat Raven begrijpt dat haar telefoon gaat.

“Verdorie!”

Een nieuwe reeks brommende pulsen klinkt als ze een grote witte handdoek om haar lichaam heeft geslagen en natte voetsporen achterlaat op de badkamervloer. De spieren in haar onderbuik zijn gespannen, lijken te reageren op haar instinct, maar haar gedachten zijn nog steeds in een heel andere wereld als Raven naar haar mobieltje op de sidetable in de gang reikt.

“Hallo?”

Ruis op de lijn verdringt haar dromerige gedachten en ineens is ze terug in de doffe ruimte van dit moment, in het kale ‘nu’.

“Hallo? Is daar iemand?”

Als er geen antwoord komt, kijkt ze naar het schermpje. De lange rij sterretjes meldt haar dat ze een connectie heeft met een verborgen nummer. Nogmaals brengt ze het toestel aan haar oor. Haar natte haren druipen koud water op haar blote schouders en opnieuw voelt ze de spanning die ze eerder probeerde te verbannen.

“Jonathan? Ben je er al?”

Met haar duim drukt ze de verbinding weg. Het kan natuurlijk Jonathan zijn, want hij heeft beloofd om te bellen zodra hij in New York is aangekomen. Eigenlijk zou dat te vroeg zijn volgens haar berekeningen, maar je weet nooit hoe het gaat met die aaneengesloten vluchten.

Ergens in huis kraakt een plank, maar ze let er niet op. Het is een oud huis en oude huizen praten nu eenmaal tegen je, heeft haar moeder ooit gezegd. Die hebben veel te vertellen omdat ze zoveel lief en leed hebben meegemaakt.

Het scherm van de Macbook Air schiet op de spaarstand en daarmee verdwijnt, op het zwakke schijnsel van een bedlampje na, het laatste licht uit de kleinste huurkamer van Café & Logi Tåtorp. Eigenlijk zou de avondzon nog tegen de toppen van de naaldbomen in de verte moeten schijnen, maar de zware bewolking die al sinds die middag over de omgeving hangt, laat het middernacht lijken. Regen druipt langs het enkele raam dat normaliter zicht biedt op het langgerekte meer Viken.

Vochtige kringen op het tafelkleed verspreiden een vage sinaasappelgeur. Ze lijken te wedijveren met de zurige vaatdoekenlucht van het verschoten plastic. De eerste keren dat Rasmus Rasmussen zichzelf een likeur inschonk, had hij de fles op dezelfde kring teruggezet, precies in het midden van het witte vlak tussen de vier rode lijnen van het kleed. Na zijn vierde glas was dat niet belangrijk meer. Zijn dochter was hier toch niet om hem commentaar te leveren op zijn drankgebruik.

Precies zoals de twee vorige keren had hij zich ingeschreven als ‘Ras Mus’ en ook deze keer had de rondborstige uitbaatster van het pension hem een samenzweerderige knipoog gegeven. Het geintje dat hij met zijn voor- en achternaam uithaalt, past volgens haar wel bij zijn mysterieuze beroep. Bovendien zou het noteren van zijn echte naam net zoveel verbazing oproepen als ‘Ras Mus’, ofwel Ras de Muis in fonetisch Zweeds.

De Deense traditie om hem naar zijn voorvaderen te noemen had voor Rasmus geresulteerd in de fantasieloze opsomming van alle andere Rasmussen die er in het Deense deel van zijn familie hebben geleefd, inclusief zijn reeds lang overleden vader. Van zijn Hollandse moeder heeft hij echter teveel nuchterheid geërfd om dat te kunnen waarderen. De enige duidelijke link met Nederland is zijn middelste naam ‘Rintje’, maar ‘Rasmus Rintje Rasmussen’ gaat hem echt te ver en die naam heeft hij uitgebannen.

Na een moeizame jeugd in Nederland, waar Ras qua karakter niet echt bij de harde samenleving paste, was hij naar Denemarken vertrokken. Hij vestigde zich in de hoofdstad Kopenhagen, in een appartementje waar hij nog steeds woont. Helemaal alleen, want Ras verloor zijn moeder in hetzelfde jaar dat zijn lieve echtgenote aan kanker overleed en dat maakte hem in één klap zowel wees als weduwnaar. In ieder geval zou hij de rest van zijn leven vader zijn, want zijn twintigjarige dochter was nog lang niet van plan om dood te gaan, had ze hem geruststellend toevertrouwd. Samen hadden ze zich daarna bezat met sinaasappellikeur, een drankje dat hij toen nog niet kende. Zijn dochter Annelie had de ‘mierzoete viezigheid’ in huis en sindsdien was hij ‘hooked’. Ze heeft er nog steeds spijt van dat ze het hem toen heeft ingeschonken, maar dat is rijkelijk te laat.

Even moet hij grinniken om die herinnering. Zijn dochter die hem uitlachte vanwege zijn voorkeur voor een typisch ‘wijvendrankje’ en haar waarschuwing daarna dat hij er kogelrond van zou worden en waarschijnlijk nog voor zijn vijftigste dood zou gaan aan diabetes. Ondanks de zoetigheid, die overigens zijn enige zonde is, lijkt hij nog steeds gezond te zijn. Als hij tenminste zijn slechte knie niet meerekent.

Wanneer hij zijn eigen blik vangt in de reflectie van het zwarte laptopscherm, verstilt zijn glimlach. Hij is hier voor zaken en dat wil hij niet vergeten.

Ras Mus is freelance misdaadjournalist. Een jong belegen exemplaar, zoals hij zichzelf noemt. Eentje die de tijd van overnachten achter een autostuur, zich verbergen in donkere portieken en het over schuttingen klimmen nog niet zo heel lang geleden achter zich heeft gelaten. Zijn kleurrijke freelance carrière heeft ‘Ras’ geen windeieren gelegd, zeker niet na het verschijnen van zijn boek ‘De verleden moordenaar’, dat in heel Scandinavië een bestseller werd.

Indertijd heeft zijn eigenwijze manier van onderzoek meegeholpen aan de arrestatie van de massamoordenaar Styre Berggren, een zaak die heel Zweden maandenlang aan de buis gekluisterd hield. In die tijd was Ras nog een fitte twintiger die maandelijks een marathon rende om zijn hoofd te legen. Inmiddels is hij de twintig echter al vijfentwintig jaar gepasseerd. Verder tellen heeft geen nut vindt hij, want dat werkt alleen maar demotiverend.

Zijn lichaam is buiten een klein groeiend buikje voor de rest redelijk in proporties, maar omdat het gewricht in zijn rechterknie tijdens zijn laatste marathon is beschadigd, behoort het letterlijk najagen van moordenaars tot het verleden. Door zijn veel statischer manier van leven is Ras vastgeroest in zijn eigen lijf. De zoete sluimer van de alcohol helpt hem om de zeurende pijn van de kapotte meniscus te verzachten. Zeker als er regen in de atmosfeer hangt, want dan helpt de sinaasappellikeur hem ook om zijn humeur aan de goede kant van de barometer te houden. Een te sterke sluimer werkt echter niet mee om helder te blijven, dus heeft Ras daar een balans in gevonden.

“Vijf doses per dag is goed voor mijn knie en mijn lach.”

‘De sinaasappellucht maakt mij vrolijk’, had hij zijn dochter toevertrouwd, toen die een opmerking maakte over zijn voorkeur voor de drank.

Met het lege glas in zijn hand draait hij zich naar het enkele raam in de benauwde hotelkamer. De regen die het vensterglas geselt laat zijn gedachten terugglijden naar een jaar geleden. Naar de laatste verdwijning.

Het was toen precies zulk weer.

2

Met een zucht denkt Raven aan haar Jonathan. Ze zijn alleen samen in Stockholm geweest, nooit in New York. Ze zou er graag naartoe zijn gevlogen met hem, maar deze keer ging het niet. Het jaarlijks terugkerende congres van de World Association of Psychotherapists was deze keer verzet vanwege de agenda van enkele belangrijke sprekers en daardoor was het programma aangepast. ‘Een volgende keer misschien, dan is er meer tijd voor fun together!’, had hij haar met zijn betoverende glimlach en met een gespeeld New Yorks accent beloofd. Het congres was te saai, de werkcolleges lang en vrije tijd zou er niet zijn. Dat wilde hij haar niet aandoen. Het zou een wanhopig vervelend verblijf worden voor haar. Hij zou haar niet eens uit eten kunnen nemen vanwege al zijn zakelijke verplichtingen.

“Mijn lieve, romantische Jonathan!”

Met het mobieltje tegen haar borst gedrukt loopt Raven de woonkamer in. De grote glaspartij die normaal gesproken uitzicht biedt op het meer, lijkt vloeibaar te zijn geworden. Omdat het dubbele glas de geluiden tegenhoudt, ontdekt ze nu pas hoe hard het regent. Een nazomerse bui of een vroege herfststorm? De weergoden lijken daarover nog geen beslissing te willen nemen en het was de hele namiddag zwoel geweest. Ze had de schuifpui pas dichtgedaan toen de muggen opdringerig werden en met een grote glimlach was ze daarna bijna een uur bezig geweest om ze in de grote woonkamer te achtervolgen met een vliegenklapper.

Verbaasd voelt Raven aan haar nog vochtige benen dat het tocht. In haar ooghoek valt dan de beweging op van de vitrage die slechts een klein deel van de schuifpui bedekt. Dan ontdekt ze dat er iets niet klopt in de compositie van de witgeschilderde frames van de ruiten. Twee verticale binten zitten te dicht bij elkaar, er staat een deel van de pui op een kier.

“Hoe... ben ik dan zo slordig?”

Door de kier die is ontstaan werkt de wind van de bui zichzelf naar binnen, maar gelukkig heeft de regen nagenoeg niets nat gemaakt. Met een zachte duw schuift Raven het paneel opzij totdat het in zijn slot klikt, daarna inspecteert ze de vitrage.

“Die is nog netjes droog.”

De warmbloedige muziek lokt haar terug naar de zithoek en als ze op de brede bank neerploft en haar benen onder zich optrekt, valt haar handdoek open. In een reflex wil Raven de dikke badstof voor haar naakte borsten trekken, maar ze is alleen. Niemand die haar zal zien zitten, zeker niet nu de regen een natuurlijk gordijn langs de raampartij trekt. Toch voelt de grote ruimte minder intiem aan dan gewoonlijk en even huivert ze. Het lijkt wel of de naar binnen gelekte wind niet alleen de kamer verkild heeft. Hij heeft de sfeer veranderd, maar dan besluit ze dat dit haar paranoïde fantasie moet zijn.

Raven was na een zoveelste slapeloze nacht en een saaie dag uiteindelijk die middag op de bank in slaap gevallen. Een dutje na een vluchtige snack rond etenstijd. Eten is toch al geen favoriete bezigheid en alleen wanneer ze samen zijn, doet ze een poging om aan haar verloofde te laten zien dat ze serieus aan haar gezondheid werkt. De rode wijn was echter zonder moeite naar binnen gegleden en had haar rozig gemaakt.

Haar nachtmerrie was een oude vertrouwde bezoeker geweest die haar zwetend liet ontwaken en Raven weet dat ze de komende nacht opnieuw geen oog dicht zal doen.

Het glas op de salontafel is opnieuw volgeschonken, maar ze kan zich niet herinneren dat ze dat heeft gedaan. Jonathan had haar gesuggereerd dat ze wellicht naar de drank zou gaan grijpen en het lijkt erop dat hij gelijk gaat krijgen. Raven heeft een zwak voor goede Malbec en haar kersverse verloofde heeft er een behoorlijke verzameling van. Niet alleen Malbecs, heeft ze ontdekt. Ook oude Merlots en andere exclusieve wijnen liggen vredig naast elkaar te rusten in robuuste smeedijzeren rekken, direct onder de gigantische woonkamer. In de geboogde kelder waar hij haar voor het eerst echt kuste. Nu precies een maand geleden, op de dag dat ze bij hem introk.

Opnieuw trekken de natberegende raampartijen haar aandacht en Ravens ogen dwalen er doorheen naar de duister geworden ruimte erachter. Het meer is onzichtbaar aanwezig en de leegte, de vlakke dimensies ervan, legen haar hoofd als vanzelf. Als de gitaarmuziek die vrijgekomen ruimte begint te vullen laat Raven haar gedachten meezweven. De herinnering aan Zuid Frankrijk wil niet terugkomen, maar ook het donker blijft deze keer weg. Langzaam laat ze zich schuin in de zachte kussens wegzakken en meevoeren op de melancholische golven van de tango, terwijl haar oogleden door de alcohol opnieuw zwaar worden. De korte reeks pulsen die ze dan pal naast zich hoort, laat haar overeind schieten en terwijl haar hart zijn ritme probeert terug te vinden, zoekt haar hand het mobieltje dat ze onbewust losgelaten heeft. Naakt zit Raven op de bank met het toestel aan haar oor. Deze keer zegt ze niets, want opnieuw klinkt de verbinding te leeg. De ruis is hol en lijkt zelfs te echoën. Zou hij van ver komen? Is het Jonathan die haar probeert te bereiken? Het slechte weer heeft zeker invloed op de verbinding, want het landhuis ligt afgelegen. Toch houdt ze haar mond, geïrriteerd nu. Het lukt niet meer om die gevoelens uit te bannen, niet nu ze zo ver was gekomen met haar oefening.

Als de telefoon opnieuw dood blijft, drukt ze voor de tweede keer op de verbindingsknop en gooit het mobieltje terug in de kussens.

“Dan niet.”

Zuchtend staat Raven op en loopt naar de wandkast, de handdoek in een hand over de eiken vloer als een sluier achter zich aanslepend. Een felle reeks flitsen die de achterwand van de ruimte stroboscopisch overbelicht, laat haar schrikken. In een reflex trekt ze de handdoek omhoog en wikkelt haar huiverende lichaam erin. Het is niet koud, maar ze houdt niet van de naargeestigheid van onweer. Van het genadeloze, dodelijke aspect ervan. De roffelende donder laat de glaspartijen zinderen en trillen, maar het geluid lijkt uit een andere dimensie te komen. Dit bereikt haar niet. Als het mobieltje voor de derde keer afgaat, kijkt Raven niet om. Ze wil niet nogmaals naar lege ruis luisteren, er zit genoeg ruis in haar eigen hoofd. Ruis op de lijn van haar gedachten die haar gemoedsrust stoort, die haar emoties vervlakt heeft tot een levenloos niveau. Ze wilde juist af van die ruis. Vandaag, was haar voornemen.

Ondanks de zelfmedicatie met de sinaasappellikeur was de gewrichtspijn in zijn knie niet verminderd. In plaats van werken aan actuele zaken, stortte Ras zich na zijn blessure een tijd lang op ‘cold cases’, ofwel nooit opgeloste moordzaken, want die zijn verjaard en behoeven geen haast.

Niet dat Ras er ooit een heeft opgelost. Dit soort werk vergt namelijk een ander soort onderzoek. Meer diepgaand, wat een heleboel lichamelijke inspanning scheelt, want het graafwerk gebeurt vooral in archieven en op internet. Het kost echter ook vooral veel meer tijd. Die is er natuurlijk, want de doden zijn geduldig. Het probleem is alleen dat Ras dat geduld zelf niet heeft. Na al die statische jaren miste hij vooral de spanning van het jagen. Precies daarom had hij een jaar geleden de belofte aan zichzelf verbroken. Het werd tijd voor actie en die zou bestaan uit het schrijven van een nieuw boek.

Na dat besluit vond hij echter geen moordzaken die opvallend genoeg waren om degene te overtreffen waarmee hij naam had gemaakt. Op zoek naar nieuwe ideeën hield Ras zich nog steeds vooral bezig met het bestuderen van oude moordzaken. Hij leerde in die periode veel, maar verdiende niets extra’s. Dat is echter niet erg, want hij kan nog steeds teren op het geld dat hij verdient met de verkoop van zijn boek. De komende twintig jaren van zijn werkzame leven zou hij het wel uitzingen, want hij leeft spaarzaam in zijn kleine vrijgezellenflatje in het centrum van de Deense hoofdstad. Omdat Ras nooit aan het opbouwen van een pensioen heeft gewerkt, zou de verkoop van een tweede bestseller zijn oude dag moeten financieren. Wellicht zou hij dan zelfs geld genoeg hebben om te zijner tijd een bootje te kopen, maar met een nieuwe hengel zou hij ook genoegen nemen, realist die hij is.

De wijnfles is bijna leeg, het resultaat van haar woeste plan om zich vanavond te laten gaan. Als een nieuwe serie flitsen de muur voor haar onder stroom lijkt te zetten, pakt Raven een schoon wijnglas van het zilveren dienblad en schenkt zichzelf een flinke hoeveelheid Malbec in. De bloedrode vloeistof verdwijnt in haar keelgat nog voordat de donder de glazen pui opnieuw kan bespelen. Het volle glas op de salontafel is ze vergeten, want ondanks het onweer zijn de lavendelvelden teruggekomen.

Op het moment dat ze haar nieuwe glas nogmaals vult, besluit Paco de Lucia zijn melodramatische tango. In het geluidsvacuüm dat ontstaat rammelt de donder met de glazen pui om aandacht, maar wanneer de gitarist een Flamenco inzet, voelt Raven haar stemming opwarmen. De paarse velden in haar herinnering maken plaats voor Gaudi’s geboogde galerij in Parc Güell, hoog op de heuvels van het hete Barcelona en met haar ogen dicht laat ze haar lichaam zachtjes meebewegen op de opzwepende melodie. Twee gitaristen, zittend op hun kistjes, spelen in haar nieuwe herinnering alsof ze de liefde bedrijven met hun betoverende instrumenten, omringd door een groep gefascineerde toeristen. Zelfs de vogels in haar herinnering houden zich stil om de muziek de ruimte te geven.

Hoe anders dan in de woonkamer is de sfeer om het landhuis heen, dat gegeseld wordt door de eerste nazomerbui van het jaar. Een regenbui waarop de plaatselijke boeren lang hebben gewacht, maar die korte metten heeft gemaakt met het bijna mediterrane gevoel dat de omgeving drie lange maanden in de ban heeft gehouden. Het stille water van het Zweedse Vikenmeer, met de golvende horizon van heuvels vol met groenzwarte naaldbomen daarachter, heeft haar de hele hete zomer uitgenodigd, maar een zwemmer is Raven nooit echt geweest. In ieder geval niet meer sinds ze zich in het openbaar niet graag ontkleedt. Op het terras dat direct aan de glazen gevel grenst heeft ze echter vele uren gespendeerd, evenals op het door de robot tot perfectie gemaaide gazon, waar ze zich graag op een kleed uitstrekt met een boek.

Daarachter, tussen de tuin en het meer, ligt een kiezelstrand. Aan beide zijden van de tuin, waar het gazon overgaat in bos, voert het kiezelstrand verder. Als een lint langs het water en in het water tot enkele meters diep. Tot waar de grotere stenen liggen die niet aan de elementen zijn blootgesteld geweest omdat ze meer beschut liggen. De stenen op het strand zijn eeuwenlang gestreeld door het water van het Vikenmeer en de Smålandse winden die voornamelijk uit het noordoosten komen waaien, totdat de kiezels bijna allemaal dezelfde ovaalronde vorm hebben gekregen.

Raven kan zich niet meer herinneren hoe vaak ze sinds haar verhuizing naar landhuis ‘Viken’ op haar hurken zittend heeft gezocht naar de meest roze steentjes die ze kon vinden, de pijn in haar blote voetzolen negerend. Ze had er in de eerste dagen al heel wat verzameld, want ze kon ze gewoon niet laten liggen. Ze waren te mooi en te bijzonder, leken op edelstenen, zo zacht glanzend in het vreemde turkooizen licht waar de streek rond Viken bekend om staat.

Eerst zat er geen structuur in haar zoektochten, maar na enkele dagen gaf Jonathan haar een idee. Iedere dag zocht ze daarna naar precies één roze kiezel en nam die mee naar binnen. De glazen stolpfles die ze voor de steentjes gebruikte werd al gauw te klein en toen Jonathan een grote bamboeschaal uit een keukenkast tevoorschijn toverde, werd de stolpfles ontslagen van zijn plicht. In de schaal ontstond een miniatuurstrand van roze kiezeltjes. Een miniwereldje, haar eigen perfecte strandje van edelsteentjes. De kleine stukjes drijfhout en een enkele schelp die ze toevoegde, maakte van de verzameling een elegante compositie.

De twee naar rozen geurende waxinelichtjes die ze er iedere avond op brandt, geven haar zelfgeschapen miniwereldje een symbolische betekenis. Direct vertaalde Jonathan die ook naar zichzelf. Voor hem staan de twee lichtjes voor hun liefde voor elkaar. Raven liet hem in zijn waarde en sprak hem niet tegen, maar voor haar heeft het tweezijdige licht een heel andere betekenis. Net als de kiezels zelf, die naast het tellen van haar gelukkige dagen met Jonathan samen, ook door de kleur een symbolische waarde hebben gekregen. Een dubbele waarde die zowel hardheid als mildheid aangeven voor haar. De hardheid van haar leven en daar tegenover de mildheid waarmee Jonathan omgaat met haar gevoelens daarover, zijn liefdevolle begrip.

Haar lieve, wijze Jonathan, haar verloofde die nu zo ver van haar weg is. Die haar moederziel heeft achtergelaten in zijn grote landhuis uit achttienhonderdvijftig, met een aangebouwde vleugel uit tweeduizendvijftien. Honderdvijfenzestig jaar na de bouw van het huis is hij de eerste van de familie Saldner die het lef heeft gehad om iets aan het huis te veranderen en de rest van de familie, die voornamelijk in en rond Stockholm woont, vindt het vreselijk. Jonathan is echter de erfgenaam van landgoed Viken en eigenwijs als hij is, heeft hij zich niets aangetrokken van alle opmerkingen.

‘Met zo’n prachtig meer aan de achterkant van het huis is het logisch dat men de inrichting daarop concentreert, was zijn antwoord op al het commentaar geweest.

Door de aanbouw van de moderne vleugel met zijn enorme glazen pui, kreeg het huis naast bijna zeventig vierkante meter extra woonoppervlak, ineens een panoramisch uitzicht op Viken, het meer van de Witte Zwaluwen. Het hele landhuis is wit geschilderd, met lichtgrijs als tegenkleur op de raam-, deur- en daklijsten. Deze kleuren zijn door de architect in de aanbouw doorgevoerd en ondanks de stijlverschillen, die overigens veelvuldig voorkomen in Zweedse huizen op het platteland, is het landhuis nog steeds één geheel. Sterker nog, Jonathan vindt dat het huis ten koste van enige elegantie heel wat aan stoerheid heeft gewonnen. En daar heeft hij gelijk in, vindt Raven. Het is zeker een stoer huis en het voelt veilig aan, maar dat komt ook ten dele door de geïsoleerde ligging ervan. De eerste buren bevinden zich op enkele kilometers afstand en al het bos rond het huis hoort bij het landgoed van de familie Saldner. Geen ziel heeft hier iets te zoeken, ondanks het Zweedse Allemansrecht.

Met een plof laat Raven zich in de zachte kussens van de leren bank vallen. Het enorme meubel bestaat uit twee delen die in een hoek aan elkaar geschakeld zijn. Zo kan ze ervoor kiezen om haar blik te richten naar de open haard of naar de glaspartij die haar op dit moment geen uitzicht biedt. Toch kijkt ze naar de regen die langs de ruiten naar beneden druipt. De vloeibare beweging ervan fascineert haar, lijkt figuren te tekenen en daarna direct weer uit te wissen als in één enorme dynamische schildering in grijstinten.