het volk van danu 

Margareth Hol

ISBN 9789461852632 (paperback)

1e druk juni 2020

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Redactie: Marielle Saegaert, Andy Arnts

Batavia Publishers 

Postbus 42 

3956 ZR Leersum

www.bataviapublishers.com

info@bataviapublishers.com

Copyright©2020 Batavia Publishers 

Copyright©2020 Margareth Hol

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Margareth Hol

het volk van

Danu

UITGEVERIJ VILLAGE

*~ Faeries, come take me out of this dull world,

For I would ride with you upon the wind,

Run on the top of the dishevelled tide,

And dance upon the mountains like a flame.

Sprookjesfiguur, kom neem me uit deze saaie wereld,

Want ik wil met jou rijden op de wind,

Rennen op een woelig getijde

En dansen op de bergen als een vlam! ~*

William Butler Yeats

Het orakel van Tír fo Thuinn

*~Tír fo Thuinn, land onder de golven vol fonkelende, prachtige onderzeese schatten, voor velen verborgen~ *

Whale spuit een krachtige straal water onhoog uit het gat op zijn rug. Zijn rechteroog kijkt Manannán indringend aan terwijl hij begint te spreken: ‘De vrede op het Smaragdgroene Eiland zal verdwijnen! Duistere krachten nemen het over van goede. De bewoners van het eiland zullen geen geluk meer kennen! De aanvoerder van het Kwaad kan slechts door zijn eigen bloed gedood worden. Anders is het volk van Danu voor altijd verloren...’

De diepe stem van de duizend jaar oude walvis, die alles al eens heeft meegemaakt, zwijgt. Het oog dat op Manannán gericht is, sluit. Het lijf blijft roerloos liggen.

Manannán blijft even roerloos staan. Tot nu toe heeft Whale er nooit naast gezeten met zijn voorspellingen. De walvis is het orakel van zijn land onder de golven; Tír fo Thuinn. Manannán is al velen jaren koning, maar heeft nog nooit eerder een dergelijke boodschap van het orakel ontvangen.

‘Misschien is zijn koninkrijk ook in gevaar? Het ligt immers onder het eiland van Danu. En er liggen ontelbare schatten!’

Manannán wenkt zijn dolfijn. Hij springt op zijn rug en pakt de vin vast. De dolfijn zwemt soepel tussen de rotsen door. Na een tijdje houdt hij stil voor een enorme witmarmeren poort, die in het water opdoemt. De poort is versierd met voorstellingen van vissen, schelpen en koralen. Twee zwaardvissen openen de poort zodat Manannán naar binnen kan.

De kleur van het water achter de poort is van een diep stralend groen. Felgekleurde vissen en koralen zorgen voor een kleurrijke aanblik. Wier en waterplanten deinen zachtjes in het heldergroene water heen en weer.

Vandaag heeft Manannán geen oog voor de pracht van zijn koninkrijk. Gehaast begeeft hij zich naar zijn paleis. Het witmarmeren gebouw schittert hem tegemoet. In het midden de deur, die bewaakt wordt door haaien met vlijmscherpe tanden. Daarnaast en erboven torentjes, koepels en balkons. Het lijkt wel een sprookjeskasteel, zo mooi!

Manannán haast zich naar binnen en betreedt een zaal vol witmarmeren zuilen. Daar staat zijn troon. Een opengeklapte oesterschelp, bekleed met parelmoer. De rand afgezet met robijnen, smaragd en saffier. Bovenop prijkt een grote, glanzende parel. Manannán geeft zijn mantel aan de inktvislakei en zakt neer op zijn troon.

De lakei zwemt weg met de goudkleurige mantel tussen zijn tentakels. Hij passeert koningin Fand, die tussen de zuilen aan komt lopen. Fand is een Merrow en net als de andere meerminnen beeldschoon. Ze draagt een zilverwit gewaad dat bekleed is met de fijnste pareltjes. In haar lange wuivende haren schitteren grotere parels. De oesters draaien overuren in het onderwaterrijk!

Fand loopt naar de troon en drukt een zoen op het voorhoofd van haar man. ‘Wat kijk je zorgelijk, schat. Problemen?’ vraagt zij bezorgd. ‘Ik denk het wel,’ zucht Manannán en hij vertelt Fand wat Whale voorspeld heeft.

‘Maar dat is afschuwelijk!’ reageert Fand. ‘Wat kunnen wij doen om dit te voorkomen?’

Manannán schudt zijn hoofd. ‘Ik kan helemaal niets bedenken. Het enige wat we kunnen doen is Danu waarschuwen. Zo snel mogelijk!’ Hij wenkt de inktvis en geeft hem opdracht de Merrows bij elkaar te roepen.

De inktvis snelt weg om op de schelphoorn te blazen. Die brengt hij naar zijn mond en hij blaast er langdurig op. Hoge tonen verspreiden zich door het water. Mijlenver zoeken de geluidsgolven hun weg door het water. Dat moet ook, want de meeste Merrows bevinden zich op grote afstand van het paleis. Ze zijn op zoek naar scheepswrakken die hun rustplaats op de zeebodem gevonden hebben. Op zoek naar de schatten die in de scheepsrestanten verborgen liggen. Het is een publiek geheim dat Manannán zijn fortuin zo vergaard heeft. Onmetelijk rijk is hij ervan geworden. Kisten vol goudstukken en andere kostbaarheden vinden zo hun weg naar Tír fo Thuinn.

Manannán is dol op zijn Merrows! En op zijn schatten! Dit is echter niet het moment om daarvan te genieten. Hij moet zich nu helaas met andere zaken bezig houden. Serieuze zaken!

~*~

Finn en Lugh

*~Vriendschap gelijkt een rivier: eenmaal stromend keert zij nimmer terug~*

Finn rent achter Lugh aan, door de galerij van de tempel. ‘Hebbes,’ roept hij, terwijl hij op Lughs rug springt. Lugh verliest zijn evenwicht en ze vallen samen op de grond. Lugh rolt vliegensvlug onder Finn vandaan en pakt hem bij de schouders.

‘Geef je je over of doen we een wedstrijd?’ vraagt Lugh.

‘Wedstrijd, natuurlijk!’ hijgt Finn. ‘Laten we de paarden halen en doen wie er het eerst onderaan de heuvel is.’

‘Goed plan,’ roept Lugh en hij is al op weg naar de stallen.

Finn en Lugh hebben ieder hun eigen paard. Paarden van het zeer krachtige ras van Danu. Imposant door hun grootte, hun machtige hoofden en woeste beharing. Desondanks soepel en razend snel. Het is algemeen bekend dat er toverkracht aan hun bestaan te pas is gekomen. Vuur en aarde hebben aan de wieg van dit uitzonderlijk grote en sterke ras gestaan. Ze kunnen meer dan honderd jaar oud worden!

Finn en Lugh zijn al vanaf hun tweede jaar vertrouwd met paarden. Eerst op de rug van een Danannpony. Danu liet hen elke dag rijden. Vanaf hun achtste zijn ze bij de Fianna. Op hun twaalfde verjaardag hebben ze allebei een paard gekregen.

Eigenlijk doen ze alles samen. Het zijn net broers, al lijken ze totaal niet op elkaar. Lugh heeft vuurrood haar dat tot op zijn schouders hangt. Zijn ogen zijn opvallend groen. Het meest opvallend is het aura dat om hem heen schijnt.

Finn is met zijn lange, zwarte haren en diepblauwe ogen een echte Danann.

Waar Lugh vandaan komt, weet niemand. Zelfs Danu niet!

Lugh haalt zijn paard uit de stal. Storm is wit met zwarte vlekken. Het heeft lange, witte manen langs het hoofd en lange, witte sokken bedekken zijn benen. Het meest opvallend zijn echter de ogen. Die zijn felblauw! Net als bij alle andere paarden van de Dananns! Daaraan kun je zien dat het geen gewone paarden zijn. Ze zijn sneller dan de wind, oersterk en krijgen vleugels als ze door een goede ruiter bereden worden. O wee, als er een onervaren ruiter op hun rug plaatsneemt. Die probeert het geen tweede keer!

Het paard van Finn is zwart met witte vlekken. Donder heeft zwarte manen en sokken. Finn springt op de rug van zijn paard en draaft naar het paard van Lugh.

‘We gaan tot de Lia Fáil, oké?!’

Lugh knikt en springt snel op zijn paard. Als een speer vliegen ze weg. De paarden denderen met hun met zilver beklede hoeven de heuvel af. Hun nek gebogen, hun borstkas vol aangespannen spieren.

Finn hangt over de hals van zijn paard en schreeuwt aanmoedigingen in zijn oor.

‘Kom op, Donder, je kunt het! Ren ’m eruit!’

Lugh ligt met zijn knieën op de paardenrug en maakt zichzelf zo klein mogelijk. Hij viert de teugels om zijn paard zo snel mogelijk te laten gaan. Ook hij schreeuwt aanmoedigingen. De paarden galopperen vlak naast elkaar. De steen komt al snel in zicht. Met zijn ovale bijzondere vorm en enorme afmeting, neemt hij een opvallende plaats in het landschap in.

Wie gaat het winnen? De neusvleugels van de paarden trillen, hun helblauwe ogen vonken. Donder spant zijn spieren nog wat extra aan en verhoogt zijn tempo. Finn wint met een neuslengte voorsprong. Lugh kan goed tegen zijn verlies en geeft Finn een stevige klap op zijn schouder. Ze lopen met de paarden naar een wei waar nog meer Danann paarden staan. De paarden begroeten elkaar met uitbundig gehinnik. Lugh opent het hek en laat Storm in het veld. Ook Finn laat Donder gaan, nadat hij zijn halster heeft afgedaan.

De paarden draven rond en gaan vervolgens op hun rug liggen. Met de benen in de lucht rollen ze heen en weer. Finn en Lugh blijven nog even naar hen staan kijken.

‘Zullen we ons huiswerk maar eens gaan doen?’ vraagt Lugh, terwijl hij over het hek leunt. ‘Het is een hele klus om al die twaalf boeken uit het hoofd te leren. Hoeveel gedichten staan daar in naam van Danu in?’ Hij slaakt een diepe zucht als hij denkt aan al die gedichten én verhalen die ze uit hun hoofd zullen moeten leren. Het is een van de testen die ze af zullen moeten leggen om tot Fiannakrijger geridderd te worden. Het is de test waar hij het meest tegenop ziet. Hij kan niet goed uit zijn hoofd leren. Eigenlijk moeten de gedichten en verhalen met het hart geleerd worden. Maar hoe dat moet, begrijpt Lugh helemaal niet. Daarom moet hij eerst maar eens proberen om ze in zijn hoofd te krijgen. ‘Dat komt vanzelf,’ had de Fianna-leider hem gerust proberen te stellen. ‘Dat is slechts een kwestie van tijd! Begin maar gewoon met de inhoud tot je te nemen. Later zorgen je ervaringen ervoor dat je ze met je hart gaat begrijpen.’ Lugh zit nog in de eerste fase. En die kost hem al genoeg moeite! Waarom denken volwassenen toch altijd te weten wat belangrijk is om te leren? Gelukkig helpt Finn hem. Ook nu weer!

‘Ah joh, dat valt best mee, we overhoren elkaar toch? Ik zal jou vandaag overhoren, dan mag jij mij morgen uitpersen,’ zegt hij opbeurend.

Ze lopen zwijgzaam terug naar de tempel. Als zij de binnenplaats oplopen, komen er twee Merrows naar buiten. Ze knikken de jongens vriendelijk gedag.

Ze dragen allebei dezelfde glanzende jas.

Als de Merrows voorbij zijn, kijken de jongens elkaar lachend aan.

‘Ik zou het niet erg vinden om zo’n jas te vinden!’ zegt Finn.

‘Ik ook niet!’ grijnst Lugh.

‘Ze zijn echt heel mooi, hè? Tjonge, jonge.’

‘Ik vraag me alleen af of het een Fianna wel is toegestaan een Merrow als vrouw te hebben,’ zegt Finn. ‘Je mag immers geen vrouw met een bruidsschat hebben! En iedereen weet dat Merrows schatten inbrengen, en niet zo weinig ook!’

‘Goh, daar zou ik nou nooit aan gedacht hebben,’ antwoordt Lugh. ‘Waarom zou die regel er eigenlijk zijn? Wat is er mis met een beetje rijkdom?’

‘Ik denk dat het te maken heeft met de oprechtheid van je liefde,’ zegt Finn peinzend. ‘Geld mag bij liefde geen rol spelen, zoiets. Je liefde moet zuiver zijn.’

‘Nou, dat zou bij mij best samen kunnen gaan, hoor! Zuivere liefde én rijkdom, dat lijkt mij een ideale combinatie!’ Lugh kijkt dromerig voor zich uit.

‘Blijkbaar is dat het niet,’ is de nuchtere reactie van Finn. ‘Maar jammer is het wel!’

Ze vragen zich niet af wat de Merrows bij Danu komen doen...

~*~