de uitweg

Avonturenroman

Ilona van Hilst

ISBN 9789461852717

Ook verkrijgbaar als paperback en luisterboek

1e druk juni 2020

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Redactie: Marielle Saegaert, Andy Arnts

Batavia Publishers

www.bataviapublishers.com / info@bataviapublishers.com

Copyright©2020 Batavia Publishers
Copyright©2020 Ilona van Hilst

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

“Hij voelde zijn hart sneller kloppen.
Als Eva dit zou zien, zou ze meespringen...”

Tom Wellink, 69 jaar, weduwnaar

“Barely awake, I let precious time go by.”

ABBA, Slipping through my fingers

1

Lanzarote

Woensdag 17 juli 2019, 20.15 uur

De hitte van overdag was verdwenen, maar toen ze instapte voelde het nog steeds benauwd in haar Jeep. Marcia zette haar raam op een kier en opende met de afstandsbediening het hek. Ze zag dat Chris in de deuropening verscheen, dus reed ze gehaast de binnenplaats af en sloot het hek. Na vijfhonderd meter, aan het einde van hun toegangsweg, stopte ze. Er kwam geen verkeer aan dus draaide ze de LZ-201 op en trapte het gaspedaal flink in. Het enige wat ze nu wilde was hier zo snel mogelijk weg.

Met haar gedachten bij thuis reed ze over de kronkelende weg richting de klif. Het weidse uitzicht naar zee was prachtig, maar het kon haar al kilometers lang niet bekoren. Ze keek regelmatig in haar binnenspiegel waarin het asfalt na iedere bocht verdween en dan weer opnieuw verscheen. Het was als haar gevoel voor Chris, het kwam en het ging. Vanavond had ze een beslissing genomen en was ze zwijgend weggegaan, Chris in verbijstering achterlatend. Hij had haar nog nagekeken in de deuropening toen ze vertrok. Misschien was het wel voorgoed.

Doordat ze rakelings een motorfiets passeerde schrok ze op. Ze dwong zichzelf nu beter op de weg te letten, want op een ongeluk zat ze niet te wachten. Zeker niet nu, want dinsdag zou ze het nieuws brengen waar haar team al jaren aan had gewerkt. De Frankfurter Allgemeine, een belangrijk Duits dagblad, had het gisteren al prominent gekopt:

Marcia Bondan (39), een Nederlandse antropoloog

werkzaam in Leipzig, onthult volgende week

de oorsprong van fossiele vondsten uit Siberië.

Het Max Planck Instituut stond al klaar voor alle publiciteit, zo had haar directeur haar enthousiast en ook persoonlijk laten weten. Maar deze bekendmaking, waar ze jarenlang naartoe had gewerkt, werd overschaduwd door haar belabberde situatie met Chris.

In de verte zag ze de contouren van het dorpje Ye. Het was nog enkele kilometers, dan kon ze afslaan naar de klif. Ze kneep met haar ogen tegen de ondergaande zon en trok snel haar zonnebril uit haar tas. Zuchtend keek ze opzij. Het was een prachtig gezicht, de laagstaande zon boven de zee. Maar ook levensgevaarlijk als je erdoor verblind werd en dan van de weg raakte.

Langzaam gleed de spanning van haar af. Dat ze haar huis had moeten ontvluchten omdat ze wilde nadenken over haar leven, was beangstigend. Ze had het de laatste weken al vaker gedaan en het hielp om alles op een rij te zetten. Niet omdat ze dat graag wilde, maar omdat hij haar daartoe gedwongen had met zijn gemene verwijten. Althans, niet bewust gedwongen, want ze besefte dat hij haar geen pijn wilde doen. Maar kennelijk kon hij niet anders. Haar veertigjarige echtgenoot reageerde zich op haar af, omdat er niemand anders in de buurt was. Ze waren sinds 2017 meer dan ooit op elkaar aangewezen nadat ze definitief afscheid hadden genomen van Nederland, omdat hij daar zijn vrijheid had gemist. Chris was tot dan een gerespecteerd antropoloog en een geweldige coach voor zijn collega’s geweest maar hij hoopte op Lanzarote te vinden wat hij al jaren zocht. Ze kochten er een huis en ze verbouwden het tot een fraaie bed and breakfast. Het leek de beste beslissing van hun leven. Maar alles veranderde met de komst van hun allereerste gasten, Tom en Eva Wellink. Door het verhaal van het oudere echtpaar en door de gebeurtenissen na hun verblijf werd Chris’ zelfverkozen vrijheid ineens een bron van twijfel.

Daar was het bord van Ye. Ze minderde vaart en reed rustig het dorpje binnen. Een tel later klopte haar hart in haar keel, toen ze bij het naderen van een zebrapad onwillekeurig aan Eva moest denken. Er stond een jonge vrouw met een kinderwagen die geschrokken haar kind vastgreep dat wilde oversteken. Marcia stopte en liet ze voorbijgaan.

Marcia schudde haar hoofd bij de gedachte aan Tom en Eva, die niet voor een vakantie waren gekomen. Ze wilden rust, omdat Eva kort ervoor in Nederland een kind met zijn ouders in het donker had geschept. In een fractie van een seconde was hun leven een nachtmerrie geworden. Weg vrijheid, weg zorgeloos leven, weg genieten van hun pensioen. Het verhaal over het dodelijk ongeval en hun emotionele achtbaan erna had er bij Chris behoorlijk ingehakt. Het kon ook hem overkomen. Overal en onverwachts.

Er trok een koude rilling over haar rug toen de vrouw zwaaide en ze ineens de angst van Eva voelde. Het moest verschrikkelijk zijn geweest, de aanblik van bloed, het gegil en het besef van wat ze gedaan had. Na een maand ging het echtpaar alweer terug naar Nederland en twee maanden later overleed Eva toen ze werd aangereden op een autoweg in Florida, waar ze naartoe waren gereisd om er te logeren bij hun zoon Kees.Chris was verbijsterd geweest toen hij van Tom hoorde dat Eva kennelijk naar Florida had gewild om definitief afscheid te nemen van Kees. Ze had het drama van haar aanrijding in Nederland klaarblijkelijk niet kunnen verwerken en was plotseling op de rijbaan gestapt, terwijl ze de avond ervoor nog samen met Kees mooie herinneringen had opgehaald. Kapot van verdriet was Tom weer teruggekomen naar Lanzarote en hij had dagenlang met Chris gepraat. Die had hem uiteindelijk geadviseerd om in Nederland afleiding te zoeken. Iets met vrolijke jonge kinderen, als oppasopa. Voor Chris was dat eigenlijk een pijnlijke suggestie geweest, want Marcia en hij verlangden al jaren naar een kind.

Marcia zwaaide terug en ze trok weer op, maar ineens werd ze overmand door verdriet. Binnen een maand na Toms vertrek zat Chris volledig met zichzelf in de knoop. Niets was meer goed geweest op Lanzarote: de zwarte stranden, de donkere lava en zelfs de dode vulkanen noemde hij als metafoor voor zijn gevoel: ze waren uitgeblust, net als hij. Hij kwam steeds vaker met het verwijt dat ze nooit naar Lanzarote hadden moeten verhuizen. Ze voelde zich machteloos tegen de negatieve spiraal waarin hij zat en die onomkeerbaar leek.

Er biggelden tranen over haar wangen. Ze liet haar stuur los en veegde haar tranen weg. Een naderende auto was aan het seinen. Met een ruk trok ze haar auto recht, die op dat moment op de verkeerde weghelft reed. Ze scheerden rakelings langs elkaar heen en in een flits zag ze de woedende blik van de bestuurder, alsof ze in de ogen van Chris keek. Ze zuchtte diep. Blijkbaar reed Eva’s engel op haar schouder mee.

Het was een geruststellende gedachte dat er snel afleiding zou komen voor Chris, want vrijdag kwam er een week lang een vriendengroep logeren. Uit Wassenaar, bekenden van Tom.
Chris wilde zijn ‘tanden zetten in dit nieuwe project’ had hij gezegd: een ‘uitblaasvakantie’ voor acht drukbezette ouders van vijf peuters. Hij moest ze uit hun sleur halen en hen een onvergetelijke ervaring bezorgen, zo had Tom gevraagd die op zijn beurt op de vijf peuters zou passen. Hij was tenslotte hun oppasopa, bij wie ze regelmatig een nachtje bleven slapen.

Marcia moest glimlachen om het vooruitzicht, maar vooral om de term “project”, alsof er een plan was gemaakt.

Inmiddels liet ze Ye achter zich. Het dorpje was altijd een mooie afwisseling met het vulkaanlandschap waar ze zojuist doorheen was gereden. De witte huisjes aan weerszijden van de weg vormden een typisch beeld op het eiland, net als de tuinen met veel palmbomen en cactussen en de gitzwarte lavagrond. Het was een eenvoudige route en de enige weg omhoog naar de klif bij de Mirador del Río, het meest noordelijke punt van Lanzarote. Daar zou ze tussen een handjevol toeristen weer helemaal op adem kunnen komen.

De parkeerplaats was bijna leeg. Ze reed door tot vooraan en parkeerde haar auto. Van de achterbank griste ze haar wollen vest mee en sloot de auto af. De zon was nu prachtig oranje en op haar huid voelde ze de zwoele avondlucht. Dit was alles wat ze nu nodig had.

Ze liep naar boven tot aan de Mirador, het uitkijkpunt op de rotsen met de enorme panoramische ramen die gecamoufleerd waren door het vulkanisch gesteente. Een architectonisch hoogstandje van de architect die ook haar huis had ontworpen: César Manrique. Hij combineerde kunst met de omringende natuur, wat ook haar huis zo uniek maakte. In de verte zag ze de kustlijn van het eilandje La Graciosa dat op nog geen twee kilometer afstand lag. Ze keek naar rechts, waar ze een stukje de klif op moest lopen om verderop te kunnen gaan zitten.
Op die plek stonden vijf mensen, ze droegen rugtassen. Marcia besloot te blijven wachten en ging zitten. Ze wilde liever alleen zijn. Het groepje maakte foto’s want de klif bood hier een spectaculair uitzicht. Alles op Lanzarote was om verliefd op te worden. Maar ruim twee jaar geleden, toen ze hier met Chris op vakantie was geweest, hadden vooral de talrijke vulkanen de meeste indruk op haar gemaakt. En ook op Chris die toe was aan een verandering in zijn leven. Hij wist het gelijk: dit was de plek waar hun bestaan verder moest gaan.

Nadat de toeristen weg waren stond ze op. Ze liep verder over het smalle uitgesleten paadje waar ze al menig stap had gezet. Ze moest denken aan hun zoektocht naar een huis tijdens die vakantie. Een makelaar had hen enkele woningen laten zien die karakteristiek waren voor Lanzarote, zoals die in Ye. Maar eentje sprong eruit. Een huis dat ver buiten de dorpsgrenzen lag en al lang te koop stond. Het was een droomhuis. Dit was hún huis.

Verdrietig liep ze het laatste stukje langs de steeds schuiner wordende helling. Hoe anders was het allemaal gelopen. Nu, twee jaar later, twijfelde ze ineens aan haar geluk. Aan de stabiliteit van Chris, die zijn frustraties niet meer onder controle had en haar zelfs beledigde en haar bijna mentaal brak. Die haar steeds verder van zich afduwde. De ooit zo evenwichtige Chris, haar rots in de branding, had een ander gezicht laten zien. Uitgerekend hij, die anderen uit het slop haalde en die op zoek ging naar wat mensen verbond. Die koppels aanmoedigde om voor elkaar te vechten. Die ook teder was. Hij had nu zelf hulp nodig.

Ze kreunde. Hoe kon dat zo snel zijn gegaan? Moest ze hem loslaten? Nee, haar huwelijk opgeven was geen optie. Een adempauze wel. Daarom kwam het goed uit dat ze naar Leipzig zou gaan voor het congres om de resultaten te presenteren van haar jarenlange onderzoeken. Chris kon zich dan volledig richten op de vriendengroep, die omgekeerd voor haar een oogje in het zeil kon houden. Het kon niet beter zijn gepland, dan dat haar vertrek samenviel met hun komst. Het was maar een week, maar het gaf haar rust.

Ze ging zitten, trok haar knieën op en sloeg haar armen om haar benen, net zoals thuis op de bank. Het warme vest trok ze over haar schouders. Rustig tuurde ze naar de overkant, naar La Graciosa. De eilandbewoners waren thuis. Dit zag ze aan de vele lichtjes in de verte. De zevenhonderd Lanzaroteños leven al generaties lang van wat er verbouwd wordt op de keiharde lavagrond en van de visserij. Het drinkwater op la Graciosa is inmiddels ontzilt en schoon en komt via een ondergrondse pijpleiding. Hun levensmiddelen worden dagelijks meegebracht door de veerboot. Ze leiden een leven op basisniveau, met wat winkeltjes, kleine schooltjes en één postkantoor. Aan meer hebben ze geen behoefte en het toerisme is een extra bron van inkomsten.

Er kwam een glimlach om haar mond. Ze zag dat de zon op de zeespiegel danste. De schemering viel in en straks kwam de nachtelijke lucht. Ze rilde even later toen ze de zon achter de horizon zag verdwijnen. Het was negen uur. Gapend legde ze haar hoofd op haar knieën. Haar oogleden werden zwaarder en ze viel ongemerkt in slaap.

Ze werd wakker van een krijsend geluid. Verward keek ze naar boven en zag ze meeuwen vliegen. Toen ze haar lichaam wilde uitrekken, protesteerden haar spieren en ze besefte dat ze al een tijdje had zitten slapen. Argwanend keek ze om zich heen. Als er iets zou gebeuren, was ze op zichzelf aangewezen. Rillend keek ze op haar horloge. Het was al tien uur, maar ze had geen zin om naar huis te gaan.

De wind was fris geworden. Er waren geen geluiden meer, zoals mensenstemmen, het verkeer of fluitende vogels. Enkel nog het tjirpen van krekels, beukende golven en het schreeuwen van meeuwen in de lucht. De afwezigheid van Chris overviel haar ineens en maakte haar intens triest. Misschien moest ze toch teruggaan en kijken hoe het met hem was. Meteen trok ze haar vest aan en stond op. Voorzichtig liep ze terug naar de parkeerplaats.

In de verte hoorde ze het geluid van een motor. Een paar tellen later was het weg. Toen ze boven bij de Mirador stond en naar de parkeerplaats keek, zag ze dat er iemand op haar motorkap zat. Een moment huiverde ze bij de gedachte dat ze lastig kon worden gevallen, terwijl ze niemand om hulp kon roepen. Voor de zekerheid pakte ze haar telefoon, zodat ze eventueel Chris kon bellen. Daarna liep ze door, haar ogen gericht op de persoon die op haar auto zat. En ineens zag ze ook dat er een motor stond. Hoofdschuddend ging ze erop af en moest ze glimlachen.

‘Hi,’ riep de schim.

‘Hoelang sta je hier al?’ riep Marcia terug.

‘Een half uurtje of zo,’ en er klonk een diepe zucht.

‘Niet waar, ik hoorde je motor. Ben je de weg kwijtgeraakt?’

‘Al een jaar. Dat weet je toch.’

Marcia moest lachen en ze versnelde haar pas tot ze pal voor hem stond.

‘Het spijt me, lieverd,’ zei hij. ‘Ik had niet zo’n schoft moeten zijn. Ik heb je nodig, dat weet je toch. Alles wat ik gezegd heb neem ik terug. Vergeef je me?’

Chris sprong van de motorkap af en hij pakte Marcia bij haar schouders. Hij keek haar aan en trok haar stevig naar zich toe. Ze wilde dat het weer goed was, maar ze duwde hem resoluut van zich af.

‘Je had eerst moeten nadenken, Chris, voordat je me van alles verweet. Het is niet waar dat je alleen voor mij naar Lanzarote bent verhuisd. Dat weet je maar al te goed. Jij was degene die er destijds op aandrong om de sprong te wagen. Omdat je in Nederland je vrijheid miste en omdat je toe was aan een nieuwe fase in je leven. Omdat we een kind op de wereld wilden zetten en jij onze kleine niet in het steeds lomper wordende Nederland wilde laten opgroeien. En je weet dondersgoed dat we voor die beslissing allebei verantwoordelijk zijn.’

Ze draaide zich om, opende het portier en ging achter het stuur zitten. ‘Ik ga, dus ik zie je thuis wel weer.’

‘Kom nou, schat, ik vraag je toch om me te vergeven? Je hebt helemaal gelijk. Kijk eens...’

Hij liep naar zijn motor en haalde een fles wijn met twee glazen uit een zijtas. Triomfantelijk lachte hij naar haar, maakte toen een pruillip en hield de fles omhoog. ‘Zullen we deze stuk maken? Dan proosten we op onze liefde. En op de hete goedmaakseks als we weer thuis zijn,’ en hij gaf een knipoog.

Marcia probeerde zich geen voorstelling te maken van zijn heerlijke plan, omdat ze niet overstag wilde gaan. Maar hij bleef haar lonkend aankijken. In het donker zag ze nauwelijks de paarse kringen die hij al maanden onder zijn ogen had. Net zo min als zijn warrige haardos die hij vaak niet meer kamde. Hoe kon ze hem negeren? Ze was stapelgek op hem, ondanks alles. Ze stapte uit, gooide het portier dicht en liep op hem af.

‘Geef hier dat glas,’ zei ze narrig. ‘Je wint weer.’

‘Het leven is geen wedstrijd, Marcia. Het is een ellendige ontwikkeling met leermomenten die ze “vallen en opstaan” noemen. En dit is zo’n moment waarin we samen weer kunnen opstaan.’

‘Altijd het laatste woord, hè, Chris?’

Glimlachend gaf hij haar de glazen aan en ontkurkte hij de fles.

‘Druivenras Malvasía, wijnstreek La Geria, daar gebotteld en samen gisteren gekocht in bodega El Grifo,’ en hij trok wat arrogant zijn linkerwenkbrauw op.

‘Zullen we in de auto gaan zitten?’ zei ze rillend.

‘Natuurlijk, alles wat jij maar wilt.’

Hij haastte zich om het achterportier voor haar te openen, waarna Marcia op de achterbank neerplofte. Met een duwtje van zijn heup sloot hij het portier en liep op een drafje naar de andere kant waar hij de deur opende en naast haar ging zitten. Marcia grinnikte toen hij met zijn glas tegen het hare tikte.

‘Salud, schat! Op het leven! En op ons...’

Ze nam een slok wijn en hunkerde naar zijn liefde, zijn kracht en zijn warme lichaam.

2

Nederland

Donderdag 18 juli, 9.00 uur

Terwijl de koffie stond te pruttelen in het koffiezetapparaat drukte Tom zijn spatel in zijn koekenpan. De eieren waren bijna gestold en het zag eruit als roerei, zoals Eva hem dat in de laatste maand voor haar overlijden nog had geleerd.

‘Eén boterham voor mij en een voor opa Vlieg,’ glimlachte hij terwijl hij de inhoud van de pan op zijn boterhammen schepte. Hij schonk koffie in en met de krant onder zijn arm schuifelde hij met zijn dienblad de woonkamer in en ging aan tafel zitten. Hij knipoogde naar een foto op het dressoir waarop Eva recht in de lens keek en naar hem leek te zwaaien.

‘Kijk, schat,’ en hij hield zijn bord wat schuin naar de foto en wierp een kushand toe. ‘Ik kan best een ontbijtje voor mezelf maken, wees maar niet ongerust!’

Eva lachte even naar hem, deed hij zichzelf geloven.

‘Je begrijpt het wel, hè. Dit is een moment van rust, voordat het hier een gekkenhuis wordt zodra de vijf peuters er zijn. Ja, ik weet het, een week lang. Rustig nou maar,’ en hij maakte een sussend handgebaar alsof hij hoorde dat zijn vrouw zich erover opwond. Eva zou het geweldig hebben gevonden, spelende kinderen in haar huis. En om zijn eenzaamheid te verdrijven was deze peuteropvang een prima oplossing.

‘Het is vandaag eindelijk zover. Vanavond vertrekt je dochter met John en nog zes van hun vrienden naar Lanzarote. Ze nemen het vliegtuig van 21.10 uur op Eindhoven Airport en landen dan rond 00.30 uur plaatselijke tijd op Arrecife. Het is daar een uur vroeger.’ Hij tikte onrustig met zijn vingers op de eettafel, keek op zijn horloge en nam een hap. ‘Het spel kan beginnen,’ zei hij met een knipoog.

Sinds Eva zo abrupt uit zijn leven was weggerukt sprak hij thuis nog met haar. Het stelde hem gerust dat ze misschien nog kon horen wat hem bezighield, maar ook voelde hij zich minder alleen. Terwijl hij zat te eten scheen ineens het licht van de ochtendzon fel de kamer in.

‘Ah, dus je wilt meer horen? Oké dan. Ik heb Chris gisteravond een half uur aan de telefoon gehad. Ik maak me zorgen, hij klonk behoorlijk in de war. Hij bleef maar herhalen hoe stom hij was geweest dat hij Marcia de deur uit had gejaagd en dat hij haar om vergiffenis moest smeken voor het te laat was. Ik heb hem weten te kalmeren, hij zou achter haar aangaan. Maar als hij zo opvliegend blijft als de groep er is, hou ik mijn hart vast.’

Tom schrok van een schaduw die over de foto gleed. Hij keek achterom en zag dat de zon achter het gordijn was verdwenen.

‘Ik zit mijn tijd te verdoen met kletsen, ik moet opschieten,’ zei hij bijna verontschuldigend en hij stond op om af te ruimen.

De afspraak was dat ze hun kroost al vroeg bij hem mochten droppen. Niet dat ze om zeven uur op de stoep moesten staan, maar vanaf een uur of tien vond hij prima. Zodra ze een stap over de drempel hadden gezet was het gedaan met zijn rust en met zijn middagdutjes.

Hij kwam terug uit de keuken en ging zitten om de krant te lezen. Koppensnellend ging hij erdoorheen, maar de berichten over de luchtvaart las hij, zoals altijd, uitgebreider. In het

financiële katern schoof hij met zijn vingers langs de AEXIndex en hij verbaasde zich over de goede koersontwikkelingen. Daarna ruimde hij de keuken verder op en ging hij naar boven. Hij keek rond in de kinderkamers of hij niets was vergeten: de vijf bedden waren opgemaakt en de manden met speelgoed waren zoals gebruikelijk ook aangevuld. Hij keek op zijn horloge en gelijk klonk de deurbel.

‘Mijn God, klokslag tien uur,’ zei hij verbaasd. ‘Die heeft vast voor de deur gelegen.’ Hij ging naar beneden en deed de deur open.

‘Bianca? Wat ben je vroeg, meisje. Kom erin, ik had je pas als laatste verwacht. Is alles in orde?’

‘Dag, pap,’ zei ze en ze stapte met haar kind op haar arm naar binnen en zette naast de deur een kinderkoffertje neer. Gehaast gaf ze haar vader een kus op zijn wang. ‘Ach, niets bijzonders. Ik ben alleen wat geïrriteerd. John heeft het huis overhoop gehaald omdat hij de paspoorten niet kan vinden. Ik heb Bartje opgepakt en ben weggegaan om Johns gemopper niet te hoeven horen. En hier zijn we dan, hè, Bartje! Ben je niet blij om opa weer te zien?’

Ze liet haar zesjarige zoon van haar arm glijden en keek toe hoe het jochie gelijk naar zijn opa vloog. Met een stoer gezicht gaf hij een kus en ook een paar porretjes in Toms buik en rende toen gillend weg naar de trap.

‘Oefff, deugniet, die kwamen hard aan,’ kermde Tom en hij zag dat de jongen nieuwsgierig op de trap bleef staan om zijn opa’s reactie te zien, maar toen lachend naar boven stapte. ‘Pas maar op, ik vreet je op, hoor,’ riep Tom er dreigend achteraan.

‘Pa, doe niet zo mal. Je durft niet eens zijn nagels te knippen. Je bent een zacht ei, als het om Bartje gaat,’ grinnikte Bianca.

‘Een roerei bedoel je, een zacht ei maakt me misselijk,’ en hij trok er een vies gezicht bij. ‘Maar je hebt gelijk, Bartje betekent alles voor me.’

Bianca knikte, want ze wist dat haar kind het belangrijkste was in zijn leven sinds haar moeder was overleden.

‘Pap...,’ zei ze aarzelend. ‘Ik moet nu gaan. Ik hoop dat je weet waar je aan begint, met vijf peuters. Maar we waarderen het enorm dat je ze opvangt nu we er met z’n allen tussenuit gaan,’ en ze stapte opzij en keek naar de trap.

‘Bartje?! Zal je lief zijn voor opa? Ik ga nu hoor,’ en ze wachtte op een reactie.

‘Oké, dag, mama’ klonk het zachtjes van boven. Ze schudde haar hoofd en lachte naar Tom.

‘Dag, lieverd,’ riep ze terug. ‘Je afscheidszoen hou ik nog wel tegoed dan.’

‘Hij zit vast bij het speelgoed,’ zei Tom. ‘Dan mist hij je niet. Ach, kinderen, hè. Ga nou maar, ik red me wel,’ en hij duwde haar naar de deur. ‘Rust uit deze week, dan kun je er straks weer helemaal tegenaan. En doe John de groeten van me. Ik hoop dat hij de paspoorten vindt.’

Bianca gaf haar vader nog een zoen en wees op het koffertje op de grond. ‘De reispapieren heb ik in het zijvak gedaan: zijn identiteitskaart en dat IKO-toestemmingsformulier dat we van je moesten ondertekenen. Goed eigenlijk dat kinderontvoering zo kan worden voorkomen. Dus nu mag je Bartje overal mee naartoe nemen,’ lachte ze. ‘John kon dat papier in ieder geval wél terugvinden,’ zei ze er nogal cynisch achteraan.

Ze ging zwaaiend de deur uit.

Tom voelde zich schuldig, want haar week zou anders gaan verlopen dan hij haar liet geloven. Maar het was voor haar eigen bestwil, vond hij. Als ze Chris ontmoette en hem in vertrouwen zou nemen over haar problemen, dan kon hij haar helpen om die met haar op te lossen. En ook haar relatie met John zou er van opknappen, zo schatte hij in. Ze had daar niets over gezegd, maar hij zag best dat er iets niet goed zat. Het speet hem verschrikkelijk dat alles was veranderd sinds Eva er niet meer was. Bianca was een binnenvetter, ze had het er moeilijk mee. De draad oppakken was al moeilijk genoeg geweest, had ze gezegd. Dat had hij zelf ook ervaren. Maar de goede gesprekken met Chris hadden hem er weer bovenop geholpen. Om haar op Lanzarote te krijgen had hij met Chris de ‘uitblaasvakantie’ bedacht. Samen met John en hun vrienden, want die konden ook wel wat afleiding gebruiken.

‘Opa,’ riep Bartje bovenaan de trap. ‘Waar is de pilotenpet. Hij zit niet in de tas.’

Hij liep naar boven naar zijn slaapkamer en pakte zijn eigen pet en zette die op het hoofd van zijn kleinzoon.

‘Is dat de échte? Is die van jou?’ vroeg de peuter verbaasd.

‘Ja, jongen, deze heb ik dertig jaar gedragen als gezagvoerder, dat is een duur woord voor piloot. Maar opa is gepensioneerd, dus heeft hij zijn pet aan de wilgen gehangen.’

Hij moest grinniken toen hij het gezicht van Bartje zag.

‘Huh?’ zei de jongen.

‘Aan de wilgen... ik ben ermee gestopt. Een spreekwoord, dat leer je nog wel,’ lachte Tom. ‘En omdat jouw pet weg is, mag jij vandaag met die van mij spelen.’

Bartje liep naar de spiegel en bekeek zichzelf vol trots. ‘Ik voel me net als jou, opa, ook een piloot.’

‘Hij staat je ook goed,’ zei Tom en hij salueerde met een lach, waarna Bartje hem nadeed. Tom boog naar voren en gaf hem een paar knuffels. Daarna pakte hij een stoel en ging erop zitten. ‘Zo, nu ben ik een passagier, waar gaan we heen?’

Terwijl ze “vliegtuigje” speelden, wachtten ze tot ook Jules, Kim, Tommie en Melanie door hun ouders werden gebracht. Allemaal met een koffertje. Allemaal enig kind en uit dezelfde buurt. En allemaal sprongen ze in zijn armen toen hij de deur opendeed. Behalve Tommie, die klemde zich tegen zijn vader aan en had moeite om afscheid te nemen. Benjamin streek hem troostend over zijn bol. De andere ouders deden het kort maar krachtig: een zoen, een aai en de opdracht om goed te luisteren naar opa Vlieg, de bijnaam die de peuters hem hadden gegeven door zijn verhalen over zijn werk.

Pascalle, de moeder van Kim, had bezorgd aan Tom gevraagd of hij wel zeker wist dat hij met de peuters wilde vliegen. Kim had vliegangst bleek tijdens haar reis naar Curaçao. Ze had gehuild totdat ze weer op de grond stonden en Pascalle was bang dat ze echt een probleem zou kunnen zijn aan boord. Maar Tom had haar gerustgesteld, omdat die reis naar Curaçao alweer een jaar geleden was. En Monique zou meegaan, die kon alle kinderen inclusief Kim, om haar vinger winden. Ze was pas negentien jaar, maar haar blik werkte als een toverstaf, had hij gezegd.

Tom stond tevreden in de hal, nadat de laatste ouders waren vertrokken. Morgenmiddag zou ook hij vertrekken. De apart gelegde reispapieren stopte hij in een plastic tas en deed ze in een mand.

‘Wat zullen ze opkijken als ik ze morgenochtend vertel wat er op het programma staat.’

Hij liep naar de trap en bleef op de onderste tree staan.

‘Zijn er nog mensen die een ijsje lusten?’ riep hij naar boven.

Binnen een paar tellen kwamen ze de kamer uitrennen en gilden bovenaan de trap ‘JA!’

‘Niemand lust dus ijs?’ riep hij terug. ’Nou, dan ga ik maar alleen naar de speeltuin.’

De peuters gilden dat hij niet goed had geluisterd omdat ze juist wel ijs lustten en met hem meewilden naar de speeltuin.

‘Ahhh, toch wel?’ grapte hij. ‘Nou, vooruit dan maar, kom dan maar langzaam de trap af en trek jullie schoenen aan.’

Even later stonden ze op straat en pakten elkaars hand vast, zoals Tom het ze geleerd had. Tom nam Bartje en Tommie vast en zingend liepen ze de straat uit. Deze week zou er veel voor ze gaan veranderen. Net als voor hun ouders.

3

Lanzarote

Donderdag 18 juli, 23.30 uur

Zware windvlagen joegen over het huis en sloegen de regen met kracht tegen de ramen van de woonkamer waar Marcia en Chris zich zojuist hadden verschanst. Marcia was even daarvoor naar buiten gerend om enkele plantenbakken tegen de zijkant van het huis te schuiven. Haar kletsnatte regenjas hing druipend aan de kapstok en haar spijkerbroek kleefde tegen haar benen. Ze keek bedrukt voor zich uit, terwijl Chris bezig was om de radio af te stemmen op het plaatselijke nieuws. Toen dat niet lukte door storingen pakte hij zijn laptop erbij en ging ermee op zijn schoot in zijn gemakkelijke stoel zitten.

Het was nog geen tien minuten geleden dat ze enkele harde donderslagen gehoord hadden toen ze beneden zaten te relaxen. Ze waren naar boven gegaan om poolshoogte te nemen en zagen toen hoe erg het buiten was. Het weer was volledig omgeslagen en had de temperatuur in huis sterk doen dalen. De woonkamer was zelfs zo kil dat Marcia haar wollen vest van de stoel had gepakt en over haar T-shirt had aangetrokken.

Chris keek haar over zijn laptop vanuit zijn stoel aan en had een ernstige blik, zo anders dan gisteren op de klif toen hij haar met zijn glimlach had verleid om het weer goed te maken. Ze voelde dat hij zich ongerust maakte, waarschijnlijk over haar vertrek. Ze liep snel naar het raam, weg van zijn bezorgdheid en zag vlakbij een paar bliksemflitsen door de lucht schieten.Geschrokken deinsde ze achteruit.

‘Vreselijk voor je gasten die nu in het vliegtuig zitten,’ zei ze en toen ze omkeek zag ze dat Chris haar nog steeds aanstaarde. ‘Chris? Wat is er?’

Maar hij antwoordde niet en hij toonde geen andere emotie dan een hoog opgetrokken linkerwenkbrauw. Marcia slikte, hij wist hoe ellendig turbulentie voor haar was. Ooit was het vliegtuig waarin ze zat zo’n twintig meter omlaag gezakt en was er paniek uitgebroken toen er voorwerpen door de lucht vlogen en op de uitklaptafeltjes glazen wijn omvielen. Mensen hadden gebraakt en misselijkmakende geluiden gemaakt. Het was geen fijne vlucht om aan terug te denken.

Het raam begon te beslaan. Ze wreef telkens met haar mouw een stuk droog. Ze zag de buitenlampen heftig heen en weer gaan en de regen schuin tegen de grond slaan, waar zich grote plassen hadden gevormd.

‘Moet je zien, Chris. Het stormt verschrikkelijk. Ik denk dat Toms vrienden niet blij zullen zijn als ze hier over een klein uur landen.’

‘En al helemaal niet als ze weten dat dit de komende dagen zo blijft,’ zei Chris die inmiddels het weerbericht had bekeken. ‘Maar ik zit eigenlijk meer in over jouw vlucht morgenochtend. Jij zult het ook gaan merken als je om 10.45 uur vertrekt.’

‘Hè, Chris, dat had je nou niet moeten zeggen,’ zei ze narrig. Ze schudde haar hoofd en ging met opgetrokken benen in haar stoel zitten, van waaruit ze nog steeds bliksemschichten zag. Ze rilde bij weer een keiharde donderklap.

Af en toe keken ze elkaar aan, maar allebei zwegen ze.

Na een tijdje leek de storm zwakker te worden.

‘Ik ga mijn koffer alvast verder inpakken,’ zei ze en ze sprong op van haar stoel. ‘Mij krijg je niet gek. Ik zit straks in Leipzig lekker in de volle zon. En helaas voor jou: jij zit nog twee dagen opgescheept met dit rotweer.’ Ze lachte gluiperig toen ze naar de deur liep, maar Chris greep haar arm.

‘In de volle zon zitten? Jij? De workaholic die een belangrijk congres moet voorbereiden? Daar geloof ik niets van,’ en hij fronste ongelovig zijn wenkbrauwen.

‘Nee, Chris, dat zie je verkeerd. Er gaat niets boven een fijne dag in het park, waar ik heerlijk mijn werk kan doen. Met een thermoskan koffie erbij, wat lekkere broodjes en misschien het gezelschap van collega’s van het Max Planck Instituut,’ zei ze grinnikend. Ze wierp hem een verleidelijke blik toe en schudde uitdagend met haar lange bos krullen.

Chris trok haar met kracht naar zich toe, waardoor ze op zijn schoot viel.

‘Lieve schat, je doet maar. Ik wil niet eens weten wat je uitvoert met je collega’s. Ik vertrouw je volkomen, dus bespaar me de beelden van je gezelligheid.’

Hij gaf haar een kus op haar mond en liet haar los, waarna ze zich omhoog wurmde en giechelend opstond. Bij de deur wierp ze hem een laatste glimlach toe.

‘Ik flirt niet met andere mannen, dat weet je. Zelfs niet met Werner Thyssen,’ en toen ze die naam uitsprak schrok ze nogal van haar misplaatste opmerking. Vorig jaar was er wel degelijk iets gebeurd met deze collega, wat ze nooit tegen Chris had gezegd. Omdat ze afscheid had genomen van Werner, die zijn leven definitief had verplaatst naar Rusland. Bewust filterde ze dergelijke informatie voor Chris. Hij had het al moeilijk genoeg met zichzelf, vanwege de situatie met Eva, het gemis van zijn werk, maar vooral ook het gemis van kinderen. Van het leven op Lanzarote hadden ze zich zo’n andere voorstelling gemaakt. Ze wilden een gezin stichten en hij wilde net als Marcia ook reizen voor zijn werk. Maar kinderen bleven uit, net als het aanbod van werk. Slechts twee keer was hij naar Nederland gehaald door musea in Leiden en Amsterdam om introductieworkshops antropologie te geven. En een keer als gastspreker voor de Universiteit van Amsterdam. Op Lanzarote bood hij zich aan als freelance suppoost, om wat te doen te hebben en in het piratenmuseum had hij een paar keer zijn kennis gedeeld met jonge kinderen door ze avontuurlijke verhalen over volken te vertellen. Maar van een fulltime baan, zoals hij gewend was in Nederland, was geen sprake meer geweest.

Chris reageerde niet op de naam Werner. Hij beantwoordde haar glimlach en haar stekelige opmerking met een handkus. Ze wist best dat hij nu graag het bed met haar wilde delen, maar ze wilde met rust gelaten worden voordat ze vertrok. Om hem los te laten en te kunnen nadenken over hun toekomst.

Op de klif had Chris beloofd om geen contact met haar te hebben deze week. Ze vond dat belangrijk om haar besluit een eerlijke kans te kunnen geven. Dus geen telefoontje, geen sms’je, geen whatsappje. Hij knipoogde toen hij zei dat ‘hij haar toch niet zou missen’ omdat hij zijn handen vol zou hebben aan zijn gasten. En zijn standpunt was helder: hij wilde op Lanzarote blijven om hun relatie te herstellen en het minstens nog een jaar met elkaar uithouden.

‘Ga nu maar, voordat ik me bedenk en ik je niet meer laat gaan,’ zei hij dreigend en hij gebaarde dat ze weg moest lopen. ‘Focus jij je maar op de onthullingen van je onderzoek. Het zal je team internationaal op de kaart zetten.’

Ze knikte en met moeite draaide ze zich om en ging naar de ondergrondse verdieping waar de slaapvertrekken waren. Hier zouden ook de gasten worden ondergebracht vannacht en ze hoopte dat ze dan niet wakker zou worden.

In de badkamer deed ze haar spullen in een toilettas, stopte die in haar koffer en ze maakte zich klaar om te gaan slapen. Ze zette het alarm van haar wekker op 6.45 uur, terwijl ze weer het onweer hoorde. Gewoonlijk was het doodstil beneden, deze geluiden beloofden dus niet veel goeds. Opstijgen met bliksem, het was niet iets waar ze met plezier naar uitkeek. Maar haar vlucht annuleren was geen optie.

Ze had een week geleden een taxi besteld zodat Chris kon blijven liggen. Het zou vannacht laat worden als hij zijn gasten zou ontvangen. Als het meezat, konden ze vannacht rond half twee voor de poort staan. Dan wilden ze misschien nog een drankje drinken, even bijpraten over de vreselijke vlucht en dan zou hij ze naar hun slaapkamers brengen. Marcia hoopte dat ze dan al zo vast sliep dat ze hun geluiden niet zou horen.

Een week zonder Chris en zonder contact, het was geen gemakkelijk vooruitzicht. Ze hadden altijd wel iets te melden aan elkaar. En ondanks de afleiding van zijn gasten vroeg ze zich af of het wel goed zou gaan met hem. Met haar gedachten aan Chris viel ze even later onrustig in slaap.