het spel
Lineke Breukel

ISBN 9789461852571

Ook verkrijgbaar als eBook

1e druk januari 2020

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Omslagontwerp: Steve Breukel

Uitgeverij Village
een imprint van VanDorp Uitgevers
Postbus 42
3956 ZR Leersum

www.vandorp.net

info@vandorp.net

Copyright©2020 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers
Copyright©2020 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Met dank aan mijn toegewijde proeflezers, mijn zoon voor het ontwerpen en maken van de cover en mijn man voor zijn geduld en ideeën.

Voorwoord

Dit boek draag ik op aan onze mariniers, onze ‘mannen met baarden’ die, zo wijd de wereld strekt, altijd voor ons en voor elkaar klaar zullen blijven staan.

Ik draag dit verhaal ook op aan mijn vader, die al een tijd geleden aan zijn ultieme reis is begonnen. Hij was marinier in hart en ziel, ook toen hij ‘aanlandde’ en een gezinnetje begon. Wat hij ook deed in zijn leven, zijn discipline en eergevoel zijn altijd overeind gebleven, zijn in zijn ziel geëtst. Eens een marinier, altijd een marinier!

Ik ben trots op je, papa!

Al die willen te kaap’ren varen

moeten mannen met baarden zijn.

Jan, Pier, Tjores en Corneel,

die hebben baarden, die hebben baarden.

Jan, Pier, Tjores en Corneel,

die hebben baarden, zij varen mee.

Al die samen gevochten hebben

moeten moedige mannen zijn.

Namen als mijn vader Eef

Die hebben moed ja, die hebben moed ja!

Heel hun leven in hart marinier

Die hebben moed, zij varen eeuwig mee.

Qua patet orbis

Lineke Breukel

Alle negatieve praktijken die in dit verhaal beschreven zijn over de Deense Politi Hjemmeværnet zijn fictie en niet gebaseerd op waarheid. Ze komen uit de duim van de auteur

1

Tevreden leunt Ras achterover in zijn twintig jaar oude bureaustoel. Zijn Kopenhaagse appartement is te krap voor een luxe fauteuil bij zijn bescheiden bank, maar omdat hij toch nooit tijd heeft om achterover te leunen, is die ook niet nodig. Behalve nu dan, want hij heeft opnieuw een mijlpaal bereikt in zijn leven.

“Tijd voor een beloning!”

Zijn gloednieuwe titanium knie doet het fantastisch en sinds de sneeuw uit de straten is verdwenen, is Ras begonnen met trainen. Het was al een openbaring om zonder stok te kunnen lopen, volkomen pijnloos. De vorige dag, toen hij voor de eerste keer daadwerkelijk mocht gaan hardlopen van zichzelf, heeft hij daarom als een kind lopen janken. Van geluk natuurlijk, maar het moet een raar gezicht zijn geweest, daar langs de kade die hij voor het rennen had uitgekozen. Officieel is hardlopen niet goed voor zijn kunstledemaat, maar hij wilde zichzelf gewoon bewijzen dat hij alles weer kan, dat er geen begrenzingen meer zijn die hem afhouden van een leven zoals hij dat voor ogen heeft. Zijn tempo was nog niets vergeleken met dat van zijn dochter die met hem mee rende, maar het begin is er. Dat hij nu barst van de spierpijn in zijn ongetrainde kuiten neemt hij voor lief. Het feit dat hij niet meer gehinderd wordt in zijn bewegingen maakt hem in- en ingelukkig en dat mag pijn doen.

Hij vult het al gebruikte borrelglas dat nog op zijn bureau staat tot aan de rand met sinaasappellikeur. Zijn dochter heeft hem streng toegesproken dat hij die niet meer nodig heeft sinds zijn knie niet meer zeurt, maar ze kan niet weten dat hij het innemen van zijn dagelijkse ‘dosis’ inmiddels ziet als beloning voor ‘goed gedrag’.

En daar is genoeg reden voor!

Heel de lange winter door had hij lopen klooien met onwillige krukken, volgens zijn dochter was hij het die onwillig was, maar toen hij eindelijk zonder slipgevaar en zonder hulpstukken naar buiten kon, voelde hij zich als herboren. Over een maand wordt hij zesenveertig en aangezien zijn dochter rond die tijd een halve marathon wil rennen, wil ze samen met hem trainen, bij wijze van verjaardagscadeau. Toen ze de vorige dag samen in sportkleding naar het haventerrein wandelden, kon hij zijn geluk niet op. Samen met zijn Annelie tijd doorbrengen is het mooiste wat er is, dus alleen het trainen al voor de halve marathon maakt hem bijzonder gelukkig. Niet dat hij die ooit zal kunnen rennen met zijn kunstknie, maar dat maakt niet uit. Het feit dat ze elkaar nu regelmatig zien zonder dat ze er een moeilijke smoes voor moeten verzinnen is het belangrijkste deel van zijn dochters cadeau... en dat weet zij als geen ander.

Dan is er nog reden voor een tweede beloning... Glimlachend proost hij naar de metalen plank aan de muur achter zijn bureau. Naar de twee dikke boeken die daar tegen elkaar geleund staan. Op de ruggen pronkt zijn naam en dat maakt hem trots. Vier weken geleden is de boekpresentatie van Dossier Witte Zwaluwen gehouden in het futuristische gebouw van zijn uitgever. De verwachtingen waren hoog na zijn bestseller-debuut De Verleden Moordenaar en er waren meer dan honderd gasten aanwezig geweest die hem als journalist-schrijver interessant genoeg vonden om hun vrije avond voor op te offeren. Hij heeft er zelfs het avondnieuws mee gehaald. Sinds de publicatie van Dossier Witte Zwaluwen heeft hij tot nu toe nog niemand teleurgesteld, zelfs niet de eerste recensenten, die stuk voor stuk lovend schrijven over dit volgens hen indringende verhaal. De oplossing van het verdwijningsmysterie in Zweden heeft heel wat stof doen opwaaien, vooral ook omdat Ras een boekje heeft opengedaan over de tegenwerking die hij gedurende zijn onderzoek moest ondergaan door de Jönköpingse recherche en de lokale politie. Het feit dat hij niet alleen als journalist schreef over de verdwijningen, maar het mysterie daadwerkelijk heeft opgelost, met gevaar voor eigen leven nog wel, heeft hem beroemd gemaakt, zowel in Denemarken als in Zweden. Hij wordt sindsdien als een echte held gezien en er kwam al een eerste uitnodiging voor het bijwonen van een televisieprogramma.

Ook daarom is zijn ‘beloning’ dus op zijn plaats!

“Eigenlijk moet ik dus twee likeurtjes nemen, maar ik zal me inhouden, Annelie!”

Op het moment dat hij het klevende glaasje naar zijn mond brengt, gaat zijn telefoon. Zoekend draait hij in het rond. Zo groot is zijn woonkamer niet, maar Ras ziet het ding niet liggen.

“Waar is dat kreng gebleven?”

De ringtoon galmt ongeduldig door zijn woonkamer heen, maar omdat zijn open keuken er direct aan grenst, zou het ding ook daar ergens kunnen liggen. Precies wanneer hij zijn mobieltje in de zak van zijn aan de kapstok hangende jas vindt, stopt het gebel. Ras moet er nog aan wennen dat hij veel mobieler en flexibeler is dan voor zijn operatie, dat hij niet meer bang hoeft te zijn voor pijnscheuten bij plotselinge bewegingen. Het schermpje vertelt hem dat een onbekende beller zijn telefoonnummer heeft bemachtigd. Peinzend kijkt hij kort naar het nummer, dan belt hij terug. Na amper twee keer overgaan wordt er opgenomen.

“Hallo?”

“Eh, ja... ik bel u terug. U heeft mij net geprobeerd te bereiken.”

“Meneer Rasmussen?”

“Dat ben ik...”

“U heeft precies twintig seconden om uw appartement te verlaten.”

“Wat?”

De klik die hij daarna hoort, echoot na in zijn hoofd. Waar heeft die halve gare het over? Van de rustige maar dwingende toon in de stem van de kerel gaan zijn nekharen echter overeind staan... en dat begrijpt hij niet van zichzelf. Op dat moment dringt pas door wat de beller hem heeft gemeld.

“Twintig seconden? Die zijn al zowat om...”

Verbaasd loopt Ras naar zijn voordeur en opent die. De galerij is leeg, er is niemand te zien. Wanneer hij daarna naar beneden kijkt, ontdekt hij een doorzichtige plastic doos die voor zijn deur is neergezet. Nogmaals zegt het ‘klik’ in zijn hoofd. Met een grote sprong werkt hij zich over het gevaarte heen en rent de gang uit naar links. Op het moment dat hij de hoek van de galerij bereikt, wordt hij door een drukgolf tegen de tegenoverliggende muur gesmeten. De enorme knal dringt pas daarna zijn hersens binnen. Een paar minuten lang bestaan zijn waarnemingen exclusief uit een alles omvattende grijze wolk stof die zijn longen en ogen prikkelt en een zeurende pieptoon die in zijn hersens ronddanst. Groter is de wereld niet.

“Nee, ik weet niet hoe een bom eruit ziet, maar deze constructie leek er in ieder geval op... veel draadjes en een timer... ik raakte in paniek!”

“En die heeft u het leven gered, meneer Rasmussen, want wanneer u er met uw neus bovenop had blijven staan, dan was die verdwenen geweest, samen met de rest van uw hoofd.”

Normaal kan Ras wel om dat soort geintjes lachen, want zelf zit hij er ook vol van, maar dit is een aanslag op zijn leven geweest. De drukgolf heeft de beide vensters van zijn smalle woning opgeblazen en van de ingang van zijn appartement is niets meer over. Omdat de meeste gipsen plafondplaten in zijn woning naar beneden zijn gekomen kan hij niet zien hoe zijn meubels eraan toe zijn, maar ongeschonden zullen ze niet zijn. Gelukkig is er geen brand ontstaan en daar is hij dankbaar voor.

“Het is ook een gelukje dat uw laptop dichtzat op het tijdstip van de ontploffing en dat hij achter de keukenbar op uw bureau lag. Die is ongeschonden, maar uw vloerbedekking en uw meubels zullen niets meer waard zijn.”

Kennelijk heeft de man meer kijk op een situatie als deze dan hij, maar het boeit Ras niet. Veel meer dan een tweezitsbankje en een mank salontafeltje had hij toch niet in zijn woonkamer staan, dus luistert hij maar met een half oor naar de veel te behulpzame agent. De kerel vindt het duidelijk heerlijk om zich over deze vip te mogen ontfermen. Ras was ter plekke door ambulancepersoneel onderzocht, maar buiten twee tuitende oren mankeert hij niets. Zijn mobieltje wordt op dit moment onderzocht door de Kopenhaagse recherche die zich kennelijk aangesproken voelt door het feit dat hij zo tegengewerkt werd in Zweden.

“Wat denken jullie dan te vinden?” had hij nieuwsgierig gevraagd en er waren allerlei verklaringen gekomen die kant nog wal sloegen. Het nummer waarmee hij opgebeld werd, is een ongeregistreerd mobiel nummer van een grote Deense provider. Daar kunnen ze niets anders mee dan alleen proberen te achterhalen waar de simkaart ooit gekocht is.

Ras ijsbeert van de ene kant van de toegangshal naar de andere en tuurt onafgebroken door de glazen buitendeur naar de straat. Zijn ogen vangen de verschillende zwaailichten die de details van de omgeving al flitsend oplichten, maar zijn hersens registreren die waarneming niet. Zijn hart heeft een redelijk normaal tempo teruggevonden, maar dat zegt niets over zijn emoties. Als die gemeten konden worden, dan zouden ze hem direct met allerlei smerige drugs plat spuiten. Hij is dan wel van de eerste schrik bekomen, zijn trillende benen vertellen hem dat de ‘tweede’ en ‘derde’ schrik nog wel even zullen blijven hangen. Annelie is onderweg, maar ze komt van buiten Kopenhagen en omdat Ras geen idee van de tijd heeft, duurt iedere minuut te lang. De agent heeft zich ergens op een bankje geïnstalleerd en houdt hem plichtmatig in de gaten. De hal is verder leeg, want ieder die zich met de ontploffing bezighoudt loopt boven zijn plafondplaten te vertrappen.

Niet dat die terug kunnen worden geplaatst... Die hebben wel iets meer nodig dan alleen een witkwast.

Omdat Ras geen voordeur meer heeft of een deurpost om er eentje in te hangen, zal hij tijdelijk bij zijn dochter moeten intrekken. Ze was ongelooflijk geschrokken en begon aan de telefoon gelijk te speculeren over de bende moordenaars in Zweden die wellicht wraak op hem wilde nemen. Hij moest erom glimlachen, ondanks de absurditeit van de situatie. Een bomaanslag op hem? In Tåtorp zijn ze hem juist dankbaar dat de moorden opgehouden zijn, behalve dan de betrokken bewoners die inmiddels allemaal gearresteerd zijn. Het een decennium achterhouden van informatie over een moordenaar is een misdrijf, maar het wordt in ogenschouw genomen dat de mensen gemanipuleerd en gechanteerd werden door Jonathan Saldner en zijn ‘spierbal’ Gustav. De afhandelende onderzoeken lopen nog steeds, maar dat is Ras’ zorg niet meer. Hij heeft zijn taak volbracht en zou er nu met zijn boek de vruchten van moeten gaan plukken. Het ziet er echter naar uit dat zijn eerste verdiende centen besteed zullen gaan worden aan een nieuwe inrichting van zijn huurappartementje. De verzekering zal de bejaarde meubels nauwelijks gaan vergoeden, vreest hij, maar dat boeit hem niet. Bij de kringloop koopt hij zo weer een nieuwe oude bank voor enkele tientjes. Wat hem echter pijn doet tot in zijn ziel is dat zijn net aangebroken fles met sinaasappellikeur gesneuveld is, dat is wat hem betreft een godszonde!

Omdat de brandweer het sein ‘veilig’ heeft gegeven, mag Ras even naar binnen om wat kleren en persoonlijke spullen op te halen, maar daarna zal de ingang van zijn appartement afgesloten worden met een dikke houten plaat. Voor verder onderzoek, werd hem verteld en Ras baalt ervan. Samen met zijn dochter is hij de galerij betreden, alle over de vloer verspreide brokken steen en stukken hout omzeilend. Dezelfde politieman is hen gevolgd om zich ervan te vergewissen dat er niets met ze gebeurt in de tussentijd. Er zitten geen ramen meer in de sponningen, maar de stenen voorgevel is intact gebleven. Het appartement is slechts tijdelijk onbewoonbaar, de bom is niet krachtig geweest. Dat had een kerel van de technische recherche hem gemeld en Ras probeerde de spijt in diens stem uit te bannen.

Is het je niet spectaculair genoeg, kerel? Had je liever gehad dat ik hier in stukken tegen het behang had gehangen?

Met een nors gezicht poetst Ras het gruis van zijn twee bestsellers en stopt ze in zijn rugzak. Door de wind die nu vrij spel heeft in de kamer, zwaait de zwaar gehavende Ikea lamp aan het vrijwel kale plafond heen en weer, alsof de klap nog maar net plaatsgevonden heeft.

“Nou, dat ziet er lekker uit, pap, waarom pak je niet je koffers en laad je alles in wat nog bruikbaar is? Dan hoef je niet meer terug te komen. Zeg de huur op en kom lekker bij mij wonen.”

Heel even kijkt hij zijn dochter aan en aan haar blik ziet hij dat ze het meent. Dit plekje in Kopenhagen is hem veel waard, maar wellicht heeft ze gelijk. Hier weten ze hem te vinden, zijn tegenstanders, wie dat ook mogen zijn. Maar dan schudt hij zijn hoofd.

“Lieverd, ik wil jou niet in moeilijkheden brengen, want kennelijk staat mijn naam op een dodenlijst. Ik vind het niet slim om bij je te komen wonen, want het laatste wat ik wil is jou in moeilijkheden brengen. Het is al erg genoeg dat ik gedwongen word om nu bij je te logeren.”

Op dat moment begint de portofoon van de agent te kraken en de man verwijdert zich om het gesprek aan te nemen.

“De politie heeft het me ook afgeraden, maar niemand weet waar ik woon, tenminste, daar ga ik van uit. Ik ben tot nu toe nog niet als je dochter ‘in the picture’ geweest. Bovendien... mijn huisje ligt geïsoleerd en Bella hoort alle afwijkende geluiden direct. Volgens mij zijn we er veiliger dan hier in de stad.”

Annelie is net een maand geleden verhuisd naar haar droomhuisje, dat ze met zelf bij elkaar gesprokkeld geld heeft gekocht. Ras is nog nooit zo trots geweest op zijn twintigjarige dochter. Ze had vanaf het moment dat ze het ouderlijke nest was ontvlucht vooral bij vrienden of op tijdelijke studentenkamers gewoond. Haar laatste huurhokje was vele malen kleiner geweest dan zijn net ontplofte tweekamerwoning. Niet dat de oude vakantiebungalow aan de Deense oostkust zo groot is. Het huisje beslaat een krappe zeventig vierkante meter en bestaat uit door de wind kaal gestript hout, maar dat mag de pret niet drukken. Het is nog steeds groter dan iedere woonplek die ze beiden hebben gehad sinds het overlijden van Emma, zijn vrouw en haar moeder.

“Pap, die kale muren maken niet uit, voor mij is het een lot uit de loterij! Bovendien kan ik het nu mijn hele eigen stijl geven”, had ze enthousiast gezegd toen hij er een kritische opmerking over had gemaakt.

Zijn Annelie, die overal de voordelen van ziet. Nu helpt ze hem om de paar kleren die hij bezit te verdelen over de twee koffers die hij al sinds zijn verhuizing naar het appartement onder zijn bed heeft liggen. Ter plekke besluit hij om zijn beddengoed achter te laten. De dikke laag gruis die alles bedekt zal geen gezonde nachtrust geven. Annelie’s stem kakelt door zijn hoofd en bezorgt hem onwillekeurig een glimlach. Die reactie is bij hem geprogrammeerd vanaf het eerste woordje dat ze sprak. Haar stem haalt vele goede herinneringen terug... beelden van zijn voortdurend druk kakelende peuter op zijn schoot, bijvoorbeeld.

“Als ze over het water proberen te komen, dan hebben ze een probleem, want de kwallen zijn dodelijk langs de kust!”

Haar glimlach is breder dan hij zou moeten zijn, veel breder ook dan die van hem. Ze probeert haar vader op te monteren, dat is duidelijk.

“Nu kun je me mooi helpen met behangen!” en na een korte aarzeling erachteraan, “bovendien is samen sinaasappellikeur drinken veel gezelliger dan alleen.”

“Meneer, mevrouw, ik moet u dringend verzoeken om vaart te maken. Het is hier niet veilig.”

De agent, die vrijwilliger is bij de Deense ‘Politi Hjemmevaernet’, kijkt benauwd en het lijkt erop dat hij de verantwoordelijkheid over Ras ineens niet meer prettig vindt. De ‘Politie Home Guard’ wordt doorgaans alleen ingezet bij verkeerscontroles, festiviteiten en bij het zoeken naar slachtoffers van rampen. Een vip beschermen is heel andere koek, zeker wanneer deze op de een of andere dodenlijst staat.

“Is er iets gebeurd, behalve dan dat mijn appartement ineens is uitgebreid met een galerij en gratis airco?”

Ras ziet de man aarzelen, hij kijkt alsof hij enkele overheidsgeheimen moet gaan verklappen.

“Ik kreeg net een bericht dat er nog een bomaanslag is gepleegd vanochtend. Ik moet u hier zo snel mogelijk vandaan halen.”

“Wat? Waar is die bom afgegaan dan?”

Als de man opnieuw aarzelt, loopt Annelie over de plafondplaten de woonkamer in naar de oude televisie die door de ontploffing op de grond is beland. Wanneer ze ontdekt dat het scherm ervan gebarsten is, pakt ze haar telefoon. De agent kijkt haar geschrokken aan.

“Kunt u vaart maken met het inpakken, alstublieft?”

Ras irriteert zich aan de nervositeit van de man en wijst op het gat waar een halve dag geleden zijn voordeur nog zat.

“Hier zijn ze al langs geweest, kerel, dus maak je niet dik. Mij hebben ze al uitgedaagd.”

Niet begrijpend kijkt de man hem aan. Het is niet de allerslimste die ze met hen hebben meegestuurd, dat is duidelijk.

“Ik werd opgebeld om binnen twintig seconden te vluchten. Als ze me dood hadden willen hebben, dan hadden ze die moeite niet genomen, of denkt u daar wellicht anders over?”

“Jemig, pap, kijk hier eens naar!”

Het geluid dat Annelie’s mobieltje produceert is zo zacht dat Ras naar zijn laptop loopt en hem aanzet. De router die vlak boven de vloer tegen zijn buitengevel hangt, is wonderlijk genoeg nog in orde en wanneer hij het nieuws start, vult het scherm zich gelijk met een totale chaos. Een nieuwslezer met een microfoon in zijn hand staat met hevige gebaren achter zich te wijzen. Zo te zien is er op de eerste etage van het wooncomplex achter hem een bom afgegaan en heeft die de volledige buitengevel op straat geblazen. Ras herkent de wijk niet, maar het lijkt een moderner deel van de stad te zijn.

“Zo dan! Die is beduidend sterker geweest dan de bom bij mijn deur, zie je dat?”

Het gele zonnescherm van de snackbar onder het appartement is gescheurd en ligt half bedolven onder grote brokstukken op de stoep. De stalen poten van enkele terrasstoeltjes steken onder de chaos uit als de poten van een enorme, geplette spin. Overal in de gevel zijn ramen gesprongen en de paar geparkeerde auto’s aan de stoeprand lijken te zijn getorpedeerd met stukken gevel. De verslaggever staat te hippen op zijn dure schoenen. Niet dat die te zien zijn, maar Ras vindt het een type voor dure kleding.

“... dat er geen gewonden zijn gevallen, of erger nog: doden, mag een wonder genoemd worden. Volgens de politie is de bom vanochtend om tien uur precies afgegaan. De bewoner van het pand, een bekende presentator van een politiek programma van de publieke omroep, is door het oog van de naald gekropen, net als bestsellerauteur en misdaadjournalist Rasmus Rasmussen vanochtend! Wat hebben deze twee slachtoffers met elkaar gemeen? Werken ze samen aan een geheime zaak? We vertellen het u zodra we meer weten! Tot zover de berichtgeving, ik heet Jacob Jacobsen en dit is DR3, de snelste zender voor het heetste nieuws!”

Annelie en Ras kijken elkaar tegelijk aan.

“Dat is precies het tijdstip dat ook de jouwe explodeerde, pap.”

“De mijne? Zeg, ik eigen mij dat tuig niet toe hoor.”

2

Het veelvuldige gegrom van Bella werkt zonder dat Ras het wil op zijn zenuwen. De knal van die ochtend is nog lang niet uit zijn systeem verdwenen en hij voelt zich vooral ongerust. Niet eens zozeer over zijn veiligheid, maar over het feit dat hij voor het eerst sinds hij als misdaadjournalist is begonnen te werken, zijn familie heeft moeten betrekken in de ontwikkelingen. Annelie had hem aangegeven dat de labrador gewoon nog aan alle geluiden en geuren van de nieuwe omgeving moet wennen.

“Het is een oude asielhond die denkt dat ze van alles hoort, maar gewoon te veel fantasie heeft”, had ze er vrolijk aan toegevoegd en dat had hem er niet geruster op gemaakt. Precies die opmerking stond lijnrecht tegenover haar eerdere geruststelling dat Bella hen exclusief zou waarschuwen bij onraad.

“Pap, je moet het maar zo zien, al dat gegrom geeft aan dat ze alert is en dat ze alles in de gaten houdt wat er om ons heen gebeurt.”

Dat het demente dier op iedere scheet van alle inwonende muizen reageert maakt het echter een heel stuk ingewikkelder om onderscheid te maken tussen wat wel en wat geen serieuze dreiging is. Zijn dochter moet grinniken om zijn opmerkingen over de scherpe oren van haar hond.

“Wie zoekt jou nou hier? Niet eens al mijn vrienden weten dat ik dit huisje gekocht heb, dus waarom zou een bende criminelen dat dan wel weten?”

Annelie studeerde kunst en geen journalistiek, anders was haar instelling een heel andere geweest, maar Ras laat haar in de waan dat ze veilig zijn. Zijn plan is om zo snel mogelijk een eigen woonruimte te vinden en haar op veilige afstand te houden, maar voor de komende etmalen is het niet anders. Hij heeft geen alternatieven tot zijn beschikking, in ieder geval niet in het overbevolkte Kopenhagen waar de wachttijd voor acute woningzoekenden rond de zes jaar is.

Grommend trekt Ras zijn gewatteerde winterjas aan en zet zijn Thinsulate muts op. Het mag dan lente zijn, de noordenwind die over het water van de Öresund blaast, voelt gemeen guur aan. Zijn winterkleding had hij in Kopenhagen niet meer nodig, maar hier aan de oostkust is dat een ander verhaal en Ras is blij dat ze al zijn kleren hebben meegesjouwd. De twee koffers hadden nauwelijks in Annelie’s oude Saab gepast en nu staan ze tussen de kale houten muur en de bank geklemd, als extra isolatie.

“Wat achtergebleven is, kan zo de container in”, had Ras de agent meegedeeld toen ze afscheid van de man namen.“En bedankt voor je goede zorgen kerel, ik heb me heel wat veiliger gevoeld.”

Annelie had hem direct daarna aan zijn mouw meegetrokken naar beneden, want in tegenstelling tot hun chaperon, had zij wel door dat haar vaders opmerking cynisch bedoeld was.

De muts zal wellicht te warm zijn, maar hij houdt hem op. Het bedekken van zijn hoofd bezorgt hem raar genoeg een gevoel van geborgenheid en hij moet erom grinniken. Zo simpel kan het leven zijn.

Simpele behoeften... kinderbehoeften.

Zijn dochter was neergestreken net ten noorden van de piepkleine gemeente Skodsborg, aan de oostkant van de honderdtweeënvijftig, de provinciale weg die langs de oostkust van het grote Deense eiland Sjaelland, ofwel Seeland loopt. Direct aan de andere kant van die weg bevindt zich een uitgestrekt natuurgebied waar ze heerlijk kan wandelen met haar nieuwste verovering, de negen jaar oude Bella. Ze had de hond aangeschaft op aanraden van hemzelf, omdat ze zo geïsoleerd ging wonen, maar Ras had nooit bedoeld dat ze een bejaarde hond uit het asiel moest redden. Hij had gehoopt op een goed getrainde pitbull of andere waakhond die zijn dochter veilig zou houden op deze door God en iedereen verlaten plek. Net als zijn overleden vrouw dat was geweest, is zijn Annelie daar echter veel te sentimenteel voor.

Als hij de keukendeur aan de zijkant van het huisje opent, krabbelt Bella op van haar dikke schapenvel en waggelt achter hem aan.

“Oké, je denkt dus dat je uit mag...”

Heel even jankt de hond hoog terwijl ze hem schuin aankijkt.

“Nou, vooruit dan maar, als je tenminste die dikke kont van je door die keukendeur heen krijgt.”

Annelie is bezig met het klaarmaken van de bank als zijn voorlopige bed en Ras hoort haar opnieuw grinniken terwijl hij naar buiten stapt. Direct wordt hij gegrepen door de stevige noordenwind en hij trekt de kraagdelen van zijn gewatteerde vest tegen zijn nek omhoog. De muts is niet overdreven, voelt hij aan zijn oorlelletjes, die eronderuit steken.

De hond blijkt meer energie te hebben dan Ras had verwacht, want ze trekt een enthousiast sprintje naar de branding, een vijftigtal meters voor hem uit. De smalle duinrand waar de zomerhuisjes op gebouwd zijn is in de loop der decennia ingeklonken, maar nog helemaal intact. Hier stormt het zelden vanuit het oosten direct op de kust, omdat het strand in de luwte ligt van de Zweedse westkust, die met helder weer gemakkelijk te zien is. Door de noordelijke stroming van het water wordt het strand hier voortdurend van zijn zand ontdaan en Ras loopt voornamelijk op keien en basaltplaten die glad zijn van het wier.

Geen wonder dat niemand zijn vakantie hier door wil brengen, dichter bij Kopenhagen en bij Helsingør liggen fijne zandstranden. Hier krijg je je parasolletje niet de grond ingedrukt.

Omkijkend naar boven telt Ras de huisjes aan de duinrand. Hij kan de daken van een stuk of vijf onderscheiden en ze liggen zo’n vijftig meter uit elkaar. Volgens Annelie zijn ze geen van alle bewoond. Het is tenminste twee generaties geleden dat ze gebouwd zijn en nu staan ze gezamenlijk te verkrotten in de zilte zeelucht. Ras kan zich nog wel herinneren dat menig projectontwikkelaar geld stopte in vakantiehuizen als deze, hopende op rustzoekende Denen die niet bang waren voor de eeuwige kustwind. Vele van deze bungalows waren na de oplevering als vakantiewoning echter te duur in een tijd dat de meeste Denen nauwelijks een tweedehands auto konden bekostigen. Bovendien verboden de toenmalige bestemmingsplannen permanente bewoning en negentig procent van de nieuwe huisjes bleef daardoor onverkocht. De verspreide groepjes grijs gebleekte gebouwtjes worden de ‘ghost towns’ van de kust genoemd. Die strenge tijd van regeltjes is inmiddels voorbij want verkoop is beter dan verkrotting, moet men uiteindelijk besloten hebben. De meeste van deze houten huisjes zijn er echter inmiddels te slecht aan toe om aantrekkelijk te zijn voor potentiële kopers, maar dat heeft zijn dochter niet tegengehouden. Dat Annelie er uiteindelijk een zou kopen, had hij nooit verwacht, maar nu hij het met eigen ogen ziet, begrijpt Ras haar helemaal. Hier kan ze tot rust, tot zichzelf, komen. Haar moeder is nog geen twee jaar geleden overleden en er is gewoon nog geen tijd geweest om dat gevoel een plekje te geven. Ze had hem toevertrouwd dat het haar niet meer lukte om inspiratie te vinden voor haar kunst en op deze plek hoopt ze die te kunnen ontwikkelen.

Terwijl Bella aan de belletjes in het water van de branding begint te ruiken en met haar nagels steentjes uit de grond probeert te graven, stopt Ras zijn handen diep in de zakken van zijn gewatteerde vest. Zuchtend, diep inademend. Onmiddellijk voelt hij het mesje zitten, het Spaanse mes dat hij van de Zweedse Raven Winter heeft gekregen. Zijn vingers beginnen ermee te spelen, draaien het in het rond. Het feit dat hij het kleinood in haar broekzak had gevonden daar op die horrorzolder in Zweden, had hun lot radicaal veranderd. Met dit kleine mes heeft hij zichzelf kunnen bevrijden en daardoor de telefoon van de moordenaar Jonathan Saldner kunnen bemachtigen. Als enigen hadden Raven en hij het drama daar in het landhuis overleefd.

Turend over het water keert Ras terug naar de donkere zolder met zijn doodskooien. Zijn knie was door de moordenaar aan gort geschopt en hij lag daar hulpeloos zijn lot af te wachten. Die hulpeloosheid is de meest erge emotie die hij sinds het overlijden van zijn echtgenote heeft moeten ondergaan. Voor zijn ogen werd de jonge Raven verkracht en stierven daarna drie mensen. Die emotie is uiteindelijk zijn drijfveer geworden om van zijn boek een indringende bestseller te maken. De eerste recensenten die erover schreven herkenden die scherpheid van zijn gevoelens in de manier waarop hij het mysterie van de Witte Zwaluwen vertelt. Diezelfde scherpheid in zijn gevoelens zorgt echter ook voor een oude, bekende en zeurende emotionele ‘kiespijn’ in de wortels van zijn ziel, want opnieuw voelt hij zich machteloos... door het feit dat hij zijn eigen kind heeft moeten betrekken bij deze idiote situatie.

Met zijn rechtervoet schopt Ras een steentje weg, daarna doet hij hetzelfde met zijn linkervoet. Bewust geeft hij zijn OCD de ruimte, want dat helpt hem om ruimte te scheppen in zijn gevoelsleven en om zijn hoofd te legen. Deze bomaanslag heeft zijn amper herstelde innerlijke balans onverwachts totaal overhoop gegooid, verstoord tot op het bot en eigenlijk zou hij willen janken. Niet om het verlies van de weinige spullen die hij bezat, maar om het feit dat hij niet met rust gelaten wordt, want dat heeft hij zo ongelooflijk hard nodig.

Nogmaals zucht hij diep en wendt zijn gezicht naar het noorden, deze keer met gesloten ogen.

Deze plek is helemaal nog niet zo’n slechte, meissie. Dat heb je goed gedaan.

Een heerlijke erwtensoepgeur komt hem tegemoet wanneer Ras na een uur de keuken van het bungalowtje instapt. Het doet zijn lege maag direct rammelen.

“Schoenen uit bij de deur graag, ik blijf zand opvegen!”

Grinnikend doet Ras wat zijn dochter hem opdraagt.

“Dan had je aan een betonnen parkeerplaats moeten gaan wonen met je hond, die is de grootverzamelaar van duinzand. Niet ik!”

De tafel is gedekt en Annelie heeft haar best gedaan om er iets gezelligs van te maken. In de kamer staan enkele kartonnen dozen die nog uitgepakt moeten worden en er ligt nog geen mat op de kale houten vloer, maar op de tafel ligt - bij gebrek aan beter- een oud kerstkleed en branden twee waxinelichtjes in jampotjes. Heel even, een seconde maar, is Ras terug op de Zweedse zolder met zijn hangende kooien. Onder ieder ervan had een glazen pot met een brandend waxinelichtje gestaan, maar dan zucht hij die herinnering weg. Het gedetailleerd beschrijven van de gebeurtenissen en situaties heeft hem minder geholpen dan hij zou willen.

Er bestaat niet zoiets als ‘van je afschrijven’, dat is je reinste onzin.

“Hé, pap, het brood heb ik even opgepiept in de oven, want dat is al een dag oud, maar de soep is vers... gemaakt volgens mama’s recept.”

Met een dankbare glimlach pakt hij Annelie’s hand even beet. Terwijl Bella zich op haar bak met voer stort en onsmakelijke geluiden begint te produceren, kijkt hij zijn dochter recht in haar ogen aan. Ze glanzen, ontdekt hij.

“Meissie, je lijkt zo ongelooflijk veel op haar, dat is niet normaal. Ik hou van je en waarschijnlijk na het proeven van deze soep nog veel meer, als dat al mogelijk is.”

De met punaises opgehangen tijdelijke gordijnen sluiten het donker van de invallende avond buiten en de kale houten muren van het woonvertrek gloeien warm op door het kaarslicht. Het geluid van de branding is het enige wat ze horen, als ze het geslobber van de hond niet meerekenen. In stilte beginnen ze aan hun avondeten.

3

De weerschijn van zijn laptopscherm is het enige licht dat over is in de bescheiden woonruimte van het strandhuisje. Ras zit met een kussen in zijn rug onder de dikke quilt die Annelie voor hem op de bank heeft gelegd en kijkt naar het laatste nieuws. De sprei is ooit door zijn eigen moeder gemaakt en de hoofdkleuren ervan zijn waarschijnlijk daarom Delfts Blauw en wit. Ieder vakje van de aan elkaar genaaide stof heeft een oud-Hollands tafereeltje en het lijkt daarom net alsof hij onder een flexibele tegelmuur ligt. Een uur geleden was Annelie naar bed gegaan, doodmoe maar voldaan, want hij had haar erwtensoep de hemel in geprezen.

En dat was hij waard ook!

Met de oortjes van zijn mobieltje in luistert Ras naar de zenuwachtige verslaggever met zijn dure schoenen.

Dat is een lange werkdag voor jou geworden, Jacob Jacobsen.

Grinnikend bedenkt Ras dat hij niet het enige slachtoffer is van de dubbele namengewoonte van vorige generaties. Officieel heet hij Rasmus Rasmussen, genoemd naar twee generaties voorvaderen met dezelfde namen. Zijn Hollandse moeder had daar met haar scheve humor nog ‘Rintje’ tussen geplakt om hem een zeker slachtoffer van pesterijen op school te maken en dat was gelukt. Rintje heeft hij sindsdien uit zijn naam gebannen. Sterker nog, sinds hij schrijft, noemt hij zichzelf eenvoudigweg Ras Mus. Ras de Muis voor Zweden en Denen.

Maar in Nederland heb ik vleugeltjes in plaats van een staart.

Gedurende zijn jeugd, studententijd en een deel van zijn werkzame leven heeft hij in Amsterdam gewoond, maar de hardheid van de Nederlandse samenleving stuitte hem uiteindelijk tegen de borst. Zijn moeder woonde er en hij wilde haar eigenlijk niet in de steek laten, maar het lukte hem niet langer om er zijn draai te vinden. Toch verlangt hij sinds kort terug naar de kleurrijke wereldstad, al kan hij dat niet verklaren. Het leven is er vele malen drukker en stressvoller dan in het Deense Kopenhagen. Amsterdam slaapt nooit. Wellicht wil hij zover mogelijk van de laatste gebeurtenissen in Zweden wegvluchten?

Nee, dat is het niet.

Dat weet hij zeker. Nog steeds heeft hij sporadisch contact met oude Nederlandse vrienden die hij kent vanuit zijn studententijd en de eerste jaren die hij er werkte als journalist. In Amsterdam is hij zijn carrière begonnen en zijn nieuwsgierigheid en directe manier van werken hebben zeker Nederlandse wortels. Als schrijver valt hij met zijn gedetailleerde en vaak confronterende schrijfstijl bovendien duidelijk op tussen de vele Deense schrijvers en ook dat wijdt hij aan zijn Nederlandse nuchterheid. Door zijn contacten weet Ras dat de Nederlandse hoofdstad nog steeds bruist van de opwinding. Opwinding die hij overigens ook op zijn scherm ziet, want het is de afgelopen dag ook niet echt rustig geweest in Kopenhagen.

Jacob Jacobsen staat inmiddels op een andere plaats aan de rand van de hoofdstad en wijst naar een gedeeltelijk in de brand staande villa. De prachtige smeedijzeren hekken komen Ras bekend voor, maar zelf is hij nooit op die plek geweest. Wel in de wijk, want die ligt in de beroemde Whiskey Belt, het mekka van de rijken, daar waar mensen als de beroemde antiquair Jensen hun kapitaal bij elkaar hebben geveild. De derde bomaanslag van die dag is gepleegd in Charlottenlund en een rijke stinkerd heeft net als hij geen voordeur meer.

“En zo te zien houd je steeds minder over, want de boel fikt gestaag af.”

Even begrijpt Ras dat niet, want de villa’s daar zijn normaliter goed beveiligd tegen van alles en nog wat, maar dan valt het kwartje. Deze wijk is niet net zoals de rest van Kopenhagen al zes keer afgebrand. De kapitale woningen hier stammen nog uit de tijd van voor de achttiende eeuw, de tijd van de houten bouwstijl. Voor zijn ogen ziet hij het bewijs dat wonen in steen beter is dan wonen in hout. Even blikt Ras in het donker naar de muren van zijn tijdelijke onderkomen, die uit grijs geworden planken bestaan. Ze zien er gortdroog uit.

“Nou leuk...”

Jacobsen lijkt te hijgen en van opwinding struikelt hij over zijn woorden. Het gedrag van de man begint Ras te irriteren. De verslaggever vertelt over het verlies van de villa alsof het gebouw al niet meer te redden is.

“Erg tactisch naar de bewoners, Jacob!”

Kopenhagen is de stad van de ‘architecture people’ en Charlottenlund is de voorstad waar ze zich vooral gesetteld hebben, vertelt de kerel en hij doelt hiermee op de internationale elite van hypergevoelige designliefhebbers. Ras heeft een hekel aan die rijkelui die met hun centen geen raad weten. Ook deze villa zal waarschijnlijk wel uitpuilen van de onsmakelijke combinatie van antiquiteiten en modern design.

Het zal er niet mooi zijn en dan kunnen een paar vlammen er toch niets meer aan verpesten, denkt hij cynisch.

De moderne designers in Denemarken werken onder het motto ‘elke krul is er één te veel’, waarbij ze functionaliteit koppelen aan soberheid.

Zelfs vliegenmeppers moeten doordacht zijn en gestroomlijnd!

Nu heeft Ras geen hekel aan strakke ontwerpen, maar sinds hij alleen woont geeft hij niets meer om design. De meubels in zijn eigen appartement kwamen uit de kringloopwinkel, gewoon omdat hij het niet over zijn hart kon verkrijgen om de luxe meubels waarop hij samen met zijn vrouw zoveel tijd had doorgebracht, respectloos in zijn huurhokje te proppen. In plaats daarvan had hij ze geschonken aan wat bekenden die er erg blij mee waren. Ras heeft met zijn gezin een ruim huis bewoond in een van de betere wijken van de Deense hoofdstad en ze waren er gelukkig geweest. De meubels waren door zijn veel modegevoeligere Emma uitgezocht en al had Ras ze mee willen nemen, dan nog had er waarschijnlijk maar een enkele stoel in zijn Kopenhaagse huisje gepast. Nu is hij blij dat er niets duurs of unieks door de bom beschadigd is... en dat hij op zijn eigen manier indertijd van die herinneringen afscheid heeft kunnen nemen in plaats van dat hij ze nu in rook heeft zien opgaan.

Alleen die vier tientjes kostende tweezitter die nog naar de kat van de vorige eigenaar stonk en mijn twintig jaar oude tv en mijn salontafel met zijn scheve poot zijn me ruw ontnomen.

Met een zucht drukt hij zijn laptop dicht en blijft een tijdje in het donker zitten staren. Spullen maken je niet rijk, heeft zijn moeder hem geleerd. Vriendschap wel.

Is het dat? Mis ik mijn vrienden?

Ergens op de grond snurkt de labrador luidruchtig. Sinds hij alleen woont houdt Ras van de stilte. Het helpt hem zijn hoofd te legen. Opnieuw vraagt hij zich ernstig af waarom hij dan zo graag terug zou willen keren naar een stad als Amsterdam, daar waar het leven ‘s nachts qua geluid niet verschilt van het leven overdag. Met een nieuwe zucht legt hij zijn laptop op het salontafeltje en slaat de quilt van zich af. Hij heeft frisse lucht nodig.

De kracht van de wind is verminderd, maar de buitenlucht is een heel stuk frisser nu er sterren aan de avondhemel prijken. Het zou zelfs nog kunnen gaan vriezen de komende nacht, want dat had het af en toe nog gedaan in deze vroege lentemaand. Bella geniet van dit onverwachte uitje en is zonder omhaal teruggekeerd naar de plek waar ze met haar nagels probeerde een paar kiezels uit te graven. In gedachten wandelt Ras erheen. Zijn aangeboren nieuwsgierigheid duwt hem ongewild die kant op. In de ene zak van zijn dikke jas voelt hij het Spaanse mes en hij neemt het in zijn hand, knijpt het vast. In de andere zak zit zijn mobieltje. Wanneer hij het tevoorschijn haalt, tuurt hij naar het oplichtende startscherm. Zijn Annelie, maar dan een puberversie, glimlacht hem wijs tegemoet. In een impuls controleert Ras of hij zijn locatie heeft uitgezet en dan herinnert hij zich dat hij dat in Kopenhagen al had gedaan, vlak voordat hij bij zijn dochter in de auto plaatsnam. Ook op zijn laptop heeft hij zijn locatie uitgezet, een intuïtieve voorzorgsmaatregel. De politie had het niet over beveiliging gehad, maar wellicht gaat dat veranderen nu er ook op ‘duurder’ volk een aanslag is gepleegd. Zowel de presentator als de rijkaard kent Ras niet en hij ziet ook geen connectie tussen hen.

“Wat moeten jullie van me? Heb ik op lange tenen getrapt met mijn nieuwste boek?”

De hond blaft een keer, maar het geluid verwaait in de richting van Kopenhagen. Annelie zal er niet wakker van worden. Het gekke beest gaat aan de haal met een sliert zeewier in haar bek, ermee rondspringend als een belegen lam. Ras opent zijn telefoon-app en gaat naar de recente gesprekkenlijst. Het nummer bovenaan is dat van de beller. De man die hem zo rustig en zakelijk vertelde ‘dat hij nog maar twintig seconden had’. Bijna was dat ook zo geweest. Bijna had hij nog maar twintig seconden geleefd, want daarin had die joker van de Home Guard gelijk gehad: boven de bom hangend had hij de explosie niet overleefd. Als zijn middenrif begint te schokken, begrijpt Ras waarom hij zich zo onrustig voelt. Deze onverwachtse gebeurtenis heeft als een bom ingeslagen, met recht. Hij was nog nauwelijks bekomen van alle emoties rond de moordzaak in Zweden en daarna de stress rond de publicatie van zijn boek. Tussendoor waren er ook nog de zware operatie aan zijn knie en de frustrerende revalidatieperiode. Deze bomaanslag, al was het wellicht niet de bedoeling geweest om hem om te brengen, was vooral een aanslag op zijn innerlijke gemoedsrust geweest.

Als jullie me wilden laten schrikken, dan is dat in ieder geval gelukt.

De realisatie dat hij even heel dicht bij zijn Emma is geweest, laat hem uiteindelijk huilen. Deze keer niet van geluk.

Waarom hij naar het noorden loopt weet Ras niet, maar hij is inmiddels al een uur onderweg. Het strand voor hem is afwisselend breed en smal en in het donker ontwaart hij heel af en toe links van hem wat lichtjes op de duinrand. Hier is het strand gelijkmatiger met wat zand tussen de basaltplaten en rotspartijen door. Er zullen hier dus wel bewoonde bungalows te vinden zijn, maar lopend langs het water is hij moederziel alleen. Ver voor hem prikken enkele lichtjes aan de einder en als een mot was hij erdoor aangetrokken geweest, in trance leek het wel. Was de hond niet zachtjes jankend blijven staan, dan was Ras gewoon verder gelopen. Voor de operatie was zijn kapotte knie zijn graadmeter. Zodra die begon te zeuren, wist hij dat het genoeg was, maar die beperking is verdwenen. Met zijn gezicht opgeheven in de wind haalt hij enkele keren diep adem, voordat hij zich omdraait en naar Bella kijkt. Het arme dier is hem gevolgd, maar zit nu op haar dikke achterste, met de tong uit de bek te hijgen.

“Moet je ook maar wat meer trainen met dat Rubenslijf van je.”

Zijn hersens maken een pijnlijke link met de vrouw die hij zo kort, maar zo innig heeft mogen leren kennen. Zijn rondborstige Britta, de Zweedse gastvrouw van Café en Logi Tåtorp. De vrouw die het laatste slachtoffer was geworden van de moordende Saldnerfamilie. Ze is voor hem gestorven, zo voelt Ras het en opnieuw heeft hij de neiging om door te lopen naar die verre lichtjes. Omwille van de hond begint hij echter aan de terugweg, nu met de wind in de rug. Voortdurend spelen zijn vingers met zijn telefoon. Hij draait hem om en om in zijn handpalm. Dan trekt hij hem tevoorschijn en veegt nogmaals over het startscherm. Daarna drukt hij zonder verdere omhaal op de terugbelknop, naar het laatste nummer waarmee hij contact heeft gehad. Zijn tred is zwaar omdat hij zijn oude conditie nog niet terug heeft, maar zijn gewrichten doen geen pijn. Het enige dat pijn doet is zijn hart. Ook al zou de ontploffing niets te maken hebben met de gebeurtenissen in Zweden, voor Ras ligt er een brug tussen de pijn van het verlies dat hij geleden heeft en de pijn van de aanslag. Zijn eerdere angst heeft onverwachts plaatsgemaakt voor woede. Een withete, verterende woede die hij nu uiten wil. Eigenlijk verwacht Ras dat de dader zijn simkaart en mobieltje al lang gedumpt heeft, want die zijn sinds die ochtend traceerbaar voor de politie. Een eigenwijs deel van zijn hersens hoopt echter op het tegenovergestelde, omdat hij die kerel wil kunnen confronteren met zijn kwaadheid.

Neem snotverdomme op!

Het is al lang middernacht geweest, maar het maakt hem niets uit. De schoft die hem dit heeft aangedaan verdient het niet om met rust gelaten te worden. Wanneer er na een paar seconden onverwachts wordt opgenomen, weet hij even niet wat hij moet zeggen. Aan de andere kant blijft het stil. Het is duidelijk dat de beller dit niet verwacht heeft, of dat die kerel wellicht denkt de politie aan de lijn te hebben.

“Hé, eikel, ik leef nog steeds.”

Na een korte aarzeling klinkt ineens diezelfde stem, met hetzelfde timbre en dezelfde kalmte... een jonge stem, hoort hij nu.

“Meneer Rasmussen, wat kan ik voor u doen?”

Ras is perplex. Wat die kerel voor hem kan doen?

Dat lijkt me duidelijk! Door de aardbodem zakken en verbranden in de hel!

Heel even heeft Ras de neiging om zijn gedachten ook daadwerkelijk uit te spreken, maar dan zal het ‘einde oefening’ zijn, vermoedt hij. Eigenlijk zou hij gewoon zijn hart willen luchten, maar de journalist in hem is nieuwsgierig. Zijn woede wakkert echter zijn directheid aan en met zijn gezicht uit de wind blijft Ras staan, strak voor zich uitkijkend.

“Je kunt beginnen met me te vertellen waarom je een bom voor mijn deur hebt laten ontploffen!”

“Maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb slechts gebeld om te vertellen dat u twintig seconden had om te vluchten.”

Opnieuw is Ras even sprakeloos. Dan neemt de woede het weer over.

“Ja, ammehoela! Geloof je het zelf? Je zei niet voor niets dat ik moest vluchten!”

“Dat klopt, maar ik heb de bom er niet neergelegd.”

“Dan ga je me gelijk vertellen wie dat dan wel gedaan heeft!”

De lach van de man klinkt niet eens onaangenaam, zonder een spoortje van spot of cynisme, maar het blijft ongepast.

“Natuurlijk zult u begrijpen dat ik dat niet kan doen, meneer Rasmussen. Dit nummer bestaat niet meer na dit gesprek. Een fijne avond... en een fijne wandeling nog verder.”

Pats!

Voor zijn voeten is zijn telefoon in het zand gevallen. Gelukkig ligt er zand, want anders was het apparaat waarschijnlijk niet onbeschadigd gebleven. In een razend tempo bukt hij zich en grijpt zijn telefoon en begint daarna te rennen... terug naar het strandhuisje en zijn dochter.

Die klootzak weet waar ik ben!

Drijfnat van het zweet komt hij bij de onbewoonde bungalows aan. Het zijn er vijf op een rij en die van Annelie moet er een van zijn, maar omdat nergens licht brandt, weet Ras het even niet meer. In paniek kijkt hij vanaf het strand naar de duinrand, maar dan ziet hij Bella op haar gemakje naar boven lopen. Ze weet natuurlijk de weg en zonder verder na te denken begint hij de hond te volgen. Heel even blijft de labrador staan, steekt haar neus in de wind en loopt dan verder de duinen in. Op het moment dat ze een laag, half in elkaar gezakt hekje passeren weet Ras het weer. Dit huisje is het. De hond zet haar dikke achterste bij de keukendeur neer en kijkt hem verwachtingsvol aan. In eerste instantie aarzelt hij om die te openen, maar wanneer er vreemden in of bij de woning zouden zijn, dan was de labrador wel aangeslagen.

Tenminste, dat mag ik hopen!

Onder het rennen had hij wel twintig keer geprobeerd om Annelie telefonisch te bereiken, maar ze had niet gereageerd. Normaliter doet ze dat ook niet ’s nachts, want ze wil niet gestoord worden tijdens het slapen, maar deze keer heeft hij minstens evenveel keren gedacht dat ze niet kon antwoorden omdat ze slecht gezelschap had gekregen. De deur zit natuurlijk niet op slot, want hij was helemaal niet van plan geweest om een eind te gaan lopen en voorzichtig trekt hij hem aan de deurknop naar buiten. Moe waggelt de labrador langs hem naar de keuken, waar ze de volledige liter water die voor haar op de keukenvloer staat, naar binnen begint te slobberen. Intussen sluipt Ras voorzichtig het donkere vertrek in, geconcentreerd om zich heen turend. Er is zo te zien niets veranderd. Zijn laptop ligt nog steeds op het tafeltje naast de bank en wanneer hij naar de aangrenzende slaapkamer loopt en de deur op een kier zet, hoort hij Annelie’s rustige ademhaling.

Godzijdank!

Het eerste acute gevoel van gevaar ebt een beetje weg en Ras gunt zichzelf ook wat water. Terwijl hij een glas onder de kraan vult, klikt hij het kleine lampje boven het aanrecht aan. Nog steeds schieten zijn ogen van de ene kant van het vertrek naar de andere. Niets wijst er echter op dat er ongewenst bezoek is geweest en dan realiseert hij zich iets.

Die kerel heeft waarschijnlijk de branding gehoord... hij moet gewoon hebben aangenomen dat ik aan het wandelen was!

Niet helemaal gerustgesteld neemt Ras zijn glas water mee naar de bank, waar hij plaatsneemt op de quilt van zijn moeder. Ondanks de spanning verkwikt het koude vocht hem en nu pas voelt hij hoezeer zijn beenspieren branden. Het liefste zou hij nu een douche willen nemen, maar dat zit er niet in. Dat risico wil hij nu niet nemen.

Stel dat ze hier toch ergens zijn? Eigenlijk zou ik Annelie wakker moeten maken en haar hier vandaan nemen... Maar, waar naartoe?

Het kleine Micky Mouse klokje dat Annelie al sinds haar kinderjaren bezit, wijst Ras vanaf zijn plekje aan de muur dat het half drie is, geen tijd om rond te gaan rijden op zoek naar een veilig heenkomen. Met zijn witte handschoentjes houdt de muis de lichtgevende wijzers vast en draait ze glimlachend in het rond. Ze was er vanaf de dag dat ze hem kreeg helemaal weg van, weet hij zich te herinneren. Dan staat Ras op en loopt naar de bezemkast die zich rechts van de keukendeur bevindt. Al snel komt hij erachter dat het enige bruikbare wapen een dunne binnenbezem is en hij grijpt hem tevoorschijn.

Mocht er iemand binnenkomen dan mag die kennismaken met dit huishoudtuig.

Teruglopend naar de bank richt hij zich tot de labrador die op het grote schapenvel onder de eettafel heeft plaatsgenomen.

“En jij, dikke dame, van jou verwacht ik dat je de inbrekers overal bijt waar je kunt... nadat je eerst je keel rauw hebt gegromd natuurlijk! Enne... je mag doorbijten, je bent tenslotte een door de wol geverfde asielhond!”

Ras is van plan om de rest van de nacht op te blijven, de wacht te houden met zijn wapenstok in de aanslag. Hij gunt zich alleen even de tijd om de quilt om zijn schouders te slaan, waarna hij met beide handen de bezem opnieuw vastpakt.

“Je bent vannacht in ieder geval veilig, Annelie, daar zorgt je pappie wel voor!”

4

“Pap, wakker worden. Wat doe je met mijn bezem op schoot? Heb je een ritje gemaakt?”

De koffiegeur dringt als eerste tot hem door en daarna de aanlokkelijke lucht van gebakken eieren met spek. Annelie is kennelijk al een tijdje in de keuken bezig als Ras eindelijk doorheeft dat de ochtend is aangebroken. Van zijn voornemen om de rest van de nacht wakker te blijven is dus niet veel gekomen. Glimlachend dekt zijn dochter de tafel terwijl hij schuchter de bezem naast de bank parkeert.

“Ik wist niet dat je zo zenuwachtig was, heb je die bezem de hele nacht bij je gehad?”

Direct komt Ras overeind en loopt naar de keukendeur toe, die hij eerder die nacht achter zich op slot had gedraaid.

“Als je Bella zoekt, die banjert over het strand.”

Door de geopende deur in de zijgevel tuurt Ras eerst naar het strand en daarna de duinen in. Zijn ogen volgen het smalle zanderige weggetje dat zich door de duinen kronkelt in de richting van de provinciale weg, waar het na enkele kilometers op uitkomt. Alleen de eerste tien meters van het pad zijn zichtbaar, daarna verdwijnt het tussen de lage zandheuvels. Er zijn op het eerste gezicht geen sporen te zien die naar Annelie’s huisje lopen, geen nieuwe in ieder geval, want haar auto staat nog steeds op dezelfde plaats geparkeerd. Aan de achterkant van de woning, bijna tegen de blinde muur aan. Op die manier staat de wagen in de luwte van de kustwind en wordt de oude lak minder gezandstraald. De sporen die de wagen de vorige dag in het zand heeft gemaakt, zijn voor het grootste gedeelte weggewaaid.

Een moment denkt Ras na over het telefonische contact met de bommengooier en dan besluit hij er tot na het ontbijt mee te wachten. Als hij zich omdraait, schiet Bella langs zijn benen naar de keuken en legt zich op haar schapenvel onder de eettafel neer. Het is nog vroeg, vertelt Micky Mouse hem en hij barst van de honger. In ieder geval zijn ze de nacht zonder incidenten doorgekomen, dus een half uurtje ontbijten kan er nog wel bij. Na hun eerste kop koffie vertelt Ras wat er gebeurd is.

“Wat heb je gedaan? Je hebt die kerel teruggebeld? Kan hij onze locatie opsporen op die manier?”

Annelie gooit haar koffie over de tafel terwijl ze overeind komt. Ze is vooral verbaasd, ontdekt Ras. Hij kent haar gezichtsuitdrukkingen als geen ander, daarna ziet hij dat ze boos wordt.

“Pap, dat is het domste wat je hebt kunnen doen. Wat wilde je daarmee bereiken? Ze nog agressiever of bozer maken dan ze al zijn... of nog erger, ze uitdagen?!”

Hij had haar nog niet verteld over de laatste opmerking van de man en nu valt hem dat zwaar, maar ze moet weten wat voor risico’s ze wellicht lopen.

“Ik weet niet wat ik wilde, ik was gewoon woedend en het was impulsief. Er is echter nog iets dat je moet weten. Hij maakte een opmerking op het einde...”

Met een stuk papier dept Annelie de meeste koffie van het rode kleed. Haar wangen zijn minstens net zo rood en ze kijkt haar vader niet aan. Hij zou haar het liefste in zijn armen willen sluiten. Tegelijkertijd weet hij dat ze dat nu niet toe zou laten. Ze is te kwaad om zijn domme actie en eigenlijk moet hij haar gelijk geven.

“Nou... wat zei hij dan?”

Terwijl Ras haar probeert te helpen, aarzelt hij even hoe hij dit moet brengen, dan besluit hij het op zijn manier te doen. Recht voor zijn raap.

“Hij wenste mij een fijne wandeling toe.”

“Wat?”

Met het druipende stuk keukenpapier in haar hand kijkt Annelie hem verbijsterd aan. Van haar boosheid is niets meer over, maar nu lukt het hem niet om haar gezicht te lezen. Ze lijkt van de ene emotie in de andere te schieten, dan laat ze het papier op het tafelkleed vallen en slaat haar armen om haar eigen bovenlichaam heen.

“Wat... bedoel je dat hij wist waar je was?”

“Nee, dat denk ik niet,” antwoordt Ras haastig. “Ik denk dat hij de branding hoorde en dat hij aannam dat ik buiten liep terwijl ik met hem sprak.”

“Nou, dat mag je dan maar hopen! Voor hetzelfde geld waren ze hier vannacht binnengedrongen om ons wat aan te doen! Om hun werk af te maken!”

“Daarom zat ik op wacht met die bezem in mijn handen en ik rekende op Bella om mij te waarschuwen.”

De boosheid is terug in haar ogen en Ras besluit dat hij die liever ziet dan de angstige uitdrukking van daarvoor.

“Op wacht? Je lag op wacht in dromenland en Bella lag zo hard te snurken dat ik er wakker van werd. Lekker stelletje zijn jullie bij elkaar!”

Op dat moment gaat Ras’ telefoon over en beiden kijken ze er geschrokken naar.

“Ga je die opnemen?”

Zwijgend pakt Ras zijn mobieltje en dan slaakt hij een zucht van verlichting.

“Ras Mus hier.”

Annelie begrijpt dat er goed volk aan de andere kant van de lijn zit en ze vervolgt haar werkzaamheden, met een schuin oog op haar vader die zich al luisterend van haar wegdraait.

“Wat zegt u? Maar dat is absurd! Werkelijk ongelooflijk, het lijkt verdorie wel oorlog!”

“Pap?”

Met een handgebaar geeft Ras aan dat hij nog aan het luisteren is, maar veel geduld heeft Annelie niet meer sinds zijn bizarre verklaring. Ze had vurig gehoopt dat hij haar had gewekt en dat ze weggereden waren, want al weet hij geen schuiladres, zij heeft nog wel wat vrienden waar ze midden in de nacht ook welkom is, zeker in noodgevallen. Als Ras zijn telefoon op de tafel legt staat zijn gezicht zo ernstig, dat ze hem niet nogmaals om aandacht durft te vragen.

“Dat was de recherche... die vent die we gisteren gesproken hebben. Er zijn nog twee bomaanslagen geweest vannacht. Vijf in totaal dus...”

“Jemig, allemaal in Kopenhagen?”

Ras tuurt naar zijn telefoontje dat recht voor hem op het tafelkleed ligt. Hij heeft het zonder dat hij het in de gaten had precies tussen vier geborduurde kerststerretjes neergelegd. De spanning wakkert zijn OCD aan, maar hij heeft het niet in de gaten. Wat hij net te horen kreeg, geeft zijn eerdere gesprek met de rustig sprekende onbekende een heel sinister karakter.

“Ja... en bij de laatste is er iemand omgekomen.”

Zijn twee koffers met kleren en persoonlijke spullen heeft Ras achtergelaten in het strandhuis, maar of het verstandig is om terug te keren weet hij niet. Samen rijden ze terug naar Kopenhagen, naar het hoofdbureau van politie in het oude centrum, eigenlijk niet eens zo ver van zijn opgeblazen huurwoning af. Annelie heeft net als haar vader een rugtas gevuld met een setje verschoning en wat toiletspullen en Bella heeft haar eigen hondentas, met eten voor de dag en een grote fles water. Mocht het te gevaarlijk worden om terug te keren, dan hebben ze in ieder geval wat kleren en noodspullen bij zich. De oude Saab rijdt over de honderdtweeënvijftig naar het zuiden. Ze zijn tot nu toe geen ander verkeer tegengekomen, maar het is dan ook zaterdag en Deense mensen zijn harde werkers die graag van hun weekend willen genieten.

De meesten zullen nog lekker in hun mandje liggen of aan het ontbijt zitten met moeder de vrouw. En wij rijden gezellig met gevaar voor eigen leven naar de recherche vanwege een bomaanslag. Hoe raar kan het leven soms lopen!

Dan beseft Ras wat die vijf bomaanslagen voor een impact moeten hebben op de Kopenhagenaars. De meesten zullen de straat niet op durven gaan en waarschijnlijk is het daarom muisstil op de weg. Bovendien zal iedereen aan de buis gekluisterd zitten, hopend op nieuws over de aanslagen van het afgelopen etmaal.