Duivelsbijbel
Lineke Breukel

ISBN 9789461852564

Ook verkrijgbaar als paperback en luisterboek

1e druk juli 2020

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Omslagontwerp: Steve Breukel

Uitgeverij Village
een imprint van VanDorp Uitgevers
Postbus 42
3956 ZR Leersum

www.vandorp.net

info@vandorp.net

Copyright©2020 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers
Copyright©2020 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Lineke Breukel

duivelsbijbel

UITGEVERIJ VILLAGE

Zweden, juli 2020

Graag wil ik mijn proeflezers bedanken voor hun gedrevenheid bij het lezen van mijn manuscripten en natuurlijk ook dank aan mijn zoon, die steeds opnieuw van die prachtige covers ontwerpt.

Lineke Breukel

One man’s god is another man’s devil

Vraag je eens af of de weg van de duivel te maken heeft met destructie of juist met evolutie. Het ‘linkerhand pad’ gaat volgens de moderne geschriften over individualisme en het vinden van je echte zelf. Dat kan persoonlijke vernietiging betekenen voor sommigen, maar juist ontwikkeling voor anderen. Het ligt eraan hoe je dit bekijkt.

Is het goed of slecht voor je om jezelf te zijn? Zou je iets anders, iets verschillends willen zijn dan wat we nu zijn?

Op genetisch niveau, bedoel ik.

Anton Szandor LaVey

1

“Het is een heel knappe kar, ondanks zijn leeftijd. Je moet het geluidje eens horen, daar kan geen moderne wagen tegenop!”

Ras hoort het de man nog zeggen en het verbaasde hem al dat die kerel de motor toen niet startte om hem te bewijzen wat hij daar precies mee bedoelde. Nu staat hij langs de weg met een oplichtend motorsymbool in het dashboard. Hij heeft de Nederlandse grens net niet gehaald.

“Jep, crispy geluidje, inderdaad.”

Tijdens de laatste tien kilometers is het motorgeluid van de veertig jaar oude Ford Transit veranderd van een gestage diesel naar een zwaar astmatische stoomboot en de rook die onder de motorkap vandaan omhoog begint te kringelen, vertelt Ras dat het geluid waar de man waarschijnlijk op duidde niets te maken kon hebben met de motor.

Want die klinkt op dit moment als een kapotte waterkoker.

Inmiddels is het donker aan het worden en omdat hij zich in het niemandsland bevindt tussen de Duitse en de Groningse grens, wordt het moeilijk om hulp te vinden. Hij is als Deense staatsburger geen lid van de Nederlandse ANWB en in Denemarken heeft hij de laatste jaren geen auto gehad, dus is hij ook daar geen lid van de dure hulpdiensten. Deze bejaarde bestelwagen bezit hij precies drie dagen.

De donkerblauw en roestkleurige Ford Transit is omgebouwd tot een redelijk comfortabele camper met stahoogte onder een verschoten plastic dak, maar om nu te gaan kamperen zo aan de rand van een provinciale weg… dat gaat zelfs Ras te ver.

“Dan maar eens de kap opengooien… wie weet los ik het op met een litertje water…”

Terwijl hij met zijn enige nog overgebleven fles mineraalwater naar de voorkant van de wagen loopt, moet Ras grinniken om het commentaar dat zijn dochter hem gegeven had over zijn nogal impulsieve aankoop.

“Word je weer een tiener, pap? Wat haal je je op de hals met een camperbus die bijna net zo oud is als jijzelf? Ga je zwerver worden of zo?”

Eigenlijk was dat precies wat zijn hart hem had ingegeven toen hij de roestige wagen ergens aan de kant van de weg had zien staan. Het grote papier dat op de zijruit geplakt zat, was al aan het verkleuren en natuurlijk had dat de eerste alarmbel moeten laten rinkelen. Het onkruid dat via de motor naar binnen was komen groeien had daarnaast genoeg moeten zijn voor alarmbel nummer twee, maar ook die negeerde hij. Niemand had belangstelling voor dit toekomstige ‘wrak van de weg’, waarom hij dan wel?

Ben ik bezig met een midlife crisis of zo? Heeft Annelie gelijk? Moet ik per se terug naar dat oude gevoel van vrijheid en totaal geen verantwoordelijkheden?

Dit jaar is hij zesenveertig geworden, maar hij weigert het getal officieel in zijn hoofd te markeren.

Tellen is voor stumpers die graag willen registreren dat ze steeds dichter bij de dood komen.

‘Net zoals het niet controleren van de staat van een oude wagen dat is, voordat je de aankoop doet.’ Dat zou Annelie op dit moment tegen hem zeggen, maar daarmee verandert er niets aan het feit dat hij nu al zijn net begonnen vakantie aan gort ziet gaan. De dop van de radiator zit vastgeroest en alleen met de mouw van zijn shirt eromheen gewikkeld, lukt het uiteindelijk om er beweging in te krijgen. Een enorme stoomwolk is het gevolg van die aderlating en met een sprong schiet Ras geschrokken achteruit, half de rijbaan op.

“TOET!!!”

Nog veel erger geschrokken springt hij direct terug naar zijn oude plek aan de voorkant van zijn wagen, want in het half duister werd hij net bijna overreden door een ander busje. Er zijn geen straatlantaarns of andere vormen van verlichting en in de verte ziet Ras alleen de remlichten van de voorbij gereden wagen opblinken. Daarna licht een achteruitrijlicht op en komt de wagen over de weg terugrijden.

“Da’s linke boel hier zo in het donker…”

De zwarte bestelwagen stopt schuin voor zijn eigen gestrande bus en direct erna schuift er een deur open aan de rechterzijkant.

“Hé, man, heb je hulp nodig?”

Nederlanders… dat was hem nog niet opgevallen, maar nu ziet Ras de gele kentekenplaat. Een jonge vrouw met wild opgestoken haar kijkt hem glimlachend aan, terwijl ze zich half hangend uit de zijdeur naar buiten draait. Haar volle borsten hangen als rijpe meloenen onder haar, nog net tegengehouden door haar dunne hemdje met spaghettibandjes.

Anders zouden ze zo over het wegdek rollen.

Ras voelt zijn wangen kleuren, maar gelukkig is het donker. Snel wendt hij zijn blik naar de rokende motor van zijn Transit.

“Wel, ik geloof dat mijn huis net overleden is. Ik ga er mijn laatste liter water ingooien, maar of het helpt weet ik niet.”

De dame stapt uit, gevolgd door een tweede persoon met net zulk wild haar. Rasta’s ontdekt Ras… en deze keer is het een jongeman.

“Hoi, ik heet Bertin. Dit is Kara en zo te zien ga je het met een litertje mineraalwater niet redden. Ik heb ook zo’n Transit gehad. Die denken dat ze een rijdende sauna zijn, zweten alles uit wat ze in hun systeem hebben!”

“Nou, deze moet het erg warm hebben gehad. Ik heb net zo’n vijfhonderd kilometer aan één stuk gereden en daar kan hij duidelijk niet tegen.”

De zwarte bus wordt voor de Ford in de berm geparkeerd en daarna komen er nog twee mensen via de beide voordeuren tevoorschijn. De chauffeur zal een paar jaar ouder zijn, de drie anderen zijn van dezelfde leeftijd…

‘Jong en onbezonnen’, de net volwassen puppyleeftijd bereikt.

Ze worden door Bertin voorgesteld als Matthias en Ronja en met zijn vieren staan ze zwijgend in een kringetje om de motorkap heen naar de rokende radiator te staren.

Alsof het een verdomd kampvuur is waar ze zich aan kunnen warmen…

Voorzichtig giet Ras de inhoud van zijn fles in het vulgat, wat een sissend geluid veroorzaakt en een nieuwe wolk stoom. Er komt echter geen kokend vocht naar boven borrelen en dat is op zich een goed teken of juist een slecht teken, want dat betekent dat de motor helemaal droog heeft gestaan… of dat het er van onderen direct weer uitlekt.

“Nou, ik hoop dat je je cilinders niet aan gort hebt gedraaid, man, anders wordt het hier permanent kamperen.”

“Ja, dat heb ik ook net zitten bedenken, maar dat doe ik het liefste in Nederland. De Duitse verkeerspolitie is niet zo aardig.”

“Dat is geen enkele politie,” meldt de dame die Ronja genoemd is, op een rietje zuigend. Ze hangt met haar arm om het middel van Matthias, die hem uitdrukkingsloos aankijkt. Ook zij draagt slechts een dun hemdje met spaghettibandjes. Haar borsten zijn kleiner, maar steviger dan die van haar vriendin en zo te zien heeft ze door beide tepels piercings zitten. Opnieuw moet Ras zijn blik bewust afwenden van zoveel lichamelijk geweld. Gelukkig wordt hij daarbij geholpen door de stem van Bertin, die naar de cabine wijst.

“Start hem eens, kijken of het lukt.”

De liter water is in het zwarte gat verdwenen zonder iets te veranderen aan de stoomontwikkeling en omdat er geen andere alternatieven zijn, loopt Ras naar de cabine, neemt plaats achter het stuur en draait de contactsleutel om. De wagen schudt in het ritme van de startmotor die eerst hevig protesteert, maar dan slaat de motor ineens aan. Het geluid klinkt nog steeds niet best, maar is minder astmatisch dan daarvoor. Het gezicht van Bertin verschijnt glimlachend in de deuropening.

“Daarmee kom je de grens wel over… maar of je veel verder komt… Ik denk dat je ergens een lek hebt.”

De dikke bos bij elkaar gebonden rasta’s zal ervoor zorgen dat er veel druk op zijn hersenpan wordt uitgeoefend, die conclusie had Annelie’s labrador Bella namelijk ook zonder moeite kunnen trekken. Toch glimlacht Ras even beleefd terug.

“Dat denk ik ook. Ik moet dus op zoek naar een plek om te overnachten. Morgen kijk ik er wel naar.”

Net op het moment dat hij de jongen wil bedanken voor het stoppen, komt de rest van het groepje in beeld omdat Matthias de motorkap laat zakken. De man zal net over de dertig zijn, schat Ras en hij valt uit de toon bij de andere drie. Waarom hem dit opvalt weet hij niet, maar het zal zijn overwerkte instinct wel zijn, besluit hij zuchtend. De kerel is minder frivool gekleed, zijn haren zijn kort geknipt en zijn eendagsbaardje is netjes bijgehouden. Dat zal het wel zijn. Dan zucht hij een keer diep. Hij wilde zo graag op vakantie omdat hij dat eeuwige geanalyseer van zichzelf los wil laten. Zijn kop moet leeg. Dat had Ras zich voorgenomen en hij was van plan om dat de eerste weken bij zijn oude vrienden in Amsterdam te gaan doen.

Matthias komt nu ook naar de zijkant van de Ford Transit en wijst even naar de motorkap.

“Waarom rijd je niet achter ons aan? We hebben een plek net over de grens in het bos, bij een antikraakboerderij. Daar kun je zonder problemen overnachten. Morgen kijk ik er wel even naar. Misschien is het alleen maar een slangetje en dat heb ik wel liggen.”

Vrijwel direct nadat de zwarte bestelwagen is begonnen met rijden, wijkt die van de provinciale route af.

“Wat doe je nou, kerel? Je zou toch naar de grens gaan?”

De oude Ford begint zelfs wat beter te lopen en dat betekent dat zijn dure mineraalwater de motor tevreden stelt. In ieder geval voor nu, want hoelang hij het vol zal houden is onbekend. Ras merkt dat hij gespannen rechtop zit.

Geen best begin van mijn vakantie.

Dan zucht hij een paar keer diep en houdt zijn laatste adem even vast. Met die uitademing ontspant hij zijn hele bovenlijf en zakt daarna naar achteren weg in de kunstleren stoel van de camper. Hij houdt de afstand tot de zwarte wagen kort omdat het pikkedonker is en de achterlichten waarop hij zich focust, niet fel.

“Hebben ze die afgeplakt of zijn ze gewoon slecht?”

De wagen leek niet oud, maar zo in het donker was dat moeilijk te zien. Ze rijden nog steeds naar het westen, schat Ras in, maar over een smal boerenweggetje dat bestaat uit scheefgezakte betonplaten. Gelukkig rijden ze niet hard, waarschijnlijk om zijn oude wagen niet onnodig te martelen.

“Wat ben ik aan het doen? Moet ik wel achter die gasten aan?”

Annelie zou hem voor gek verklaren, maar nergens is hij een parkeermogelijkheid gepasseerd en direct naast de weg bevinden zich greppels met daarachter donker weiland.

“Ach, heb ik weer genoeg materie voor een nieuw boek.”

Deze keer hoopt Ras op een reisverhaal, want hij heeft genoeg spanning gehad voor de rest van zijn leven. De ontploffing en de schietpartij die hij een paar maanden geleden ternauwernood heeft overleefd, hebben hun sporen in zijn emotionele lichaam achtergelaten. De drie maanden erna aan de stille oostkust van Denemarken hebben daar niet veel aan veranderd. Natuurlijk is hij tot rust gekomen door het schrijven zelf, maar het daardoor herbeleven van de gebeurtenissen heeft er tegelijkertijd voor gezorgd dat hij die niet los kon laten.

Nog steeds niet.

Het heeft hem alerter gemaakt, vast ook paranoïde maar dat zal wel weer slijten, besluit hij.

“Dus kop op, deze mensen willen je alleen maar helpen. Niet zeuren. Een nachtje op tienerkamp kan geen kwaad. Je wilde toch zo graag terug naar je jeugd?”

Even is hij de wagen kwijt, maar dan merkt Ras dat er een bocht in de weg zit. Er komen tegelijkertijd aan weerszijden meer bomen in beeld. De antikraakboerderij ligt in een bos had Matthias gezegd, dus dan moeten ze er bijna zijn.

“Waar is de grens dan? Zijn we die al over?”

Ras praat volop tegen zichzelf, maar dat heeft hij zijn dochter ook horen doen. Twee vrijgezellen die gewend zijn alleen te wonen. Die drie maanden hebben ze elkaar echter totaal niet in de weg gezeten, ondanks de compactheid van het strandhuisje. De inrichting is totaal niet in verhouding met het eenvoudige uiterlijk van het houten hutje in de duinen, daar heeft de dankbare Sture Bengtson wel voor gezorgd. Het voordeel van de luxe meubelen is dat Ras een uitstekend bed had in de woonkamer dat overdag transformeerde in een luxe bank. Annelie is blij geweest met de financiële steun van de miljonair, maar heeft wel kunnen zorgen voor een persoonlijke stijl.

Niet te protserig, maar wel lekker luxe.

‘Een luxe cottage aan het strand’ had ze het genoemd toen de laatste details aangebracht waren. De gloednieuwe aanbouw van driedubbel geïsoleerd glas aan de zeezijde van het huis was dat laatste detail waardoor zijn dochter ineens een prachtig licht atelier rijker was geworden. Het was echter vooral Ras geweest die er gebruik van had gemaakt. In een hoek van de ruimte heeft hij met zijn laptop op de oude keukentafel zijn verhaal geschreven. De beschrijvingen van het ‘liquidatieschaakspel’ zoals de bedenkers het hadden genoemd. Turend over de laatste pollen helmgras was de eeuwige beweging van de golven van de Øresund zijn mantra geworden. Daardoor lukte het hem uiteindelijk om zijn kop te legen en hij verdween daarom graag na het ontbijt naar zijn hoekje in Annelie’s paradijs. Ze hadden elkaar niet in de weg gezeten, vooral omdat hij er ‘niet was’.

Op dat ogenblik keert Ras’ aandacht terug naar het nu. De remlichten van de bestelwagen lichten op, waarna hij rechts om een hoek verdwijnt. Inmiddels is er geen enkel uitzicht meer, behalve op de donkere bomen aan weerskanten van het weggetje dat nu onverhard is.

“Wanneer is dat gebeurd?”

Op het boerenland langs de oostgrens zijn uit de oorlog overgebleven betonnen palen de enige bewijzen van de overgang naar Nederland en die moet hij gemist hebben. Ze zijn niet meer in Duitsland. Dat weet Ras zeker. Voor hem opent het terrein zich enigszins en hij ontwaart enkele gebouwen die bestaan uit houten schotten en geroeste golfplaten. Wanneer de koplampen van de wagen voor hem wegdraaien, worden de schuren opgeslokt in een zwart gat. De oude lampen van zijn Ford hebben bij lange na niet hetzelfde bereikt en hij ziet slechts tot een paar meter voor zijn wagen waar hij rijdt. Nog net kan Ras een half ingegraven olievat ontwijken dat kennelijk wordt gebruikt als barbecue of vuurton. Nu is er geen vuur, maar de hoeveelheid brandhout ernaast getuigt van zijn functie. Bijna kreeg die er de nieuwe functie van valkuil bij, beseft hij geschrokken.

“Verdorie, word wakker, Mus!”

De Ford Transit hobbelt en stuitert hevig over de ongelijke ondergrond en achter hem hoort Ras van alles rammelen en kraken. Hij vermoedt dat dit niet alleen de inhoud van zijn kastjes betreft.

“Waarom heb ik ook niet naar Sture Bengtson willen luisteren?”

Als hij dat gedaan had, dan had Ras nu in een gloednieuwe camper gereden, maar daar is hij niet de persoon naar. Hij houdt niet van splinternieuwe dingen, is geen mens van glimmende panelen en draaiende stoelen, van tien meter woonruimte achter zich aanzeulen. De miljonair had hoofdschuddend aangeboden om dan in ieder geval zijn tweedehands aankoop te sponsoren, wat voor wagen het dan ook zou worden en dat had Ras toegelaten. Bengtson had dan ook met een smalende glimlach het hele bedrag van vijfhonderd euro betaald, want duurder was de camper niet.

“Wat had ik daarvoor dan ook verwacht?”

In zijn romantische fantasie zag hij zichzelf met deze camper helemaal naar Portugal rijden en kamperen aan het strand van de stille noordwestkust. Genietend van de zon en de rust.

“Tuurlijk, Ras, maar dan wordt het lopen geblazen, want deze doodskist op wielen brengt je alleen naar zijn eigen laatste rustplaats… Hier, naast de valkuil-vuurton!”

Rechts voor hem parkeert Matthias de zwarte wagen. Een Iveco, ontdekt Ras. De lak glimt niet en het lijkt erop dat de bus met de hand overgespoten is. Opnieuw zucht hij een keer. Zijn oog voor detail zet zijn instinct opnieuw aan het werk en dat wil hij nu juist voorkomen. Op deze eenzame plek in het bos wil hij zichzelf niet extra op de kast jagen.

“Niemand zal hier op je schieten, Mus! Hier ben je veilig. Deze gasten willen je alleen maar helpen!”

Ergens uit het donker vandaan komt een derde jonge vrouw aanrennen. Ze omhelst de twee andere vrouwen die uit de zwarte bestelwagen tevoorschijn komen. Bertin stapt uit en wijst glimlachend naar een plek achter de Iveco. Daar mag hij de Ford parkeren. Braaf doet Ras wat er van hem gevraagd wordt. Wanneer Matthias uitstapt, wordt ook die uitvoerig omhelst door de tevoorschijn gehuppelde vrouw. Dan slaat zijn hart een keer over. Vanuit het niets komen er twee honden aangelopen die zich zonder aarzelen in zijn richting draaien.

“Pitbulls…”

Ras is een hondenmens, zeker nadat hij de oude labrador Bella heeft leren kennen, maar met pitbulls is dat anders. Van dat soort honden krijgt hij de kriebels. Natuurlijk komt dat omdat hij nog nooit met een pitbull in aanraking is gekomen, want volgens Dog Whisperer Cesar Milan zijn het de liefste honden ter wereld. De gele ogen van deze twee kijken hem echter doordringend aan en pas wanneer één van de jongeren kort fluit, draaien ze zich om en verdwijnen het duister in. Twijfelend blijft hij zitten, maar Ras weet dat hij naar buiten zal moeten, wil hij sociaal blijven. Dan loopt hij naar achteren en trekt zijn schuifdeur open. Direct kijkt hij de twee weer in de ogen. Ze zijn omgelopen en staan hem op te wachten, als stenen beelden verstild in hun houding.

“Argus, Ares! Weg daar! Goed volk!”

Het is de stem van Matthias die de honden direct doet reageren. Opnieuw verdwijnen ze, maar deze keer met een andere blik in hun ogen. Die van onderdanigheid. Het is duidelijk dat Matthias hier in ieder geval over de honden de baas is.

Ergens gaat een licht aan en dan ontwaart Ras de zijkant van een huis. Hij ziet een stenen muur die half overwoekerd is door klimop. Het pand lijkt de boerderij te zijn, want het heeft een rieten dak. In ieder geval ziet hij de rafelige onderkant ervan. Het is hier zwoel en dat verschil overweldigt hem even, want in Noord Duitsland was het nog fris geweest. Beschut tussen de bomen is de temperatuur aangenaam en waarschijnlijk zal het ’s nachts zelfs warm worden in zijn camper. Het vijftal staat net voor de gevel op een stenen patio en er worden stoelen bij elkaar geschoven. De honden zijn nergens te bekennen, maar hun aanwezigheid blijft Ras parten spelen. Matthias heeft hem ‘goed volk’ genoemd. Dat betekent dat de honden ook een reactie hebben op ‘slecht volk’. Dan zucht hij opnieuw en loopt naar de groep toe met een karton met drie liter rode wijn onder zijn arm, als dank voor de aangeboden slaapplek.

De derde vrouw heeft een dikke, dieppaars en rood geverfde bos haar, die met gel naar boven en naar voren is gestyled en daardoor als een Elviskuif over haar gezicht hangt. Vanuit haar nek is het haar tot net boven beide oren opgeschoren. Haar strakke kaaklijn en een paar doordringende groene ogen zorgen ervoor dat Ras zijn eigen ogen niet van haar af kan houden. Ze wordt Shy genoemd, maar verlegen is ze niet. Als ze de wijn van Ras aanpakt, geeft ze die direct door aan het eerste paar handen dat ze vindt, waarna ze hem stevig omarmt. De warmte van haar lichaam verhit het zijne ongewild, maar het lukt hem niet om zich los te wurmen uit haar armen die zich om zijn nek hebben gevouwen. Dan komt haar gezicht dichtbij en kijken haar groene ogen hem doordringend aan. Ze heeft een ondeugende blik, merkt Ras en dan gebeurt er iets onverwachts. Ze geeft hem een zoen vol op zijn mond en heel even voelt hij zelfs het puntje van haar tong tussen zijn lippen. Waarschijnlijk kijkt hij alsof hij door een slang gebeten is, want er wordt smakelijk gelachen om deze spontaniteit. Dan laat Shy hem los, kijkt hem nog even aan en draait zich om.

“Hij smaakt lekker!”

Daarna verdwijnt ze de boerderij in. Ras weet niet hoe hij zich moet gedragen te midden van deze vreemde mensen en wanneer Bertin hem een stoel wijst, neemt hij direct plaats. In ieder geval hoeft hij niet meer te staan en heeft hij letterlijk een plekje aangewezen gekregen binnen de groep. Een emotionele houvast voor zijn wankele gevoel van geborgenheid.

“Ga lekker zitten, Ras, trek je maar niets aan van Shy. Ze is een beetje vreemd. Wij noemen het anti-autisme. Als je niet uitkijkt, dan slaapt ze vannacht gewoon bij je!”

Het gelach dat opnieuw klinkt is vrolijk, zonder ondertoon van sarcasme of cynisme en Ras vermoedt dat Bertin niet overdrijft. Op dat moment komt Shy terug met een stapeltje glazen in haar hand en een zak chips in de andere. Haar bandloze topje hangt een beetje scheef, maar het maakt haar kennelijk niet uit dat daardoor haar halve borst vrolijk naar buiten komt zetten.

Wat hebben die grieten toch met hun boezem? Is dit een sekte of een hippiecommune of zo?

Ieder heeft plaatsgenomen, maar er zijn nog enkele stoelen onbezet. Als Ras er vragend naar kijkt, wijst Bertin naar het huis.

“Er zijn er een paar… eh, druk met elkaar.”

Opnieuw wordt er gelachen. Het is hier een vrolijke bende die hem de kriebels bezorgt.

Ben ik dan zo oud geworden dat ik mij niet meer thuis voel tussen de mensen van de volgende generatie?

Ras besluit dat het vooral de spanning en vermoeidheid zullen zijn van de laatste maanden die hem parten spelen, naast het feit dat Nederlandse jongeren een heel stuk directer en vrijer zijn dan de Deense. Zijn Amsterdamse vrienden waren vroeger precies zo en hij is op heel wat wilde feesten geweest waar deze vijf met hun uiterlijk en gedrag nog braaf bij lijken.

“Ras, waar kom je vandaan? Je spreekt accentloos Nederlands, maar je hebt een Deens kenteken.”

Het is Matthias die deze vraag stelt en een voor een kijken de anderen nieuwsgierig om naar zijn Ford campertje. Het was niemand anders opgevallen.

“Ik heb een Nederlandse moeder en heb hier een groot deel van mijn jeugd gewoond. Na mijn eerste baan ben ik naar Denemarken verhuisd waar mijn vader vandaan kwam.”

“Wauw! Een internationaal gezin! Gaaf!”

Shy wiebelt haar hoofd terwijl ze dit uitspreekt, een ingestudeerde beweging die thuishoort bij de ‘black divas’ in Amerika. Het maakt haar stoerder dan de andere twee vrouwen, die haar vrolijk lachend aankijken. Ronja en Kara zijn beiden blond en hun rasta’s zijn lang en dun, als vlechten. Kara draagt ze in een grote bundel op haar hoofd waardoor ze als een palmboom uiteenvallen en alle kanten ophangen wanneer ze zich beweegt. Bij Ronja hangen ze los over haar schouders. Onwillekeurig gluurt Ras nogmaals naar haar tepelpiercings.

Dat kan toch nooit comfortabel zijn?

“Heb jij geen piercings, Ras?”

Als hij nu wijn in zijn handen had gehad dan had het overal gezeten, zo schrikt Ras van haar stem. Shy staat half over hem heen gebogen met een glas in haar hand.

“Eh, nee, daar moet ik niet aan denken. Dat moet toch vreselijke pijn doen?”

Terwijl hij het glas van haar aanpakt, begint de jonge vrouw het met de wijn uit het wijnpak te vullen. Tegelijkertijd laat Ronja de bandjes van haar hemdje van haar schouders zakken. Ze zit schuin tegenover hem en ook haar ogen staan ondeugend. Die van Bertin ernaast verwachtingsvol, ontdekt Ras.

“Nee hoor, lieverd, het doet geen pijn. Het voelt juist lekker aan!”

Haar borsten floepen één voor één boven het hemdje uit. Ze zijn inderdaad stevig en de piercings bestaan uit kleine gekromde staafjes met aan ieder einde een metalen balletje. Haar tepels zijn klein en perfect rond en opnieuw voelt Ras zijn wangen kleuren. Er gebeurt ook iets in zijn kruis waardoor hij gedwongen is om te gaan verzitten, maar gelukkig is hij niet de enige die last heeft van een hormonale reactie. Ook Bertin gaat verzitten, met zijn hand aan zijn afgeknipte broek plukkend.

“Hoe vind je ze?”

Om geen wijn te verspillen, gooit Ras zijn glas in één teug achterover. Daarna kijkt hij nogmaals naar Ronja’s ontblote bovenlijf. Haar glimlach is betoverend en ineens voelt hij zich minder schuchter.

“Eigenlijk best mooi. Ze staan je goed.”

Op het moment dat Bertin zijn hand over een van haar borsten wil laten glijden, trekt ze haar hemdje weer omhoog.

“Hé, lekker dier, het is vanavond jouw beurt niet.”

Ras voelt dat zijn glas opnieuw gevuld wordt. Hij had niet gemerkt dat hij zijn arm had uitgestrekt naar Shy, die zijn gebaar begreep.

“Ik heb ook een piercing, maar niet daar…”

Haar tweede opmerking doet hem toch nog bijna zijn wijn spillen.

Waar ben ik in terechtgekomen…

2

De warmte van de nacht had hem zonder dekbed laten slapen, maar de hitte in zijn lijf laat zich niet bestrijden. De naakte Shy ligt schuin over hem heen met haar arm over zijn borst geslagen en haar been over zijn onderbuik gebogen. Op het moment dat ze merkt dat hij ontwaakt is, draait ze zich op hem zoals ze dat die nacht al verschillende keren heeft gedaan. Ze komt in zitstand en merkt dat zijn naakte lichaam opnieuw op haar reageert. Eigenlijk moet Ras plassen, maar zijn penis heeft daar zo zijn eigen ideeën over. Haar piercing zit door haar clitoris heen en ze had hem toevertrouwd dat ze flauwgevallen was op het moment dat die werd gezet. Dat kan hij zich levendig voorstellen, want dat moet de ultieme marteling zijn geweest. Van pijn is echter geen sprake meer, want de gevoeligheid van dat plekje is volgens haar vertienvoudigd. Shy kromt haar lichaam en tilt haar bekken iets omhoog. Met haar hand helpt ze Ras om bij haar naar binnen te dringen en dan laat ze zich met een zucht op hem zakken. Als een ruiter berijdt ze hem, haar onderlichaam heel zachtjes en ritmisch beurtelings naar achteren en naar voren bewegend. Iedere keer dat ze naar voren gaat, tilt ze haar onderlichaam een stukje op waarbij ze in zijn geslacht knijpt. Ze heeft haar ogen dicht en haar mond hangt een stukje open, zo gaat ze op in wat ze doet.

Ga je nu alweer klaarkomen?

Shy bedrijft de liefde geluidloos en dat bevalt Ras, want zijn camper heeft dunne wanden. Het was hem opgevallen dat de beide pitbulls haar naar zijn wagen waren gevolgd, maar of ze er gedurende de nacht zijn gebleven, weet hij niet. Op dat moment voelt Ras haar schede onregelmatiger knijpen. Ze beheerst de spieren daar op een ongelooflijke manier en zijn eigen onderbuik wordt onrustig, begint te kriebelen. Toch lukt het hem deze keer niet om haar te geven waar ze naar verlangt. Hij moet te nodig plassen. Ze schijnt het te merken en draait zich met een glimlach van hem af. Wanneer ze zich naast hem op haar rug laat vallen, gaat ze met een middelvinger naar haar piercing en begint ertegen te tikken. Ze heeft zich helemaal geschoren en haar lichaam geurt licht naar lavendel, zelfs nu nog na deze hete nacht. Met haar vrije hand kneedt ze een van haar eigen borsten en Ras kan niet anders dan gefascineerd naar dit prachtige wezen kijken.

Waar is hij terechtgekomen? Dit vraagt hij zich voor de zoveelste keer af, maar Ras heeft er geen spijt van. Niet van de vier volle glazen wijn die hij heeft gedronken en niet van het feit dat hij deze prachtige vrouw, die toch gauw zo’n twintig jaar jonger moet zijn dan hijzelf, heeft toegelaten in zijn mobiele huisje… en in zijn bed. Haar unieke stille manier van seks bedrijven heeft hem ongelooflijk opgewonden en vooral ontspannen… en dat was nodig. Heel zijn systeem is wakker en relaxed tegelijk. Wat een contrast geeft dat met de enorme stress waaronder hij de afgelopen maanden geleden heeft.

Zachtjes schokkend komt ze klaar en wanneer ze zich na een tijdje ontspant, lijkt Shy opnieuw in slaap te zijn gevallen. Zo voorzichtig mogelijk kruipt Ras naar het voeteneinde en uit bed. De vloer kraakt, maar ze reageert er niet op. In de kleine porta potti doet hij snel zijn behoefte, waarbij hij naar buiten gluurt. De stoffen blinden laten hier en daar het ochtendlicht door en dan ziet Ras ze. De beide pitbulls zitten op dezelfde plaats als de avond ervoor en ze kijken hem recht in zijn gezicht aan. De zon is al op, maar het moet nog vroeg zijn. Met een schok bedenkt hij dat de honden daar de hele nacht moeten hebben zitten waken. Is het Matthias geweest die ze dit opgedragen heeft? Wanneer Ras terugkruipt naast de jonge vrouw, kan hij zich er niet meer toe brengen om haar te strelen. Op de een of andere kromme manier voelt het aan alsof hij met andermans speelgoed aan het spelen is geweest.

“En… hoe rijdt ze?”

Die opmerking zorgt ervoor dat Ras zich in zijn koffie verslikt. Het ontbijt stond al op de tuintafel te wachten toen hij eindelijk zijn camper uitkwam. Hij was weer in slaap gevallen en toen hij rond half tien eindelijk wakker werd, was Shy verdwenen.

Ook de pitbulls zijn nergens te bekennen, maar Ras houdt een schuin oogje op de rommelige buitenruimte om hem heen. Bertin lacht hardop om Ras’ geschrokken reactie, zijn vraag was nogal direct geweest. Als hij niet reageert, maar een broodje uit de op de tafel neergezette schaal pakt, grinnikt de jongen nog steeds hardop. Het is moeilijk om hoogte te krijgen van deze groep jonge mensen. De manier waarop ze vrijelijk over hun intimiteiten praten, doet hem denken aan zijn eigen jeugd in Amsterdam, maar dit minigemeenschapje voelt anders aan. Wellicht komt dat door de afwijkingen binnen de groep. De rasta’s begrijpt hij. Ze zitten onder de tatoeages. Hun ledematen zijn volgekalkt met hartjes, zonnetjes, smileys en vlindertjes. Maar Matthias is van een heel ander slag… en dan die twee honden. Hun gedrag is afwijkend, hoort niet bij de vrolijke en vrije sfeer die hier uitgedragen wordt.

Opnieuw zucht Ras een paar keer. Zijn zenuwen zijn al zo lang gespannen dat hij emotioneel in een negatieve spiraal terechtgekomen is. De seks met Shy heeft hem ontspannen, maar hij is ook moe. Eigenlijk is hij nog het meeste moe van zichzelf, van zijn eeuwige geanalyseer. Met een glimlach besluit hij daarom om al die vreemde opmerkingen en vragen gewoon voor lief te nemen. Deze groep mensen heeft hem geholpen en hun gastvrijheid is fantastisch. Matthias heeft hem aangegeven dat hij naar de Ford Transit zou kijken en dat zal hij doen zodra hij terugkomt. Volgens Bertin is hij even boodschappen doen.

Ach, ik heb toch geen haast. Als ik voor de winter maar in Amsterdam aankom…

Dan kijkt hij met dezelfde glimlach naar zijn jonge gastheer die zelf ook een broodje uit de schaal heeft gekozen. Tenslotte besluit hij gewoon eerlijk te zijn over zijn gevoelens.

“Ja, ze is een volleerde ruiter.”

Opnieuw moet Bertin grinniken. Ze zitten met z’n tweeën rond de tafel waar ze de avond ervoor tot laat bezig zijn geweest met het legen van het drieliterpak wijn dat Ras hen had aangeboden.

“De anderen liggen nog te pitten, die kunnen niet zo goed tegen drank!”

Het was Ras opgevallen dat de jongeman zelf bijna uitsluitend frisdrank had gedronken die avond. Net zo goed nogal afwijkend binnen deze vrolijke groep levensgenieters, want daar lijken ze nog het meeste op.

De boerderij lijkt van binnen wel uitgehold en bevat buiten een aparte keuken nog enkele half open ruimtes, met hier en daar een verschoten gordijn dat een gedeelte afscheidt van de rest. De meeste hoeken zijn gevuld met grote schermen en doeken waarop geschilderd is. Ook de binnenmuren zijn onder handen genomen en bespoten met graffiti, maar dan wel van een meer ontwikkelde soort. Er staan geen kreten of leuzen of vloeken, maar Ras zag een scala aan fantasievolle schilderingen van dieren in mensenkleren, mensen met dierenstaarten en andere vreemde combinaties. Sommige diermensen of mensdieren hebben zelfs robotachtige ledematen en enkele robots hebben Disneygezichten waar een oor of oog vervangen is door een radartje of iets anders mechanisch. Er hangt een typische lucht van verf en chemicaliën en dit is overduidelijk hun atelier. De buitengevel van het gebouw is echter met rust gelaten en dat zal te maken hebben met het antikraakprincipe. Degenen die hier wonen gebruiken de gebouwen om te voorkomen dat die gekraakt worden. Die overeenkomst zal gesloten zijn met de eigenaar, die hen de boerderij voor een bepaalde periode uitleent voor een schijntje.

Die zal niet vaak langskomen, want anders zou hij de schrik van zijn leven krijgen! Het is net alsof er al krakers zitten.

Ze hebben hem de vorige avond alleen de begane grond laten zien en hoe de eerste verdieping eraan toe is, weet hij dus niet, maar het lijkt Ras onwaarschijnlijk dat dit gebouw nog een stuiver waard is. Zijn schouders ophalend had hij daarna ook deze vraag losgelaten. In deze boerderij woont een groep jonge kunstenaars die een vrij leven hebben met elkaar en kennelijk beurtelings met elkaar het bed induiken.

En wie ben ik om hierover te oordelen?

Als hij dit vergelijkt met de jaren zeventig, de vermaarde hippietijd die hij als jong kind aan de zijlijn heeft meegemaakt, dan is hier niets wezenlijks anders. Amsterdam was toen één grote orgie!

“Ras, mag ik je een vraag stellen?”

“Ja hoor, maar meer details van de nacht ga ik niet weggeven.”

“Hahaha, nee, dat hoeft ook niet. Ik begrijp dat je wellicht verbaasd bent over onze manier van leven hier, dat kan ik begrijpen. We wonen niet voor niets zo geïsoleerd. Nee, ik ben gewoon nieuwsgierig naar je plannen. Wat doet een kerel van jouw leeftijd in een karretje als dat daar?”

Een kerel van mijn leeftijd…. hm, dat klinkt niet echt complimenteus.

Bertins glimlach is echter gemeend en zijn nogal onbeleefde vraag dus ook. Niet iedereen kan even tactisch zijn, besluit Ras en hij glimlacht even terug. Toch wil hij over zijn motivatie wel eerlijk zijn, wellicht om deze jonge kerel te waarschuwen, te behoeden voor een saaie toekomst vol verantwoordelijkheden en stress.

“Een kerel van mijn leeftijd heeft denk ik juist de behoefte om terug te keren naar het vrijheidsgevoel van vroeger. Ik heb lange tijd alleen maar gewerkt en heb veel gedoe meegemaakt. Ik voel me ouder dan ik mij zou willen voelen… en dat gebeurt op een geniepige manier, het sluipt je lichaam binnen terwijl je je leven gewoon leeft. Nu ben ik toe aan een tijdje helemaal niets. Geen verantwoordelijkheden, geen plannen, alleen maar teruggaan naar mijn oude vrienden uit een gezamenlijke, goede oude tijd.”

Bertin lijkt hier een tijdje over na te denken. Dan klaart zijn gezicht op.

“Dat klinkt inderdaad als een goed plan… helen, terug naar je jeugd. De stijfheid van de ouderdom loslaten, want dat is een keuze, weet je?! Oud worden hoeft helemaal niet… ik bedoel, tussen je oren opgroeien. Dat is een val! Je lichaam wordt natuurlijk langzaam ouder, maar je brein, man… dat is wat geldt! Als je daar stoffig wordt, dan ga je snel dood volgens mij! Mijn ouders, man, die moeten net zo oud zijn als jij en ik zie ze nou niet direct een camper kopen en ineens rond gaan zwerven, als je begrijpt wat ik bedoel. Die zijn oud tussen hun oren.”

Ras begrijpt de jongen volkomen en zijn redenatie ook, maar het zorgt er wel voor dat hij zich ineens tien keer ouder voelt dan hij in werkelijkheid is. Zijn eigen dochter is van dezelfde leeftijd als deze knul en hij had met gemak al opa kunnen zijn. Van dat idee moet hij ineens huiveren. De ellende die hij meegemaakt heeft zou alleen maar groter zijn geworden wanneer er een klein kindje bij betrokken was geweest. Zijn dochter was samen met hem in handen gevallen van nietsontziende moordenaars…

“Ik begrijp wat je bedoelt. Het leven is te kostbaar om er niet van te genieten. Gisteravond schrok ik een beetje van deze plek, maar ik begrijp jullie helemaal. Laat dit niet los, niet zolang je kunt!”

Dat hij dit tegen Bertin uitspreekt, verbaast Ras van zichzelf, want wie is hij om een ander te vertellen wat goed en fout is, wat de juiste manier van leven is?

Ik ben geloof ik sentimenteel aan het worden. Dat zal ook wel te maken hebben met mijn midlife crisis.

Bertin stelt nog wat vragen over zijn Deense en Nederlandse familie, maar daar heeft hij alleen korte en saaie antwoorden op. Buiten zijn dochter Annelie, heeft Ras helemaal niemand meer.

“Een reden te meer om mijn vrienden op te gaan zoeken. Dat is alle ‘familie’ die ik over heb.”

Het gevoel dat hij nu ervaart, hangt tussen oud zijn en eenzaamheid in, geen opbeurende combinatie.

Zowel Shy als de twee honden laten zich niet meer zien en eigenlijk verbaast Ras dat, want zo groot lijkt het terrein niet te zijn. Het hoofdgebouw is een oude boerderij waarvan het rieten dak hoognodig aan vervanging toe is. Daarnaast heeft hij buiten de twee houten schuren, een langgerekt gebouw gezien waar vroeger waarschijnlijk de grote gereedschappen en wagens in werden bewaard. De oude koeienstal is half ingestort en het gazen hekwerk eromheen geeft aan dat niemand zich hier zou moeten begeven. Hier en daar is het echter doorgeknipt en verschillende palen die het gaas omhoog houden, zijn omgevallen. Dit stallencomplex ligt een stuk verder van de rest van de gebouwen af en Ras was er vandaan gebleven omdat hij er niets te zoeken had. Matthias had de zwarte bus een uur na het ontbijt het terrein opgereden en direct erna heeft hij Ras aangeboden om naar de Ford Transit te kijken. De boodschappen die hij heeft gedaan, komen zijn wagen niet uit.

Die zullen dus niet voor de koelkast bedoeld zijn.

“Dat dacht ik al. De radiateur is op zich goed, maar de leidingen zijn zo verrot als maar kan. Die lekken bij de aansluitingen. De slangenklemmen zijn vervangen door metalen tiewraps. Heb jij dat gedaan?”

“Eh, nee. Ik heb niet echt naar de motor gekeken, moet ik je bekennen.”

Het hoofdgebaar dat Matthias maakt wordt gekopieerd door Bertin, die over diens schouder naar het vettige motorblok van de Transit staat te kijken.

“Dit is een ouwetje, uit negentientachtig, zie ik. Maar je hebt geluk, ik heb dat soort slangen nog wel liggen. Hier in die schuur staat een oude trekker en nog een halve Taunus en daar heeft de oude boer hele verzamelingen onderdelen voor bewaard. Ze zitten dik onder het stof en de rubberen delen zullen wel gortdroog zijn, maar in ieder geval zijn ze heel.”

Wanneer Matthias naar het langgerekte gebouw verdwijnt, volgt Ras hem automatisch. Bertin loopt echter terug naar de beide rastadames die inmiddels buiten bij de tafel zijn komen zitten. Er wordt gezellig gekakeld en gedronken. Bier deze keer, ontdekt Ras.

Lekker ontbijtje!

Nog steeds is er geen spoor van Shy te bekennen, maar dat houdt Ras maar aan de zijlijn van zijn aandacht bezig. De beide honden zijn niet naar hun baasje komen lopen, wat op zich vreemd is, maar dan bedenkt Ras dat hij maar heeft aangenomen dat de pitbulls van Matthias zijn.

Ze kunnen ook in die zwarte bus zitten.

“Oh, kijk hier!”

De man houdt zijn rechterhand op, maar omdat het te donker is in de ruimte komt Ras naderbij. In zijn hand houdt Matthias diverse zwarte slangen vast die er nog ongebruikt uitzien.

“Die monteren we erin en dan kun je er weer tegenaan.”

“Geweldig, daar ben ik enorm mee geholpen!”

Matthias draait zich om naar Ras en opnieuw voelt hij aan dat deze man zoveel anders is dan de rest van de groep. Zijn blik is doordringend, dwingend bijna en zijn houding krachtig, maar dat kan ook komen doordat ze nog geen meter van elkaar verwijderd zijn. Smalend kijkt de jonge kerel hem in de ogen.

“Bij een volgende aankoop is het misschien handig als je de motor een beetje bekijkt, zeker wanneer het een kar van rond de veertig jaar oud betreft.”

“Dat ben ik zeker van plan!”

Ras is helemaal niet van plan om nog een andere bus te kopen, omdat hij er nu al spijt van heeft dat hij dit dwaze avontuur is aangegaan. Waarom heeft hij zich in zijn domme kop gehaald om een bejaarde bestelwagen zo’n eind te laten rijden in deze hitte? Wat is er mis met het openbaar vervoer? Eigenlijk is het zijn dochter geweest die op hem in heeft zitten praten over het hebben van eigen vervoer en het daardoor onafhankelijk zijn van anderen. Natuurlijk zit daar iets in, maar van alle bestelwagens die hij had kunnen kopen, heeft hij deze gekozen. De meest geroeste bak die hij kon vinden.

En daarmee wil ik waarschijnlijk aan mijzelf bewijzen dat ik geen nieuwe auto waard ben.

“Dit kost me ongeveer een half uurtje werk. Ga lekker naar de meiden toe, want ik werk het liefste alleen.”

De toon in zijn stem is vriendelijk maar beslist, merkt Ras opnieuw. Matthias heeft iets dwingends over zich waar je direct naar luistert.

Hij wordt natuurlijk nergens toe gedwongen, maar zijn manier van optreden dwingt respect af. Doet je naar hem luisteren.

Omdat de man zich heeft omgedraaid en terugloopt naar zijn Ford, kan Ras bovendien niet reageren. Schouderophalend doet hij daarom wat van hem gevraagd wordt. Kara en Ronja kijken hem glimlachend aan.

“Ook een biertje, Ras?”

“Nee, dank je. Ik moet nog rijden. Waar is Shy gebleven?”

Heel even delen de beide meisjes een korte blik met elkaar, maar dan halen ze hun schouders op.

“Geen idee, man, we gaan hier allemaal onze eigen gang. Misschien is ze een stuk lopen met Argus en Ares. Dat doet ze wel vaker en dan blijft ze bijna de hele dag weg.”

Ras weet precies wie zo heten en een lichte huivering trekt langs zijn rug. De mythologische betekenis van die namen is hem ook bekend: ‘waakzaam’ en ‘oorlog’. Geen fijne namen voor twee honden die zich toch al onprettig gedragen. Hij had haar heel graag nogmaals even gezien, haar willen bedanken voor hun vreemde maar romantische nacht. Dat zit er dus waarschijnlijk niet in. Ras verbaast zich erover dat zijn humeur ineens een stuk verslechterd is en omdat de beide jonge vrouwen het huis in verdwijnen, besluit hij om zelf ook een stukje te gaan lopen. Achter hem hoort hij de geluiden van Matthias die de radiateurslangen in zijn ‘wrak van de weg’ vervangt. Diens behulpzaamheid is ongekend en daar is hij blij mee, maar tegelijkertijd voelt het aan alsof ze hem hier snel weg willen hebben. Ineens gaat ieder zijn eigen gang en is Ras zijn status van ‘gast’ verloren.

Het terrein is groter dan hij eerst had gedacht, maar het grootste deel ervan is verwilderd en lijkt een nieuwe natuurstatus te hebben veroverd. De Nederlandse staat is bezig met het teruggeven aan de natuur van vele voormalige landbouwgronden, maar hier is de natuur zonder beleid zelf haar gang gegaan. De betonplaten op de grond zijn gebarsten en door de vele spleten groeit van alles omhoog. Niet alleen allerlei soorten gras en wilde bloemen gedijen hier goed, maar ook woekerplanten zoals braam en framboos welen hier tierig. Dat maakt een deel van het terrein moeilijk begaanbaar, maar aan de sporen op de grond te zien, komt hier toch regelmatig volk. Het gras en de plantjes vlak voor hem zijn vertrapt en zelfs hier en daar helemaal verdwenen, maar de gebouwen die hij passeert zijn vrijwel volledig overwoekerd. Daar lijkt dus nooit iemand te komen. Deze boerderij zal best een eigenaar hebben, maar die is hier sinds een paar generaties in ieder geval niet meer bezig geweest met onderhoud.

Is dit antikraak? Het zou eerder antisloop moeten zijn, want een kraker waagt zich hier niet!

Ras heeft zelf enige krakerservaring, hoewel die van decennia geleden is. In Amsterdam heeft hij met enkele vrienden uit zijn studententijd - degenen die hij deze zomer hoopt te treffen - ooit een oud herenhuis gekraakt. Ze zijn er door de politie uiteindelijk uitgejaagd en dat leverde Ras zijn enige echte arrestatie op. In Nederland dan, want in Denemarken heeft hij als onderzoeksjournalist ook wel eens de grenzen van het toelaatbare opgezocht. De politie in zijn thuisland is echter een heel stuk minder aardig dan in Nederland, waar je jezelf nog wel eens uit een situatie kon ‘lullen’, zoals ze dat vroeger noemden. Met de Deense politie valt niet te discussiëren, net zomin als met die uit Zweden en Noorwegen, die allemaal een militair getinte training hebben ondergaan.

Waar het terrein van de boerderij ophoudt, lijkt een paadje verder te gaan langs de rand van het bos. Links van hem ziet Ras uitgestrekte weilanden waar de maïs bijna volgroeid is. Hij is rond de een meter tachtig, maar hier en daar zijn de stelen langer dan hijzelf. Het is een droge zomer tot nu toe, maar kennelijk heeft deze omgeving er geen last van. Waarom hij door blijft lopen, weet hij natuurlijk precies. Hij is op zoek naar Shy. Als ze is gaan wandelen, dan zou dat deze richting op zijn geweest. Het aarden paadje is waarschijnlijk een oud ruiterpad of een pad dat de boer gebruikte om zijn koeien op de velden te krijgen in het grijze verleden. De dichte bebossing aan zijn rechterhand ontneemt hem ieder uitzicht, maar de koelte die de schaduw van de bomen hem biedt is aangenaam.

“Hallo, jij moet Ras zijn!”

De hoge mannenstem klinkt wat lijzig en Ras kijkt verbaasd om zich heen. Dan verschijnt er schuin voor hem, van tussen de maïsplanten, een jonge man. Aan zijn manieren te zien, vermoedt Ras dat hij waarschijnlijk niet van vrouwen houdt. De tweede jongeman die direct daarna uit het maïsveld tevoorschijn komt, bevestigt deze veronderstelling. Beiden zijn ze slechts gekleed in een korte broek en gympies. Ze hebben enkele maïskolven in hun tot zak gevouwen T-shirts verzameld, waarschijnlijk hun eten voor vandaag.

“Eh, ja, dat ben ik inderdaad. Wonen jullie hier ook?”

“Zeker, ik ben Jean en dit is mijn vriend Cees. Leuk om je te ontmoeten. Shy had het over jou. Ze vindt je leuk!”

Bij het noemen van haar naam veert Ras op.

“Heeft ze met jullie gesproken vanochtend? Weten jullie waar ze is gebleven? Ik zou graag afscheid van haar willen nemen…”

De beide jongens moeten ongeveer dezelfde leeftijd hebben als de drie rasta’s. Hun stoelen waren de vorige avond voor ze neergezet, maar volgens Bertin waren ze ‘druk met elkaar’ en kwamen ze daarom niet opdagen. De blik die ze elkaar even toewerpen is ongeveer dezelfde die Ras daarvoor bij Ronja en Kara heeft gezien. Dan laat hij die constatering maar los. Waarom zoekt hij ook overal iets achter? In de groep zal iedereen al weten dat ze in zijn camper seks met elkaar hebben gehad en zijn vragen naar haar zullen deze reactie waarschijnlijk opleveren.

“Nee, ik ben niet verliefd op haar geworden als jullie dat denken, maar omdat onze nacht… eh, nogal intiem was, voelt het goed om haar in ieder geval te bedanken daarvoor.”

De beide jongens staan half tegen elkaar geleund. Op hun voorhoofden parelt zweet en ze staan te plukken aan hun gevulde T-shirts terwijl ze hem van top tot teen in zich opnemen.

“Dat begrijpen we, joh, we zullen het haar wel doorgeven. Dat vindt ze vast leuk!”

Ras krijgt dus geen antwoord op zijn vraag of ze weten waar ze gebleven is en ongewild irriteert hem dat. Opnieuw merkt hij op dat dit vooral aan zijn eigen onrust en verwachtingen ligt en dan begint hij verontschuldigend te glimlachen. Terwijl hij aanstalten maakt om verder te lopen, groet Ras de beide jongens.

“Dat is aardig. Bedankt daarvoor! Ik ga even een ommetje maken.”

Op een vriendelijke manier wordt hij direct tegengehouden door een van de jongens.

“Joh, we gaan deze kolven roosteren voor de lunch. Kom gezellig mee, dan kunnen we elkaar wat beter leren kennen. Je eet toch nog wel mee met ons?”

Aan zijn arm wordt Ras meegevoerd, terug naar de boerderij. Het gebeurt op een vriendelijke, maar dwingende manier en hij trekt zich niet los omdat hij een vreemd gevoel heeft gekregen over het gedrag van deze jongens. Waarom mag hij niet verder lopen… of is dat opnieuw zijn eigen paranoia?

“Ha, daar zijn jullie! Ras, je auto loopt weer als een zonnetje!”

Matthias is enthousiaster dan Ras hem tot nu toe heeft gezien en zijn begeleiders groeten hem uitgelaten.

“Hé, Mat, we vonden hem bij het maïsveld. Zullen we de lunch klaar gaan maken?”

Omdat Ras het ineens zat is, wurmt hij zijn arm beleefd uit de greep van Jean die veel te dichtbij staat naar zijn zin. De jongen walmt een penetrante zweetlucht uit die hem wee maakt in zijn maag.

“Ik vind het fantastisch hoe jullie mij ontvangen en geholpen hebben, maar het wordt echt tijd dat ik ga vertrekken. Er zijn vrienden die op mij wachten in Amsterdam!”

Met een grote glimlach op zijn gezicht loopt Ras naar Matthias die zijn handen aan een oude doek afveegt. Hij steekt zijn eigen hand naar de man uit.

“Ik ben je erg dankbaar voor je hulp, Matthias, wil je dat ik je betaal voor die slangetjes en voor je werk?”

“Nee, dat zit wel goed. Die oude rotzooi ligt hier al jaren te verdrogen en ik vind het gewoon leuk om te sleutelen aan auto’s. Als je niet blijft lunchen, dan wens ik je een goede reis! Het was leuk om je te ontmoeten!”

Zijn hand wordt gegrepen en vastgehouden als in een bankschroef. Wanneer Matthias hem schudt, doet het Ras pijn tot in zijn schouder. De man heeft een ongekende kracht in zijn lijf. Wanneer hij zijn hand los kan laten, moet Ras een grimas van pijn onderdrukken, maar hij voelt zich gek genoeg ook figuurlijk bevrijd. De stemming mag hier dan vrolijk zijn, er lijkt een onzichtbare spanning binnen deze groep te heersen waar hij niets mee te maken wil hebben. Het enige dat hem spijt is dat hij Shy niet meer zal zien, maar dat moet hij dan maar van zich afzetten.

Dat gaat me wel lukken als ik eenmaal weer onderweg ben.

Met een zware arm van Matthias over zijn schouder wordt hij direct naar de oude Ford Transit begeleid die met open cabinedeur op hem staat te wachten. De motor draait stationair en het geluid dat hij maakt is beter dan direct na de aankoop.

“Jij kan toveren met motoren, nogmaals hartelijk dank, Matthias!”

“Dat zit wel goed, goede reis, man!”

Terwijl Ras de camper wegrijdt van de boerderij, zwaait hij naar iedereen die tevoorschijn is gekomen. Eigenlijk staan ze er allemaal, behalve Shy. Met toch iets van spijt in zijn hart rijdt hij tussen de twee houten barakken door naar de ingang van het terrein. Hij toetert een keer bij wijze van groet en wil dan het smalle toegangsweggetje afrijden, als hij ze ziet. De twee pitbulls zitten als standbeelden naast elkaar aan de rand van het pad en kijken hem aan terwijl hij voorbij rijdt. In zijn zijspiegel kan hij zien dat hun blikken de Ford volgen en dat geeft hem opnieuw de kriebels. Het lijkt er zelfs op dat ze de wagen willen volgen, want ze komen van hun plaats af en lopen naar het midden van het pad, hun koppen strak op hem gericht. Kennelijk wordt er echter naar hen geroepen, want ze draaien zich ineens om en rennen in de richting van de mensen die daar op die vreemde plek bij elkaar wonen.

In de meest vreemde gemeenschap die ik ooit heb meegemaakt.