eilandgodinnen Margareth Hol

ISBN 9789461852700 (paperback)

1e druk november 2019

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Omslagfoto: iStock by Getty Images

Uitgeverij Village 

een imprint van VanDorp Uitgevers 

Postbus 42 

3956 ZR Leersum

www.vandorp.net

info@vandorp.net

Copyright©2019 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers Copyright©2019 Margareth Hol

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Margareth Hol

eiland

godinnen

UITGEVERIJ VILLAGE

Voor alle soulsisters

Elke gelijkenis met bestaande karakters voorkomend in dit verhaal berust op toeval. De personages zijn ontsproten aan mijn fantasie en geheel fictief.

Aty

Blauwe ogen, blond, 1,68 meter, 60 kilo

Gescheiden van Paul

Moeder van Teun en Cato

Verliefd op Hans

46 jaar

Werkt als coach en geeft trainingen voor een groot bedrijf

Woont op Portugees eilandje in een vakantiehuisje

Film: Mamamia

Favoriet parfum: Her, van Narciso Rodriguez

Muziek: Adele

Kledingstijl: casual, maar altijd goed gecombineerd

Boek: The Secret

Motivatie om de training tot facilitator Soulcollage® te volgen: uitbreiding van haar coaching- en training skills

~

Ze hadden elkaar ergens in de bossen rond Groesbeek leren kennen. Op een training Soulcollage®. Het klikte en ze hadden op de laatste dag afgesproken om met elkaar een vervolgtraining te organiseren. Bij haar, op Armona. Paradijselijk eilandje voor de Portugese kust. Er was wat heen en weer gemaild en ze hadden een groepsapp aangemaakt; Soulsisters.

Dat moet nog maar blijken, dacht ze, terwijl ze de zware gordijnen opentrok, waardoor de enorme glazen schuifpui zichtbaar werd. Want als haar één ding duidelijk was, dan was het dat ze totaal verschillend waren. Het licht stroomde naar binnen en het uitzicht op de duinen met in de verte de Atlantische oceaan kwam vrij.

Ze schoof de deur open zodat de vertrouwde zeelucht binnen kon komen. Het strandhuis was bijna klaar voor de ontvangst van de vier vrouwen die op het eiland een retraite kwamen volgen. Aty beschouwde het als een try-out om te ervaren of zij dit in de toekomst vaker zou kunnen doen. Ze redde het financieel maar net, en het was echt nodig dat ze een buffertje begon op te bouwen voor de toekomst.

Ze zouden kaarten gaan maken en ze daarna lezen zoals ze dat op de training tot Facilitator Trainer Soulcollage® geleerd hadden en ze zouden hun persoonlijke aanvulling gaan uitproberen. Zij verheugde zich het meest op de aanvulling van Ditte. Die gaf workshops met als titel: De godin in jezelf.

Aty had het meteen leuk gevonden toen Ditte hen had gevraagd om eens op internet te kijken om uit te vogelen met welke godin zij zich het meest vereenzelvigden. Ze deed de Godinnentest die Ditte had aangeraden en die ze direct had gevonden toen ze die Googlede. Artemis bleek haar meest dominante godin en na nog wat zoeken op internet over deze godin, kon zij zich daar goed in vinden.

Het verbaasde haar dat ze alle vijf een andere godin als uitkomst hadden gekregen. De test gaf percentages weer en zij zelf was goed geweest voor 40% Artemis godinneninvloed. Op de voet gevolgd door Hestia met 33%. Ze bleek voor 17% onder invloed te staan van archetypische Hera en voor slechts 10% onder die van Aphrodite. Daar had ze wel van gebaald, want Aphrodite sprak haar het meest van alle godinnen aan!

Ze liep naar het aanrecht om de boodschappen uit te pakken die ze voor hen gekocht had. De eerste levensbehoeften. Ze hoopte op een geslaagde retraite. Een weekje ‘me-time’. Waar ze allemaal verfrist en voldaan op terug zouden kunnen kijken.

Ze zou de ferry van vijf uur naar het vasteland nemen, hen opwachten en de watertaxi terug naar het eiland nemen. Zet vijf vrouwen van zekere leeftijd bij elkaar op een eiland en kijk wat er gebeurt.

Nadat ze de kaas, boter en melk in de koelkast had gezet en de koffie, thee en de eieren en het brood op het aanrecht had gegroepeerd, maakte ze nog even een ronde door het huis. Ze hoopte dat het verdelen van de slaapkamers geen problemen op zou leveren. Er waren er slechts drie. Twee met een tweepersoonsbed en een met twee stapelbedden.

Nou ja, dat moesten ze onderling maar uitvechten, ze voelde dat niet als haar verantwoordelijkheid.

Ze liep even later opgelucht het pad af, dat naar het hoofdpad leidde. Snel terug naar haar eigen huisje! Ze wilde dolgraag even bellen met Hans.

Hans op wie ze sinds kort stapelverliefd was. Haar eerste verliefdheid sinds tijden. Het was zo lang geleden dat zij totaal vergeten bleek te zijn hoe dat voelde. Die combinatie van gruwelijk verlangen en heerlijk smachten. Het voelde hetzelfde als toen ze zestien was. Wat er in de tussenliggende jaren was gebeurd had blijkbaar geen effect gehad op haar hormoon gestuurde gevoelens. Geen enkel effect! Ze voelde een grote smile op haar gezicht toen ze de passadeira opliep. Paul had dat altijd haar geile grijns genoemd. Paul. Die vreemdeling die haar na twintig jaar trouwe dienst als echtgenote, moeder en maatje zonder enige aarzeling de laan had uitgestuurd. Ingeruild voor een jonger exemplaar. De lul.

De godin Artemis

Onafhankelijk, gesloten, sterke band met natuur en dieren, introvert, vrij, ongebonden, onderzoekend, avontuurlijk, op zichzelf.

Ik ben degene die de wijsheid van alle tijden in zich draagt.

Ik ben de oervrouw die het allemaal heeft meegemaakt.

Ik ben de draagkracht van alle zwaarte. Ik heb de liefde voor alles wat leeft. Ik ben de oervrouw die alles aan kan en alles overwint.

Ik ben de vrouw der vrouwen, die alle vrouwen met elkaar verbindt.

Ik ben de kracht in ieders zwakte.

Een wolfshond is mijn metgezel, al dan niet zichtbaar. Ik ben aaibaar en om te knuffelen, maar zal uithalen als dat nodig is.

Ik ben degene die mijn mond gesloten houd, want ik heb alles al gezegd.

In mijn ogen is alles te lezen wat mijn ogen gezien hebben. Alles.

Ik aanschouw mijn leven terwijl ik het leef.<

Ik ben gelukkig en ongelukkig, ik heb lief en ik haat, ik ben rijk en ik ben arm.

Ik omarm het allemaal. Ik LEEF!

Peppy

Lichtbruine ogen, brunette, 1,75 meter, 68 kilo

Single

Geheime relatie met Jos

Acute kinderwens

Leeftijd: biologische klok tikt!

Werkt als hoofdverpleegkundige in Prinses Maxima Centrum voor kinderoncologie

Woont in flat in achterstandswijk in Utrecht

Favoriet parfum: The One van Dolce Gabbana

Film: Into the wild

Muziek: klassiek

Kledingstijl: sportief/ vrijetijdskleding

Ontspanning: hardlopen, zwemmen en lezen

Boek: Eten, bidden en beminnen door Elizabeth Gilbert

Motivatie om de training tot facilitator Soulcollage® te volgen: behoefte aan een luchtige manier om de zwaarte te kunnen dragen, heeft geen zin in therapie

~

Ze had zoals gewoonlijk weer eens tot het laatste moment gewacht met pakken. En nu lag alles uitgestald op haar bed en moest ze een keuze maken uit de meest uiteenlopende kledingstukken. Aty had hen geadviseerd om van alles wat mee te nemen, omdat het weer in maart alle kanten op kon gaan. Dat betekende dus een lange broek èn een korte. Een blouse èn een fleece trui. Schoenen èn slippers. En een jas was evenmin geen overbodige luxe, maar die kon ze aantrekken. Ze kon niet wachten totdat ze op het eiland zou zijn dat Aty zo schilderachtig had beschreven. Ze had zo’n behoefte aan tijd voor zichzelf. Even geen patiëntjes en verantwoordelijkheid. Ze vroeg zich af of ze het aan de meiden zou vertellen van Jos. Haar alles overheersende verliefdheid op hem. Hij die getrouwd was! En of ze aan hen durfde te vertellen, hoe verscheurd zij zich voelde. Hoe graag ze een kind zou krijgen. En hoe onmogelijk dat was als ze met Jos om bleef gaan.

Ze trok haar hardloop shirt van de hanger en wierp dat in haar koffer. Dan moest haar sportbroek ook mee. En haar schoenen. Die waren nog belangrijker. Ze wilde elke ochtend langs het strand gaan hardlopen. Dat zou haar goed doen. Ze keek in de spiegel en pakte een klem om haar haar omhoog te steken. Terwijl ze het haar om haar hand draaide en omhooghield, sprong Poekie achter haar op bed en snuffelde aan het koffertje. Shit! Ze moest de buurvrouw nog vragen om Poekie eten te geven deze week. Ze stak de klem vast en voelde of hij stevig genoeg zat. Eerst naar de buurvrouw nu.

Ze was al op de gang toen ze het welbekende geluid hoorde: tudu. Ik moet eens ophouden met dat verslaafde gedrag, dacht ze, toen ze zich op een holletje terug haastte. Maar ze vond het zo fijn om een appje van Jos te krijgen, dat ze altijd een venijnige steek van teleurstelling voelde als het niet van hem bleek te zijn. Wat nu ook het geval was. Het was Hester, die op de groepsapp van Soulsisters vroeg hoe laat zij de trein nam naar Rotterdam. 11:40 typte ze snel en voegde er een emoticon met een kusje aan toe. Zou ze Jos ook nog even een appje sturen? Ze vond het altijd moeilijk om dat goed te doseren. Want enerzijds wilde ze het beeld in stand houden van onafhankelijke, zelfstandige vrouw en anderzijds wilde ze niets liever dan zich aan hem vastketenen. Met schakels die zelfs met een betonschaar niet door te knippen waren.

Ze drukte op het hartje en drukte op de verzendknop. Het hart kwam stukken groter en kloppend en wel terug op haar scherm. Ze wachtte even tot ze de grijze vinkjes blauw op zag lichten, maar dat gebeurde niet. Toen ze voor de tweede keer de gang inliep en in het voorbijgaan een blik op de spiegel wierp, zag ze een grote frons op haar voorhoofd. ‘Eigen schuld, moet je maar geen verhouding met een getrouwde man beginnen!’ sprak ze haar spiegelbeeld vermanend toe. Ja, ze wist heus wel dat het fout was. Maar ze raakte in paniek als ze zich haar leven zonder Jos voorstelde. Ze was bang om alleen te komen te staan. Echt alleen.

Ze wierp nog een laatste blik en trok haar mondhoeken omhoog. Met die glimlach drukte ze even later op de bel bij haar buurvrouw, wiens deur tegenover die van haar lag. Ze hoorde voetstappen naar de deur komen en ontspande zich nog meer. Over Poekie hoefde ze zich deze week in ieder geval geen zorgen te maken!

De godin Persephone

Introvert, spiritueel, romantisch, tikje naïef, een pleaser, Vrouw van Hades, de koning van de onderwereld.

Ik ben degene die zich staande houdt in de elementen.

Ik ben degene die gecenterd staat. Die rechtop staat. Ik ben degene die met opgeheven hoofd staat en de zee en de bergen achter zich weet.

Ik ben degene die omhoog en vooruitkijkt. Ik ben degene die op een ondergrond van rotsen staat en met veren getooid is.

Thea

Blauwe ogen, zilvergrijze boblijn, 1,72 meter, 70 kg

Getrouwd met Erik

Moeder van tweeling Fleur en Floris

48 jaar

Werkt als makelaar in het Gooi

Woont op stand in Laren

Favoriet parfum: Elie Saab by Elie Saab

Film: It’s complicated

Muziek: Prince

Kledingstijl: klassiek chic

Ontspanning: tennis en golf

Boek: De zeven zussen van Lucinda Reilly

Motivatie om de training tot facilitator Soulcollage® te volgen: haar aangeraden door een vriendin die van haar vindt dat zij te veel in haar hoofd zit

~

Thea keek verstoord op toen haar secretaresse naar binnen kwam. Ze had moeite met het formuleren van een goede zin en werd door haar uit haar concentratie gehaald, die toch al niet optimaal was. ‘Deze moeten nog even getekend worden voordat je weg gaat,’ zei haar steun en toeverlaat. ‘Dank je, zal ik doen,’ zuchtte Thea, die zich realiseerde dat ze haar secretaresse niets kwalijk kon nemen. ‘Ik zal blij zal als ik eenmaal in het vliegtuig zit, het lijkt wel alsof ik steeds meer last van reisstress krijg de laatste jaren.’

Thea trok de stapel naar zich toe en opende met haar andere hand de lade van haar bureau, op zoek naar haar vulpen.

‘Voordat je het weet loop je langs het strand,’ zei Annet over haar schouder en ze liep de kamer weer uit. Ik heb gewoon de pest gekregen aan dat wachten, dacht Thea. En ze zette met ferme hand haar handtekening onderaan een koopoverkomst. Weer een paar duizend verdiend. De huizenprijzen waren omhooggeschoten toen het eind van de crisis in zicht kwam en dat betekende voor haar goed verdienen. Ze had al een aardig spaarcentje bijeen gespaard en ze maakte steeds grotere bedragen over de laatste maanden. Die zou ze goed kunnen gebruiken binnenkort. Ze zette opnieuw haar handtekening onder een contract. Straks, als ze de knoop echt door durfde te hakken. Waarom ze er zo lang mee wachtte, had haar zus haar gisteren gevraagd. Ze had toen haar schouders opgehaald. Alsof ze dat niet wist. Maar natuurlijk wist ze het wel. Ze was bang voor het afbreken van de façade die haar huwelijk al vrijwel vanaf dag één was geweest. Bang voor het opblazen van het mooie plaatje dat ze samen de buitenwereld voorhielden. Dat dat mooie plaatje voor negentig procent fake was zou op het moment dat zij hun huwelijk zou opblazen, duidelijk worden. Dat mooie stel, Thea en Erik, met hun voorbeeldige tweeling Fleur en Floris, die het allebei zo goed deden op het gym, ging scheiden. Dat kon niet waar zijn!

Toch was dat precies wat zij van plan was. Het was genoeg geweest. Ze tekende het laatste contract en legde het bovenop de stapel.

Ze hoopte dat ze na het verblijf op het eiland de moed zou hebben om Erik te vertellen dat zij het helemaal gehad had met hem.

De godin Athena

Onafhankelijk, slim, nieuwsgierig, ambitieus, carrièrevrouw, extravert, kunnen dominant en kritisch zijn. Favoriete dochter van Zeus.

Ik ben degene die wijs wordt geacht.

Ik ben degene die vrede wil stichten.

Ik ben degene die bomen wil laten groeien.

Toch voel ik me als degene die gevangen zit. Degene die gevangen zit in haar ambities.

Ik ben degene die zich bevrijden wil.

Ik ben degene die zich bevrijden wil van de behoefte naar meer en naar anders.

Ik ben degene die weet dat ik mijn vleugels uit moet slaan. Ik ben degene die weet dat ik kan vliegen.

Ditte

Groene ogen, lang, krullend mahonierood haar, 1,78 meter, 65 kg

Single

32 jaar

Werkt als extern communicatie-adviseur bij Warchild

Woont op een etage in de rivierenbuurt in Amsterdam

Favoriet parfum: Angel van Thiery Mugler

Film: La grande bellezza

Muziek: Amy Winehouse

Kledingstijl: modieus urban

Ontspanning: yoga en meditatie

Boek: De acht bergen van Paolo Cognetti

Motivatie om de training tot facilitator Soulcollage® te volgen: uitbreiding van haar mogelijkheden om workshops te geven

~

‘Oh, what a night!’ Ditte gaapte en rekte zich langzaam uit. Ze draaide op haar zij en sloeg haar rechterbeen om Frank, die met een zacht gemompel reageerde. ‘Hoe laat het is?’ Ditte draaide zich van hem af en pakte haar telefoon van het nachtkastje. ‘Tien over acht, lief!’ Ze boog zich weer naar hem over en streelde zijn dijbeen. ‘Ik ga je missen’, fluisterde ze in zijn oor, voordat ze uit bed stapte. Ze griste haar kleurrijke ochtendjas van de stoel en trok die in een soepele beweging om zich heen. Eerst thee en dan pas douchen.

Even later hield ze een mok thee in haar handen en keek ze over de rand van haar houten balustrade naar beneden in de typisch Amsterdamse stadstuinen. De geur van munt gleed haar neusgaten in en nestelde zich ontspannen in haar hoofd. Ze haalde haar hand door haar roodbruine krullen die tot halverwege haar rug kwamen.

Die Frank kon wel eens een blijvertje blijken te zijn. Ze vond het heerlijk om met hem te vrijen. Ze dacht terug aan het moment dat zij boven op hem gezeten had vannacht en een glimp opgevangen had van het randje kant van haar beha, dat zichtbaar was in haar blouse, toen ze naar beneden had gekeken. Ze had een golf van verrukking gevoeld toen zij haar vrouwelijkheid daarin herkende. Het was meer dan geilheid geweest wat ze had gevoeld. Ze zocht naar een geschikt woord. Euforie. Ja, dat was een goed woord ervoor. Ze had een raar triomfantelijk gevoel van euforie gevoeld bij het zien van de zachte rondingen in haar decolleté.

Het was geen toevalstreffer geweest dat zij de workshop Ontdek de godin in jezelf ontwikkeld had. Haar werk als holistisch coach had zich op een heel organische manier verweven met haar eigen vrouw zijn. Als iemand zich bewust was van haar vrouw zijn, dan was zij dat wel. Ze wist dat ze aantrekkelijk was. Wist dat mannen haar opmerkten. En haar wilden. Ze genoot daarvan. Toen ze begonnen was om godinnenkaarten te gebruiken ter ondersteuning van haar sessies, was ze verbaasd geweest toen ze zag hoe haar cliënten daarop aansloegen. Alle vrouwen waren zich blijkbaar bewust van de godinnen die in hen huisden. En allemaal waren ze er klaar voor om die godinnen meer zichtbaar te maken voor de buitenwereld. Ditte was zich steeds meer gaan verdiepen in de Griekse mythologie en er was een wereld voor haar open gegaan. Ze voelde dat de godinnen haar richting gaven. Ze hoopte hartstochtelijk dat de godinnen haar ook in de richting van een nieuwe baan zouden voeren. Hoe leuk ze het werken voor Warchild ook vond, ze was het reizen een beetje moe geworden de laatste jaren. Ze werkte nu vier dagen voor Warchild en een dag of twee voor zichzelf en haar droom was om die verhouding om te kunnen draaien in de nabije toekomst.

De godin Aphrodite

Aphrodite: geboren uit zeeschuim, vele minnaars, godin van de liefde en de schoonheid.

Ik ben degene die haar lippen, rood stift.

Ik ben degene die zich altijd bewust is van haar borsten, billen en benen. Ik ben degene die weet hoe te verleiden.

Ik ben degene die aandacht wil. Van mannen. Ik ben van de schoonheid. Van de rozen.

Ik ben degene die leeft om gezien te worden. Ik ben degene die leeft om bemind te worden. Ik ben degene die leeft om bewonderd te worden.

Ik ben degene die leeft van de liefde.

Hester

Bruine ogen, lang blond haar, 1,69 meter, 73 kg

Getrouwd met Tim

Moeder van Anouk, Jip en MeesϮ

40 jaar

Werkt zelfstandig als keramiste

Woont op een woonboerderij in Drenthe, met een groot atelier voor haar werken

Favoriet parfum: Rose van Paul Smith

Film: The tree of life

Muziek: Ed Sheeran

Kledingstijl: casual

Ontspanning: lezen en muziek

Boek: Raad is hoeveel ik van je hou door Sam Mc Bratney & Anita Jeram

Motivatie om de training tot faccilitator Soulcollage® te volgen: cadeau gekregen van haar moeder, die weet dat zij houdt van knippen en plakken

~

Ze sloeg haar armen om hen heen en drukte ze tegen haar borst. ‘Mammmm’, protesteerde Anouk met gesmoorde stem. ‘Wat doe je?!’

‘Ik neem afscheid van mijn kinderen, ‘antwoordde ze en ze liet Jip los om hem met haar vrijgekomen hand door zijn haar te woelen. In tegenstelling tot zijn zus liet hij zich dit gelaten welgevallen.

‘Aha, je voelt je zeker schuldig?’ vroeg Anouk en ze keek naar haar op. ‘Omdat jij lekker een weekje naar de zon gaat en ons hier achter laat in dit rotklimaat.’

‘Heel erg’, antwoordde Hester naar waarheid. Ze duwde haar tienjarige dochter wat van zich af en liet haar toen los.

‘Hoeft echt niet hoor’, zei Anouk. ‘Opa en oma zullen goed op ons passen en wij mogen de hele week op de iPad, YES!’

Ze hield haar hand op om Jip een high-five te geven. Jip sloeg met keihard enthousiasme in de opgegeven hand. ‘YES!’ Ondanks het zware gevoel in haar maag kon Hester daarom lachen. Die calculerende kinderen van tegenwoordig. Zo heel anders dan wat ze zich van haar eigen kindertijd herinnerde. Alleen daardoor al wist ze dat Anouk gelijk had. Haar ouders waren niet opgewassen tegen dat vermogen om te onderhandelen totdat ze hun zin kregen. Sowieso waren ze als was, in de handen van hun kleinkinderen. En dat vond zij prima. Zo vaak hoorde ze haar vriendinnen klagen over de aanpak van hun ouders. Maar van haar mochten ze hen lekker verwennen. Daar waren ze grootouders voor. Een verlate beloning voor de inspanningen die ze zich hadden getroost om hun kinderen groot te brengen. Hester was zich dat meer en meer gaan realiseren naarmate haar eigen kinderen groter groeiden. Ze was haar ouders in een ander licht gaan zien. Een milder licht. En na de dood van Mees was het haar helemaal glashelder geworden. Haar ouders hielden met dezelfde magische intensiteit van haar, als dat zij van haar drietal hield.

Ze had haar ouders van actieve, fitte en goed uitziende zestigers, binnen een jaar tijd zien transformeren tot ineengekrompen, murph geslagen bejaarden. Hun verdriet omspande niet alleen de dood van hun eerste kleinzoon, maar ook het verdriet van haar, hun dochter. Dat verdriet was groter dan zij konden dragen.

Hester dacht terug aan het gesprek dat zij daarover met Aty had gehad in Groesbeek. Ze had vanaf het begin een klik met Aty gevoeld. Aty had precies de goede dingen gezegd, en, veel fijner nog, ze had haar laten praten en geconcentreerd naar haar geluisterd.

Het was Aty geweest die haar uiteindelijk had overgehaald om mee te gaan naar Armona. Omdat het haar goed zou doen om er even uit te zijn nu. Midden in haar rouwproces.

Toch voelde Hester spijt, toen ze het schoolhek uitliep, na Jip en Anouk een laatste knuffel te hebben gegeven. Ze wilde helemaal niet van hen weg!

De godin Hestia

Hestia: godin van de huiselijke vrede, mild en vrijgevig, hekel aan sociale ‘drama’s, introvert, onafhankelijk, intuïtief, gericht op innerlijke wereld, spiritueel.

Ik ben degene die van dansen houdt en vrij wil zijn.

Ik ben degene die zich wil verbinden, die trouw wil beloven.

Ik ben degene die rotsvast is. Ik ben degene die vloeibaar is.

Ik ben degene die loyaal is aan wie zij zich verbindt.

Ik ben van huis en haard en van trouwring.

Mijn bestemming is verbintenis, mijn ware aard solitair.

Bem vindo!

Aty kwam van de ferry en liep de kade langs de haven af. Ze rook de penetrante geur van het havenslik, dat door de eb was drooggevallen. Gatverdemme, wat jammer dat het juist nu weer zo stonk. Ze liep zo snel mogelijk en zag bij de benzinepomp een taxi stoppen. Dat moesten ze zijn! Ze versnelde haar pas nog meer en was een meter of tien van hen verwijderd toen de deur open wordt geschoven en Peppy als eerste naar buiten rolde, gevolgd door Thea.

Hester stapte aan de andere kant uit en Ditte had naast de chauffeur gezeten.

‘Ola!’ riep Aty en sloeg haar armen als eerste om Hester heen. ‘Beeng vindoe’, ze zei het snel, zoals je alles in het Portugees beter snel kan zeggen, anders struikel je over de klanken, zij wel in ieder geval.

Ze omhelsde hen om de beurt en merkte aan het gelach en gepraat dat ze er allemaal zin in hadden. Net zoals in Groesbeek het geval was geweest hadden de meisjes al een tijdje samen achter de rug door hun vliegreis naar Faro. In Groesbeek was Aty degene geweest die later was gekomen en hadden de meisjes al een hele dag kaarten maken achter de rug voordat Aty zich bij hen voegde.

‘Zo’n zin in!’ toeterde Peppy in haar oor, alsof zij haar gedachten kon lezen. ‘Zo aan toe,’ vulde Thea aan. ‘Ik ben bekaf en kan wel wat me-time gebruiken.’ Aty vond haar er inderdaad moe uitzien. ‘Ik wil bruin worden,’ zei Ditte en ze tilde haar weelderige krullenbos op, alsof ze haar hals nu al aan de zon bloot wilde stellen. Aangezien het al schemerig werd zat dat er niet in. Aty hoopte dat het nog een beetje licht zou zijn als ze op Armona aankwamen, want dat was zoveel leuker aankomen. ‘Kom, laten we naar de watertaxi gaan,’ zei ze daarom, opeens wat gehaast. ‘Dan kunnen jullie nog net iets van het eiland zien.’

‘Armona, here we come!’ Peppy struikelde in haar enthousiasme bijna over het koffertje van Hester, die dat nog net op tijd weg wist te grissen. Aty had de rugzak van Peppy overgenomen en verbaasde zich voor de zoveelste keer over de enorme hoeveelheid bagage die sommige mensen nodig hadden. Alsof ze hier de weerstypen van alle continenten tegelijkertijd zouden ondergaan.

Gilletjes slakend liepen zij even later de loopbrug af, want die liep door de eb verdomd stijl af. De koffertjes konden maar ternauwernood in bedwang worden gehouden. Eenmaal beneden wachtte een nieuwe uitdaging; hoe elegant op de wiebelige boot te stappen, die als enige klaarlag langs de steiger. ‘Olà!’ riep de bestuurder en hij kwam uit het kajuitje gesneld om hen de helpende hand te bieden. Hij hielp Ditte als eerste met aan boord stappen en nam daarna het koffertje van Thea aan. Die stapte zelf aan boord.

Aty wachtte op de steiger toen Hester de stap wilde wagen, maar de zware rugzak op haar rug, belemmerde haar. De bestuurder was bezig met de bagage weg te zetten in het overdekte deel van de boot dus het was maar goed dat Aty pal achter haar stond. Ze zag haar als in slow motion loodrecht achteroverhellen en wist haar nog net op tijd tegen te houden. Een extra duwtje zorgde ervoor dat zij terugveerde en over de rand heen kon stappen. ‘Jeetje zeg, dat is schrikken!’ Aty stapte snel op de boot en pakte Hester bij haar schouders. ‘Je was bijna een gevallen vrouw.’ Hester lachte. ‘Gelukkig stond jij achter me, ik schrok me wild.’ Aty trok haar even naar zich toe. ‘Dat doe ik sowieso.’ Ze omhelsde Hester stevig. Ze was zich ieder moment in haar aanwezigheid bewust van het grote verdriet dat Hester met zich meedroeg. Ze hoopte tot in haar tenen dat deze week Hester wat afleiding zou bezorgen. Haar wat verlichting zou brengen. Al zouden het alleen maar druppels op de gloeiende plaat zijn, Hester moest de tijd verduren, hoe dan ook.

Er zou een moment komen dat Mees deel uit zou maken van haar leven, zonder dat die scherpe pijn daar hand in hand mee ging, daar was Aty van overtuigd. Tot die tijd had Hester haar medemensen hard nodig om haar daarbij te helpen. Ze hoopte zo dat ze met elkaar het verschil konden maken voor Hester. Dat ‘Soulsisters’ geen loze kreet zou blijken te zijn. Hoe ouder ze werd hoe lastiger ze het vond om zich gedachteloos over te geven aan vriendschappen. Alsof ze daar niet zo’n behoefte meer aan had. Of erger, alsof ze daar niet meer in geloofde. Ze realiseerde zich voor de zoveelste keer, dat haar scheiding meer had opgeblazen dan haar relatie. Al haar aannames over hoe het leven in elkaar stak waren onderuitgehaald. Al haar zelfbedachte zekerheden afgebroken. Helaas ook die over vriendschap.

Toen zij in de shit zat had zij inderdaad veel steun ondervonden. Maar tot haar stomme verbazing was een groot deel van die steun weggevallen op het moment dat zij haar rol van slachtoffer inwisselde voor de rol van kapitein op haar eigen schip. Hoe beter zij het roer in handen leek te hebben, hoe meer bepaalde vriendinnen tegensputterden. Niet allemaal gelukkig. Waardoor zij precies wist wat hun vriendschap waard was. Men zei altijd dat je in tijden van nood je vrienden leerde kennen, wat haar betrof leerde je je echte vrienden pas kennen als het je voor de wind ging!

Ze was stomverbaasd geweest toen ze merkten dat een paar vriendinnen haar het nieuwe leven niet gunden. Want ze wisten immers hoe zwaar het voor haar was om te scheiden. En om dan niet blij te kunnen zijn voor haar, maar in plaats daarvan kleinzielige opmerkingen te maken waaruit hun afgunst bleek. Jesses! Met zulke vriendinnen had je geen vijanden meer nodig. Ze had er geen enkele moeite mee gehad om het contact met hen te verbreken. Integendeel. Dat soort mensen was ze liever kwijt dan rijk.

En ze wist zeker dat ze die zogenaamde vriendinnen niet meer terug in haar leven wilde, als ze onverhoopt terug naar Nederland zou keren. Met die gedachte speelde ze de laatste maanden. Ze werd zich meer en meer bewust dat ze wel erg rigoureus te werk was gegaan nadat Paul haar had verteld dat hij wilde scheiden. Alsof ze zichzelf geen tijd gunde om het tot zich door te laten dringen, laat staan om het de kans te geven om het een plek te geven.

Ze vroeg zich regelmatig af of ze niet aan beroepsdeformatie leed. Zo bang was ze om zich slachtoffer te voelen. Dat ze zich dat voelde stond buiten kijf. Maar ze wilde dat niet. Stond zichzelf dat niet toe.

En daar kwam haar werk om de hoek kijken. Ze had het in haar werk als coach zo vaak gemerkt bij haar cliënten; die bleven oneindig lang terugkomen op gebeurtenissen uit het verleden waarin ze zich miskend of gekwetst hadden gevoeld. Ze zochten dan haar bevestiging daarin. Helaas voor hen maakte ze altijd zo snel mogelijk een eind aan het navelstaren en herbeleven. Zij had als opdracht te coachen op groei en denken in mogelijkheden. Ze mocht, alleen daarom al, niet meegaan in slachtofferschap. Maar ze begreep hen wel, daar ging het niet om. Want inderdaad, als het om aandacht gaat, dan loont slachtofferschap. Altijd. Ze had het nu immers uit eigen ervaring. Daar was ze echt achter gekomen de laatste tijd. Mensen hadden met haar meegeleefd. Het was als een warm bad. Heerlijk was dat geweest. Zoveel meelevende reacties. Maar toch leefde zij liever zonder situaties die dat soort aandacht genereerden.