Mattijs

Het Einde

Mattijs Goede

isbn 9789461852915 (paperback)

Ook beschikbaar als eBook

1e druk - november 2020

Redactie: Cora Spaans, Corazón projecten,  cora@corazonprojecten.nl

Voorwoord: Jacintha Brehler

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Fotografie: Leo van Heijningen - xpozrsphotography.com / xpozrsphotography@gmail.com - FB/Insta: @xpozrsphotography

Met dank aan st. Creative Artlabs Almere voor gebruik van het cellencomplex

Uitgeverij Village
een imprint van VanDorp Uitgevers
Postbus 42
3956 ZR Leersum

www.vandorp.net / info@vandorp.net

Copyright©2020 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers
Copyright©2020 Mattijs Goede / mattijsgoede@hotmail.coml

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder de uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

MATTIJS GOEDE

Mattijs

Het Einde

UITGEVERIJ VILLAGE

Eerder verscheen van de hand van Mattijs Goede:

Mijn Zwarte gat (2016)

Mattijs - Leven met hersenletsel (2018)

Mattijs - Het wordt beter (2019)

VOORWOORD 

Het was ergens half januari 2020 dat ik Mattijs een app stuurde om hem te complimenteren met zijn nieuwe boek, dat ik zojuist in één ruk had uitgelezen. Tussen u en mij gezegd en geschreven, wil dat nogal wat zeggen. Doordat ik én ADHD heb (hee, zit daar nou een eekhoorntje... o sorry, voorwoord schrijven...!) en ook zelf, net als Mattijs, niet geheel vrij ben van Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) is een boek (uit)lezen best een dingetje. Daarbij kreeg ik het drukwerk ook nog eens in handen toen ik fysiek in een dermate slechte staat verkeerde dat de balans nog twee kanten op kon: het sterfelijke leven achter mij laten en iedereen die mij ooit wat had aangedaan gaan dwarszitten als een soort nichtje van Casper het Spookje óf door zou ploeteren met m’n leven. Tijdens het schrijven van dit voorwoord is de balans nog onveranderd.

Maar genoeg over mij, het gaat immers over Mattijs. Ik ben even gaan graven in mijn geheugen en de eerste echte ‘ontmoeting’ die ik met Mattijs had, was ook meteen super ongemakkelijk.

Kijk, normaal gesproken geeft Erik Munnik, mijn behandelaar en eigenaar van de toko waar Mattijs en ik allebei deel van uitmaken, een rondleiding door het pand als je als nieuwe cliënt binnen komt.

Toen ik er kwam in juli 2017 wílde ik er helemaal niet zijn en toen Ruurd Bouwman (de psychiater) met mij klaar was en mij bij Erik dumpte, wilde ik alleen nog maar zo snel mogelijk weg zodra ook Erik klaar was met zijn geneuzel. De rondleiding, waarbij Mattijs meestal uitgebreid wordt voorgesteld, had ik dus niet gehad.

Voor verdere gesprekken met Erik kwam ik liefst zo laat mogelijk om maar niet tussen de “gekke mensen” te hoeven zitten. Echter had Erik het briljante idee om mij een soort dagbesteding bij de Kitchen of Life te laten doen.

Ik wist dus ondertussen wel wie Mattijs was; kaal hoofd met een flink litteken over z’n schedel, sandalen zonder sokken, spijkerbroek (of korte broek als het kwik boven de 15 graden met een zonnetje kwam) en een stotter van hier tot de maan en terug via Jupiter naar hier. Ik ben, door mijn DIS (dissociatieve identiteit stoornis) een observeerder en bij Mattijs was het voor mij lastig observeren. Hij was, toen ik op de KOL zoals we de Kitchen of Life kortweg vaak noemen, een ‘harde observatie-noot’ voor mij om te kraken. Mattijs scharrelde vaak wat rond, soms met z’n krantje in de hand, of lag boven op zijn wit lederen sofa te relaxen en genoot zichtbaar van het uitzicht wat hij daar had over het bedrijventerrein, het naastgelegen fietspadkruispunt en de koeienweide waar hij nog nét een stukje van kon zien.

Dat ik Mattijs niet goed kon peilen zorgde ervoor dat ik bij hem altijd uitermate op mijn hoede was. Tot die ene bewuste dag. Om precies te zijn: 22 december 2017.

Ik nam een overdosis van mijn medicatie met de bedoeling een zelfmoordpoging te doen, in een iets helderder moment besefte ik wat ik had gedaan en stuurde Erik een app terwijl ik zelf op de fiets stapte en naar de KOL reed. Erik had inmiddels de ambulance gebeld en Mattijs opgetrommeld als een soort van ‘babysitter’ tot de ambulance er was. Mattijs had geen idee wat hij moest doen, vragen of zeggen en ik wilde alleen maar weg, maar dan moest ik dwars door Mattijs heen want die zat voor de deur... dat was het meest ongemakkelijke kwartier van mijn leven en ongetwijfeld ook van hem. Zijn gezicht sprak voor het eerst boekdelen toen de ambulance arriveerde; een en al opluchting.

De periode daarna had ongemakkelijk kunnen blijven, maar dat was niet zo. We kozen er beiden voor het onderwerp geen roze olifant in de kamer te laten worden en langzaam maar zeker werden onze gesprekken minder stroef.

Het ging over van alles; we besloten binnen de KOL feestjes te gaan organiseren (Erik heeft nog een klein trauma aan z’n Abrahamfeestje in Muizenkostuum op KOL) tot serieuze dingen als traumatische ervaringen van vooral hem en mindere mate mijzelf.

Mattijs groeide uit tot een vriend, een vriend die ook bij een zeer kwetsbaar moment in mijn leven geweest is.

We boksen en botsen nog wel eens omdat we dezelfde scherpe pen hebben, maar dat leggen we vaak al snel weer bij. We zijn beide geen vechtersbazen, we hebben soms alleen een iets te scherp puntje op ons schrijfgereedschap.

Mattijs, ik ben er trots op dat ik het voorwoord van jouw laatste boek mag schrijven en ik kan niet wachten het boek te mogen lezen. Je stukken zullen ongetwijfeld weer ontroeren, glimlachen op gezichten brengen en bovenal stof tot nadenken geven. Ik ben trots dat ik mezelf tot jouw kleine vriendenclub mag scharen. En bovenal trots dat jij zo trots op jezelf bent en kunt zijn. Je verdient het om trots op je eigen ‘ik’, die de laatste jaren zo enorm ontwikkeld en gegroeid is, te zijn Matti! En om super trots te zijn op de boeken die je hebt uitgebracht en het boek dat je ook nu weer uitbrengt en de mensen die je daar, voor jou bijna als onbewuste en onbedoelde bijzaak, mee helpt! Wees trots op jezelf, op wie je bent, hoe ver je gegroeid bent en van hoe ver je gekomen bent. Blijf altijd trots op jezelf en houd je eigen-wijsheid vast. Het woord van de ander komt wel als jouw woord gehoord is.

-x- Jacintha

Inleiding

Wat een geweldig voorwoord. Hier krijg je toch tranen van in je broek!

Deze dag beleef ik weer als de dag van gisteren. Zelf was ik aan het vechten tegen een depressie. Ik was al jaren aan het jojo-en tegen dit soort spoken. Eén keer depressief per jaar is al erg genoeg. Dat liet ik mij niet nog een keer overkomen. Ook al was de put nog zo diep, ik bleef het licht zien wat over de rand van de put kwam terwijl het water aan mijn lippen stond en mijn mond aan het binnenlopen was als ik toch ging ademen.

Het voorjaar 2017 was ik bezig om mij voor te bereiden op mijn vakantie naar Canada. Eerst met mijn moeder twee weken bij een oom verblijven, daarna mijn moeder afzetten op het vliegveld om daarna alleen drie weken te genieten van het mooiste deel van West Canada. Drie weken opgescheept zitten met mijzelf, wat een feest. Ik heb genoten. Wat een schitterend land. Drie weken in een ander land reizen, in een andere cultuur met als enige vastigheid dat ik wist dat er aan het eind van de dag een hotel klaar stond. Moest alleen de dag zo indelen dat je honderden kilometers achter het stuur zit en dat afwisselt met ontspanning. Heb veel beren gezien, gelopen over ijsvelden, bossen doorkruist, met daarbij de wetenschap dat er in de nabije omgeving een bruine beer kan lopen. Helemaal opgeladen, de beste vakantie in jaren. Geen last van sombere gedachten, ook al ben je drie weken alleen. Toch komt na terugkomst de somberheid weer om de hoek kijken. Dankzij mijn schrijven kon ik op de been blijven. Bij Erik in zijn ‘gesticht’ voelde ik mij gezien en was ik nuttig bezig. Een echte ervaringskundige die bezig was met de transitie naar ervaringsdeskundige, maar dan een echte, zonder diploma maar door ervaring. Sorry gediplomeerd ervaringsdeskundigen. Ik kan het niet laten. Maar jullie kunnen een inkomen verdienen. Ik kan alleen toekijken en doen alsof ik meetel. En gezien word.

In die fase zat ik toen ik een halve opdracht kreeg ‘kan jij op Jacintha letten, ze heeft pillen ingenomen en ziekenauto is in aantocht’. Er was alleen niet verteld waar ik op moest letten. Ik kende haar goed genoeg om te weten dat er wat afstand nodig was (persoonlijke ruimte). Dan maar aan de andere kant van de kamer zitten, wat toevallig de stoel bij de enige deur was. Uiteraard wist ik dat het niet mijn taak was een psychologisch gesprek te houden.

Later hoorde ik dat je ook nog aardig suf kan raken door een overdosis van deze medicatie. Ik was inderdaad blij dat ik de sirene hoorde, terwijl ik zelf een ambulancetrauma heb. De blauwe lampen, het geluid van de sirene, verschrikkelijk. Niet uit te leggen en te begrijpen voor een ander wat ik dan mee maak. Mijn gedachten volgen het geluid. Waar gaat het heen, elke bocht volg ik en als het mijn kant opkomt, dan moet ik kijken. Afgelopen jaar kon ik een paar keer in een voormalige Rode Kruis-ziekenauto rijden. Dat voelde goed aan, dit werkte positief en ik ben nu toe aan de echte confrontatie: een echte ambulance.

Maar deze ervaring was wel de eerste die de basis legde van onze vriendschap. Het prikkelen van de pen was voor ons allebei nodig om ons te prikkelen in onze kwaliteiten. Anderen dachten dat er tussen ons een concurrentiestrijd was, maar ik heb boeken op mijn naam staan. Toch ben ik blij dat jij het voorwoord wilde schrijven, hierdoor krijg ik ook weer inspiratie.

Aan stukjes schrijven kwam een einde, maar ik had nog zoveel materiaal op de plank liggen dat ik nog wel een boek kon vullen. Dat bracht mij op de titel: Het Einde.

Dit klinkt dramatisch. Dit is niet als Het Einde bedoeld. Nee, het is de afsluiting van een Trilogie. Wie kan nu zeggen dat hij in drie jaar tijd drie boeken kan uitgeven bij dezelfde uitgever? Ik heb nog te veel plannen om te stoppen met schrijven, ik mis alleen de tijd en het geduld om hier aandacht aan te geven. Als arbeidsongeschikte werk ik nu weer weken achter elkaar en heb 45-urige werkweken. Tevens is het ook een woordspeling, Mattijs is het einde; hij is goed. Dat hoor je niet over jezelf te zeggen Maar ik doe het, ik mag het; wat ik allemaal heb meegemaakt. Een normaal mens heeft daar een heel leven voor nodig, ik zeven jaar.

Mattijs Goede