de erfenis
Lineke Breukel

ISBN 9789461853059

Ook verkrijgbaar als eBook en luisterboek

1e druk september 2021

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Omslagontwerp: Steve Breukel

Uitgeverij Village
een imprint van VanDorp Uitgevers
Postbus 42
3956 ZR Leersum

www.vandorp.net

info@vandorp.net

Copyright©2021 Uitgeverij Village / VanDorp Uitgevers
Copyright©2021 Lineke Breukel

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Lineke Breukel

de erfenis

UITGEVERIJ VILLAGE

Mijn innige dank gaat uit naar Gerard, Marja, Christelle, Carla en Marijo voor hun toegewijde hulp bij het tot stand komen van dit boek en voor hun gouden geduld met mij en mijn eigenwijze manier van werken en denken. Mijn dank ook aan mijn zoon Steve voor al zijn inspirerende ideeën en de prachtige cover van dit boek. Ik houd van jullie!

Lineke Breukel

1

De laatste dagen waren verstikkend geweest in Parijs, maar dat kwam niet alleen door de meedogenloze hitte van de zomer. Van het plotseling gelijktijdig opduiken van parasitaire infectiecellen op verschillende plaatsen over de wereld, zijn maar enkelen op de hoogte. Dat zal echter niet lang duren, vreest hij. Dit is een slecht voorteken.

Het slechtste voorteken dat er bestaat…

De vuile ramen van de TGV maken van het landschap een langgerekte compositie van trillende lijnen. Door de snelheid van de trein varieert die van bagger bruin tot goor geel. De isolatie van de wagon geeft zo weinig geluid door, dat het net lijkt of hij naar een abstracte televisie-uitzending zit te kijken.

Lelijke, abstracte kunst.

Lodewijk heeft het koud, want de airconditioning in zijn coupé staat op arctisch. Hij laat het echter uit zijn hoofd om zijn jas aan te trekken.

Zo herkennen ze mij direct…

In plaats daarvan heeft hij die breeduit over zijn schoot gedrapeerd, als een deken van vaalgroen waxdoek. Daar bovenop houdt hij met beide handen zijn oude leren tas vast. Hij weet dat hij sterk vermagerd is en zijn witte stoppelbaardje en pluizige kapsel laten hem op een oude zwerver lijken. Zijn verschoten kleren versterken dat beeld en de controleur heeft waarschijnlijk daarom zo verbaasd gekeken toen hij zijn dure eersteklasticket naar Nederland zonder problemen uit zijn tas kon toveren.

Mijn oude vertrouwde dokterstas…

Heel even glijdt zijn rechterduim over zijn in het leer gesneden initialen waaruit het goud al enkele decennia geleden verdwenen is. De contouren van de sierlijke krulletters ‘LCC’ bezorgen hem een brok in zijn keel.

Lodewijk Collot van Coeverden… Baron Lodewijk C van C… of gewoon ‘Lood’, zoals ik door mijn vrienden werd genoemd in dat hele andere leven… Mijn leven van voor alle ellende.

Voor de zoveelste keer gluurt hij om zich heen naar de andere passagiers die de ijskoude eersteklaswagon voor een klein deel bezet hebben. De meesten zitten alleen, maar direct achter hem hebben drie vrouwen het gezellig met elkaar. De hoge uithalen van hun veel te harde stemmen en hun theatrale gelach irriteert hem mateloos, vooral omdat ze veel aandacht trekken en menig gezicht daardoor al zijn kant op is gedraaid. De neiging om ergens anders te gaan zitten, heeft hij tot nu toe echter kunnen onderdrukken.

Niet opvallen houdt me gezond.

Die ene gedachte is al meer dan een decennium zijn credo en tot nu toe was dat hem ook prima gelukt.

Tot een dag geleden was dat ook niet moeilijk.

Dat hij toch nog gedwongen werd om na al die jaren zijn schuilplaats zo plotseling te verlaten, kwam niet omdat hij ontdekt was. Integendeel, hij had zijn hele verdere leven in zijn kleine Parijse appartementje kunnen blijven wonen, maar hij had geen keuze. Gezien de ernstige omstandigheden die zich aan het ontwikkelen zijn, voelt hij zich gedwongen om zich bloot te geven.

Om dit idiote risico te nemen.

Voor de zoveelste keer vervloekt hij zijn moraliteit, zijn goede burgerzin of hoe je die ongezonde neiging ook moet noemen.

Mijn verdomde gevoel van verantwoordelijkheid…

Achter hem klinkt een hoge gil en bijna laat Lodewijk zijn tas van zijn schoot vallen. Als hij zich boos omdraait en tussen de twee hoofdsteunen door gluurt, ziet hij dat de drie dames achter hem naar een telefoonschermpje kijken. Als in slow motion ziet hij hun opgeblazen lippen zich uitrekken totdat er uit hun wijd opengesperde monden een dom en geitachtig geschater klinkt. Hij walgt ervan.

Domme botoxgeiten… als jullie eens wisten…

Hij moet op zijn tong bijten om een snerende opmerking binnen te houden. Het zijn Nederlandse vrouwen die gezellig met elkaar naar Parijs zijn geweest en gezien de hoeveelheid tassen van exclusieve kledingmerken die ze in het bagagerek boven zich hebben geperst, hebben ze er behoorlijk huisgehouden. Het geld heeft stevig gerold.

Lodewijk heeft al die jaren, ondanks zijn vermogen, spaarzaam geleefd, maar dat had een belangrijke reden. Geld uitgeven is opvallen en dat had hij afgezworen. Zijn kleine appartement had hij gehuurd van de Joodse madame Louise, zijn propriétaire. De voluptueuze dame van middelbare leeftijd die iedere avond trouw voor hem gekookt heeft. Waarmee hij menig avond gediscussieerd heeft over de deugden en ondeugden van het leven, met een goed glas cognac in zijn hand… Het bezorgt hem een wrang gevoel dat hij dit achter heeft moeten laten, maar wel met goede reden.

Hersenloze kuddedieren! Als jullie eens wisten wat er boven jullie duur gekapte hoofden hangt…

Wanneer op dat moment achter hem de coupédeur open geschoven wordt, durft Lodewijk zich niet om te draaien. De knokkels van zijn tot vuisten geknepen handen worden wit als hij zijn tas steviger op schoot trekt, wachtend op wat er komen gaat. Een moeder met een kindje op haar arm loopt hem van achteren voorbij en wanneer ze door de deur aan de andere kant verdwijnt, lukt het hem pas om zijn adem los te laten.

Ik ben veilig… niemand weet waar ik gewoond heb…

Toch weet hij dat dit niet waar is. Hij heeft zich moeten laten zien toen hij zijn oude tas uit een safe locker op station Gare du Nord ophaalde. Deze tas, met zijn gouden initialen, wilde hij niet alleen laten. Dat was dom natuurlijk, want naar deze tas waren een paar zeer gevaarlijke mensen al meer dan een decennium fanatiek op zoek.

Dat is lang geleden, Lood. Lang geleden. Misschien zijn ze wel allemaal dood en begraven en maak jij je zorgen om niets.

Op dat moment wordt het donker aan zijn linkerkant en wanneer hij zijn hoofd omdraait, komt er een massieve gestalte in beeld.

“Kunt u opschuiven? Dit is mijn plekje.”

De man die hem met zijn kille ogen strak aankijkt, herkent hij direct. Hij is ingehaald door de spoken uit zijn verleden en dan weet Lodewijk hoe laat het is.

Te laat.

“Goedemiddag baron. Dat is een lange tijd geleden.”

De bijna charmante stem met het zware accent van de man correspondeert niet met de koude uitdrukking op zijn gezicht. Het verandert Lodewijks hart in een kille steen. Precies dit ogenblik heeft hij al die jaren lang geprobeerd te voorkomen. Hij herkent zijn tegenstander direct. Diens haren zijn deels grijs geworden, maar zijn bijna kleurloos grijsblauwe ogen staan nog even fel als twaalf jaar geleden. In een opwelling staat hij op, zogenaamd om de man ruimte te geven aan het raam. Lodewijk merkt dat de drie dames naar hen opkijken, kennelijk gealarmeerd door het woord ‘baron’. Quasi beleefd knikt hij naar de vrouwen die daarna breed glimlachend met hun getuite botoxsnavels zijn groet beantwoorden, als drie klonen van Daisy Duck. De grote man die nog half in het gangpad staat, ziet dit gebeuren en knikt beleefd naar de dames. Op dat moment werkt Lodewijk zich met zijn tas onder de arm langs de man naar het gangpad en wijst naar zijn plekje aan het raam.

“Het spijt mij dat ik uw plaats innam. Gaat u zitten!”

Er wordt achter hen nadrukkelijk gegiecheld en de man werkt zich met een norse blik in de ogen naar het raam. Daar had Lodewijk op gewacht.

Hij kijkt even niet!

Terwijl hij zijn jas over de man heen werpt, neemt Lodewijk zijn tas onder de arm en draait zich naar achteren. Vervolgens grijpt hij de greep van de schuifdeur en werkt zich er doorheen naar het korte halletje tussen twee wagons. Er klinken hoge gilletjes van de drie dames die zijn actie niet begrijpen, maar dat houdt hem niet bezig. Het enige waar hij aan denkt, is om weg te komen. Ontkomen aan de greep van deze man, zijn gezworen vijand.

De volkenmoordenaar!

Terwijl Lodewijk zich de volgende wagon in werkt en langs de passagiers snelt naar de schuifdeur aan de andere kant, probeert hij zich te herinneren hoe lang de TGV is.

Hoeveel wagons er nog zijn…

De reis zal nog uren duren en hij kan geen kant op.

Een rijdende doodskist!

Het volgende wat hij zich realiseert, is het nogal verbazende feit dat deze man persoonlijk is gekomen.

Maar waar jij gaat, bevinden zich zeker ook anderen. Mensen die jou assisteren.

Met een ruk draait hij zijn hoofd om naar achteren, maar hij is alleen. In ieder geval in het gangpad dan, want verschillende passagiers kijken hem verbaasd aan. Zonder zijn snelheid te verminderen, werkt Lodewijk zich door een aantal schuifdeuren heen en rent tussen de bankjes van de laatste coupés tot hij niet verder kan. De laatste wagon is de restauratiewagen en daar zit helemaal niemand.

“Verdorie… gesloten!”

Het is dan ook nog vroeg. Hij had gehoopt om hier tussen de rond de bar hangende passagiers te kunnen verdwijnen. Zich er te kunnen verschuilen, omringd door getuigen.

Op het moment dat hij naar achteren gluurt, ziet hij hem komen. Het silhouet van de Rus vormt al twaalf jaar lang het onderwerp van zijn nachtmerries en nu is die echt geworden.

Hij heeft mij gevonden!

Gejaagd kijkt de oude man om zich heen, maar hij heeft zich vastgelopen in deze lange, smalle val. Zonder te verwachten dat hij nog weg kan, begint Lodewijk aan de hendel van de keukendeur te trekken en tot zijn verbazing schiet die open. Er schakelt een lamp aan zodra hij zich er naar binnen werkt.

Niemand!

Op het moment dat hij de deur achter zich wil dichttrekken, wordt deze tegengehouden. Hij is ingehaald en met angst in zijn hart kijkt hij opnieuw in de kille ogen van zijn moordenaar, want dat zijn leven hier eindigt, is hem duidelijk.

“Het is tijd, baron. Tijd voor het einde.”

2

Het is een opluchting dat de ergste hitte van de zomer binnenkort voorbij zal zijn. Ras Mus zal al die imposante onweersluchten die bijna iedere avond via de Noordzee Amsterdam binnen komen drijven nog gaan missen. De naar ozon ruikende regenbuien waar je wel nat maar niet koud van wordt, zullen uiteindelijk overgaan in kille plensbuien die hele etmalen kunnen duren. Zover is het echter nog lang niet. Het is nog steeds aangenaam warm, zwoel zelfs, want september is nog niet aangebroken. Deze zomer is nu al te boek gegaan als de heetste ooit gemeten en daar is Ras het mee eens. Ook in zijn vaderland Denemarken is het opmerkelijk warm geweest, terwijl het land, net als Nederland, een uitgebreide westkust heeft waar het ook ’s zomers kan spoken.

En spoken heeft het gedaan!

Ras verblijft al enkele weken in Amsterdam. Zijn plan was om daar zijn twee oude studiematen te bezoeken en daarna door te reizen naar Portugal, of in ieder geval Frankrijk. In plaats daarvan kreeg hij pech met zijn bejaarde camperbusje. Het ding begon te roken bij de Duitse grens en als hij niet was geholpen door enkele jonge kunstenaars die ergens onder Emmen in een antikraakboerderij woonden, dan had hij de rest naar Amsterdam kunnen liften.

Of lopen.

Ondanks de hitte huivert hij even. Bij die kunstenaars woonde de jonge vrouw Shy. Ras zou uiteindelijk ontdekken dat de groep zich bezighield met duivelse praktijken. Vandaar ook dat ze zo afgezonderd leefden, weet hij nu. Het had hem een paar weken geleden een nogal hachelijk avontuur opgeleverd. Het begon toen Shy met haar paarse mohawk en haar grote groene ogen zich aan hem aanbood. Zo verlegen was ze dus niet.

Maar dat is allemaal over, Raspatat! Laat los! Geniet van de zon zolang die nog schijnt!

Vandaag komt Annelie aan en dat maakt Ras ongelooflijk blij. Het is tenslotte alweer een volle maand geleden dat hij zijn dochter heeft gezien. Bovendien mist hij het gezelschap van haar gekke hond Bella, die ze hopelijk mee heeft genomen.

Dan kan die gelijk kennismaken met Tante Moppie, het mopshondje van Sijs.

Volgens Annelie rijdt de gloednieuwe Mercedes Sprinter als een zonnetje. Het is een turbodiesel en deze rookt niet, vertelde ze hem sarcastisch verwijzend naar zijn oude wagentje. De nieuwe camper had Ras gekocht van het geld dat hij had verdiend met zijn twee boeken, die bestsellers waren geworden in Denemarken.

Nog een uurtje… en dan kan ik je in mijn armen sluiten.

Met de ingebouwde navigatie is zijn dochter zonder problemen helemaal van boven Kopenhagen naar Noordoost Nederland gereden en de Haparandadam in Amsterdam zal ze dus ook wel vinden. Toch maakt Ras zich zorgen om zijn in Denemarken opgegroeide dochter. Zij is de drukke Nederlandse snelwegen niet gewend. Annelie bezit een oude Volvo waarmee ze natuurlijk wel wegervaring heeft opgebouwd, maar het besturen van een grote bus is heel iets anders. Dan schudt Ras glimlachend zijn hoofd.

Ik ga verdorie steeds meer op mijn lieve Emma lijken.

Als hij zijn laatste slok bier naar binnen werkt, krijgt hij van Sijs een nieuw blikje aangeboden dat hij beleefd afslaat.

“Nee maat, ik wil niet lamgeslagen van je boot afdonderen op het moment dat mijn dochter met mijn nieuwe camper de dam op komt rijden.”

“Dat zou inderdaad geen beste indruk maken. Ze moet niet het gevoel krijgen dat je hier al een paar weken voornamelijk bier aan het drinken bent en joints zit te roken.”

“Met jou…”

“Tuurlijk, maar je hebt wat in te halen. Je bent koud vergeten hoe het is om stoned te zijn sinds je braaf trouwde en papa bent geworden.”

Zijn oude studiegenoot en beste vriend Sijs is al weken zijn gastheer en het lijkt erop dat hij dat nog lang niet zat is. Sijs leeft doorgaans eenzaam als een aan de wal gekluisterde ‘schipper’, maar de ‘journalist’ in hem had die weken voornamelijk benut met het inventariseren van de vreemde gebeurtenissen rond de groep duivelsaanbidders en hun bijbel. Hij had vooral research gedaan naar de mensen die zijdelings betrokken moesten zijn geweest bij de praktijken van Pandora en haar aanhangers.

De ontdekking van de duivelsbijbel heeft trouwens nogal wat stof doen opwaaien. Lokaal dan, want het nieuws over het oude boekwerk heeft slechts in een enkel blaadje gestaan: ‘Ome Nelis achter het nieuws’, het nieuwsblaadje van een oude kroeg in de IJ-haven, daar waar ome Nelis doorgaans achter de bar staat. Dat kwam overigens omdat Sijs er dronken zijn mond voorbij had gepraat, anders had de kroegbaas niets gehad om over te roddelen.

Als onderzoeksjournalist is hij al aardig wat gewend, maar deze vreemde gebeurtenissen hebben er ingehakt bij Ras. De groep vond in de duivelsbijbel inspiratie om zichzelf om te dopen tot satanisten. Daarbij gebruikten ze een oud containerschip in de Amsterdamse Minervahaven als hun tempel.

Hoe waanzinnig kunnen mensen zich gedragen… dadelijk gaan ze nog opnieuw geloven dat de aarde plat is!

Ras had ze leren kennen vanwege de pech met zijn camper, maar Sijs was er door diens aangeboren nieuwsgierigheid bij betrokken geraakt. Ze waren dichter bij de duivelsaanbidders gekomen dan hen lief was, maar uiteindelijk waren ze er zonder al te grote kleerscheuren vanaf gekomen.

Dat is allemaal weken geleden gebeurd en de groep is verdwenen, maar als Ras eerlijk is, dan is er iets dat hem blijft bezighouden. De tengere Shy had hem keihard gemanipuleerd en gebruikt en dat zou genoeg moeten zijn om haar te willen vergeten. Het lukt hem echter niet om haar fijnbesneden gezichtje uit zijn hoofd te krijgen.

Die mooie groene ogen onder die knalpaarse mohawk… Stadse camouflage.

Ze moet bijna dezelfde leeftijd hebben als Annelie, maar hij had haar zonder schaamte in zijn oude campertje laten komen en ze hadden hartstochtelijk de liefde met elkaar bedreven.

Ben ik nu zo’n oude geile beer aan het worden dat ik haar niet meer uit mijn kop kan krijgen?

Waar ze uithangt weet hij niet. Ze had zo kwetsbaar geleken, maar om nu te zeggen dat hij ongerust is…

Niet echt dus… een klein beetje maar.

Zuchtend schudt Ras zijn hoofd en gaat verzitten. Het canvas van de zonnestoel heeft zijn rug zweterig gemaakt. Om zijn gedachten te verzetten tuurt hij naar de lucht boven hem. De laatste twee weken zijn onafgebroken zonnig geweest. Donderwolken laten zich nog regelmatig aan het einde van de middagen zien, maar het heeft niet meer geregend. Het is zelfs zo droog aan het worden dat de gemeente Amsterdam heeft opgeroepen om zuinig aan te doen met drinkwater.

Tja, dan moeten we ons maar behelpen met bier.

Sijs’ levensfilosofie is eenvoudig, heeft Ras ontdekt. Genieten van iedere dag… en wel zo ontspannen mogelijk. Wat er van diens fanatieke journalistieke geest is overgebleven, lijkt te zijn blijven steken bij nieuwtjes die hem aan komen waaien. In zijn tuinstoel zittend op het dek plukt hij die uit de lucht en schrijft er wekelijks een column over in een regionaal blad. Daarmee kan de oude freelance journalist precies het liggeld voor zijn aan de IJ-haven liggende kotter betalen en een indrukwekkende voorraad bier en wiet op peil houden.

Wellicht vanwege Sijs’ plotselinge fanatisme heeft Ras besloten om helemaal niets op te tekenen over de afgelopen gebeurtenissen. Eigenlijk ook omdat hij dat respectloos vindt naar Shy. De jonge vrouw die hij had geprobeerd te helpen.

Nachten lang heeft hij nachtmerries gehad over die ene avond, die enorme brand… Het oude vrachtschip ligt nog steeds half weggezakt aan de kade van het sloopbedrijf en van de Amsterdamse autoriteiten heeft Sijs vernomen dat het zo snel mogelijk zal worden geruimd. Het sloopbedrijf wordt dus kennelijk toch nog door iemand gerund, maar Ras en hij zijn er niet achter gekomen wie dat is. Pandora heeft veel geld gehad en haar macht zal daarom verder hebben gereikt dan de negen kerels waarmee ze zich omringd had. En haar beide dochters? Tja… Ras had zijn gastheer uiteindelijk verteld van de vondst in zijn slaaphut, de avond nadat hij ternauwernood het duivelsritueel op de boot had overleefd. Zijn kleding, telefoon en twee takjes lavendel hadden op zijn bed gelegen.

Op deze boot… terwijl wij op het dek zaten te koekeloeren naar de sterrenhemel.

Er was ingebroken, maar degene die dat had gedaan, was hen goed gezind geweest. Sijs durft niet te speculeren over de identiteit van de inbreker, maar dat hoeft ook niet, want Ras weet zeker wie die persoon is geweest. Hij is ervan overtuigd dat de jonge vrouw Shy de brand aan boord van de Belial heeft overleefd, samen met haar zusje Magic. Of dat inderdaad zo is, weten ze natuurlijk niet zeker, maar die hoop houdt Ras op de been en dat is Sijs heel wat waard.

Zijn ogen gaan onwillekeurig opnieuw naar de hemel boven hem. Naar een vliegtuig dat witte waterstofstrepen trekt.

Twee dunne lijnen, parallel aan elkaar… dikker wordend naarmate het vliegtuig verder vliegt…

Zijn OCD zoekt naar een spleetje in zijn bewustzijn, maar Ras laat zijn neiging verder niet toe. De spanning verdwijnt wanneer hij beter op zijn ademhaling let… De beelden van de brand verdwijnen echter niet. Die staan in zijn hersens geëtst, net als het geschreeuw van de mensen die door het vuur ingesloten werden… Hij had zich pas later gerealiseerd dat het dat was wat hij gehoord had.

Nog een vliegtuig, deze lijkt recht naar het oosten te vliegen…

Sijs had hem aangeboden om zijn huisarts te bellen voor een afspraak, maar Ras had het beleefd afgeslagen. Hij is geen mens van pillen. Zelfcontrole is een rode draad die door alle emoties van zijn leven loopt en hij kan zichzelf nog steeds tot de orde roepen als het nodig is.

Zo gek ben ik nog niet aan het worden.

De brand op het vrachtschip had hem een paar brandblaren opgeleverd, maar daar heeft hij lak aan. Dat zijn details. Hij is wel vaker gewond geraakt in zijn lange carrière als onderzoeksjournalist. Helen heeft echter meer dimensies dan alleen maar een nieuw velletje onder de korsten.

Als op dat moment de telefoon in de kajuit onder hen gaat, komt Sijs uit zijn stoel en loopt naar het metalen trapje. In het voorbijgaan biedt hij zijn joint aan, die Ras dankbaar van hem overneemt.

Bovendien helpt dit tien keer beter dan welk pilletje dan ook…

Met zijn ogen dicht zuigt hij de hete rook zijn longen in en voelt zijn hoofd van binnen opwarmen. Als Annelie er is, wil hij dit niet meer. Zij hoeft niet te weten dat hij aan de drugs is en tegelijk moet hij grinniken om die gedachte.

Ik, de voorbeeldige vader… aan de wiet.

Zijn Nederlandse opvoeding laat hem vinden dat een jointje niet echt onder ‘drugs’ valt, maar zijn in Denemarken opgegroeide dochter heeft daar een hele andere mening over.

Dus zal dit mijn laatste jointje zijn… shit!

Terwijl hij een nieuwe trek neemt, hoort hij Sijs beneden praten. Zijn stem is afwisselend enthousiast en rustig. Even lijkt het erop dat hij discussieert en daarna is hij een lange tijd stil. Ras weet precies met wie hij praat.

Wheels… onze gewielde kunstenaar.

Zo te horen heeft de half verlamde man wereldschokkend nieuws en zullen ze waarschijnlijk direct moeten komen, grinnikt Ras in zichzelf. Zo gaat het meestal wanneer hun oude studiegenoot belt. Wheels heeft samen met hen journalistiek gestudeerd, totdat hij ontdekte dat hij liever schilderde.

Sinds zijn ongeluk heeft de man niet alleen het gevoel in zijn onderlichaam verloren. Zijn geduld is net zo goed verlamd geraakt.

Dat is tezamen met de knalgele cabriolet van Sijs op de bodem van het IJ achtergebleven.

De herinnering aan hun gezamenlijke stunt waarbij hun vriend bijna het leven liet, zorgt ervoor dat Ras voor de derde keer naar de hemel kijkt. Naar de blinkende vliegtuigtstipjes die rond Schiphol zorgen voor een breiwerk van strepen in de lucht.

Ras heeft in al die jaren nauwelijks met Wheels gesproken en dat komt door hun veranderde relatie. Ze waren sinds het ongeluk nooit meer close geweest. Daar valt nog heel wat op te lossen, maar of hij daar trek in heeft, weet Ras niet.

Met een zucht staat hij van zijn zonnestoel op. Het canvas ervan is al aan het inscheuren en het zal niet lang meer duren voordat hij erdoorheen gaat zakken. ‘De stoel is een echte boothoer’, merkte Sijs een paar weken geleden grinnikend op. Een extra stoel die eigenlijk altijd werkeloos aan dek heeft gelegen, opgevouwen in een hoek en blootgesteld aan de elementen… Wachtend op iemand als Ras die er zijn achterwerk aan zou toevertrouwen.

Kreunend recht hij zijn stijve rug en kijkt onwillekeurig in de richting van de Minervahaven. Daar waar hij haar voor het laatst heeft gezien.

Ineens voelt Ras zich ongelooflijk eenzaam en ondanks de warmte van de nazomer krijgt hij het ijzig koud. Ondanks dat zijn dochter vlakbij is.

Shy… waar ben je?

Hij was enkele dagen bezig geweest met het zoeken naar informatie over de antikraakboerderij aan de Duitse grens waar Shy met haar vrienden had gewoond. Natuurlijk vond hij niets. Even had hij zelfs gedacht om met de trein naar Emmen te reizen en daarna naar de boerderij te liften waar ze had gewoond, maar ook dat idee kon hij uiteindelijk loslaten.

Je jaagt schaduwen na, Raspatat. Ze vindt je helemaal niet interessant, ouwe bok.

Met zijn handen in zijn zakken loopt Ras over de smalle loopplank naar de kade van de Haparandadam en kijkt even om zich heen. Aan het einde van de dam bevindt zich een klein parkeerterrein. Er staat geen enkele auto en een hele rij spierwitte meeuwen heeft plaatsgenomen op de smalle grasrand die het terrein omzoomt. Ze hebben het kennelijk net zo warm als hij, want ze maken geen enkel geluid.

Op zijn gemakje draait Ras zich om en loopt naar de wal. De hitte van de zon brandt door zijn T-shirt heen en doet de paar brandwonden op zijn schouders schrijnen. Hij had het advies gekregen om de zon te mijden, maar daglicht zorgt ervoor dat hij zijn hardnekkige gedachten los kan laten.

“Annelie komt!”

Deze uitspraak vrolijkt hem uiteindelijk op. Die wetenschap verdrijft al het resterende gepieker. Zijn dochter komt eraan… tezamen met die gekke labrador Bella. De hond die blaft als hij denkt dat er ergens in de toekomst een muis geboren wordt die wellicht ooit komt inbreken.