Een Paradijs met zorgen

Wybrich Kaastra & Gerard Tonen

ISBN 978 94 61853 066 paperback

Ook verkrijgbaar als eBook

1e druk juni 2021

Redactie: Ilona van Hilst

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Foto's: Wybrich Kaastra & Gerard Tonen

Uitgeverij Grenzenloos een imprint van VanDorp Uitgevers
info@grenzenloos.nl / www.grenzenloos.nl

Kijk voor meer boeken over Frankrijk op grenzenloos.nl

Copyright©2021 Uitgeverij Grenzenloos (deze uitgave)

Copyright©2021 Wybrich Kaastra & Gerard Tonen

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd
in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en
schriftelijke toestemming van de uitgever.

Wybrich Kaastra & Gerard Tonen

Een

ParadijS

met zorgen

Een kijkje achter de voordeur van een

chambres d'hôtes in Frankrijk

uitgeverij grenzenloos

1. Gezocht: leuk koppel

Het is zondagavond 2 december 2018. De zondagavond is heilig voor ons. Wybrich en ik werken beiden in het theater en dat betekent dat we drie à vier avonden per week bij een voorstelling zitten. Overdag of 's avonds, wij zijn altijd beschikbaar voor afspraken. Bij ons lopen werken en privé volstrekt door elkaar heen. Dit vinden we niet erg, daar hebben we voor gekozen. Behalve op de zondagavond. De zondagavond is van ons.

Wybrich ligt op de bank. Ze is niet tevreden. Morgen moet ze weer werken en dat doet ze de laatste tijd met tegenzin. Ze is al acht jaar schouwburgdirecteur in Meppel, tot voor kort was ze dat met groot plezier.

Als een van de weinige theaterdirecteuren in Nederland is ze nog ambtenaar, de schouwburg valt volledig onder de gemeente Meppel. Zevenenhalf jaar was dat geen probleem, ze genoot van de vrijheid en het vertrouwen dat ze kreeg. Sinds de gemeentesecretaris onder wie de schouwburg viel afscheid nam is dat veranderd. Diverse ambtelijke afdelingen bemoeien zich meer en meer met de bedrijfsvoering, wat tot eindeloze vergaderingen en discussies leidt.

'Ik heb er zo de balen van,' zegt ze terwijl ze een iPad boven haar hoofd houdt. 'Ze zuigen alle energie uit me weg.'

Het zijn zinnen die ik de laatste tijd vaker heb gehoord.

'Zal ik eens op zoek gaan naar een leuke baan in het buitenland?' hoor ik haar zeggen.

Mijn hele leven heb ik gegruwd van het idee om te emigreren. Ik had mooie en leuke banen in Nederland. Ik was lang schouwburgdirecteur en leidde als zakelijk en algemeen directeur diverse toneelgezelschappen. Inmiddels werk ik veertig jaar in het theater en heb ik zelf ook grote behoefte aan iets anders. Ik ben 64 jaar. Als ik nog iets anders wil dan moet ik het nu doen.

'Wie weet kunnen we samen iets doen,' zegt Wybrich. 'Ik ga gewoon eens googelen, kijken of er iets is.'

Ik zit achter mijn bureau en werk aan mijn blog Dossiermoddergat.nl waar ik trouw elke dag een blog op schrijf. Ik ga zo op in mijn blog dat ik het gesprek van zojuist vergeet. Het was een vluchtig gesprek zoals tussen mensen die samenwonen zo vaak plaatsvindt

'Ik heb het,' hoor ik Wybrich na een tijdje zeggen.

'Wat? Waar heb je het over?' Ik ben nog steeds druk bezig met mijn blog.

'Een baan die ons op het lijf is geschreven.'

'Ons?'

'We kunnen het samen doen. Lees maar.'

Wybrich geeft mij de iPad en ik lees het volgende bericht:

Voor een luxe chambres d'hôtes in Zuid-Frankrijk (drie kwartier van Uzès en drie kwartier van het strand van Montpellier) zijn we op zoek naar een leuk koppel om deze zelfstandig te runnen of hier samen andere afspraken over te maken. Minimaal 1 jaar/seizoen. Het is een goedlopende, instapklare chambres d'hôtes met goede recensies, vier gastkamers en suite, gezamenlijke woonkamer en keuken, zwembad, grote veranda en gelegen in een leuk dorpje met bakker etc. om de hoek. In overleg zijn verschillende vormen van beheer/exploitatie mogelijk. Table d'hôtes heel goed mogelijk en mede daardoor goede verdiensten, internationale gasten (Nederlanders, Engelsen, Belgen, Fransen, Zwitsers). Graag ontvangen wij reacties (met cv en achtergrond/motivatie) per mail.

'Zal ik eens een mailtje sturen met onze cv's erbij?' opper ik. 'Gewoon eens proberen?'

Wybrich vindt het een uitstekend idee. Ik weet dat ik mij nu op glad ijs begeef. Het is mij zo vaak gebeurd. In alle onschuld solliciteer ik op iets en voordat ik het weet, word ik door mijn enthousiasme meegevoerd en is er geen haar op mijn hoofd die overweegt het niet te doen.

Geachte heer/mevrouw,

Op de site werkeninfrankrijk.nl kwamen wij het bericht tegen dat u voor uw chambres d'hôtes in Zuid-Frankrijk een koppel zoekt om die te runnen. Dit bericht trok meteen onze aandacht omdat wij naar zoiets op zoek zijn. We hebben een carrière als schouwburgdirecteur en theaterproducent achter de rug en wij willen graag iets anders gaan doen. Al lang dromen we over de mogelijkheid om zelf een chambres d'hôtes te beginnen of te beheren. Vandaar dat we mogelijk iets voor elkaar kunnen betekenen.

Met onze cv's willen wij ons graag aan u voorstellen. Zoals u daarin kunt lezen hebben we veel ervaring met het ontvangen van gasten, gastvrijheid, het managen en het uit de mouwen steken van de handen. Een schouwburg of theatergezelschap runnen is geen sinecure vooral omdat dit grote bedrijfsmatige eisen stelt, de marges in het theater zijn zeer gering. Een foutje kan grote financiële gevolgen hebben. 

Aan de theaters waar wij verantwoordelijkheid voor waren was ook altijd horeca verbonden, van restaurants tot grote partijen. Ook hiervoor waren wij eindverantwoordelijk. Ervaring met horeca is ons dus niet vreemd.

Wybrich spreekt vloeiend Frans en we spreken beiden prima Engels en in mindere mate Duits.

Verder goed om te weten dat we in een huurhuis wonen en zeer flexibel zijn. Dat we ondernemend zijn, mag uit onze cv's blijken. Wij hopen dat dit redenen zijn om met elkaar in gesprek te gaan. 

Met vriendelijke groet,

Wybrich Kaastra, Gerard Tonen.

Twintig minuten later gaat de telefoon.

'Je spreekt met Maarten. Wij hebben zojuist jullie mailtje ontvangen en dat was reden om meteen te bellen. Zullen we binnenkort een afspraak maken om nader kennis te maken? Dan kunnen we jullie meer vertellen over de chambres d'hôtes. Wij wonen in de Achterhoek, als jullie naar ons toe willen komen, heel graag.'

We maken een afspraak voor aankomende vrijdag. Wybrich en ik gaan dan een lang weekend naar de Ardennen, kunnen we mooi eerst langs de Achterhoek.

'Dit kan toch niet waar zijn?' zeg ik tegen Wybrich als ik de verbinding verbreek. 'Je googelt wat, ik stuur een mail en binnen een uur ligt er misschien een nieuwe toekomst voor ons open.'

We schenken nog eens een glas wijn in, nog totaal opgewonden en verbaasd. Stel… stel dat wij een chambres d'hôtes samen gaan runnen. Eerlijk gezegd hebben we dat nog nooit eerder serieus overwogen. We praten door over de mogelijkheid. En natuurlijk, zoals ik had voorzien: we worden die avond steeds enthousiaster.

Even later komt er nog een mailtje binnen.

Beste Gerard en Wybrich,

Zojuist hebben wij elkaar telefonisch gesproken. Wat ontzettend leuk dat jullie op onze oproep hebben gereageerd! En wat een prachtig cv hebben jullie. De chambres d'hôtes heet Les Trois Comtes. www.lestroiscomtes.nl

Op booking.com zijn ook veel foto's te vinden! Wij zijn benieuwd wat jullie eerste indruk is.

Hartelijke groet,

Maarten en Jacqueline.

We kijken meteen naar de links. Wow. Dat Les Trois Comtes ziet er echt prachtig uit. Geen Ik Vertrek-bouwval maar een luxe herenhuis, smaakvol ingericht met een heerlijk zwembad. We schenken nog een glas wijn in en later nog een. Deze avond kan zomaar het begin van een groot avontuur zijn. Met dat blog waar ik aan werk ga ik morgen wel verder.