Emigreren is niet eng

Liesbet den Daas

ISBN 9789461853479 paperback

Ook verkrijgbaar als eBook

1e druk november 2022

Redactie: Ilona van Hilst

Vormgeving: Eric Jan van Dorp

Foto auteur: Liesbet den Daas

Uitgeverij Grenzenloos een imprint van VanDorp Uitgevers
info@grenzenloos.nl / www.grenzenloos.nl

Kijk voor meer boeken over Frankrijk op grenzenloos.nl

Copyright©2022 Uitgeverij Grenzenloos

Copyright©2022 Liesbet den Daas

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inleiding

De meest voorkomende vraag van nieuwe gasten is ‘hoe zijn jullie hier (in godsnaam) terecht gekomen?’ Ze hebben meestal een lange rit achter de rug en de Lot is een uitgestrekt gebied. Het lijkt daarom alsof we in the middle of nowhere zijn gaan wonen, maar dat valt best mee. Ons kortste antwoord daarop is ‘via internet’. En zo is het gegaan. We kenden de Lot niet. We kenden Frankrijk een beetje. Maar we wisten wel dat áls we naar het buitenland wilden, dat het dan Frankrijk zou worden. Om onze taalkennis, en om de schoonheid van het land. En omdat het niet zo ver is dat je afhankelijk bent van luchtvaart.

In 2017 bekroop mij een naderend empty nest-gevoel. Ik woonde al dertien jaar in hetzelfde huis met mijn man Theo en onze drie zonen. Mijn Bed & Breakfast Klein Zuylenburg (een kamer met badkamer op de benedenverdieping van ons huis) liep al tien jaar als een trein. Theo had een eigen bedrijf in commercieel vastgoed. En ik dacht: blijven we dit doen als de jongens het huis uit zijn? Een te groot huis voor met z’n tweeën, prachtig en een schitterend uitzicht, maar zijn er niet meer mooie plekken op de wereld? Zijn er niet ook leukere uitdagingen dan een kamertje met ontbijt en – in Theo’s geval – een baan in het vastgoed waar hij in dertig jaar alle ins en outs wel van had meegemaakt?

De verrassing van de eeuw was wel dat ik het gewoon eens aan Theo vroeg: ‘Wat zou jij ervan vinden om de B&B naar het buitenland te brengen? Het samen te gaan doen?’ En toen het antwoord: ‘Dat lijkt me heerlijk.’ Ik dacht werkelijk dat hij een grap maakte, maar hij was bloedserieus. En dat bewijst maar weer dat je altijd moet blijven praten, je wensen uitspreken, in overleg moet gaan. Want toen was het hek van de dam en eerder dan verwacht vonden wij een droomplek in de Lot: Pech Blanc.

Na twee jaar van voorbereiden, verhuizen, plannen en afwachten was 11 maart 2020 de dag dat we met onze laatste bezittingen, de honden en de kat aankwamen in ons nieuwe huis. Vijf dagen later kondigde de Franse president Macron aan dat het land in lockdown ging om verspreiding van het coronavirus tegen te gaan. Niet de meest gewenste start voor een nieuw leven. Hoe het ons verder gegaan is, van de eerste plannen tot eind 2022 vertel ik in korte verhalen.

Liesbet den Daas

Calvignac / Frankrijk

Oktober 2022

B&B gezocht in Frankrijk (1)

Ook wij hadden Ik vertrek-fantasieën, elke keer als we op vakantie waren. Ik ken maar weinig mensen die dat soort dagdromen niet hebben. Het programma scoort niet voor niets zo lekker. In Canada hebben we rondgereden met het idee om daar te gaan wonen. In Spanje een plek onder de zon leek ons fantastisch. In Frankrijk, Zuid-Afrika, overal waar we kwamen zagen we een gouden toekomst. Alleen, pubers gaan in dat soort fantasieën niet mee. Zij willen geen verandering tenzij het een luxe penthouse in Manhattan betreft (voor Teun), een koloniale villa in het Caribisch gebied (voor Kees) of een huis met een enorme ondergrondse garage voor wat Aston Martins en Lamborghini’s (voor Gijs). Niet te verenigen dus.

Maar we zitten weer middenin de plannen! Zo hevig dat ik nu dagelijks op allerlei websites speur naar het ideale pand in Frankrijk, dat ik zelfs contact leg met de eigenaren, om me vervolgens terug te trekken omdat we nog helemaal niet weg kunnen. Nu niet, maar als de jongens het huis uit zijn… dan wel! En als alles goed blijft gaan, is dat al over vier of vijf jaar.

Het begon al een tijdje geleden met mijn onrust. Ik heb al tien jaar deze B&B-kamer, het loopt boven verwachting goed en ik vind het nog steeds hartstikke leuk, maar ik zou heel graag meer kamers willen. In Klein Zuylenburg is er, zonder drastische verbouwingen, geen plek. Daarbuiten natuurlijk wel. Maar voordat je wat substantieels kunt overhouden in deze business moet je minstens acht kamers hebben, geen of weinig personeel en een toplocatie. Een toplocatie in en om Utrecht met ruimte voor acht kamers en badkamers kost meer dan een miljoen euro. En stel dat ik dat dan zou hebben, dan zou ik 360 dagen per jaar en 7 dagen per week moeten werken en eigenlijk nooit meer thuis zijn. Is het me dat waard?

Toen ontdekte ik op Funda het tabje ‘buitenland’ en ontdekte tot mijn ontsteltenis dat je in Frankrijk hele kastelen kunt kopen met een enorme zwik grond voor de helft van wat je hier zou betalen. Dat heb ik natuurlijk uitgebreid aan Theo laten zien, die daar luchtig en gelaten op reageerde en uiteindelijk mijn enthousiasme de kop indrukte met de zin: ‘Maar Lies, ik heb hier een bedrijf, we kunnen hier helemaal niet weg.’ Ik liet het maar weer los.

Totdat hij ineens terloops vertelde dat hij het misschien ook wel zag zitten, zo’n B&B in het buitenland, als de jongens vertrokken zouden zijn. Zaak verkopen, huis verkopen. Samen klooien in een mooi optrekje tussen de lavendelvelden, lekker eten maken, met de honden einden kunnen lopen door de natuur. Niet meer elke dag in een pak naar kantoor. Ik heb er een iets minder romantisch beeld van. Ik denk vooral aan veel gasten, veel was te doen, veel klussen op te knappen, maar vooruit, als we het samen doen wordt het wel een aantrekkelijk verhaal en misschien hebben we tussen de bedrijven door best tijd voor een wijntje in de zon met uitzicht op bergen, beekjes en akkers.

Afijn, of nee… enfin, bij mij is het hek sindsdien weer van de dam, en bij Theo eigenlijk ook en we hebben allebei precies hetzelfde voor ogen. Hetzelfde landschap (een lappendeken van lavendel, zonnebloemen en graan, met bergen daarachter, liefst ook water), hetzelfde huis (oude stenen, vanbinnen gerenoveerd en een paar cipressen ernaast), in een streek met echte zomers en echte winters. Niet in een dal, maar ergens halverwege een heuvel, waar je met name ’s avonds lang zon hebt. Je moet in een dag naar Nederland kunnen rijden en we willen afgelegen wonen, op een plek waar het stil is. Maar liefst wel met een stad binnen een uur rijden en een dorp met een bakker dichtbij. Veel grond om ons huis, maar niet zoveel dat we een week bezig zijn met grasmaaien. Het liefst een bestaande B&B, want een ruïne verbouwen, dat kunnen wij niet. Bovendien zijn we natuurlijk allang geen pioniers meer op dit gebied en moeten er genoeg B&B’s te vinden zijn waarvan de eigenaren inmiddels met pensioen willen. Het ideale plaatje is eigenlijk een mooie B&B op de perfecte plek, maar die niet zo goed loopt omdat de eigenaren die ambitie niet meer hebben en maar twee maanden per jaar open willen zijn. Zoiets. En dat wij daar dan een bloeiend bedrijfje van maken.

Nou, dat dus. En ze bestaan hoor! Ik ben er al een paar tegengekomen, als je dat tenminste vanaf het internet kunt beoordelen. Dus afgelopen vakantie waren wij in de Alpes-de-Haute-Provence, een prachtig gebied in Frankrijk tegen de grens met Italië, en daar zagen wij onszelf wel zitten. We hebben tevens het departement Drôme doorkruist, ook prachtig. En toen wij na drie weken zon weer in grijs en nat Nederland kwamen, wist ik het helemaal zeker: weg uit dit grauwe land.

Vooralsnog blijft het bij zoeken, lezen, verwachtingen bijstellen, rekenen en dromen. De kastelen met lappen grond van vier hectare zijn meestal in verregaande staat van verval of op een plek waar een mens niet dood gevonden wil worden, daar kom je dan toch weer achter. Maar komende week zetten we de eerste stap in dit plan: dan begint onze cursus conversatie Frans. Want het gaat ons niet gebeuren dat de camera’s van Ik vertrek in onze nek hangen en dat wij bij de burgemeester van Village de la Trottoir met de mond vol tanden staan. We hebben nog vijf jaar de tijd om dat naar een excellent niveau te tillen. Wij houden u op de hoogte! À bientôt!

Naar de sportschool

Het is nog niet eens januari maar ik ben alvast begonnen aan mijn goede voornemens. Een maand geleden al. Niet geheel vrijwillig, ik werd meegesleept door Theo, die zich zorgen maakte over zijn hoge bloeddruk en algehele fysieke gesteldheid. Hij had als makelaar een nieuwe fitnessschool helpen vestigen op een bedrijventerrein in de buurt en daar wilde hij wel een proefles doen, Undisputed heet het.

Ik ging mee in zijn kielzog, met een flinke dosis scepsis, want ik ken dat, sportscholen: na twee maanden ga je het haten wegens gebrek aan onmiddellijk resultaat, en kom je er nooit meer. We werden hartelijk verwelkomd door een stel frisse jonge jongens in een ongelofelijk rauw krachthonk, waar niks anders te beleven valt dan gewichten verplaatsen. Op driehonderd verschillende manieren voor driehonderd verschillende spiergroepen. Toestellen die zich The Barbarian Line noemen.

Een half uurtje duurde de training. Prima te overzien. Beginnen met drie keer vijftien squats en drie keer een half minuutje planken. Ik vind squats horror, maar goed, wat moet dat moet. De mij toegewezen frisse jongen bleef naast me staan, telde geduldig mee, gaf uitgebreid en veelvuldig aanwijzingen en had het onmiddellijk door als ik probeerde te smokkelen. Toen ik na tien squats opgaf, liet hij me een paar seconden puffen, maar die laatste vijf daar kwam ik dus niet onderuit. Maar vervolgens zei hij: ‘Dat doe je heel netjes Liesbet, dat valt helemaal niet tegen.’ Ach, wat hou ik toch van complimentjes. Bij het opdrukken zou ik eens laten zien dat ik dat ook prima kon. En zo snel mogelijk twintig calorieën eraf roeien, daar ging ik helemaal tot het gaatje want ik wilde graag dat hij zei dat het amazing was wat ik daar presteerde. En hij zei het! ‘Zeker voor een eerste keer!’ En toen was het half uurtje alweer om en gingen we geradbraakt weer huiswaarts.

Wat of ik ervan vond, vroeg Theo. ‘Tsja, het is wel erg jong en popi allemaal, de high fives vliegen je om de oren, het vocabulaire reikt niet verder dan top! en nice!, maar het kost weinig tijd, ze zijn ontzettend aardig en het is veel effectiever dan in je eentje maar wat aanrommelen.’ Dat bleek de dag erna: zware spierpijn door ons hele lijf. Niet prettig maar wel een constante herinnering aan het feit dat je weer wat doet met die luie spieren. En dat alleen al is een hele opkikker.

Maar hoe treurig is het dat je iemand nodig hebt die naast je staat, om te doen wat goed voor je is? Dat je die discipline zelf in het geheel niet kunt opbrengen? Niet om erheen te gaan en al helemaal niet om in een half uur al je krachten aan te wenden. Dat is treurig, maar op je achtenveertigste moet je je toch maar eens neerleggen bij dit feit en jezelf niet meer voor de gek houden. Waar ik wel heel goed in ben, echt super goed, is in afspraken nakomen, op tijd komen en plannen. En dat komt hier heel goed van pas. Ik weet nu al dat ik niet ga afbellen tenzij ik op sterven lig. Dat ik altijd het volle half uur zal benutten, want ik ben steevast overal vijf minuten te vroeg en die stiptheid, die hebben ze daar ook, anders loopt natuurlijk de hele dag in de soep voor iedereen die daar traint. En dat ik altijd wel twee uurtjes in de week kan vrijmaken. Daarbij ben ik behoorlijk behaagziek, dus ik zal altijd mijn uiterste best doen om te zorgen dat mijn trainer niet teleurgesteld is in me.

Dus ik blijf. Ik hou nu al van ze. Ik bedank mijn trainer als hij me heeft afgemat en hij krijgt er een geroutineerde high five bij. Top!!! Ik ga straks moeiteloos in Frankrijk zes bedden per dag verschonen en ik ren hier met twee treden tegelijk en een volle wasmand de trappen op. Zonder verzuurde benen! Dat is toch ‘undisputed’ (onbetwist) nu al het beste voornemen van 2017!

B&B gezocht in Frankrijk (2)

Ik heb een hoop updates te delen, want er gebeurt hier van alles, maar laat ik het vandaag houden bij onze zoektocht naar een Franse B&B. En onze toekomstplannen. Spannend genoeg lijkt me. Het eerste verslag was ergens in september en toen begonnen we net met onze cursus Frans.

Inmiddels zijn we al wat stappen verder, en begint er zelfs lichte paniek toe te slaan. We zijn namelijk in Frankrijk geweest met Pasen, hebben er rondgereden en drie B&B’s van Nederlanders bezocht. Nummer drie, de laatste van het tripje, daar liggen we nu wakker van. Dat was niet de bedoeling! Het was een oriënterend tripje, we zouden alleen het landschap en de omgeving op ons in laten werken. We zouden pas over een jaar of drie echt gaan zoeken. We wilden nu vooral graag informatie van Nederlanders die dezelfde stap ooit gedaan hadden, maar dat we een beetje verliefd zouden worden lag nog helemaal niet in de planning. Natuurlijk staat ie ook nog te koop. Dat was misschien op voorhand niet zo slim. We hadden ook alleen B&B’s kunnen bezoeken waarvan de eigenaren niet het plan hadden om te stoppen. Dan hadden we dezelfde informatie gekregen en waren we hooguit een beetje jaloers geworden. Maar nu lag daar ineens een levensgrote kans.

Kwam het omdat de zon die dag ineens was doorgebroken en de temperatuur met tien graden omhoog schoot? Was het die rivier die ons een ‘thuis’ gevoel gaf? Of was het puur de plek, op die heuvel, in dat gehucht? Zodra we er het erf betraden daalde er een soort helende rust op ons neer en we waren er de volgende dag niet weg te slaan. Pas onderweg naar het vliegveld beseften we dat we veel te lang waren blijven hangen. We scheurden als een debiel over de Franse plattelandsweggetjes om op tijd het vliegtuig terug te halen. Theo beduusd omdat zoiets hem nooit overkomt: te laat vertrekken voor een vlucht. En ik in de war, maar vooral geconcentreerd voor me uitkijkend om naar niet te gaan spugen. Terwijl we juist de snelweg hadden vermeden om ook de Dordogne nog even rustig op ons te laten inwerken.

Ons nieuwe droomhuisje ligt dus niet in de Auvergne, waar je zo mooi kunt paragliden en skiën, maar in een raar natuurgebied aan de rivier de Lot. Waar vroeger wijn werd verbouwd maar waar nu alleen nog eiken willen groeien. Waar de bergen niet zo hoog zijn als we wensten, maar waar we wel de mooiste sterrenhemel ever zagen. Waar je alleen vogeltjes hoort fluiten en waar je heel ver kunt kijken over land dat er allemaal bij hoort. Waar je lekker kunt eten in het ‘mooiste dorp van Frankrijk’. En waar de huidige sympathieke eigenaren onze nieuwe buren zullen worden. Als… als…

Nu zitten we met de gebakken peren. Wat we destijds voor Klein Zuylenburg voelden, dat hebben we nu weer. We kunnen het niet uit ons hoofd zetten. Het is namelijk een B&B die gewoon af is, en klopt, en leuk en prachtig is gerenoveerd maar nog nét niet helemaal af zoals wij het zouden willen. Daar slaat de fantasie van op hol. Als we dit doorzetten dan gaat het hele Ik vertrek-plan er toch iets anders uitzien dan aanvankelijk de bedoeling was.

Waarom wilden we dit ook alweer? Worden we daar dan gelukkiger dan hier? Welnee. Is het gras daar groener? Zeker niet, niks sappiger dan een Hollands grasveldje. Zijn we zo gestrest in Nederland dat we daar rust hopen te vinden? Absoluut niet, hoewel we die totale stilte wel erg lekker vinden. Het is gewoon een nieuw avontuur, een andere fase, een enorme uitdaging, net zoals het grootbrengen van de kinderen dat is geweest. Een plan waar we nieuwe energie van krijgen omdat het veel spannender is dan te blijven zitten waar we zitten en te doen wat we al jaren doen. En we denken dat we er goed in zullen zijn.

Geen kijkcijferhit

Nu we onze plannen zo her en der bekendmaken reageren veel mensen met de opmerking: ‘Oh, dan komen jullie zeker ook in Ik vertrek!’ Waarop ik steevast roep dat wij waarschijnlijk niet interessant genoeg zijn, want we zijn prima voorbereid, we spreken de taal en bovendien gaan we geen bouwval kopen. Leed wil men zien in Ik vertrek. Leed van niet te halen deadlines, van gasten die al op de stoep staan als de wc’s nog niet eens zijn geïnstalleerd, van lekkages, bureaucratie, echtelijke ruzie’s en bange kinderen, hoewel ik dat laatste altijd echt zielig vind. Een aflevering zonder leed is geen kijkcijferhit. En als het leed niet direct te vinden is dan wordt het wel gefingeerd in de montage en de voice-over. Maar wij gaan er dus vanuit dat alles van een leien dakje gaat als wij vertrekken.

Wellicht vertoont het huis dat we kopen toch boktorren, kapotte septic tanks en verrotte fundering, of is de aanleg van een zwembad helemaal niet in een handomdraai klaar. Maar vooralsnog zie ik daar geen beren op de weg.

Wellicht dat er ergernis ontstaat doordat je in Frankrijk niet alles online kunt regelen en men zich minder goed aan afspraken schijnt te houden. Geduld heb ik niet, inefficiëntie irriteert ons mateloos, en onbetrouwbaarheid trekken we erg slecht. Maar we worden daar waarschijnlijk zo ontspannen dat niks ons meer deert.

Wellicht wordt onze table d’hôtes wel een désastre, want we kunnen allebei best eten klaarmaken, maar van gastronomie is weinig sprake en koken voor groepen, daar hebben we helemaal geen ervaring mee. Maar à la, aan een bbq kun je weinig verpesten en is wel zo gezellig toch?