Een nieuw leven in de bergen

Emigratie naar Oostenrijk

Annika Derksen

ISBN 978 94 61853 431 paperback

Ook verkrijgbaar als eBook

1e druk oktober 2022

Redactie: Ilona van Hilst

Ontwerp: Eric Jan van Dorp

Uitgeverij Grenzenloos, een imprint van
VanDorp Uitgevers
info@vandorp.net / www.vandorp.net

Kijk voor meer boeken over Oostenrijk op grenzenloos.nl

Copyright©2022 Uitgeverij Grenzenloos

Copyright©2022 Annika Derksen

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

‘Dus we gaan het écht doen? JA, we gaan ervoor!’

Op woensdag 23 oktober 2013 besluiten mijn man Mario en ik (Annika) dat we samen met onze zoon Huub naar Oostenrijk gaan emigreren. We ondertekenen beiden het door mij opgestelde stappenplan, we proosten, geven elkaar een dikke zoen en daarmee is de weg richting ons nieuwe leven ingezet.

Het duurt uiteindelijk tot mei 2015 voordat we daadwerkelijk naar Oostenrijk vertrekken. Inmiddels zijn we geïntegreerd en voelen we ons thuis in onze nieuwe Heimat. Ondanks of misschien wel dankzij het feit dat onze oorspronkelijke droom (nog) niet is uitgekomen, leiden we hier het leven dat wij voor ogen hadden. Namelijk met meer rust, ruimte en natuur.

Door een inkijkje in ons leven te geven, hoop ik anderen te motiveren hun droom achterna te gaan.

Annika Derksen

Schruns, Oostenrijk

Juli 2022

Te koop

In de zomer van 2013 zetten we ons huis te koop. De buurt is erg veranderd en daardoor hebben we het al een tijdje niet meer zo naar het zin waar we wonen. Onze zoon Huub is op dat moment vier. Waar we naar toe willen verhuizen weten we nog niet. We willen in ieder geval dat onze zoon opgroeit in een prettigere en veiligere buurt. Onze voorkeur gaat uit naar een dorp of stad in de buurt van Arnhem. De stad waar Mario en ik geboren en getogen zijn. De stad waar ook Huub geboren is en we onze familie en vrienden in de buurt hebben. Arnhem heeft veel te bieden. Theaters, bioscopen, leuke cafés en restaurantjes, veel verschillende scholen, een schitterend park vlak bij het centrum, een boulevard aan de Rijn, een kunstacademie, leuke winkelstraten en een mooie mix van mensen uit verschillende culturen. Kortom: we blijven graag in of in de buurt van Arnhem.

De makelaar komt langs, er wordt een vraagprijs besproken, de foto’s worden gemaakt en een week later staat er een bord in de tuin en is ons huis te vinden op het internet. Ik breng flink wat uren door achter de computer op zoek naar een nieuwe stek op een fijne plek. Echter, eerst verkopen en dan kopen is ons motto. Achteraf zal blijken dat dit een goede keuze is, want het duurt bijna anderhalf jaar voordat ons huis verkocht wordt. We wonen er op dat moment bijna twaalf jaar. Ons huis staat in een krachtwijk zoals ze dat zo mooi noemen. Andere benamingen hiervoor zijn probleem-, achterstands- of aandachtswijk. En dat is niet voor niks. Er is veel achterstallig onderhoud en er zijn problemen met drugs en criminaliteit. Regelmatig worden er inbraken gepleegd en is er sprake van vandalisme. Pakweg de eerste tien jaar wonen we er met veel plezier. De laatste jaren verpaupert de buurt nogal en dat zorgt ervoor dat het woongenot sterk afneemt. Er wonen zowel oudere mensen als jonge gezinnen, maar ook Dinky’s (Double Income No Kids Yet). Huub scheelt qua leeftijd slechts drie weken met ons buurjongetje. Erg jammer vinden we het dat de buren vrij snel na de eerste verjaardag van de jongens verhuizen, maar we begrijpen het wel. Ook zij willen graag een leukere woonomgeving voor hun zoon om op te groeien. Wanneer zij verhuisd zijn en wij ervoor in de plaats nieuwe buren krijgen die voor flink wat overlast zorgen, komt ook bij ons de zoektocht in een stroomversnelling. Het heeft vast zo moeten zijn, want het geeft ons het extra zetje in de rug om onze droom achterna te gaan. Maar daarvan zijn we ons op dat moment nog niet bewust.

In de weekenden rijden we regelmatig een rondje in de omgeving om huizen te kijken. We rijden zelfs de grens over richting Duitsland. Dat voelt best vreemd. Maar we zien geregeld mooie huizen staan in de krant. Arnhem ligt dicht bij de grens, dus waarom niet emigreren naar Duitsland? Néé, zoiets gaan we niet doen… toch? Nee hoor. Ik ben veel te gehecht aan mijn familie en vrienden. Die zou ik veel te erg gaan missen. Nogal wat Nederlanders zijn naar dorpen vlak over de grens getrokken vanwege de goedkopere huizenprijzen. Je krijgt er meer huis voor hetzelfde geld en ook wij vinden dat interessant. Echter om in een Nederlandse kolonie net over de grens te gaan wonen, trekt ons niet heel erg. We rijden door dorpen en steden rond Arnhem. We zien zeker leuke huizen, maar helaas zijn deze voor ons onbetaalbaar. In de prijscategorie die op ons budget aansluit, vinden we alles nogal op elkaar lijken. We worden er niet enthousiast van. We gaan er qua huis niet op vooruit. Ons huidige huis bevalt op zich nog steeds goed. Het is groot genoeg met z’n drietjes, het heeft een vrij zonnige tuin en een garage voor de motor. Het staat alleen op de verkeerde plek. We snakken vooral naar rust. De muren van ons jaren zestig huis zijn zo dun dat we ongewild van alles van de buren meekrijgen. De jaren dat we op goede voet stonden met onze buren, was het geen enkel probleem. Ik vond het zelfs gezellig om te horen wanneer er aan de andere kant visite was en er flink gelachen werd. Sinds zij echter vertrokken zijn en de frustratietolerantiegrens ten opzichte van onze nieuwe buren tot een nulpunt gedaald is, ervaren we veel geluidsoverlast, zelfs tot diep in de nacht. Als hun zoontje niet kan slapen, mag het op de houten vloer torens gaan bouwen van blokken om deze vervolgens weer om te gooien… ook om twee uur ‘s nachts. Wanneer we dit op een vriendelijke manier bespreekbaar willen maken, krijgen we nul op rekest. De oplossing die we aandragen om het kind met een zachte knuffel te laten spelen, wordt opzijgeschoven met de toevoeging dat we niet zo moeten zeuren. Tja, niet iedereen hoeft vroeg op te staan om naar het werk te gaan. Wanneer ik op een nacht voor de zoveelste keer wakker word door een centrifugerende wasmachine, is de maat vol. We willen een huis waarin we niet gedwongen worden mee te luisteren naar urenlange telefoongesprekken in een taal waarin men altijd lijkt te schreeuwen. Een huis waarin we niet precies kunnen afvinken hoe vaak het toilet bij de buren doorgetrokken wordt. En een tuin waarin we niet ongevraagd mee hoeven te genieten van de muziekkeuze van een ander.

Het is eind augustus wanneer we een huis bezichtigen in Elst, een leuke plaats vlakbij Arnhem. We zijn erg enthousiast. Zo leuk. Ik krijg er helemaal zin in en zie ons er al wonen. Het goed verzorgde huis staat in een leuke straat in een gezellige wijk vlak bij het station. Erg handig voor mij, want het gebouw waar ik werk staat naast het centraal station van Arnhem. Dat wordt treintje in en treintje uit, ideaal. Er zijn scholen in de buurt en er is een leuke speeltuin aan het eind van de straat, top. Verder voldoet het aan ons wensenlijstje, namelijk: drie slaapkamers, een garage, een tuin op het zuiden, een zolder en een eigen parkeerplek. We vinden de omgeving erg leuk en er wonen vrienden in de buurt. Dit huis willen we! Echter, we hebben ons eigen huis nog niet verkocht en de aankoopprijs van dit huis is hoog. We houden vast aan ons motto, eerst verkopen en dan kopen. Omdat we dit niet aan onze neus voorbij willen laten gaan, besluiten we een bod te doen onder voorbehoud van de verkoop van ons eigen huis. Natúúrlijk gaat de verkopende partij hier niet mee akkoord. Helaas voor ons zijn er veel geïnteresseerden en blijkt dit een zeer gewilde wijk te zijn. Het pand is binnen no time verkocht. We worden hierdoor ongeduldig voor wat betreft de verkoop van ons eigen huis. Zo heeft het niet veel zin om huizen te gaan kijken. Hoe doen andere mensen dit? Om ons heen zien we mensen die al een huis gekocht hebben nog voor hun eigen huis verkocht is. Wij durven zo’n stap niet te nemen. Gelukkig maar!

Dromen

Een collega vraagt mij tijdens een koffiepauze of we al een idee hebben waar we naartoe willen verhuizen. Ik kan hier niet direct een goed antwoord op geven. ‘Als het maar een leuke plek is voor Huub om op te groeien’, antwoord ik. Doordat ik er zelf niet een heel duidelijk antwoord op kan geven, ga ik er extra over nadenken wat we nou eigenlijk willen en wat we verwachten van onze nieuwe woonplek. We weten wat we voor Huub willen, maar wat is belangrijk voor ons? Mario en ik willen rust, ruimte en natuur. Daarnaast wonen we wel graag in de buurt van een stad met alle voorzieningen als scholen, winkels en mijn werk moet redelijk snel te bereiken zijn. Er zijn zeker leuke plekken in en rond Arnhem die aan onze wensen voldoen, maar dan moeten we eerst de jackpot winnen. Dus we moeten verder kijken dan onze neus lang is en ons niet alleen blindstaren op Arnhem.

Als kind breng ik samen met mijn vader, moeder en zus, veel zomervakanties door in Oostenrijk. We maken flinke bergwandelingen, drinken Spezi (mix van cola en limonade) in een van de almhutten, eten in gemütliche (gezellige) restaurants en slapen vaak in pensions. Veel later, wanneer ik verkering heb met Mario, komen daar de wintersportvakanties bij. Lekker wandelen of skiën, de hele dag buiten zijn, ik vind het heerlijk. Vanaf dan droom ik ervan om ooit in zo’n gezellig typisch Oostenrijks huisje te wonen met opgezette diertjes in de hal en geweitjes aan de muur. Een huis op een zonnige plek in de bergen met een lekker breed houten balkon met van die goed gevulde bloembakken. Ook Mario raakt besmet met het Oostenrijk virus. Hoewel we Schotland, Ierland, Griekenland en Spanje ook prachtig vinden, blijven de bergen ons trekken. Tijdens de zomervakantie zijn we naar Oostenrijk geweest en is het vlammetje voor dit land weer extra aangewakkerd. Deze keer waren we in Leutasch, een prachtige plaats op korte afstand van het gezellige Seefeld en in de buurt van Innsbruck met veel winkels, fijne terrassen en het beroemde gouden dak.

Wanneer ik ‘s middags na mijn werk weer thuis ben, pak ik mijn laptop erbij en zoek voor de grap naar huizen die te koop of te huur staan in Leutasch. Check! Een paar resultaten. Daarna zoek ik naar vacatures en kijk of er een school in de buurt is. Check! Ja hoor en even later heb ik ook al een baan gevonden. Per direct wordt er een schoonmaakster in het hotel gevraagd, waar we in de zomer nog gegeten hebben en er is een Volksschule (basisschool) in het dorp. Kortom, denk ik gekscherend: onderdak, inkomen en een school… niks staat een emigratie meer in de weg. Hoewel ik het op dat moment niet serieus meen, is het wel iets waar ik al vaker aan gedacht heb. En ook roep ik weleens dat het mij leuk lijkt om naar Oostenrijk te emigreren. Mario zegt dan altijd: ‘regel het maar!’ En dan verdwijnt dit idee weer naar de achtergrond. Maar dit keer niet…

Mario is op de wc wanneer ik roep: ‘We kunnen ook naar Oostenrijk verhuizen!’ En hij roept terug: ‘Moeten we doen!’ Dit keer dus geen: regel het maar.

Zodra Mario van het toilet komt zegt hij: ‘Ik heb wel zin in een sabbatical.’

‘Ja, maar een sabbatical is toch niet hetzelfde als verhuizen?’, vraag ik. Hij legt uit dat wanneer je het zo ziet, je het een jaar kunt proberen. Wanneer het dan niet lukt of niet bevalt, kijk je daarna weer verder. Je zet jezelf dan niet zo onder druk en geniet gewoon van een sabbatical. Een jaar iets anders, iets nieuws, buiten je comfortzone. Gewoon doen omdat je het wilt. Het meervoud van lef is leven. Met ons spaargeld zouden we in ieder geval een jaar de huur van een woning kunnen betalen. Mario heeft een eigen bedrijf, Mailhouserock.com. Hij verzorgt de e-mailmarketing voor bedrijven, maakt websites en hij heeft een reserveringssysteem ontwikkeld dat hij verkoopt. Hij kan zijn werk voortzetten vanaf elke plek op de wereld, zolang er maar wifi is. We zien ineens mogelijkheden. Mijn baan zal ik op moeten geven. Mijn carrière bestaat voornamelijk uit secretariële en administratieve functies. Hoewel ik veel lol heb met collega’s en dat zeker zal gaan missen, heb ik wel zin in iets nieuws. Maar waar ga ik mijn brood mee verdienen in Oostenrijk? Ik kan Duits, maar zonder spelfouten een brief schrijven, wordt lastig. Iets in de gastronomie lijkt mij wel wat en daar is vast werk genoeg in te vinden.

Het idee om het een jaar te proberen, spreekt mij erg aan. Maar of dit met een kind ook zo’n goed idee is weet ik niet. Wat als het niet bevalt? En we misschien weer moeten verhuizen? Dan moet Huub wéér naar een andere school. Dat kun je hem toch niet aan doen. Hij is geen jojo! Nee hoor, dat wil ik niet. Te veel vrijblijvendheid in deze plannen lijkt mij niet handig. Als we ervoor gaan, dan ook helemaal. Mario en ik besluiten ons te verdiepen in de mogelijkheid om naar Oostenrijk te vertrekken. De dagen na ons gesprek, surf ik als een malle over het internet. Ik vlieg van de ene naar de andere website en voor ik het in de gaten heb, zit ik weer uren achter de computer. Tijdens het zoeken naar woonruimte in vooral Tirol en Vorarlberg, stuit ik ook op pensions die te koop aangeboden worden. Jaaaaaa, dat wil ik! Daarmee creëer ik mijn eigen baan. Nooit meer voor een ‘baas’ werken. Dat lijkt mij wel wat. Ik wil een pension met gezellige gasten en dan ontbijtjes voor ze klaar maken en vertellen waar ze lekker kunnen wandelen en ervoor zorgen dat ze een top vakantie hebben, etcetera. Ik zie het mijzelf al helemaal doen. Maar zoals dat vaak gaat bij dromen, komt al vrij snel dat stemmetje in mijn hoofd en slaat de twijfel alweer toe:… uhhhh, wil ik dit echt? Iedere dag om zes uur opstaan om ontbijtjes voor te bereiden, altijd mensen over de vloer (en vast niet alleen maar gezellige gasten…), altijd aan staan voor de vragen van gasten etcetera? Is het verhuren van vakantiewoningen niet een beter idee? En dan van zaterdag tot zaterdag. Sleutel afgeven, sleutel weer innemen en poetsen. Klaar voor de volgende gasten. Minder werk, maar ook minder contact met de gasten… datgene wat mij juist zo leuk lijkt. En is het eigenlijk niet gek dat we een paar weken geleden nog een bod hebben gedaan op een huis in Nederland en dáár heel enthousiast over waren en nu ineens aan het zoeken zijn naar woonruimte in Oostenrijk? Ik krijg kortsluiting in mijn hoofd. Tijd voor koffie en een wandeling. Dat helpt altijd!

Onderzoeken

Tijdens het wandelen bedenk ik dat het beter is om voordat ik over het internet ga surfen, duidelijk krijg hoe ons ideale leven eruitziet. Je kunt dan veel gerichtere zoekopdrachten intikken. Waar worden Mario, Huub en ik gelukkig van? Van welke activiteiten worden we blij en krijgen we energie? Wat vinden we belangrijk in ons leven, waar zien we onszelf over een aantal jaar en wat willen we bereiken? Het zijn vragen waar ik regelmatig mee bezig ben en vooral sinds ik in 2011 een Mindfulness cursus heb gedaan. Sindsdien maak ik veel bewuster keuzes en ben ik beter in staat om in het moment te leven. Ik heb geleerd mij minder druk te maken om verleden en toekomst. De mens lijdt het meest, door hetgeen hij vreest. Veel van de dingen waar je bang voor bent, gebeuren uiteindelijk niet. Zonde dus om je daarmee bezig te houden. Het kost alleen maar energie en het leven kun je maar heel beperkt controleren. Dus go with the flow. Het zal mij goed van pas komen bij het nemen van de beslissing om te emigreren, het verhuizen zelf en het thuis gaan voelen in een ander land.

Zodra ik weer terug ben van de wandeling, pak ik mijn persoonlijke ontwikkelingsmap erbij. Een map waarin ik van alles heb verzameld in de loop der jaren met betrekking tot keuzes maken, levensdoelen, vaardigheidstesten, karaktertesten, talentenonderzoek en nog veel meer. Leuk om terug te lezen hoe ik vijf jaar eerder over dingen dacht. Af en toe heb ik het gevoel stil te staan, maar tijdens het doorbladeren van de map, merk ik dat ik mij toch ontwikkeld heb. In de map vind ik een papier waarop mijn ideale dag omschreven staat. Deze dag had ik tijdens een vakantie in Oostenrijk beschreven naar aanleiding van een opdracht uit een tijdschrift. De opdracht was om mijn ideale dag te omschrijven, zonder er rekening mee te houden of dit wel of niet mogelijk zou zijn. Fantaseren zonder rem en zonder te luisteren naar het stemmetje in je hoofd dat zegt dat het niet mogelijk is.

Op het papier staat het volgende:

Mijn ideale dag:

wakker worden zonder wekker

ramen open, de zon schijnt, schitterend uitzicht op een rustige omgeving

ontbijt aan de keukentafel met koffie en een vers broodje, krantje en uitzicht op een bergenlandschap

wandelen en onderweg kopje koffie drinken in een gezellig koffietentje samen met een vriendin

schilderen in een veranda, tuinieren, muziek maken en luisteren, tekst schrijven, iets creëren, theater bezoeken

lekker koken en met een wijntje uitgebreid tafelen met Mario en Huub

Daarna antwoord ik de volgende vraag; wat ik graag zou willen:

een vrijstaand huis met veel privacy, in de buurt van belangrijke voorzieningen als winkels, scholen, dokter, apotheek met een mooi uitzicht en leuke buren

goed piano kunnen spelen, ook zonder bladmuziek

mindful leven, minder druk maken om dingen en meer de dingen accepteren zoals ze zijn

gezond zijn en blijven

Wanneer ik het teruglees, kan ik mij er nog steeds helemaal in vinden. Altijd komt de liefde voor muziek terug. Wandelen, kopjes koffie drinken in het gezelschap van vrienden en creatief zijn, zijn ook items die ik teruglees in mijn dagboeken en waar ik veel waarde aan hecht.

Ok, maar wakker worden zonder wekker gaat dus niet lukken wanneer je een eigen pension hebt en mensen een lekker ontbijtje wilt voorschotelen. In plaats van uitslapen, moet je iedere dag vroeg op om alles voor te bereiden. Dus is een eigen pension echt iets wat ik wil, of romantiseer ik de boel? Nu begrijp ik dat het ideale leven niet hoeft te bestaan uit allemaal ideale dagen zoals hierboven omschreven. Als er al een paar dagen per maand op deze wijze ingedeeld kunnen worden, zou dat al behoorlijk luxe zijn. Ik begin langzaam een goed beeld te krijgen van wat voor mij belangrijk is in het leven. Vrienden en familie, bergen, fijne woonomgeving, rust en ruimte, muziek, creatief zijn, theater en een stad in de buurt. Uhhh, vrienden en familie zijn belangrijk voor mij. Dat ik nieuwe vrienden zal maken in een ander land, geloof ik wel. Maar mijn familie zal ik achter moeten laten in Nederland.

Wat vindt Mario belangrijk? Hij is al jaren zzp’er. Het is geen vetpot, maar samen met mijn inkomen als assistent toetsdeskundige bij Cito, kunnen we prima rondkomen. Wanneer we naar Oostenrijk gaan en ik niet direct werk heb, zal het de eerste tijd schipperen worden. We willen natuurlijk liever niet dat ons spaargeld opraakt aan het betalen van huur. Groot voordeel is wel, dat Mario zijn werk mee kan nemen naar Oostenrijk en we dus verzekerd zijn van een inkomen. Hoewel? Zal hij zijn Nederlandse klanten behouden wanneer de diensten vanuit Oostenrijk geleverd worden? En hoelang gaat het duren voor de Oostenrijkers hem weten te vinden? Toch geeft dit de opening voor een eventuele emigratie omdat we in ieder geval voorlopig aan kunnen tonen dat we in ons eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Dit is nodig om je in Oostenrijk te kunnen vestigen. Naast zijn werk, sport Mario graag. Regelmatig trekt hij zijn sportkleding aan om een rondje te hardlopen. Er zijn tijden geweest dat hij drie keer per week aan karate deed, maar sinds de komst van Huub is hij daarmee gestopt. Het lijkt hem leuk om in Oostenrijk te klimmen en mountainbiken. Maar ook het toeren op zijn motor ziet hij erg zitten. En natuurlijk het skiën niet te vergeten.

Zelf ben ik niet zo’n held op de latten (daarover verder in dit boek meer), maar ook ik ga graag mee. Ik vind het gewoon lekker om buiten te zijn. Dus ik ga een paar keer de piste naar beneden en dan is het weer tijd voor koffie. Mario heeft een paar vrienden in Nederland en is niet zo bang dat hij heimwee zal krijgen. Ik ben daar wel bang voor. Want hoewel Oostenrijk mij ontzettend trekt, zijn familie en vrienden voor mij ook heel belangrijk. Ik vind het fantastisch om uren met vrienden in onze stamkroeg in Arnhem te kletsen onder het genot van een lekker biertje of een goed glas wijn. Ook komt het regelmatig voor dat ik spontaan een vriendin bel voor een rondje lopen na het avondeten op een zomerse avond. Het contact met vriendinnen helpt mij ook om de dingen die ik wel op een rijtje heb, maar niet in de juiste volgorde, weer op de rit te krijgen. Mijn oudere tantes die in het westen van Nederland wonen zoek ik graag af en toe op. Hoe vaak ga ik hun nog zien als ik in Oostenrijk ga wonen? Kortom: wanneer we daadwerkelijk de stap om te emigreren gaan zetten, moet ik er rekening mee houden dat ik af en toe last zal krijgen van heimwee. Is dit het waard? Lukt het ons om weer nieuwe vrienden te maken in het buitenland? Grapjes maken in het Duits is toch anders dan in Nederlands. Daar hou ik erg van en in mijn moerstaal lukt mij dat ook goed. Ik geniet ervan wanneer mijn collega’s kromliggen na een of andere dubbelzinnige opmerking van mij. Hoewel ik zeker weet dat ik het werk zelf niet ga missen, zal ik het contact met collega’s wel gaan missen.

En dan Huub zijn toekomst, hoe zien we dat voor ons? Wie zijn wij om voor hem te bepalen dat zijn toekomst in Oostenrijk ligt? Hij is geboren in Arnhem en ging al met drie maanden naar het kinderdagverblijf en heeft daar kinderen leren kennen met wie hij ook naar de lagere school gaat. Regelmatig komen er vriendjes en ook zijn grootste vriendin Fien spelen. Voor verschillende verjaardagsfeestjes wordt hij uitgenodigd en zo heeft Huub op vierjarige leeftijd al een leuk vriendenclubje opgebouwd. Feit is dat hij daar afscheid van zal moeten nemen wanneer we besluiten te vertrekken. Mijn hart breekt al bij de gedachte. Gek dat de wens om te emigreren dan toch door mijn hoofd blijft gaan. Wat ben ik voor moeder? Dit wil je je kind toch niet aandoen!

Een eerste stap

Begin oktober 2013 gaan we naar Vorarlberg op vakantie. Mijn ouders, zus en zwager gaan naar hetzelfde vakantiepark en we hebben er een gezellige vakantie samen. Wat is het hier toch prachtig, denk ik wanneer ik ‘s morgens naar buiten kijk. De dag ervoor is er een dik pak sneeuw gevallen en de zon komt op. Het is schitterend. Huub gaat naar buiten en maakt een sneeuwpop. Het is nog niet eens winter. Mario en ik willen ons graag laten informeren over de financiële mogelijkheden met betrekking tot de aankoop van een pand in Oostenrijk. Zijn banken wel bereid aan Nederlanders geld te lenen? Hoeveel eigen geld moet je inbrengen? Tot welk bedrag is lenen mogelijk? En zo hebben we nog veel meer vragen. We maken daarom tijdens de vakantie een afspraak bij een bank. Mijn familie weet inmiddels dat we met emigratieplannen rondlopen. De plannen worden nog niet zo serieus genomen, maar alleen al van het idee wordt ze niet blij. Veel mensen dromen ervan om te emigreren, maar het ook doen is een tweede. Waarschijnlijk denkt de familie dat de plannen wel over zullen waaien… toch?

Het is woensdag half drie wanneer Mario en ik de bank binnen lopen. Een dik uur later lopen we lachend weer naar buiten. We hebben een leuk, informatief, vrijblijvend en interessant gesprek gehad met de filiaalleider en zijn collega. Ze nemen de tijd voor ons en tonen interesse in onze plannen. Het is goed dat we ons hebben laten informeren en weten nu dat er met een goed bedrijfsplan best het een en ander mogelijk is en de bank bereid is geld te lenen. Ik kan bijna niet geloven dat we nu echt een serieuze stap in de richting van een eventuele emigratie gezet hebben. We hebben nog niks besloten, maar zijn ons links en rechts aan het informeren om Ik vertrek-taferelen zoals die regelmatig op televisie te zien zijn, te voorkomen. Na ons bezoek aan de bank gaan we terug naar Huub die met opa en oma op stap is geweest. Oma vraagt kort hoe het gesprek bij de bank ons bevallen is. Opa houdt zijn mond. ‘s Avonds gaan we met z’n allen uiteten. Het is erg stil en er hangt een bedompte sfeer. Nu vind ik stiltes helemaal niet erg, maar wel wanneer ik merk dat er eigenlijk gepraat moet worden. Ik doorbreek dan ook de stilte met de vraag wat zij ervan vinden wanneer we naar Oostenrijk zouden verhuizen. Mijn zus antwoordt dat ze het jammer zou vinden maar het wel begrijpt. Zij houdt ook erg van Oostenrijk en gaat er vaak met mijn zwager naartoe. Mijn vader trekt nu ook zijn mond open en zegt dat hij zelf ook altijd zijn eigen weg is gegaan en geen spijt heeft gehad van de stappen die hij heeft gezet. Op een later tijdstip (de avond voor ons vertrek naar Oostenrijk) zal hij zich duidelijker uitspreken over wat hij er daadwerkelijk van vindt… namelijk: KLOTE. Tijdens het etentje benoemt niemand dit in deze bewoordingen en worden er sowieso verder niet zoveel woorden aan vuil gemaakt. Wel zeg ik nog dat ik het lastig vind om de beslissing te nemen, vooral omdat ik van mijn familie en vrienden hou. Nadat de stilte is doorbroken, verloopt de rest van de vakantie een stuk soepeler en brengen we samen een leuke tijd door.

Onze droom

Nu we weten dat er mogelijkheden zijn, besluit ik na onze vakantie een moodboard te maken. Het zorgt ervoor dat we een beeld krijgen van wat we willen beginnen in Oostenrijk. Mario zal sowieso zijn bedrijf voortzetten om daarmee een redelijk stabiel inkomen te verwerven. Maar hoe gaan we starten? Kopen of huren we een huis en ga ik daarnaast een baan zoeken? Of gaan we direct proberen onze droom waar te maken? En is dat dan het runnen van een ontbijtpension of toch liever het verhuren van vakantiewoningen? Wanneer Mario en ik het daar over hebben, neigen we allebei meer naar de verhuur van vakantiewoningen. De reden daarvoor is dat we op dat moment denken dat we dan meer tijd voor onszelf overhouden. Omdat juist het contact met de gasten mij leuk lijkt, zouden we activiteiten kunnen organiseren op het gebied van bijvoorbeeld een grillavond, een begeleide wandeling of een mountainbiketocht. Mario en ik praten er veel over en onze ideeën worden steeds concreter. Vele gesprekken later is helder wat onze gezamenlijke droom is. Mario vraagt mij onze droom op papier te zetten. Daarnaast verzoekt hij mij een stappenplan te schrijven. Hij vraagt mij dit omdat ik soms een twijfelkont ben en nogal eens terugkom op een besluit. Niet handig met betrekking tot een keuze om te emigreren. Wanneer je alle schepen achter je verbrand hebt, is het niet handig om daar twee dagen later alweer spijt van te krijgen. Achteraf zal blijken dat het erg handig is zo’n document te hebben. Wanneer dingen tegenzitten of wanneer de twijfel toeslaat is het heel fijn om terug te lezen waarom je ook alweer deze stappen gezet hebt. Naast onze droom en het stappenplan, schrijf ik ook nog een stuk met als titel: ‘Remedies op momenten dat het tegenzit.’ Want natuurlijk gaan er momenten komen waarop het tegenzit of er heimwee optreedt. Het is belangrijk om vooraf te bedenken hoe we straks met dit soort situaties omgaan. Wat helpt je om door te zetten, waarmee haal je jezelf en/of de ander uit het dal? Daar is van alles voor te bedenken, van een rondje hardlopen tot het inplannen van een weekend terug naar Nederland, van een meditatie tot een bergwandeling. Het is vooral goed om vooraf je doelen op papier te hebben en deze op de stressmomenten nog eens door te nemen. Het is handig je hier vooraf op voor te bereiden, maar er ook niet te lang mee bezig te zijn. Tegen de tijd dat er zich mindere situaties voordoen, zullen we ermee moeten dealen en veranderen wat we kunnen veranderen en accepteren waar we geen invloed op hebben.

Ik ga aan de slag en dit is wat ik op dat moment schrijf:

‘Onze droom is om samen met Huub naar Oostenrijk te emigreren. We willen een gastenverblijf beginnen met maximaal vijf te verhuren vakantieappartementen. Daarnaast zal Mario zijn activiteiten met betrekking tot Mailhouserock.com voortzetten. Het is onze bedoeling om met de inkomsten uit de verhuur en de winst uit Mailhouserock.com onze vaste lasten te voldoen en daarnaast voldoende inkomen te verwerven om een prettig leven te kunnen leiden in een mooie omgeving.’

Ik sluit het document met de volgende conclusie:

‘We zullen moeten uitzoeken, organiseren, ondernemen, overwinnen en doorzetten. We gaan proberen stappen te zetten die leiden tot onze gezamenlijke droom. Dit kan inhouden dat we misschien eerst in een huurhuis gaan wonen, een baan moeten zoeken etc. Maar ook dan kunnen we genieten van de natuur, frisse berglucht, rust en omgeving. Op korte termijn kosten veranderingen vaak veel energie, tijd en geld. Op langere termijn pluk je er de vruchten van! Belangrijk is om ondanks dat ook NU je momenten te pakken en niet alleen je doelen na te streven. Niet te snel opgeven! Als we op een gegeven moment besluiten toch terug te gaan naar Nederland, dan hoeven we in ieder geval geen spijt te krijgen dat we het niet geprobeerd hebben.’

De kogel is door de kerk. En nu?

Vrijdag 25 oktober 2013

Gelukkig heb ik vandaag, twee dagen na het ondertekenen van het door mij opgestelde stappenplan, geen spijt van onze beslissing. Integendeel! Ik krijg hier energie van. Zo spannend! Wat voelt het goed om hardop te zeggen dat we het gaan doen. Hoewel… hardop? Ons huis staat te koop, maar of deze snel verkocht zal worden, is nog maar de vraag. Het aanbod is groot en veel huizen worden onder de vraagprijs verkocht. Het kan dus nog wel een tijd duren voor we daadwerkelijk vertrekken. Huub gaan we pas vertellen dat we naar Oostenrijk verhuizen, als het huis verkocht is. Het heeft naar onze mening geen zin om aan een kind van vier mede te delen dat het naar het buitenland gaat, wanneer het misschien nog lang duurt voor het werkelijk zover is (Huub is zes wanneer we uiteindelijk vertrekken). Ook op mijn werk houd ik mijn mond nog even dicht. Althans, tegen mijn leidinggevende en de meeste andere collega’s. Gelukkig weten er een paar wel van mijn plannen en kan ik er af en toe even over kletsen tijdens de pauze. Op het moment dat we de beslissing genomen hebben, willen we dit het liefst van de daken schreeuwen. Het lijkt ons echter beter dit niet te doen.

Wel is het tijd om een kleine club beste vrienden en familie op de hoogte te brengen. Sommigen, zoals mijn ouders, weten al van onze plannen, maar de mededeling dat we het ook daadwerkelijk gaan doen, komt toch als een verrassing. Ik krijg er buikpijn van als ik eraan denk mijn familie en vrienden achter te moeten laten. Een consequentie van onze eigen keuze. Ik voel mij schuldig dat blijkbaar de drang naar de bergen, de rust, meer ruimte en vrijheid voor mij zwaarder weegt dan het in de buurt zijn bij mijn familie en vrienden. Zo zwart-wit zie ik het op dat moment. Inmiddels weet ik dat het ene naast het andere kan en ik niet hoef te kiezen. Ik ga de wereld niet uit! Wanneer je iets graag wilt, zoek je een mogelijkheid en wanneer je iets niet wilt, een excuus.

Mijn ouders zijn op het zachtst gezegd not amused nadat we ze van onze beslissing op de hoogte hebben gebracht. Wanneer mijn moeder, die zich normaal niet zo snel uitspreekt, zegt dat ze het helemaal niet leuk vindt, antwoord ik dat er ook leuke dingen voor terug komen. ‘O ja, wat dan?’, vraagt ze. ‘Nou, dat jullie bijvoorbeeld bij ons kunnen komen logeren en dan een hele week van Huub kunnen genieten. Samen ontbijten, lekker badderen voor het naar bed gaan en verhaaltjes voorlezen’, antwoord ik. Geloof niet dat dit voordeel voor haar op dat moment opwoog tegen het nadeel haar kleinkind niet meer iedere week te kunnen zien. En dat snap ik. Ook mijn vader vindt het geen leuk nieuws en het zal een hele tijd duren voor hij zal zeggen dat we een goede keuze hebben gemaakt. Voor mij blijkt dit het lastigste te zijn aan onze hele emigratie: