Berghut in Oostenrijk

Laura Münzberg-Slagter

ISBN 978 94 61853 233 paperback

Ook verkrijgbaar als eBook

1e druk juli 2021

Uitgeverij Grenzenloos, een imprint van
VanDorp Uitgevers
Postbus 42
3956 ZR LEERSUM
info@vandorp.net / www.vandorp.net

Kijk voor meer boeken over Oostenrijk op grenzenloos.nl

Copyright©2021 VanDorp Uitgevers (deze uitgave)

Copyright©2021 Laura Münzberg-Slagter

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

´Life is for living´

Coldplay

Voorwoord

´Hoe voel je je als Flachländer in de bergen?´

´Ben je Zwitserse / Duitse / Deense?´

´Heb je hier een vakantiebaantje?´

´Ben je de oppas?´

´Ben je hier vanwege de liefde blijven hangen?´

´Mis je het vlakke landschap?´

Allemaal vragen die ik de afgelopen jaren meermaals gesteld kreeg. Het is waarschijnlijk bijzonder dat een Nederlandse, met een Duitse partner en drie kleine kindjes, een berghut in Oostenrijk op 1620 meter hoogte leidt.

Het zorgt voor bewondering, verbazing, lof en soms voor jaloezie. Niet iedereen durft zijn zekerheden op te geven en de sprong in het diepe te maken. En dan ook nog in een onbekend land. Veel mensen dromen van een vrij en zelfstandig leven in het buitenland en zeggen tegen mij:

´Wauw, dat lijkt mij ook wel wat, een eigen berghut. Maar nu nog niet.´

Maar waarom niet nu? Droom niet je leven, maar leef het!

Ik ben elk zomer- en winterseizoen in de bergen, al twaalf seizoenen, zes jaar lang. Er is hier geen dorp, geen winkels, geen school, geen televisie, geen vertier. Onze kinderen spelen op de uitgestrekte groene almweiden, omringd door koeien en de mooiste alpenbloemen. Ze spelen met stenen en stokken, ravotten en spelen verstoppertje. Ze hoeven niet bang te zijn voor langskomend verkeer. In de winter hebben ze oneindig veel sneeuwpret, maken ze sneeuwpoppen en iglo’s, gaan we sleetje rijden en skiën.

Mijn gasten kijken aandachtig naar mijn kinderen. En daarna naar mij. Nee, ik heb geen werkdagen van negen tot vijf. Ik ben zelfstandig ondernemer en lange dagen zijn eerder regel dan uitzondering. Een onzeker bestaan. Maar het buitenleven is uniek en eigen baas zijn, op een aantrekkelijke locatie, daar doe ik het voor.

In dit boek neem ik je mee naar mijn ongewone dagelijks leven. Niet altijd gemakkelijk. Maar ik ben dankbaar en gelukkig.

Laura Münzberg-Slagter

Hüttenwirtin van de Grazerhütte

juni 2021, Tauplitzalm/Bad Mitterndorf, Oostenrijk

Mijn eerste ervaringen met Oostenrijk

Oostenrijk: land van bergen

In 2011 was ik medewerker op de Nederlandse ambassade in Boedapest. Op Koninginnedag, destijds nog op 30 april, hield ik een pannenkoekfeestje in mijn prachtige appartement dat ik in hartje centrum huurde van een diplomaat. Ik had verschillende vrienden uitgenodigd. Deels kende ik ze van mijn Erasmus-semester in 2009 aan de Corvinus University in Boedapest en deels van de Erasmus Boedapest Facebookgroep, waar ik enkele studenten had leren kennen. Een vriendin, die ik via deze Facebookgroep kende, had toegezegd te zullen komen en zou een vriend van haar meenemen: Frank. Mijn toekomstige partner. Hij was net één dag eerder in Hongarije aangekomen en zou er drie jaar blijven om voor zijn Duitse werkgever, de autofabrikant Daimler AG, in Kecskemét te gaan werken.

Kort na onze kennismaking werden we een paar. Mijn partner leerde me in de daarop volgende twee winters kennismaken met de wintersport. Om precies te zijn: langlaufen. Ik kocht een langlaufset en bijna elk weekend gingen we langlaufen in Oostenrijk. Vanuit Boedapest is het enkele uren rijden naar de gemeente Sankt Aegyd im Neuwalde in de deelstaat Neder-Oostenrijk waar je heerlijk kunt langlaufen. Ik had er plezier in en genoot van deze sport in een prachtig vlak sneeuwlandschap.

Oud en nieuw 2013 vierden we met een groep vrienden uit Nederland, Duitsland en Hongarije in Puchberg am Schneeberg, Oostenrijk. Compleet met sneeuw, berghut en glühwein, zo hadden we gedacht.

Helaas was alles groen op de Puchberg en we besloten na twee dagen onze spullen te pakken en naar een gebied af te reizen waar wel sneeuw lag. Via de smartphone kwamen onze vrienden met het plaatsje Tauplitz en de daarbij behorende Tauplitzalm op de proppen. Een dikke tweehonderd kilometer landinwaarts, richting het oosten. Ik had er nog nooit van gehoord maar vond het prima. Er lag sneeuw op de Tauplitzalm en aangezien dat de enige voorwaarde was gingen we op weg. Dat de Tauplitzalm een zeer sneeuwzeker gebied is, daar kwam ik later achter.

Op de Tauplitzalm scheidden onze wegen. Een deel van de groep ging langlaufen, het andere deel ging skiën. Ik hoorde bij de eerste groep en kwam niet verder dan de eerste berghut op de Tauplitzalm. Geen wonder, aangezien ik als kind nooit op wintersport ben geweest. Mijn ouders hebben het niet zo met kou en sneeuw en spraken aan tafel vooral over de gipsvliegtuigen. Dit wilden ze mij en mijn zussen besparen.

Langlaufen kon ik inmiddels redelijk maar als Nederlandse houd ik vooral van vlakke langlaufgebieden, zoals die waaraan ik gewend was geraakt in de deelstaat Neder-Oostenrijk. De langlaufloipe op de Tauplitzalm had de classificatie rood en het ging heuvel op, heuvel af. Ik moest alle zeilen bijzetten om na elke afdaling op mijn langlauflatten te blijven staan. Er bestaat overigens ook een blauwe langlaufloipe op de Tauplitzalm. Deze sluit op de rode loipe aan. Aangezien ik destijds zo onervaren was heb ik deze nooit bereikt.

Mijn partner zat, je raadt het al, bij de tweede groep. Hij was als fervent sneeuw- en wintersportliefhebber erg enthousiast over het skigebied, met de tien kilometer lange Tauplitzalm Alpenstrasse die vanaf het dal naar de alm loopt, en hem als autoliefhebber veel plezier bracht. En over een berghut waar hij een Lumumba (warme chocolademelk, rum en slagroom) had gedronken. Daar moest ik ook naartoe, zei hij bij terugkomst.

Thuis aangekomen probeerde ik voor de maand februari 2014 bedden te reserveren in deze, volgens mijn partner, authentieke en romantische berghut: de Grazerhütte. De toenmalige Hüttenwirt reageerde niet op mijn e-mail, dus reserveerde ik telefonisch bij hem twee bedden op de slaapzaal. Zo kwamen we terecht in de Grazerhütte, de berghut waar de beroemde Oostenrijker Heinrich Harrer (zijn bekendste boek is Zeven jaar in Tibet en is verfilmd met Brad Pitt) huttenwaard was. Deze berghut op 1620 meter, gebouwd in 1928, bezit nog veel originele elementen en is gelegen op een prachtige locatie aan de voet van de berg Traweng (1984m).

In mei 2014 verhuisden mijn partner en ik naar Duitsland, in juni trouwden we en in september van dat jaar werd onze oudste zoon Alois geboren. Natuurlijk moest hij ook kennismaken met de sneeuw en zo brachten we in januari 2015 een derde bezoek aan de Tauplitzalm. We gingen weer in dezelfde berghut overnachten en deze keer namen we ook de Maxi-Cosi en de slee mee.

Tijdens ons bezoek vernam mijn partner via de kok dat het echtpaar, met een zoontje van drie, na twee jaar zou stoppen met het runnen van de berghut.

Mijn partner stelde mij de vraag: ‘Laura, zullen wij de berghut overnemen?’

Enthousiast was ik niet direct. Ik zat vol met vragen. Hoe gaan we dat doen met een baby van vijf maanden? Hoe bevoorraad je de berghut in de winter – met tot wel zes meter sneeuw? Hoe ziet de berghut er in de zomer uit? Nemen we het huidige personeel over? Waar gaan we wonen? Hoeveel overnachtingen zijn er jaarlijks? En de belangrijkste vraag: levert de berghut financieel iets op?

Ik had geen ervaring met het leiden van een berghut, noch had ik horeca-ervaring. Tevens had ik nul alpine-ervaring. Ik kan niet skiën, beklim geen bergen, maak geen grote ski- of wandeltochten en ook sneeuwschoenwandelen had ik nog nooit gedaan. En opnieuw een ander land. Ik had nooit gedroomd van een leven in de bergen. Ik kende Oostenrijk nauwelijks, als kind was ik er twee keer op zomervakantie geweest. Zou dit voldoende zijn om een berghut over te nemen? En samenwerken met mijn partner, zou dat goed gaan? Behalve in onze tuin op de poesta in Hongarije hadden we nog nooit langer dan drie uren samengewerkt.

Ik heb vaak genoeg het programma Ik vertrek gezien om te weten dat het grandioos mis kan gaan. Maar het kan ook goed gaan.

De taal zou geen groot obstakel zijn, aangezien mijn partner de Duitse taal als moedertaal heeft en ik de Duitse taal inmiddels goed sprak. In Oostenrijk wordt toch ook Duits gesproken? Tevens beschikten we over voldoende buitenlandervaring om niet in zeven sloten tegelijk te lopen. De laatste reden gaf de doorslag en met de zekerheid dat mijn partner een baangarantie had gekregen van zijn werkgever in Duitsland, besloten we het avontuur aan te gaan. Nou ja, op papier was uiteindelijk “ik” de gelukkige. Ik had nog nooit in de horeca gewerkt en met een baby op mijn arm had ik ineens een bedrijfje overgenomen in een voor mij onbekend land.

Drie maanden later, op 1 juni 2015, startte het zomerseizoen van mijn berghut die ik nog nooit in de zomer had gezien! Ik moest een berghut met vijftig bedden, een terras met zeventig zitplaatsen en een Gaststube (restaurant) met vijftig zitplaatsen gaan runnen.

Waar was ik aan begonnen!

Na de nodige opstartproblemen met het personeel, mijn onbekendheid met de horeca, de overvloedige Oostenrijkse regelgeving, het missen van alpine-ervaring en nog maar te zwijgen over mijn onervarenheid in het aansturen van personeel en het runnen van een berghut, was ik aan het einde van het seizoen vele euro´s en vele kilo’s lichter.

Titels en stempels

Ik werd Pächterin genoemd in het contract met de eigenaren van de berghut en was daarmee de Hüttenwirtin (huttenwaard) van de berghut. Achteraf gezien was de ondertekening best riskant; ik begreep de pachtovereenkomst nauwelijks. Natuurlijk was het me duidelijk hoe hoog de pacht was en in welke maanden ik geacht werd de berghut open te hebben. Maar verder? Wie betaalt welke kosten? Wie is waarvoor verantwoordelijk en aansprakelijk? Wie is voor het groot onderhoud verantwoordelijk? Later kom ik erachter dat de Duitse spreektaal iets totaal anders is dan zakelijk Duits. Ik krijg brieven van Oostenrijkse instanties waarvan ik geen idee heb wat ze willen. Krijg ik geld of moet ik geld betalen? Moet ik wat invullen of niet? Is de brief enkel ter informatie of moet ik actie ondernemen?

Inmiddels, zes jaar verder, weet ik dat ik voor zo ongeveer alles in en rondom de berghut verantwoordelijk ben volgens het contract. En ja, als ik dit alles vooraf had geweten had ik het contract nooit ondertekend. Maar goed, op het moment suprême heb ik zonder over de gevolgen na te denken ondertekend.

Aangezien de berghut - als zijnde een Schützhütte¹ - onder freies Gewerbe valt, hoefde ik geen cursussen te volgen op het gebied van gastronomie en kon ik mijn bedrijfje op 10 maart 2015 bij de Wirtschaftskammer Österreich (WKO) aanmelden.

Het viel me direct op hoe belangrijk diploma´s en daarmee verbonden titels in Oostenrijk zijn. Bij elke brief van officiële instanties wordt er onderschreven met Mag. (Magister), Dipl.-Ing (Diplom-Ingenieur), Dipl-Ing FH (Diplom-Ingenieur Fachhochschule), Dr. (Doktor) of Prof. (Professor). In de e-mailcorrespondentie met mensen die een boeking maakten voor de berghut, vermeldt naar mijn schatting 80% hun titel in de e-mail. Het gebruik van titels in Oostenrijk stamt uit de tijd van de Habsburgers en is daarom historisch ingegeven.

Ik wilde niet achterblijven. Daarom heb ik mijn universitaire diploma vanaf mijn aanmelding bij de WKO in 2015 naar alle officiële instanties gestuurd, waardoor overal MA (Master of Arts) achter mijn naam kwam te staan. In Oostenrijk is de afkorting MA nog niet zo bekend hoewel Oostenrijk, net als Nederland, de Bolognaverklaring in 1999 heeft ondertekend. De meesten houden het bij de afkorting die voor de tijd van het Bolognaproces gebruikelijk was, namelijk Mag. (Magister). Later heb ik mijn twee bachelortitels aan mijn naam toegevoegd. Dat zijn weliswaar hbo-opleidingen, maar in Oostenrijk is er geen onderscheid tussen een afgeronde hbo-opleiding of universitaire Bachelor. Momenteel staat er dan ook BA BA MA. Een hele lijst en wellicht wat overdreven maar in de complexe wereld van de Oostenrijkse bureaucratie zie ik louter voordelen.

Niet bij iedereen vielen die vele titels die ik achter mijn naam in Oostenrijk had laten zetten in goede aarde. Ik had in iemands bijzijn gezegd dat mijn partner, als ingenieur, een VW bus had omgebouwd tot een rupsvoertuig. Niet om op te scheppen maar om aan te geven dat er over de constructie weken, zo niet maanden, was nagedacht. Een bezitter van een vakantiewoning op de alm die daar ook bij was, beklaagde zich daarover. Natuurlijk niet tegen mij. Op de alm zeg je nooit iets rechtstreeks tegen de persoon in kwestie, het gaat altijd via derden. Deze persoon was beledigd door het noemen van de titel en zei tegen de tussenpersoon:

´Wij komen al vierhonderd jaar op de alm en die persoon daar… ´

Mijn tussenpersoon drukte mij op het hart:
´Gebruik je titels niet op de alm, alleen in het dal en dan vooral bij officiële instanties.´

Dat advies heb ik ter harte genomen.

Dialect

Toen ik mijn partner leerde kennen was ik met mijn vwo-kennis van de Duitse taal niet in staat hele gesprekken met hem in zijn moedertaal te voeren. Ook al dacht ik met mijn vwo-diploma met Duits1 wel een redelijke basis te hebben, dat viel echter in de praktijk flink tegen. In het begin spraken we dan ook Engels met elkaar. Naarmate de maanden verstreken leerde ik steeds beter Duits totdat uiteindelijk Duits onze gemeenschappelijke taal was. Toch verstond ik tijdens onze eerste gezamenlijke kerstdagen, in 2011, mijn schoonfamilie in het Zwarte Woud, deelstaat Baden-Württemberg, niet. Ik zat aan tafel en kon tot mijn grote frustratie niet deelnemen aan het gesprek. Mijn schoonfamilie probeerde met mij Hochdeutsch¹ te spreken, maar men viel na drie zinnen terug in het eigen Badische dialect. Hoogduits is totaal wat anders dan het Badische dialect.

En dat terwijl ik toch echt dacht dat mijn Duits inmiddels goed genoeg was. Ik kon het tijdschrift Deutsch Perfekt lezen, de gesprekken op de Duitstalige radio verstond ik prima – de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat, als we door Beieren reden, ik de radiozender Bayern 3 moeilijk kon volgen – en in Hongarije kon ik me bij onze Duitse vrienden verstaanbaar maken. Bovendien, en het belangrijkste, ik sprak met mijn partner Duits en ik verstond hem. Maar tijdens de kerst bakte ik er niks van. Ik kreeg van mijn partner na dit incident als grapje een woordenboekje Badisch cadeau. Bij “kwart voor” (viertel vor) zegt de Badener: dreiviertel en bij “tien over half vier” (zehn nach halb vier) zegt de Badener: fimf vor dreiviertel. Ik draag sindsdien altijd een horloge.

En wat mijn schoonfamilie betreft: die verstond ik voor het eerst nadat ik het Badische dialect vele, vele, vele malen had gehoord.

Dit gegeven achtervolgde mij op de Tauplitzalm. Hier kreeg ik te maken met het dialect van de deelstaat Stiermarken: het Steirisch. Leveranciers kon ik niet verstaan, dus gaf ik bij telefonische reserveringen in het eerste zomerseizoen de telefoon aan mijn partner. Ook bij het opnemen van bestellingen van gasten op het terras ging het mis en onze kok uit het Ennstal verstond ik al helemaal niet. Wat een drama!

Na twee seizoenen ging het duidelijk beter maar het is me wel voor altijd bijgebleven: al spreek je de taal nog zo goed, een dialect leer je niet uit een boekje. Dat was voor mij een les (net als destijds bij mijn schoonfamilie) om zo snel mogelijk het lokale dialect onder knie te krijgen. Regionale woorden als Seidl (bier 0,3 liter), Pfirdi (doei), Papa (eveneens doei), Spritzer (witte wijn met mineraalwater of water) of Pfiff (bier 0,2 liter) leer ik aan elke nieuwe werknemer, zodat het met het opnemen van de bestellingen gesmeerd loopt.

Hoe noem je een portemonnee in Oostenrijk? Onze kelner uit Karinthië had het over een Brieftasche, mijn partner heeft het over een Geldbeutel en in Noord-Duitsland zeg je Portemonnaie. In Oostenrijk hoor je ook de woorden Geldtaschl en Geldbörse.

Soms heb ik het gevoel, ook na zes jaren in Oostenrijk, dat sommige gasten expres hun dialect versterken zodra ze merken dat ik geen Oostenrijkse Heidi (deze naam is overigens bedacht door een Zwitserse schrijfster!) ben. En dan maar hopen dat ik ze niet versta. Verkeerd gegokt!

Ik versta inmiddels alle dialecten: Tirools, Weens – dit lijkt het meeste op Hoogduits –, Steirisch, Beiers of Zwitserduits. Mijn hart maakt een sprongetje als gasten me vragen of ik uit Zwitserland kom. Want Zwitsers spreken heerlijk zangerig Duits. Ik beeld me in dat ik als Heidi in dirndl de gasten bedien en op de alm paarse Milka-koeien rondlopen. Maar nee, ik ben een Nederlandse in Oostenrijk, draag sportkleding en er lopen lelijke bruine koeien rond.

Ik ben zelf ook met een dialect, of beter gezegd een tweede taal, opgegroeid. Tijdens mijn studietijd in Tilburg kon iedereen steevast horen dat ik uit Friesland kwam. En dat terwijl ik niet Friestalig ben opgevoed, aangezien mijn ouders importfriezen zijn.

Inmiddels vragen de Nederlandse gasten op de berghut aan mij waar ik vandaan kom, aangezien ze mijn komische Nederlands niet kunnen plaatsen. Als ik ze vervolgens laat raden dan wordt Friesland nooit meer genoemd.

Het Noord-Friese dialect, gesproken in Noord-Duitsland, is voor mij als geboren Friezin het best te volgen. Wellicht is de manier waarop ik Duits spreek daarmee te vergelijken. Gasten uit Oostenrijk maar ook Zuid-Duitsland veronderstellen namelijk vaak dat ik uit Noord-Duitsland kom. Ik zie dit als een groot compliment.

Als ik in Nederland ben betrap ik me erop dat ik Duitse woorden vertaal naar het Nederlands. Denk daarbij aan woorden als regenscherm (Regenschirm), autobaan (Autobahn), navi invoeren (Navi eingeben), bouwplaats (Baustelle), naar het centrum gaan (ins Zentrum gehen) en handwerker (heimwerker). Als ik een telefoongesprek voer in het Nederlands zeg ik zonder het te merken ´mag ik Frau … spreken?´. Ook bij het schrijven van dit boek vonden mijn meelezers talloze fouten in de Nederlandse spelling. ‘Je vertaalt de Duitse woorden letterlijk,’ zei mijn zus. En daar had ze gelijk in: rustikale (rustieke), glukose (glucose), komfort (comfort), kakao (cacao), lactosevrij (lactose-intolerantie), veganer (veganisten).

Overigens, de was binnenstebuiten wassen is in het Duits, voor alle linkshandigen zoals ik opgelet: auf links waschen! De eerste keren dat ik mijn kleren met een Duits merkje las, dacht ik: Auf links waschen, wat bedoelen ze daarmee? Ging het nota bene om het binnenstebuiten keren van het wasgoed.

Sinds ik voornamelijk Duits spreek, vallen me de vele Engelse invloeden in de Nederlandse taal op. Engelse woorden worden overgenomen en geïntegreerd in het dagelijks taalgebruik. Je hebt niet eens door dat het leenwoorden zijn tenzij je, zoals ik, een buitenstaander wordt. Neem woorden als inchecken, laptop, downloaden, smartphone en delete. In het Duitstalige spraakgebied worden buitenlandse films niet ondertiteld, maar worden de films nagesynchroniseerd. En daarbij wordt ook de titel van de film vertaald. De voorgaande woorden worden in het Duits vertaald als Anreise, Rechner, Herunterladen, Handy en entfernen. Ik was in het najaar 2017 bij een videotheek in Duitsland op zoek naar de film The notebook (zo heet de film namelijk in Nederland). ´Nee, die film hebben we niet´ werd me gezegd. Ik kon me dat niet voorstellen, dus ik raadpleegde het internet. Wat bleek, in Duitsland – en ook in Oostenrijk – heet de film Wie ein einziger Tag. Deze titel had de videotheek natuurlijk wel in het bestand.

De berghut en haar omgeving

De deelstaat Stiermarken

Oostenrijk grenst aan de landen Duitsland, Zwitserland, Italië, Slovenië, Hongarije, Slowakije, Liechtenstein en Tsjechië en is verdeeld in negen deelstaten, waarvan de onbekendste Stiermarken (Steiermark) is.

Een standaardgesprek:

´Waar ligt de Grazerhütte?´

´In Oostenrijk´

´Ah leuk, ik ga daar altijd skiën, in het Zillertal. Bevindt de Grazerhütte zich ook in Tirol?´

´Nee, in de deelstaat Stiermarken.´

´Wat zeg je, Stiermarken? Daar heb ik nou nog nooit van gehoord!´

Zo verging het mij ook. Tirol is veruit de bekendste deelstaat, gevolgd door Karinthië. En daarna? Niks. Zo is het ook met de steden in Oostenrijk. Je hebt Wenen met bijna een kwart van het totaal aantal inwoners in Oostenrijk; en dan? Salzburg. Daarna blijft het weer stil.

Wenen is veruit de grootste stad met bijna twee miljoen inwoners, de daarop volgende steden hebben allemaal tussen de 300.000 en 100.000 inwoners: Linz, Graz, Salzburg, Innsbruck, Klagenfurt. Vervolgens komen er nog circa tachtig steden met minder dan 100.000 inwoners zoals bijvoorbeeld Bregenz, Villach, Wels, Wiener Neustadt, Steyr, St. Pölten of Eisenstadt. Oostenrijk is in tegenstelling tot Nederland nauwelijks verstedelijkt.

De deelstaat Stiermarken heeft een oppervlakte van 16.388 vierkante kilometer en meer dan een miljoen inwoners. Stiermarken wordt ook wel het “groene hart van Oostenrijk” genoemd. Uitgebreide bossen bedekken rond de helft van het grondoppervlak. Een kwart wordt ingenomen door weilanden, almen en wijngaarden. Het noordelijke gedeelte van de deelstaat bevat veel ijzer. In de mijnbouw staat Stiermarken aan de top van de Oostenrijkse deelstaten, het overgrote deel van het geëxploiteerde ijzererts komt uit de berg Erzberg. De hoofdstad van Stiermarken is Graz. Verder vind je er Schladming, bekend van de wereldkampioenschappen alpineskiën, met de hoogste berg van Stiermarken: de Dachstein met 2995 meter, de basiliek in Maria Zell, de wijnbergen in het zonnige zuiden, het klederdrachtdorp Bad Aussee met daaromheen de meren Grundlsee en Altaussee én natuurlijk de Tauplitzalm.

De deelstaat Stiermarken is onderverdeeld in dertien districten (Bezirken), 286 gemeenten en heeft momenteel 96 toeristische verbanden. De berghut valt onder het district Liezen met als districtshoofdplaats Liezen. Daar vind je de Bezirkshauptmannschaft (BH) die onder andere over regionale vergunningen beslist. Het district Liezen bestaat uit zijn beurt weer uit tien gemeenten. Een daarvan is de Marktgemeinde Bad Mitterndorf en in deze gemeente bevindt zich op de Tauplitzalm de berghut. Deze gemeente is in 2015 ontstaan door een samenvoeging van de voormalige gemeenten Tauplitz, Bad Mitterndorf en Pichl-Kainisch en heeft iets meer dan 5000 inwoners.

De Tauplitzalm

De Tauplitzalm – ook wel die Alm genoemd door haar lokale inwoners – ligt tussen het Dachsteinmassief, de berg Grimming 2351 meter hoog en het Totes Gebirge (dode gebergte). In de zomer betekent dit dat er ruime buitensportmogelijkheden zijn, zoals wandelen, bergbeklimmen en fietsen. Het mooiste op de Tauplitzalm is de zes-meren-wandeling. Met haar bloemenpracht, zes kristalheldere bergmeren en het indrukwekkende berglandschap is de Tauplitzalm één van de mooiste almgebieden van Oostenrijk. De berghut Grazerhütte is centraal gelegen, direct aan de zes-meren-wandeling. In de winter prepareert het liftbedrijf Die Tauplitz Bergbahnen GmbH de pistes. De Tauplitzalm is sneeuwzeker en je kunt er heerlijk skiën met meer dan veertig kilometer aan pistes. Een langlaufloipe en winterwandelroute liggen op enkele meters van de berghut en daarmee is de berghut een ideaal uitgangspunt voor sneeuwwandelingen en skitochten.

Er zijn in totaal zes hotels en vier berghutten op deze alm, waar je zowel in de zomer als in de winter kunt overnachten. Van deze in totaal tien overnachtingsmogelijkheden, waar je overdag ook wat kunt eten of drinken, zijn er drie in Oostenrijkse handen, drie in Hongaarse, één in Tsjechische en één in Duitse handen, één wordt gerund door een Oostenrijks/Duits paar – de pachter is een Oostenrijker, maar hij is er zelden – en bij ons is het een Nederlands/Duitse constellatie. Daarnaast zijn er nog circa twintig vakantiewoningen die verhuurd worden.

Je bereikt de Tauplitzalm via de Tauplitzalm Alpenstrasse. Deze geasfalteerde weg is het hele jaar open. Eigenaar van de Alpenstrasse is de Alpenstrasse GmbH. In 1961 is men begonnen met de aanleg van de weg vanuit Bad Mitterndorf. Al vanaf het begin had de gemeente Bad Mitterndorf onenigheid met de naburige gemeente Tauplitz. De toenmalige gemeente Tauplitz vreesde voor een daling van toeristen en minder liftinkomsten, want tot dan toe was de Tauplitzalm alleen bereikbaar met de stoeltjeslift of te voet vanuit Tauplitz.