Roekeloos Spel

Desiree Springer

Roekeloos Spel

Copyright © 2020 Desiree Springer 

Auteur: Desiree Springer

Typografie: Orchid Publishing

Omslagontwerp: Orchid Publishing

ISBN 9789461890078

NUR 343: Romantiek

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch, door geluidsopname- of weergaveapparatuur, geautomatiseerde gegevensbestanden of op enige andere wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

1

HIJ  LEEK OP  een  bandiet  uit een ouderwetse  film, dacht Marie. Ze had nog nooit een man gezien met zo'n gevaarlijke uitstraling als de visser die aan het tafeltje verderop zat. Tenminste,  ze nam aan dat  hij een visser was, omdat  de flarden van het gesprek die ze boven het geroezemoes kon verstaan, over vissen gingen.

Eigenlijk zou  hij net zo goed een smokkelaar uit  het duistere  verleden van Normandië  kunnen  zijn, met dat dikke, glanzende,  zwarte  haar,  die vurige, donkere  ogen en die knappe, roofdierachtige gelaatstrekken. Hij leek ergens halverwege de dertig en had iets avontuurlijks en losbandigs  over zich. Marie stelde peinzend  vast dat  hij een man leek die zich door niemand de wet liet voorschrijven. In dit dorpje, waar de tijd leek stil te staan, was het gemakkelijk om  je voor te stellen hoe hij door  de branding  aan land stapte,  in het licht van de maan,  met een groot vat cognac achteloos op een schouder. Het was ook gemakkelijk je voor te stellen hoe hij een dorpsmeisje in een donker portiek trok, haar in zijn sterke armen nam en kuste tot ze duizelig was  van verlangen.  Er was iets brutaals  in zijn ogen, en ze zag een sensueel trekje rond zijn mond, waardoor ze wist dat  hij vrouwen meteen in zijn macht wilde hebben.

Hij  droeg  een versleten spijkerbroek en een rood  geblokt overhemd  met de mouwen opgerold, waaronder gebruinde, sterke armen zichtbaar  waren. Zijn uitstraling, vol zelfvertrouwen en ongelooflijke aantrekkingskracht,  was bijna angstaanjagend.

Zou hij getrouwd zijn? Plotseling werd ze zich ervan bewust dat zijn donkere ogen op haar gevestigd waren en dat er een brutale glimlach om zijn lippen speelde. Ze kon wel door de grond zakken van schaamte omdat ze betrapt was op ongegeneerd gestaar.

Marie sloeg haar ogen neer, beseffend dat er een vuurrode blos op  haar  wangen verscheen. Er klonk geluid van een stoel die naar achteren werd geschoven en van lichte voetstappen die naderbij kwamen.

Ineens  stond  hij  naast  haar.  Zo  dichtbij,  dat  ze de warmte van zijn lichaam kon voelen, dat ze zijn mannelijke geur kon ruiken, samengesteld  uit zilte zeelucht en de geur van een zeep die haar aan leer deed denken. Ze kon zelfs de harde spieren van zijn been zien onder de stof van zijn spijkerbroek.

'Wil je iets drinken, liefje?'

Zijn stem was net zo verpletterend  als de rest, diep, warm, met dat zachte Normandische accent dat om de een of andere reden iets intiems had, alsof deze onbekende  je als een dierbare vriend zag. 'Ik ga toch een biertje halen voor Vincent en mij, dus ik kan best iets voor je meebrengen.'

Probeerde hij haar te versieren, of was het gewoon een normaal,  hartelijk  gebaar  dat  gebruikelijk  was  in  zo'n klein dorp als dit? Marie keek schichtig naar hem op, wensend dat de aarde zich zou openen en haar zou verzwelgen. Van dichtbij was hij nog verontrustender, met zijn sterke, witte tanden,  die wit afstaken  tegen zijn door de zon gebruinde huid. Hij keek haar aan alsof hij elke gedachte in haar hoofd kon lezen en zich er geweldig mee amuseerde. Toen stak hij zijn hand uit om haar glas te pakken.

Marie,  die  als  bevroren  naar  hem  had  zitten  staren kwam plotseling tot leven: ze sloeg beide handen over haar glas. 'Nee!  Echt. Dank u, heel aardig van u, maar ik moet zo weg. Ik drink dit nog even op en dan...' Haar stem stierf weg.

'Wat  je wilt,'  zei hij opgewekt, en hij liep door naar de bar.

Marie keek naar zijn brede rug, met het gevoel dat ze zo juist een  verschrikkelijk  dom  figuur  had  geslagen.  Ze slaakte een beverig zuchtje en dronk  het laatste beetje appelcider uit haar  glas, trachtend  te kalmeren.  Wat  mankeerde haar? Ze was zevenentwintig, niet de een of andere onzekere puber! Met een aantal  jaar ervaring als hoog opgeleide en zeer goed betaalde computerprogrammeur was ze er bovendien aan gewend om te gaan met stoere, zelfverzekerde mannen, haar collega's die geen vrouw respecteerden als die niet had bewezen dat ze hen aankon. En Marie kon ze aan! Ze was niet alleen goed in haar werk, ze had ook de sociale vaardigheden  waarmee ze zich staande kon  houden  in deze mannenwereld. Ze wist hoe ze zich moest  kleden, hoe ze koel en professioneel  kon  overkomen. Boven alles had ze geleerd de touwtjes  in handen  te houden.

Hoe was het dan  toch mogelijk dat deze flamboyante Normandische visser haar een drankje aanbood en haar de zenuwen gaf alsof ze nog een onervaren schoolmeisje was?

Misschien  kwam het doordat ze nog steeds van streek was door  Ethans  overspel. Dat leek een logische verklaring voor haar vreemde gedrag.

Of misschien was het de sfeer van Pennedepie. Het dorp was zo schilderachtig,  zo dromerig  en sereen, zo oud en sfeervol, dat het vanzelf een romantische, impulsieve kant in haar wekte, die ze tot dan toe nog niet had ontdekt. Hoe kon ze anders haar impulsieve aankoop  van die ochtend verklaren, dat waanzinnig dure jurkje en het beeldschone vestje? Het was heel wat anders dan de donkere, zakelijke mantelpakjes die ze altijd droeg, zoals op dit ogenblik. Om de een of andere reden pasten het jurkje en het vestje echter helemaal bij de sfeer van het dorp. Opeens had ze zin gehad de grote clip waarmee haar haren strak achter in haar  nek waren  vastgezet, los te maken  en haar  wilde, bruine krullen nonchalant  om haar gezicht te laten dansen. Ze was meteen verkocht toen ze zichzelf zo zag staan, met zo'n zachte, hypervrouwelijke uitstraling. Ze had een aanbetaling  gedaan en gevraagd de kleren weg te leggen, zodat zij in de tussentijd geld kon wisselen bij de bank.

Bij die gedachte schrok ze op. Hoe laat sloten de banken hier? Het bestaan van aantrekkelijke  vissers al vergetend, begon ze snel haar  spullen bij elkaar te zoeken. Ze grabbelde in haar tas om haar portemonnee eruit op te diepen en fronste haar voorhoofd toen haar vingers niets vonden. Ze trok haar tas open en begon hem met stijgende ongerustheid te doorzoeken. De kaart van Normandië, mobieltje, lipstick, poederdoos,  pakje zakdoeken, rolletje pepermunt, spiegeltje, pennen, sleutels... maar geen portemonnee.

Ze voelde een golf van schrik en ontzetting  door  zich heen slaan, en alle kleur trok weg uit haar gezicht. Alles van waarde zat in die portefeuille! Haar paspoort,  credit cards,  haar  retourticket  naar  Canada. Paniekerig keek ze om zich heen en begon de vloer af te speuren.

Ineens stond  de visser naast  haar.  'Wat  is er aan  de hand, meisje? Kan ik je ergens mee helpen?'

'I-lk weet het niet,' stamelde ze. 'Ik  ben mijn portemonnee kwijt, met alles erin. Mijn paspoort, credit card, vliegticket... Wat moet ik nu beginnen? Ik heb nog maar vijftig cent in mijn zak!'

'Rustig maar, geen paniek,'  zei de man kalmpjes. 'Pennedepie is maar een klein dorp, en de mensen zijn hier goudeerlijk. Je hebt hem waarschijnlijk ergens laten liggen, of hij is uit je tas gevallen. Denk eens na, wanneer heb je hem voor het laatst gehad?'

Marie probeerde het paniekgevoel te onderdrukken en trachtte zich te concentreren.  Ze was die ochtend rond elf uur aangekomen met de bus uit Honfleur. Daarna had ze uren rondgeslenterd en de schilderachtige straatjes met de winkeltjes en de kunstgalerijen verkend. In een van de kleine boetiekjes  was ze verliefd geworden  op de jurk en het vestje. Omdat ze niet voldoende reeds gewisseld geld bij zich had en bovendien niet de rest van de dag wilde rondsjouwen met een tas vol kleding, had ze besloten de kleren aan het eind van de dag op te halen. Ze vond het heerlijk om rustig rond te wandelen in het dromerige dorpje en was op een gegeven moment de klippen opgeklommen om van het uit zicht te genieten. Ze meende zich te herinneren dat ze het rode leer van haar portemonnee nog gezien had toen ze een pakje tissues uit haar tas haalde.

'Boven aan de klip, geloof ik,' Marie fronste haar wenkbrauwen. 'Maar ik ben daarna ook nog door het hele dorp gewandeld.'

Stotterend  vertelde ze over de kleren en de bank en wat ze die middag gedaan had, maar hij onderbrak  haar ongeduldig.

'Laten we eerst maar eens kijken of het hier ergens ligt’, zei hij praktisch, en meteen begon hij de vloer af te speuren.

Marie voelde zich opgelaten. Ze vroeg zich af of deze vreemdeling zich zomaar met haar  bemoeide en het heft in handen nam. Was het gewoon vriendelijkheid, iets dat hoorde  bij deze mensen in Pennedepie, of had hij een ander motief?  Ze schudde de gedachte van zich af. Het  belangrijkste was om haar portemonnee terug te vinden.

Die was  in de  bar  echter  nergens  te  bekennen.  Marie voelde tranen  in haar ogen branden. Ze probeerde ze weg te slikken en draaide  zich om. 'Bedankt  voor de hulp,' zei ze onvast. 'Ik zal het maar bij de politie gaan aangeven en mijn bank  bellen om het verlies van mijn credit cards te melden. O, wat  een ellende!'  Haar  stem  brak  bij de laatste woorden.

De man slaakte een ongeduldige  zucht, legde zijn warme, sterke handen  op haar schouders  en leidde haar naar een stoel. Het  was een onverwacht vriendelijk  gebaar,  dat  haar verraste. Hij zag er niet uit als een man die zacht en lief kon zijn: er was iets onverzettelijks  en meedogenloos  rond die harde mond, in die sterke kin en scherpe ogen. Toch was hij bezig haar te kalmeren,  met slechts een spoortje  ongeduld in zijn manier van doen, dat haar het gevoel gaf dat ze veel te veel drukte maakte over iets onbeduidends.

'Kom, maak  je geen zorgen,' beval hij streng. 'We hebben dit in een wip opgelost. Ga even zitten, dan haal ik nog wat te drinken, en kunnen we beslissen wat we gaan doen. Wat drink  je?'

'Ik  heb geen geld', begon ze, maar de man hield zijn hand op.

'Ik geloof  niet  dat  ik  failliet  zal gaan  aan  een  extra drankje,' zo onderbrak hij haar met een sarcastisch glimlachje. 'Kom, wat wil je drinken?'

Marie schraapte haar  keel en greep een zakdoekje  uit haar  tas.  'Een  alcoholvrije   appelcider, alsjeblieft,'  antwoordde ze kordaat.

Ze keek hem na toen hij naar de bar liep. Hij bewoog met een achteloze gratie. Er leek een wilde oerdrift in deze Normandische  man te schuilen, een kracht die alleen door ijzeren zelfbeheersing onder controle  werd gehouden.  Vrouwen  kwamen  vast en zeker op  hem af als motten  op een kaars. Welnu, zij zou zich niet een tweede keer laten branden! Ondanks deze kloeke beslissing voelde ze een vonkje van opwinding toen  ze de vreemdeling met grote  passen op haar  toe zag lopen, een glas in zijn hand. Hij zette het voor haar neer en stak zijn hand uit.

'Ik ben Didier Latourelle,' verklaarde  hij. 'Ik kom uit dit dorp. En wie ben jij?'

'Marie. Marie Durand,' antwoordde ze, terwijl ze lichtelijk nerveus zijn warme, sterke hand drukte. Het was alsof zijn aanraking een elektrisch schokje door  haar hand  joeg. 'Ik  kom uit Canada.'

'Welkom  in Pennedepie,' zei hij, terwijl hij zijn glas naar haar ophief. 'Het is jammer dat je verblijf hier zo ongelukkig begint, maar we zullen zien hoe we dat kunnen oplossen. Probeer eerst maar eens op adem te komen. Proost!'

'Proost,' antwoordde Marie zo nonchalant mogelijk.

De  onmiddellijke   nabijheid  van  deze  verontrustende man leidde haar in ieder geval van haar problemen af. Hoe kon ze zich druk  maken over een portemonnee terwijl Didier Latourelle  haar aankeek met zo'n intense, onderzoekende blik?

'Dus  je weet zeker dat  je je portemonnee  nog had toen je boven op de klippen stond?' vroeg hij, nadat  hij een slok van zijn bier had genomen.

'Ja, ik dacht het wel,' zei Marie met een knikje. Hij duwde zijn lege glas weg en stond op.

'Dan zullen we om te beginnen een kijkje op de klippen nemen,' zei hij energiek. 'Alle kans dat  je hem daar ergens verloren  hebt. Maak  je geen zorgen, als iemand  hem gevonden  heeft, wordt  hij zeker naar  het politiebureau gebracht. De mensen van hier zijn heel eerlijk.'

'O, maar  je hoeft niet mee te gaan, hoor,' protesteerde Marie. 'Ik kan toch niet zoveel van je tijd in beslag nemen!' Zijn  lach  klonk  laag en diep,  alsof er  binnen  in zijn borstkas  een vulkaan op het punt stond  uit te barsten. 'Ik ben klaar met mijn werk. Het lijkt me heel wat nuttiger om jou te helpen dan om mijn tijd en geld te verspillen in de kroeg. Wat jij, Mathieu?'                                    

'Helemaal  waar,  Didier,'  zei de  barman  instemmend.

'Help  jij dat arme vrouwtje maar, en maak  je geen zorgen, moppie. Als je hem niet terugvindt, kom je maar hierheen en dan verzinnen we er wel wat op.'

Marie keek verschrikt  van de ene man naar  de andere.

Hoewel ze dolgraag  haar  portemonnee  terug wilde, was ze er helemaal niet zo enthousiast over om hem te gaan zoeken met een vreemde man, die haar ook nog eens het gevoel gaf dat ze een verliefde puber was. Beide mannen  leken het echter heel gewoon te vinden. Hoe kon ze nu met goed fatsoen weigeren?

'Dank  u,  zei ze uiteindelijk  op  een  wat  geforceerde toon.

De bar, die l'Albatros heette,  lag maar  een klein stukje van het steile pad dat over de rotsen naar de top van klippen leidde. Didier klom met het gemak van een berggeit omhoog,  waardoor Marie zich moest haasten  om hem bij te houden. Het was geen gemakkelijk begaanbaar pad, steil en met overal losse stenen, waardoor het haar moeite kostte om niet te vallen. Eenmaal  boven werd ze, net zoals die ochtend,  beloond met een adembenemend uitzicht. Ver weg aan de horizon liep het diepe blauw van de zee bijna ongemerkt  over in dat van de lucht. De zon scheen warm en helder. Beneden haar sloegen de golven met witte schuimkoppen stuk op de rotsen.

Marie stond even stil om op adem te komen en het prachtige uitzicht op te nemen. Zeemeeuwen scheerden krijsend door de blauwe lucht, de geuren van de rijke aarde en wilde bloemen, vermengd met de zilte zeelucht maakten  haar bijna duizelig.

Didier leek zich totaal  niet bewust  van alle schoonheid om hem heen en wachtte ongeduldig op haar. 'Waar heb je precies gezeten?' vroeg hij, toen ze hem eindelijk had ingehaald.

'Ik heb een tijdje op die bank gezeten en ben toen verder gewandeld,' antwoordde Marie,  naar  een stenen  bankje even verderop wijzend.

Een nauwkeurige zoektocht  tussen  de struiken  en de planten leverde niets op, en ook verderop, waar ze gewandeld had, was geen spoor van haar portemonnee te vinden.

'Nou, dat is het dan,' zei ze verdrietig. 'Die portemonnee kan ik dus wel vergeten.'

Ondanks haar  voornemen  zich niet  te laten  kennen, kon ze niet voorkomen  dat haar stem een beetje trilde. Ze kon het niet uitstaan van zichzelf dat  ze zich gedroeg als een kwetsbaar, klein meisje, in plaats van de wereldwijze, zelfstandige vrouw die ze eigenlijk was.

'Kom, de wereld vergaat niet,' zei Didier met een zweem van ongeduld.  'We  zullen het aangeven  bij de politie en dan breng ik je wel even naar je hotel.'

'Hotel!' riep Marie ineens verschrikt. 'Hoe laat is het?'

'Bijna half vijf.'

'O nee, ook dat nog. Nu heb ik de bus gemist!'

'Waar  moet je heen?'

'Rue des Bains in Villerville,' antwoordde ze terneergeslagen.

'Rue des Bains in Villerville? Weet je het zeker? Daar is niets, behalve een paar landhuizen.'

'Dat  weet ik,' zei Marie. 'Ik ben de nieuwe eigenaar van een van die landhuizen. Mijn oudtante Audrey is onlangs overleden en heeft haar huis aan mij nagelaten.'

'Ah,  nu begrijp  ik het. Dus  jij bent  Audrey Berenger's achternichtje,' zei hij met een lachje. 'Ik  had al gehoord dat  ze haar  huis aan  buitenlandse  familie had nagelaten. Was er niet ook sprake van dat je moeder zou meekomen?' Marie glimlachte  even over de dorpstamtam. Het had wel iets troostends en veiligs dat iedereen hier op de hoogte was van elkaars doen en laten. Heel wat anders dan het afstandelijke en onpersoonlijke gedrag  van de bewoners van Montreal, de stad waar zij vandaan kwam.

'Dat  klopt,'  zei ze met een glimlach. 'Mijn  moeder zou met me meekomen maar daar kwam helaas iets tussen. Ik kon jammer genoeg mijn vliegticket  niet  meer  omzetten,  dus  ben  ik  maar  alleen vooruit gegaan. Dan kan ik alvast wat voorbereidingen treffen, want we willen proberen een pensionnetje te beginnen in tante Audrey's landhuisje.'

'Aha, dus je gaat je hier vestigen?' vroeg Didier met plotselinge interesse.

Even schitterde  er iets onmiskenbaars sensueels in zijn ogen. Marie zou eigenlijk gealarmeerd  moeten  zijn, maar tot haar eigen verrassing voelde ze zich gevleid door  zijn onverholen  belangstelling. In de drie jaar dat ze samen was geweest met Ethan, was ze alleen maar onzeker geweest over haar  uiterlijk. Haar  huid was te bleek, haar  heupen waren te rond, en haar benen waren te kort, zoals Ethan haar enkele keren had laten weten. Nu deze ruige, knappe man haar zo'n intense, waarderende blik toezond, vanonder half geloken oogleden,  voelde ze zich ineens een begeerlijke vrouw.

Het volgende moment schrok ze van haar eigen gedachten en deed ze onwillekeurig  een stapje terug. 'ja,' zei ze blozend, 'voorlopig althans.'

'Dat  is nog eens goed nieuws. Als ik je ergens mee kan helpen, zeg je het maar. Dit is maar een simpel vissersdorp, en we zijn hier allemaal goede buren die elkaar helpen.'

Als hij haar  had gevraagd  of ze een keer met hem uit wilde, had ze vast en zeker direct geweigerd. Nu hij zo rustig en vriendelijk aanbood haar  te helpen, begon ze zich echter af te vragen of ze zijn blik verkeerd had begrepen. Hij  probeerde   natuurlijk   gewoon  maar  behulpzaam   te zijn, zoals het hier in deze streken de gewoonte  was. Niets meer en niets minder.

'Dat  geloof ik meteen,'  zei ze enthousiast. 'Dit dorp  is zo betoverend! Ik vind het fantastisch dat mijn voorouders hier vandaan komen, dat mijn wortels hier liggen. Weet je, ik heb eigenlijk een hekel aan grote steden en ik heb er altijd naar verlangd om in een klein, schilderachtig dorpje te wonen.  Pennedepie  is precies zoals  ik het me had voorgesteld, zo'n  vredig dorp  waar de tijd geen vat op heeft. Ik waan me hier bijna in de vorige eeuw. Toen ik jou voor het eerst zag, dacht ik dan ook dat je precies leek op een...' Ze brak haar zin af, diep blozend en zich er plotseling van bewust dat hij haar verbaasd bekeek.

'Dat ik eruitzag als wat...' vroeg hij geamuseerd, met die hese stem.

'Eh... als een smokkelaar,' gaf ze schoorvoetend toe.

Hij wierp het hoofd in de nek en schaterde het uit, alsof ze een geweldig goede grap had gemaakt,  die alleen door ingewijden begrepen kon worden.

'Sorry hoor,' zei ze, zich volkomen  belachelijk voelend. 'Ik  neem aan dat het idioot klinkt.'

Hij bekeek haar met een mengeling van vertedering en spot. 'Zover zit je er niet naast,' zei hij, nog nalachend.

'Vroeger wilde ik nog wel eens een voorraadje Gin meenemen uit Engeland. Een vissersboot wordt nu eenmaal niet zo vaak gecontroleerd door de douane.'

'Dus je bent wel een visser!' riep ze enthousiast uit. 'Dat had ik goed geraden. Je ziet er precies zo uit als ik me een Normandische visser had voorgesteld!' 

Hij lachte alweer. 'Is dat zo? Nou, het is duidelijk dat je een romantisch type bent, en daar hou ik wel van.' Verbeeldde ze zich het maar, of werd zijn Normandische accent sterker?

'Maar vertel me eens, hoe denk je nu naar het huis van je tante Audrey te gaan, nu de laatste bus vertrokken is?' Marie aarzelde.

'Nou,' hakkelde ze, 'Ik  vind het vervelend om te vragen na alles wat je al voor me hebt gedaan, maar misschien kan ik geld van je lenen voor een taxi? Ik zal je zo snel mogelijk terugbetalen.'    .

Didier schudde zijn hoofd en viel haar in de rede: 'Het spijt me, liefje, maar een eenvoudige visser als ik heeft nooit veel geld op zak.' Hij trok zijn portemonnee open en haalde er een verkreukeld biljet van vijf euro uit. 'Ik heb trouwens een beter idee. Ik kan je even met mijn boot brengen, die ligt hier vlakbij voor anker, en dan zijn we zo in Villerville.'

Marie aarzelde, verscheurd tussen vrees, voorzichtigheid en opwinding. Een zeiltocht bij zonsondergang langs deze romantische kust, om zo de eerste glimp op te vangen van haar nieuwe huis... Het leek wel een sprookje. Aan de andere kant was het misschien niet erg verstandig om met een man als Didier Latourelle een romantische zeiltocht te ondernemen. Niet dat ze bang was dat hij haar iets zou doen, daar was hij tot dan toe veel te beleefd voor. Er lagen echter andere, subtielere gevaren op de loer. Marie Durand kon als een schoolmeisje hopeloos verliefd raken op deze ruige visser, van wie ze eigenlijk niets wist. Dat zou een ramp zijn in dit kleine dorp, waar ze hem elke dag wel een keer zou tegenkomen, en waar iedereen alles van een ander wist. Nee, als ze verstandig was...

Verstandig! Ineens werd ze kwaad op zichzelf. Waar was ze tot dan toe gekomen met 'verstandig' zijn? Had Ethan haar niet bedrogen met een ander terwijl zij 'verstandig' op een huwelijksaanzoek wachtte? Plotseling besloot ze alle voorzichtigheid te laten varen en voor een keer in haar leven eens iets onbezonnens en avontuurlijks te doen.

'Dank je,' zei ze opgewekt en vastberaden, voor ze zich zou kunnen bedenken. 'Dat zou geweldig zijn. Is het echt niet te veel moeite?'

'Welnee, zoals ik al zei, ligt mijn boot hier vlakbij voor anker.' Hij wees.

Ze zag, ver beneden hen, een prachtige oude boot dobberen, aan een boei voor de kust.

 'Kom, we lopen even langs het café om naar het politiebureau te bellen, en dan gaan we. Moeten we je koffers niet ergens oppikken?' vroeg Didier, nadat ze er stevig de pas in hadden gezet.

'Nee, die had ik al vooruit gestuurd. Een buurvrouw van tante Audrey, die zo lang op haar huis paste, zou ze voor me in ontvangst nemen. Ik bedenk trouwens wel ineens dat ik nog langs die kledingboetiek moet, om te zeggen dat ik de kleren niet kan kopen.'

'Niet nodig,' zei Didier, de deur van het café voor haar openhoudend. 'Ik kom straks door het dorp, dus als je me het adres geeft, doe ik dat wel even voor je.' 

Twintig minuten later bevond Marie zich midden op zee, op de prachtige oude kotter van een min of meer wildvreemde man. Ze schudde  haar  hoofd  over zoveel onbezonnenheid, maar  tegelijkertijd  genoot  ze met volle teugen. De vuurrode zeilen stonden  bol in de stevige bries, en de avondzon  wierp gouden  stralen  schuin  over de schuimende golven. Genietend haalde ze diep adem. Ze rook de zilte zeelucht, voelde de bries door  haar  haren. Het enige wat ze hoorde, was de wind en het geluid van de golven tegen de boeg van de boot. Onwillekeurig spreidde  ze haar armen en slaakte een diepe zucht van plezier.

Didier zei niets, maar bekeek haar geamuseerd.

Even later ging ze op het bankje op de achterplecht zitten en keek toe hoe Didier het roer bediende. Zijn lange, gespierde  benen gespreid,  zijn hele lichaam  ontspannen en één met de deinende  boot. Hij kneep zijn ogen samen tegen het licht van de ondergaande zon, en zijn haar  werd door  de wind wild alle kanten  op geblazen. Hij zag eruit als een woeste piraat uit lang vervlogen tijden, in totale harmonie met de ruige kustlijn waar hij langs zeilde.

Een bijna primitief, heftig verlangen nam plotseling bezit van haar. Hij zag er zo sterk, zo vol zelfvertrouwen en ontembaar uit, zoals hij daar aan het roer stond.

Ik zou echt vreselijk voor hem kunnen  vallen, dacht ze, er meteen van schrikkend. Kom Marie, zo sprak ze zichzelf vermanend  toe, een beetje avontuur toelaten  in je leven is leuk, maar je hoeft niet meteen helemaal door te draaien!

'Gaat  het?' vroeg hij, zijn gezicht naar haar toekerend.

'Prima,  dank  je,' riep ze opgewekt.  Ze was blij dat  hij zijn aandacht bij het roer moest houden.

Alsof hij gedachten  kon  lezen, riep Didier: 'Vind  je het leuk om het even van me over te nemen?'

Vanwege zijn zware, hese stem en de manier waarop hij naar haar lachte, leek het bijna alsof hij haar een onzedelijk voorstel deed. Even was er weer die primitieve, seksuele aantrekkingskracht tussen hen, alsof het knetterde in de lucht.

Zonder  haar  aan  te kijken, wenkte  hij haar.  'Kom,  je vindt het vast een kick.'

Wat kon ze doen? Weigeren leek zo kinderachtig. Wat moest ze zeggen? ‘Nee dank  je, ik wil niet zo dicht  bij je staan?’ Uiteindelijk stond ze maar op en schuifelde nerveus over het deinende dek naar hem toe.

'Wat moet ik doen?' vroeg ze, toen ze naast hem stond.

'Leg je handen hier op het stuurwiel, kijk, zo. Dan kijk je recht over het dek naar dat punt aan de kust en hou  je haar in die richting. Zo.' Tijdens het uitleggen kwam Didier achter haar staan en legde zijn armen om haar heen, zodat hij met haar kon meesturen.

Marie hapte  naar adem. Haar  hart  bonkte  wild, en het bloed suisde in haar oren. Hij hield haar praktisch  gevangen in zijn greep! Wat moest ze doen? Zijn lichaam raakte op een centimeter  na het hare. Ze was zich bijna pijnlijk bewust van zijn mannelijke geur, zijn overweldigende aantrekkingskracht, waardoor haar  knieën  begonnen te knikken en haar hele lichaam onder hoogspanning leek te staan. Een wild, waanzinnig moment vroeg ze zich af wat hij zou doen als ze ineens achteruit  tegen hem aan zou leunen. De gedachte maakte haar duizelig en deed haar verstijven van paniek.

'Je kunt me nu  wel loslaten,' zei ze met verstikte stem.

Hij stak zijn handen  in zijn zakken maar bleef pal achter haar staan.

Ze was zich alleen nog maar bewust van zijn nabijheid en kon zich nergens meer op concentreren. Prompt  gleed de boot uit de koers.

Hij stak een hand uit en legde die op de hare. 'Ik help je nog even door  de vaargeul  heen,'  zei hij, zich over  haar heen buigend.

Ze voelde zijn adem over haar hals strijken. Ze rilde en kreeg  kippenvel  op  de  plek  waar  zijn warme  adem  haar huid  raakte.  Bijna in paniek  wurmde  ze zich los uit zijn greep en blies haastig de aftocht, naar  haar veilige plekje op het achterdek.