Braziliaanse Hartstocht

Copyright © 2020 Desiree Springer 

Auteur: Desiree Springer

Typografie: Orchid Publishing

Omslagontwerp: Orchid Publishing

ISBN 99789461890085

NUR 343: Romantiek

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch, door geluidsopname- of weergaveapparatuur, geautomatiseerde gegevensbestanden of op enige andere wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

SAMENVATTING

BRAZILIAANSE HARTSTOCHT 

Tom, de verloofde van Danique, werkt al een jaar als onderzoeker in het tropisch regenwoud van Brazilië. Wanneer hij verdwijnt, zet ze alles op alles om hem te gaan zoeken. Daarbij krijgt ze voor het eerst in haar luxe leventje veel tegenstand vanwege de vele gevaren. Niet alleen van haar vader, maar ook van de leider van het project waar Tom voor werkt: Paulo Ramires. Paulo voelt er niets voor om zo'n verwend meisje als Danique te begeleiden en dringt erop aan dat ze terugkeert naar Nederland.  Danique is echter vastberaden om haar verloofde terug te vinden.  Maar of ze na alle avonturen tijdens haar reis met Paulo nog wel zo overtuigd is van haar liefde voor Tom...

1

HET UITZICHT VANUIT de slaapkamer van haar hotel zou panoramisch geweest zijn, als het niet zo had geregend.

Danique kon het ternauwernood geloven. Nog maar kort tevoren had haar vliegtuig rondgecirkeld in de stralende zonneschijn boven International Airport Antônio Carlos Jobim. Ze had met verrukte verwondering neergekeken op de stad onder zich en op de schuimkoppen van de golven van de Atlantische Oceaan daarachter.

Nu was dat opeens allemaal verdwenen. De zon, het uitzicht, zelfs het gevoel van opwinding dat haar had vervuld, alles was nu gewikkeld in een mist van regen.

De piccolo die haar bagage naar boven had gebracht, haalde berustend zijn schouders op. 'Die regen, senhora. De vloek van Rio. Hij komt en gaat volgens Gods wil.'

'Juist,' mompelde Danique. Ze geloofde, dacht ze, niet in een vloek in welke vorm dan ook en evenmin in een Goddelijke Voorzienigheid die verantwoordelijk was voor klimatologische grillen, maar dat nam niet weg dat, althans wat haar betreft, de zon best had mogen blijven schijnen. De regen leek haar een slecht voorteken, dacht ze, om zichzelf daarna uit te foeteren om zo'n aanstellerij.

Bezigheid, zei ze bij zichzelf. Dat is wat je nodig hebt. Je moet iets om handen hebben.

Ze ontsloot haar koffers en begon haar kleren weg te hangen in de royale kasten. Ze glimlachte terwijl haar handen de stoffen beroerden-  zijde, zuivere katoen en de allerfijnste, zachte wol- het meeste gloednieuw. Het leek wel een uitzet-  maar dat was in feite ook de bedoeling, ging het met een blij gevoel door haar heen. De gedwongen scheiding van Tom had nu wel lang genoeg geduurd. Ze wist niet zeker welke bepalingen er in Brazilië golden voor een huwelijk tussen buitenlanders, maar ze was er zeker van dat Tom daar wel achter kon komen.

Ze was teleurgesteld geweest omdat hij haar niet was komen afhalen. Al was het weinig realistisch geweest om dat te verwachten. Zelfs al waren alle boodschappen op het juiste moment via de juiste kanalen doorgegeven en men had haar gezegd dat dat zeer onwaarschijnlijk was, dan nog zou Tom vermoedelijk niet al zijn bezigheden in Acajatuba in de steek hebben kunnen laten om zich naar Rio de Janeiro te haasten om haar op te halen. Ze had zich er al bij neergelegd dat ze naar hem toe zou moeten gaan. Ach, als de regen aanhield, kon had ze er geen enkele moeite mee schelen om Rio de Janeiro achter zich te laten, bedacht ze grimmig.

Toen ze klaar was met pakken, keek ze wat rusteloos haar kamer rond, ondanks dat haar kamer comfortabel was en van alle gemakken voorzien. Ze moest er maar het beste van maken, want Acajatuba zou wel het andere uiterste zijn. Tom had het in zijn e-mails vaak gehad over de omstandigheden daar, eerst schertsend, maar al snel met toenemende ergernis. En omdat ze met hem meeleefde, was ze er ook boos om geweest. Tom had het niet verdiend om naar de andere kant van de aardbol te worden gestuurd en zich in een eenzaam en verlaten gehucht in het Amazonegebied in de ellende te moeten wentelen.

Zijn enige fout was geweest om verliefd te worden op haar, Danique Vroemen, enige dochter van haar vader en erfgename van Vroemen Industries, het industriële imperium en wereldomspannende belangen. En in de ogen van Carel Vroemen-Thyssen, een selfmade man die trots was op wat hij had bereikt, was een schoonzoon-in-spé zonder geld of zelfs maar een vaste baan bijna een  persoonlijke belediging.

`Maar dat is zijn schuld niet!' had ze woedend uitgeroepen, toen Toms vertrek naar Acajatuba onvermijdelijk en nog maar een paar dagen verwijderd was.

`Daar gaat het niet om,' had haar vader geantwoord. `Ik vind dat hij een kans moet krijgen om zich waar te maken, om te laten zien dat hij pit in zijn donder heeft.'

`In Zuid-Amerika? Als een soort kruising tussen een bioloog en een sociaal werker?'

`Het is een interessant project,' had haar vader bits geantwoord. 'Tom is bioloog en hij heeft altijd de mond vol over armoede en over het nobele van arbeid. Prima, in Acajatuba zal hij die twee factoren uit de eerste hand kunnen bestuderen.' Hij zweeg even. 'Hij wil werk. En dat heb ik hem gegeven.'

`Er zijn ook andere banen...'

`Misschien- als hij zich in deze baan bewijst.' Haar vader stond op, een lange man met een getekende kop. Tom vond hem angstaanjagend en misschien was hij dat ook wel. 'Maar voorlopig nog niet.' Hij legde een hand op haar schouder en zijn stem werd milder. Je bent nog jong, Danique en die man van je ook. Jullie hebben allebei een adempauze nodig voordat jullie je storten in zo'n hachelijk avontuur als het huwelijk in feite is. Als jullie oprecht van elkaar houden en hij de juiste man voor je is, dan maakt een jaar, anderhalf jaar wachten niets uit.' Hij zweeg even. `Tenzij je aan hem twijfelt- of aan jezelf,' besloot hij.

En daarvan had ze natuurlijk niet terug gehad. Tom was er gelaten onder geweest. 'Het valt misschien wel mee.' Hij sloeg zijn armen om haar heen en trok haar tegen zich aan. `En als het je vader ervan kan overtuigen dat ik jou niet alleen zie als een solide investering, wil ik best een jaartje ontberingen lijden in de rimboe. En vergeet niet, in het regenwoud is veel goud te vinden en ook in het gebied rond Acajatuba. Misschien vind ik wel een voor de garimpeiros verborgen goudmijn.' Hij schoot in de lach. Je vader zou wel opkijken dan!'

`Zeg dat wel!' Hoewel ze lachte, keek ze hem licht verontrust  aan. 'Tom,  je beseft toch wel dat dit geen normaal biologische onderzoeksproject is? Dat was het misschien in eerste instantie,  maar  het accent is al lang verlegd. De expeditie moet niet alleen een beeld schetsen van de Indiaanse samenleving ter plaatse, maar die hun traditionele vaardigheden en hun cultuur vergeten zijn. En om hun manier van samenleven op een hoger sociaal plan zien te tillen. Daarnaast worden er dagelijks nog zoveel nieuwe planten en diersoorten ondekt. De farmaceutische industrie is erg geïnteresseerd in het ontdekken van nieuwe medicijnen en er zijn zoveel nieuwe stoffen te ontdekken daar. Goudzoeken  zal er heus niet bij zijn, lijkt me.'

'Lieve Danique!' Hij zoende haar. 'Je klinkt als een Handleiding voor Ontwikkelingssamenwerking met Brazilië. Dat weet ik allemaal best - wat dacht je, het is me er tot vervelens toe ingestampt. Ik vertrek niet naar Acajatuba met wat voor illusies dan ook over wat ik daar zal aantreffen. Ik ga je vader bewijzen dat ik de ideale schoonzoon  ben; volgzaam, vol respect en hardwerkend bovendien.'       

Dapper gesproken, bedacht Danique nu. In werkelijkheid was Tom evenwel zeer geschokt geweest door de levensomstandigheden in het regenwoud. En de galgen humor  van zijn eerste e-mails, waarin hij het harde, vuile werk in het rimboe en de warme, klamme omstandigheden beschreef, had al snel plaatsgemaakt  voor een aaneenschakeling  van klachten  en verontwaardigde verbijstering.                                                  

Zijn  jongste e-mails hadden  laten doorschemeren dat hij aan het eind van zijn Latijn was en dat had haar gebracht  tot het plotselinge besluit zich in Brazilië bij hem te voegen, ondanks haar vaders heftige protesten. Danique had deze keer voet bij stuk gehouden. 'We zijn al een jaar uit elkaar. We zijn volwassen en we houden  van elkaar. We verdienen een beetje geluk.'

Haar voornemen had even gewankeld zodra ze besefte dat Carel Vroemen allerminst van plan was om haar bij haar plannen te helpen. 'Ik zal je pad niet effenen, Danique,' had hij botweg gezegd. 'Het hele plan is waanzin, van A tot Z. Ik kan alleen maar hopen dat je, als je eenmaal in Rio de Janeiro bent en begrijpt voor welke problemen  je komt te staan,  je gezonde verstand terugkrijgt en naar huis gaat.'

Die woorden  hadden haar tijdens de eindeloze reis voortdurend door het hoofd gespookt, ook al probeerde ze zichzelf wijs te maken dat ze, eenmaal in Brazilië, het geluk, voor het oprapen had. Nu Tom echter niet op het vliegveld was verschenen en zij in haar onpersoonlijke hotelkamer uitkeek over het regengordijn buiten, waren al haar gevoelens van twijfel direct teruggekeerd.

Danique gaf zichzelf een standje. Ze had een opkikker nodig. Iets te eten misschien, maar ze was te geïrriteerd om trek te hebben. Koffie was misschien een beter idee. Juist toen ze de huistelefoon naast het brede bed wilde opnemen om room service te bellen, maakte het toestel haar met zijn gerinkel aan het schrikken. Ze nam op en meldde zich.

'Senhora Vroemen, er staat hier bij de receptie een man die naar  u vraagt.  Wilt  u naar  beneden  komen  om  hem te woord te staan?'

Een grote glimlach verscheen op Danique's gezicht. Dat moest Tom zijn. Haar neerslachtigheid was verdwenen als sneeuw voor de zon. 'Vraagt  u hem maar om naar mijn kamer te komen, alstublieft.'

Het bleef even stil. Daarna vroeg de receptionist: 'Weet u zeker dat u dat wenst, senhora?'

'Natuurlijk,' antwoordde Danique korzelig. 'En wilt u ook wat koffie laten brengen?'

'Onmiddellijk, senhora.' De verbinding  werd verbroken.

Het korte klopje op haar deur, een paar minuten later, maakte  een  einde  aan  Danique's  gespannen  wachten.  Ze haalde diep adem, liep de kamer door en opende de deur, met een vastberaden glimlach om de mond.

 Vrolijk zei ze: 'O schat, dat  je er  toch nog bent...' Toen sloeg ze verbijsterd haar hand voor haar mond, want ook al had het haar de afgelopen minuten enige moeite gekost om zich Toms gezicht duidelijk voor de geest te halen, haar geheugen had haar nooit zo kunnen bedriegen dat ze de volslagen onbekende man in de deuropening voor Tom zou hebben aangezien.

Tom was  blond,  en deze man  was  zo donker  als de nacht. Hij had dik, zwart haar, dat terugweek uit een hoog voorhoofd, een  mager  gezicht  met  hoge  jukbeenderen, diep gebruind en een sterke, zelfs geprononceerde neus, mond en kin. Hij torende hoog boven haar uit op zijn lange, in spijkerbroek gestoken benen, terwijl een veel gedragen leren jasje achteloos over een van zijn brede schouders was geslagen.

'Wie bent u?' vroeg Danique op scherpe toon. 'Wat wilt u?' Hij keek haar  vreugdeloos  aan.  'Daarvan had  u zich misschien beter van tevoren op de hoogte kunnen stellen, mevrouw Vroemen. Gedraagt u zich altijd zo roekeloos in het buitenland?'

IJzig zei ze: 'Ik verwachtte  mijn verloofde.'

'Het spijt me dat ik u moet teleurstellen.' De klank van zijn stem en de blik in zijn ogen sprak  zijn woorden tegen. 'Ik neem aan dat u  er een reden voor had om te veronderstellen dat hij u hier zou treffen?'

Danique's kin ging de lucht in. 'Mag ik misschien weten wat u daarmee te maken hebt, meneer-eh...?'

'Paul Ramires,' zei hij. 'En het is "Doctor", mevrouw Vroemen.' Hij keek haar onbewogen  aan. 'Ik merk dat de naam u niet vreemd in de oren klinkt.'

O zeker en of ze wat over hem had gehoord; de meeste van Toms klachten  gingen over  deze man. 'Iedereen  buigt voor hem,' had hij kort na zijn aankomst geschreven. 'Hij loopt door het kamp met de air van een oude koning die over dood en leven van ons allemaal kan beschikken. Zelfs Alan Mitchell, die op papier de leiding heeft, danst naar zijn pijpen.'

Danique besefte dat haar instinctieve reactie op zijn naam een ontkenning zinloos maakte. Ze haalde haar schouders op. 'Ik geloof dat Tom in zijn e-mails weleens over u gesproken heeft, Doctor Ramires.'

'Daar ben ik van overtuigd.' Het klonk geamuseerd. 'En niet erg vleiend, zou ik zo denken. Nu u weet wie u voor u hebt, zou u me misschien binnen kunnen laten? Tenzij u dit gesprek liever beneden in de hal voortzet.' 

Verwaande kwast, had een van Toms benamingen voor deze man geluid en terecht, zo bedacht Danique, die de haartjes in haar nek voelde gaan prikken.

Aan het eind van de gang gingen de liftdeuren open en een witgekielde ober kwam te voorschijn met een blad koffie. Haar bestelling. En al was het allerlaatste wat ze wilde om die arrogante klootzak van een Ramires  in haar suite te moeten uitnodigen,  ze zag in dat er weinig anders op zat als ze zich niet belachelijk wilde maken. 'Komt u binnen,' zei ze daarom hoffelijk, van de nood een deugd makend.

De ober zette op haar teken het blad neer op het tafeltje bij het raam  en bleef staan  wachten  op de gebruikelijke fooi. Ramires gaf hem die met een korte toevoeging in het Portugees, maar pas nadat de man Danique had vergast op een onbeschoft  dubbelzinnige  blik die haarzelf, de open deur naar haar slaapkamer en het grote bed dat het vertrek plotseling scheen te domineren,  in een oogopslag leek te omvatten.

Danique merkte dat ze bloosde van kwaadheid, terwijl ze een stoel naar voren trok en ging zitten. 'Koffie, Doctor Ramires?'

'Zwart, graag.'  Hij nam het kopje aan dat zij hem aanreikte en leunde toen, volkomen op zijn gemak, achterover in zijn eigen stoel. Toen vroeg hij heel rustig: 'Wat komt u hier doen, mevrouw Vroemen?'

'Mijn verloofde opzoeken. Dat lijkt me duidelijk.' Zijn hele houding  prikkelde  haar,  zodat  haar  stem scherper klonk dan ze eigenlijk wilde. 'Gaat  het u iets aan?'

'Aangezien hij meewerkt aan het Acajatuba -project, waarvan ik een van de leiders ben, zou ik zeggen van wel,' klonk  het grimmig.  'Mag  ik vragen  wie u toestemming heeft gegeven hierheen te komen? Ik zeker niet en Doctor Mitchell evenmin. Toen we op de hoogte werden gesteld van uw aankomst, was het te laat om u terug te sturen.'

'Ik wist niet dat u  daar het recht toe hebt.' Danique zat op het puntje van haar stoel en haar ademhaling versnelde door de woede en verontwaardiging. Ze zette zorgvuldig haar kopje neer op het schoteltje, bang dat ze het hem anders in zijn gezicht zou gooien.

'We hebben in deze alle rechten die we wensen uit te oefenen, mevrouw Vroemen,' zei Ramires  bijna achteloos.  'Ons werk in Acajatuba is al moeilijk genoeg zonder dat we ons nog meer problemen op de hals halen in de vorm van de aanwezigheid van ongewenste buitenstaanders.' Zijn blik gleed over haar lichaam en maakte haar duidelijk dat de vorm van deze speciale ongewenste buitenstaander hem allerminst beviel. 'Uw komst,' ging hij verder, 'lijkt op een van twee mogelijkheden te wijzen- u verwacht ofwel dat Tom van Westen zich hier in Rio de Janeiro bij u zal voegen, ofwel u bent van plan hem gezelschap te gaan houden in Acajatuba .' Hij zweeg even veelbetekenend. 'Geen van beide mogelijkheden is te realiseren, vrees ik,' besloot hij daarop.

Danique ging kaarsrecht  overeind zitten. 'Doctor  Ramires,' begon ze, 'ik denk dat u niet beseft...'

'... met wie ik het genoegen heb?' maakte  hij haar  zin voor haar af. 'Dat besef ik heel goed, mevrouw Vroemen-Thyssen. Ik ben ervan doordrongen dat ons project hoofdzakelijk wordt gefinancierd door een liefdadigheidsfonds van Vroemen Industries. Ik besef ook dat u  vermoedelijk vindt dat dit u carte blance geeft.' Hij zweeg opnieuw. 'Goed, ik ben hier om u te vertellen dat u zich vergist en om u wat goede raad te geven.'

Ze schonk hem een ijzig glimlachje en wist haar drift nog maar amper te beteugelen. 'En ik moet u daar dankbaar voor zijn?'

'Dat is uw zaak,' zei hij. 'Hoe dan ook, ik raad u aan het eerste vliegtuig terug naar Nederland te nemen. Brazilië is geen land voor u en het verbaast me dat uw omgeving u dat niet heeft gezegd.' Hij zond haar een taxerende  blik. 'Of hebben ze dat wel gedaan?'

'Ik  ben een volwassen  vrouw,  Doctor  Ramires,'  zei Danique, luid en duidelijk. 'Ik ga mijn eigen gang.'

'Geen erg volwassen standpunt,' zei hij. 'Goed, daar zullen we nu niet op ingaan. Verwacht u Van Westen hier?'

'Misschien kunt u me dat vertellen,' zei ze met veel sarcasme. 'U schijnt de scepter te zwaaien in Acajatuba .

Hebt u Tom toestemming gegeven om mij op te zoeken?'

'Nee.'

'Natuurlijk niet!' Ze keek hem opstandig aan.

'Dat  hoefde trouwens ook niet meer,' zei hij schouderophalend. 'Van Westen is een dag of twee geleden, voordat wij bericht kregen van uw op handen zijnde komst, van het project weggelopen. Blijkbaar wist hij al dat u onderweg was en is hij u tegemoet gereisd. Niettemin waren er enkele redenen om daar niet helemaal zeker van te zijn.'

Danique's mond was kurkdroog. Ze pakte haar lauwe koffie op en dronk ervan. Tenslotte zei ze: 'Hij... hij wist niet dat ik onderweg was. Ik heb het er niet over gehad in mijn laatste e-mail. Het was een opwelling...' Ze zweeg even. 'U hebt zeker geen idee waar hij heen kan zijn gegaan?'

'We hadden er zelfs geen idee van dat hij van plan was weg te gaan,' deelde Ramires haar mee. 'Hij is in het holst van de nacht vertrokken en had een tent en proviand meegenomen. Daar was geen enkele reden voor, ook al kwam Acajatuba en alles wat ermee samenhing, hem mijlenver de keel uit. Als hij er het bijltje bij neer had willen gooien, had hij gisteren met mij in de bevoorradingshelikopter mee kunnen vliegen. Zo onmisbaar  was hij nu ook weer niet...'

Weer bloosde ze. 'Echt iets voor u om dat te zeggen. Het spijt me dat Tom niet heeft kunnen beantwoorden  aan uw hooggespannen  verwachtingen, Doctor Ramires...'

'Zijn dat zijn eigen woorden?' Het klonk alweer geamuseerd. 'Het  is nog maar de vraag wiens verwachtingen  te hoog gespannen waren.'

'Hebt  u een poging gedaan om hem te vinden?'

'Hij is geen kind, mevrouw Vroemen.' Wat een opmerkelijke ogen had hij, ging het dwaas genoeg door haar heen. Diepliggend onder scherp gewelfde, zwarte wenkbrauwen en van een kleur die het midden hield tussen bruin en goud, zoiets als topaas.  De ogen van een tijger, vond ze en ze huiverde.

'Hij kent de gevaren,' ging Ramires verder. 'Die zou hij althans inmiddels moeten kennen. Hij is vaak genoeg gewaarschuwd- voor van alles en nog wat.'

Ze keek hem ongelovig aan. 'En naar aanleiding daarvan bent u bereid hem zomaar af te schrijven?'

'Uw verloofde heeft een sterk ontwikkeld  gevoel voor zelfbescherming,' zei hij droog. 'Dat zal hij nodig hebben. Ondertussen  kunt u beter terugvliegen naar Nederland om aldaar zijn vurig verwachte thuiskomst  af te wachten.'

Haar koffie smaakte bitter. Nijdig zette ze het kopje terug op het schoteltje.'Ik weet niet hoe ik u moet bedanken,'  zei ze snijdend. 'Tom wordt  vermist en ik ben niet van plan om in deze situatie braaf naar Nederland terug te gaan. Misschien dat u  zich te weinig om uw personeel bekommert om u zorgen te maken over zijn veiligheid. Dat doe ik wel en ik vertrek zo snel mogelijk naar Acajatuba om naspeuringen te laten verrichten. Wilt u zo goed zijn de noodzakelijke voorbereidingen daartoe te treffen?'

Hij schoot in de lach. 'De autocraat heeft gesproken,' spotte hij. 'Ik neem aan dat u in een thuiswedstrijd  geen katje bent om zonder handschoenen  aan  te pakken,  mevrouw Vroemen.  Maar  hier, hier heeft u niets in te brengen. AI kan ik u niet het land uit zetten, natuurlijk.'

'Fijn dat u  zich dat tenminste realiseert.'

'Ik vraag me alleen af hoeveel u zich realiseert.' De topazen ogen  werden  peinzend  samengeknepen. 'Ik  moet  u waarschuwen dat Rio de Janeiro geen veilige stad is voor een meisje alleen, zeker niet voor een sensationele vrouw als u, mevrouw Vroemen.' Zijn blik bleef even rusten op haar kleine, gouden oorringetjes, op de zware schakels van haar collier en op haar kostbare polshorloge. 'Die bovendien kennelijk rijkelijk bedeeld is met aardse goederen.'

'Ik ben niet gediend van uw goede raad of uw compliment, als het tenminste als zodanig bedoeld was.'

'Het was slechts een vaststelling.' Schouderophalend schoof hij zijn stoel achteruit en stond  op. 'Blijft u dan in ieder geval in de omgeving van uw hotel.  Als u echt in moeilijkheden  raakt,  stuurt  paps heus wel een mannetje om u vrij te kopen. De hemel zij dank bent u mijn verantwoordelijkheid niet.'

'Rotzak!' siste Danique.

'Heeft niemand ooit uw mond met zeep gespoeld toen u klein was? Een gemiste kans! En een stevig pak rammel op uw verwende billetjes was ook niet weg geweest. Jammer dat Van Westen er de man niet naar is om u dat toe te dienen.'

'Hoe durft u!' Danique stikte bijna in haar woorden.

Hij schoot in de lach. 'Wilde u soms gaan zeggen dat ik niet in de schaduw kan staan van de onevenaarbare Tom? Goed, houd u uw illusies maar, mevrouw Vroemen. Als die zwerver weer eens onze kant op komt, beloof ik u dat ik hem keurig hier op de stoep zal afleveren. U bent geknipt voor elkaar.'

Ze stond  te trillen op haar benen. Haar  handen waren tot machteloze  vuisten gebald. 'Eruit.  Eruit en wel meteen!'

'Graag, nu ik u heb gezegd hoe u ervoor staat.'

'O ja, dat hebt u,' zei ze ijzig. 'En nu zal ik u iets aan uw verstand peuteren, Doctor Ramires. Zodra ik in Nederland terug ben, zal ik mijn vader woordelijk verslag uitbrengen van uw gedrag en enkele vraagtekens plaatsen bij de wenselijkheid iemand als u in een leidinggevende positie bij het project te handhaven. U schijnt totaal gespeend te zijn van medeleven en consideratie.'

Ramires  haalde zijn schouders op. 'Ga  uw gang. Uw vader is niet op zijn achterhoofd  gevallen en ik wed dat u  hier tegen zijn wil bent. Hier draait de wereld niet om u, mevrouw Vroemen en misschien heeft uw vader er niet zoveel op tegen dat iemand dat eindelijk eens onder  uw aandacht heeft gebracht.' En met die woorden was hij verdwenen.

Danique liep naar de slaapkamer en wierp zich dwars over het bed heen, doelloos voor zich uit starend. Ze had deze situatie slecht afgehandeld, wist ze, maar het was een hele schok geweest om plotseling te horen dat Tom was verdwenen. Ze verlangde naar hem. Ze begreep dat ze de problemen die hij in Acajatuba  had ondervonden, nogal had onderschat, evenals de diepte van zijn depressie, maar sinds ze had kennisgemaakt met Paul Ramires, waren de schellen haar van de ogen gevallen.

Hij had kennelijk begrepen dat Tom niet helemaal achter het project stond en een hekel aan hem had gekregen. Maar dat was Toms schuld niet, bedacht ze kwaad. Eerder die van haar vader, die weer eens het onmogelijke had geëist.

En nu zat Tom wie-weet-waar met wat eten in een tent, verdwaald misschien, of gewond. Danique beet nerveus op haar lip. De angst sloeg haar om het hart. Tom moest wel erg wanhopig zijn geweest om zo'n risico te nemen, want in geen van zijn e-mails had hij ook niets laten doorschemeren over een tocht door het vijandige gebied dat hen omringde.

Als Tom overigens inderdaad vertrokken was. Per saldo had ze daarvoor  uitsluitend het woord van die ellendeling van een Ramires. Misschien speelde hij onder een hoedje met haar vader om haar van haar plan af te houden.

Danique zat opeens recht overeind. Als haar vader dacht dat ze met de staart  tussen de benen zou afdruipen,  dan had hij het flink mis. Ze zou hoe dan ook in Acajatuba zien aan te komen. Eerst zou ze nagaan of Tom inderdaad was verdwenen en zo ja, dan zou ze een reddingsactie gaan organiseren.

Haar lippen krulden zich tot een katachtig lachje. Ramires was niet de enige die het voor het zeggen had in het project. Alan Mitchell was er ook nog. En die zou zich wel iets gelegen laten liggen aan de naam Vroemen. Als ze zijn toestemming  kon krijgen om naar Acajatuba  te gaan, dan zou Ramires daar niets tegenin kunnen brengen.

Ze zou natuurlijk ook ineens voor zijn neus kunnen staan,  bedacht ze. De tocht erheen zou geen snoepreisje zijn, maar ze kon zich niet voorstellen dat ze haar plompverloren zouden terugsturen, als ze het eenmaal zo ver had weten te brengen.

Ze knikte een paar keer nadrukkelijk  met haar hoofd. De volgende dag zou ze naar het kantoor  van de Dienst  Ontwikkelingssamenwerking in Rio de Janeiro gaan  en  radiocontact opnemen met Mitchell. Als hij eenmaal aan haar kant stond, hoefde ze nog alleen nog maar een betrouwbare   gids in te huren en het beste vervoersmiddel zien te krijgen dat er te koop was.

Ze rechtte haar rug. En moest ze het gevecht op eigen kracht aangaan, dan zou ze daar niet voor terugschrikken. Paul   Ramires - of  wie  dan  ook,   als  het  er  op aankwam- zou nog op zijn neus kijken!

Ze slikte plotseling bij de herinnering  aan die laatste, kwetsende woorden die hij haar in het gezicht had geslingerd.

Hier zal hij spijt van krijgen, zwoer ze bij zichzelf. Hij zal de dag nog vervloeken dat hij geboren is!

2

DE DIENST ONTWIKKELINGSSAMENWERKING bevond  zich in een rustige zijstraat. Danique stond op de stoep de taxi na te kijken die haar daar had afgeleverd. Ze was ervan overtuigd dat ze was belazerd, ook al was er geen meter in de auto geweest om het tarief te controleren.  Ze wilde dat ze was ingegaan op het aanbod  van het hotel om een auto voor haar te huren. Die zou in ieder geval in betere staat hebben verkeerd en misschien zijn bestuurd door iemand die er wat minder had uitgezien als een schurk, of haar althans minder impertinente blikken zou hebben toegeworpen in het achteruitkijkspiegeltje.

Toen ze de avond daarvoor  had gedineerd in de eetzaal van het hotel,  was ze tijdens  het eten  openlijk  aangestaard. Zodra ze weg ging, had een man uit een groepje van vier dat bij de deur zat, haar openlijk aangeklampt. Ze had hem met een furieuze blik zijn plaats gewezen en was rechtstreeks doorgelopen naar haar kamer, zonder haar oorspronkelijke  plan uit te voeren en eens te zien wat het hotel zoal aan avond- en nachtvertier te bieden had.

Naar omstandigheden had  ze heel goed geslapen, al had ze vanaf het opstaan een hinderlijke hoofdpijn,  die ongetwijfeld het gevolg was van het tijdsverschil. Ook hield de regen de stad nog in zijn benauwde greep en hoewel het niet koud was, wenste ze dat ze wat andere kleren had meegenomen.

Danique liep over het oneffen plaveisel naar de zware buitendeur, die niet op slot bleek. Hij kwam uit op een smalle gang tegenover een ouderwetse liftkooi. Aan haar rechterhand bevond zich een soort  balie met een hek erboven, waaraan een bewerkte trekbel hing. Ze luidde de bel en wachtte, maar er verscheen niemand, zodat ze na een korte aarzeling besloot ze om de lift te proberen.

Aarzelend trok ze de liftdeur dicht en drukte op de knop. De lift zette zich met tegenzin in beweging, als een ezel die wordt opgepord en begon toen met een angstaanjagende ruk met opstijgen. Hij stopte al even abrupt, zodat ze bijna omtuimelde,  maar het leek erop dat ze op de eerste verdieping was aangekomen zodat ze besloot dat ze in feite niets te klagen had.

De smalle gang leek een duplicaat van die op de begane grond, behalve dat zich op de plaats van de balie een dubbele deur  bevond. Meer  mogelijkheden  deden zich niet voor. Daarom klopte ze en ging naar binnen.

Stokstijf bleef ze staan. Even leek het alsof de deur nergens heen leidde en ze van de rand van de wereld was gevallen. Toen besefte ze dat ze oog in oog stond met een immense luchtfoto van een deel van de bergketen. Met ingehouden adem bekeek ze hem. Woest gehouwen bergpieken reikten tot in de blauwe hemel, doorsneden door diepe ravijnen en afdalend  in de onvoorstelbare  diepten van kloven, waarvan op de bodem enorme woudreuzen groeiden. Een van de meest onherbergzame gebieden op aarde, zo had ze gehoord. En Tom, haar Tom, bevond zich daar ergens - alleen.

Ze veronderstelde dat Acajatuba ergens op de foto te vinden moest zijn, verborgen onder een groene bladerdak. Het besef van wat haar wachtte, deed haar opeens duizelen. Er zou weinig nodig zijn om haar van haar voornemen af te brengen, bedacht ze huiverend. Nog nooit had ze lange afstanden te voet afgelegd; ze was niet eens een sportief type. Evenmin als Tom, drong het opeens tot haar door.