Verleid door de Italiaanse miljardair

Daisy Springer

Copyright © 2021 Daisy Springer

Auteur: Daisy Springer

Typografie: Orchid Publishing

Omslagontwerp: Orchid Publishing

ISBN 9789461890139

NUR 343: Romantiek

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch, door geluidsopname- of weergaveapparatuur, geautomatiseerde gegevensbestanden of op enige andere wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Luca Pesaresi heeft zijn zinnen op Sofie gezet. Hij moet en zal haar voor zich winnen. Nog nooit eerder heeft hij een vrouw zo begeerd als haar. Wanneer haar verloofde Frank zo pijnlijk voor een andere vrouw heeft gekozen, waagt Luca een poging om haar voor zich te winnen.  Maar Sofie vertrouwt hem niet. Bovendien is ze ervoor gewaarschuwd dat deze knappe, steenrijke, Italiaanse magnaat nooit relaties heeft die nooit langer dan twee maanden duren. Luca laat het er niet bij zitten, koste wat kost zal Sofie zijn vrouw worden...

1

ZO ZENUWACHTIG WAS Sofie nog nooit geweest.

Dat  het Amsterdamse hoofdkwartier van Architectural Heritage Protection, een organisatie die zich bezighield met het behoud van historische  gebouwen, er zo strak  en modern uitzag, overviel haar een beetje. Ze had iets verwacht  met veel hout,  antieke  meubelen en kunst,  iets dat warmte  en historie uitstraalde.

In plaats daarvan was ze door een hooghartige receptioniste in een wachtruimte vol glas en chroom gedumpt, met als enige gezelschap  een waterkoeler. Hoewel  de canvas stoel waarop ze had plaatsgenomen verrassend  comfortabel was, zat ze toch niet echt lekker. Maar  ja, wie zou zich nu wel op zijn gemak voelen in een situatie waarvan  zoveel afhing?

Ze klemde haar handen  nog iets steviger om het handvat van haar  koffertje,  terwijl ze in gedachten  de belangrijkste  punten  van het pleidooi  dat  ze voor  de bestuursleden van  Architectural Heritage Protection moest  houden  nog eens op een rijtje zette. AI haar hoop was op hen gevestigd, nu zoveel andere  bronnen  haar  aanvraag al hadden  afgewezen.

Ze sprong overeind en liep naar de waterkoeler om een bekertje water  te halen. Het ontging  haar  niet dat daarbij een beveiligingscamera  in beweging kwam.  Raar idee dat onbekende ogen haar in de gaten hielden!

'Zorg dat je er zakelijk uitziet,' had haar vriendin  Mirjam  haar  aangeraden. 'Niet  die eeuwige  spijkerbroek, maar een rokje. Je moet een presentatie houden,  geen puin ruimen. Iedereen heeft zo zijn best voor je gedaan,  je mag het gewoon niet verpesten!'  had ze er quasistreng aan toegevoegd.

Daarin  had  Mirjam  natuurlijk gelijk, dacht  ze. Wat was iedereen ongelooflijk  lief geweest! Niet alleen had ze hulp gekregen bij het schrijven van haar verslag, mensen waren ook spontaan komen helpen met het schilderen van de buitenkant  van het gebouw  en het wieden van de tuin, voor het geval de commissie ter plaatse een kijkje zou komen nemen. Bovendien waren er van alle kanten filmpjes aangeleverd van evenementen  op Slot Duyvenstein, voor haar presentatie-dvd. Nu stond ze er echter alleen voor.

Ze had inderdaad die ene grijze rok die ze bezat aangetrokken, met een nette witte blouse en een zwart  jasje, dat betere tijden had gekend. Ze hoopte maar dat dat niet opviel. Haar  lichtbruine haar  had  ze met een zwart  lint in haar nek bij elkaar gebonden  en in haar oren droeg ze zilveren knopjes. Niets waaraan degene die haar in de gaten hield aanstoot zou kunnen nemen dus.

Bijna had ze haar bekertje even proostend  in de richting van de camera geheven, maar in plaats daarvan  liep ze zo nonchalant mogelijk terug naar  haar stoel. Alsof er helemaal niets afhing van het komende gesprek.

Haar  hele leven hing ervan af! En ook het leven van al die mensen om wie ze meer gaf dan om wie dan ook ter wereld.  Behalve Frank dan, verbeterde ze zichzelf snel.

Ik moet  ze er alleen  maar  van  zien te overtuigen  dat Slot Duyvenstein  het waard  is gered te worden,  dacht ze. Dat ik niet van  plan  ben om  de boel te laten  verslonzen,  zoals mijn vader en grootvader hebben gedaan. En dat ik al helemaal niet van plan  ben om het in handen  van die akelige Martin Govaert te laten vallen!

Ze huiverde bij de herinnering  aan de triomfantelijke glimlach  op zijn vadsige gezicht, toen  hij dacht  dat  niets hem er meer van kon weerhouden om van Slot Duyvenstein  een middeleeuws themapark te maken.

Zijn plannen  waren de directe aanleiding  geweest voor deze wanhopige  laatste  poging om geld bij elkaar  te krijgen voor  de zo broodnodige restauratiewerkzaamheden. Bij alle andere organisaties  had ze nul op het rekest gekregen: Slot Duyvenstein  was te klein, te onbelangrijk, en in toeristisch opzicht niet interessant genoeg.

Martin Govaert was vastbesloten geweest om daarin verandering  te brengen. 'Toernooien in de tuinen, varkens aan het spit, banketten  in de grote zaal...' Zijn ogen hadden geglinsterd.  'Met  busladingen  zullen ze komen,  zelfs vanuit het buitenland. Maar  laat me niet te lang wachten,dat zal de prijs geen goeddoen.'

'U hoeft helemaal  niet te wachten,' had Sofie ijzig teruggekaatst. 'Het antwoord is nee, meneer Govaert.'

'Is dat niet wat overhaast?' had hij op zijn kleinerende toon  gezegd. 'Volgens  mij hebt  u weinig keus. Het  huis staat op instorten  en iedereen weet dat uw vader en grootvader  alleen  maar  schulden  hebben  nagelaten.  Met  het kleine beetje dat u verdient met het verpachten  van weilanden en het ontvangen  van een handjevol toeristen in de zomer zult u het niet lang meer redden. Dat u het nog zo lang hebt volgehouden!'

Meewarig had hij zijn hoofd geschud. 'Nee,  u zult wel moeten verkopen.  En als u het echt zo erg vindt om hier weg te moeten,  kan  ik u misschien  nog wel een  baantje dan bieden... als de Koningin van Schoonheid en Liefde die de toernooien  leidt, in een laag uitgesneden  middeleeuws gewaad. Ik zie het al helemaal voor me.'

'Heel verleidelijk,'  had Sofie opgemerkt, inwendig kokend. 'Mijn antwoord blijft echter nee.'

'Frank zou meteen korte metten maken met die engerd,'had  Mirjam  gezegd. 'Gaat  hij eigenlijk met je mee?''

Nee. Hij heeft het vreselijk druk op zijn werk. Maar  ik red me wel, hoor.'  Frank en zij hadden al vrij lang een relatie, en eerlijk gezegd was ze er wel van uitgegaan  dat  hij haar zou vergezellen, maar haar strijd voor het behoud van haar huis leek hem eigenlijk niet zoveel te doen. Dankzij een goede baan bij een bank en een erfenis, was hij beslist niet onbemiddeld. Hij had haar echter nog nooit enige praktische hulp geboden.

Nu had ze wel plannen gemaakt. Daarover moest ze nodig met Frank praten,  maar daarvan  was de laatste  tijd niet veel gekomen,  aangezien Frank voor zijn werk veel in Amsterdam had gezeten. Zij had het echter zo druk gehad met deze presentatie  dat ze hem amper had gemist. Fraai, hoor, om zoiets te zeggen van de man met wie je ging trouwen!

Vanaf vandaag  zou alles echter anders  worden,  wat de uitslag van haar gesprek ook zou zijn. Vanaf nu zou ze helemaal voor hem gaan. En dan bedoelde ze ook helemaal.

Waarschijnlijk was ze een ouderwetse dwaas, maar seks voor het huwelijk vond ze eigenlijk maar niks. Niet dat ze onzeker  was over haar  gevoelens voor  Frank of bang om zich helemaal aan hem over te geven, maar ze wilde graag dat haar witte  jurk en haar  beloften straks voor het altaar ook werkelijk iets te betekenen hadden. Bovendien was er op de een of andere manier ook nooit een geschikte gelegenheid geweest. Ze kon echter niet van Frank verwachten  dat  hij eindeloos  zijn geduld  bewaarde en nu ze toch zo overduidelijk  bij elkaar  hoorden...  Ach, waarom ook niet?

Ze schrok op uit haar gedachten  doordat de deur openging. Haastig sprong ze overeind.

Een superslanke, onberispelijk  geklede  blondine  keek haar een tikje geringschattend aan. 'Mevrouw Van Deutekom? Loopt u met me mee? De commissie zit op u te wachten.'

'En ik heb op de commissie zitten wachten,' verklaarde Sofie koel, terwijl ze achter de vrouw aan liep.

Aan het eind van een lange smalle gang gooide de blonde vrouw  een deur open en kondigde  aan: 'Mevrouw Van Deutekom.'

Vervolgens deed ze een stapje achteruit.

Nog  meer  beton,  dacht  Sofie,  terwijl  ze naar  binnen liep. Nog meer metaal.  Nog meer glas. En achter een tafel zaten zeven mannen die beleefd naar haar knikten.

'Gaat  u zitten,  mevrouw Van Deutekom,'  zei de grijsharige  man in het midden, de voorzitter, nam ze aan.

Sofie liet zich op een constructie van leer en metaal zakken, haar koffertje op haar schoot.

De mannen,  die inmiddels ook weer waren gaan zitten, leken allemaal op elkaar in hun donkere  pakken met nette stropdassen, dacht  ze. Op een na. De man die een beetje onderuitgezakt rechts van de voorzitter  zat.

Hij was jonger dan de anderen- in de dertig, schatte ze en had een slordige  bos donker  haar en een gezicht dat  je onmogelijk knap kon noemen met die scherpe neus, die brutale mond en die donkere ondoorgrondelijke ogen waarmee  hij  haar,  vanonder   zijn  zware  oogleden,  aandachtig aankeek.

In tegenstelling tot zijn keurig geklede collega's  zag hij eruit alsof hij net uit bed was gerold en het eerste het beste had aangetrokken wat hij tegenkwam. Zijn das hing los en zijn overhemd stond open. Stiekem vroeg Sofie zich af of hij hier wel thuishoorde.

Op  dat  moment  verscheen er een vage grijns  om  zijn mond, alsof hij haar gedachten  had kunnen lezen. Ze schonk  hem een koele blik, maar daarvan  werd zijn glimlach alleen maar breder... en sensueler. Voor het eerst van haar leven realiseerde ze zich dat zinderende seksuele aantrekkingskracht absoluut niet was gebonden aan een conventioneel  knap uiterlijk. Ze voelde een golf van mannelijk  charisma op zich afdenderen,  en dat  vond  ze helemaal  niet  prettig.  Dat  hij prachtige tanden  bleek te hebben hielp ook niet echt. Nog nooit  had  ze zich zo slecht  op  haar  gemak  gevoeld.  En bang. Ze haalde  diep  adem  en concentreerde zich op de voorzitter  die  haar  complimenteerde met  haar  heldere, goed gedocumenteerde aanvraag.

Alle  leden van de commissie  hadden  een opengeslagen map voor zich, constateerde Sofie, op een na. Driemaal raden wie. Een troost: inmiddels staarde  hij niet meer naar haar, maar gewoon in de ruimte!

Wel vroeg ze zich af waarom  iemand  in een commissie ging zitten als het onderwerp dat daarin  werd  besproken hem toch niet interesseerde.

Ook toen ze de dvd te voorschijn  haalde reageerde hij nauwelijks. 'Ik hoop dat dit u een indruk geeft van de activiteiten  die tot nu toe op Slot Duyvenstein  hebben plaatsgevonden en die ik in de toekomst  wil uitbreiden. Ook wil ik een vergunning  voor  huwelijksvoltrekkingen aanvragen,' vertelde ze.

Bij het  horen  van  het  beleefd geïnteresseerde en zelfs goedkeurende gemompel  begon ze zich een beetje te ontspannen... Tot  ze zich realiseerde  dat  hij weer naar  haar zat te kijken. Ze probeerde  te doen alsof ze niet merkte dat zijn blik van haar  gezicht naar  haar  borsten  gleed, maar kon een warme  blos nier onderdrukken. Tot haar opluchting verplaatst  hij zijn blik naar  haar  handen,  die voor haar op tafel lagen.

'Was  u wellicht van plan om daar  zelf ook te trouwen, signora?'

Beslist geen onaantrekkelijk stemgeluid, moest ze toegeven. Diep en welluidend. En zijn Nederlands was perfect, ondanks dat Italiaanse accent.

Waarom waren  Frank en zij nu niet officieel verloofd, dacht ze. Dan zou ze tenminste een ring hebben.

']a,' zei ze, haar hazelnootbruine ogen op hem richtend.

'Om precies te zijn, meneer, dacht  ik dat  ik misschien zelf wel de eerste kon zijn.'

Niet dat ze het daarover al met Frank had gehad. Maar wat zou hij ertegen kunnen hebben? Het was een prachtige locatie en het zou mooie publiciteit opleveren.

'Romantisch,' mompelde  hij, om vervolgens weer duidelijk met zijn gedachten af te dwalen.

Ook de andere commissieleden  hadden nog wel wat vragen. Ze hadden  duidelijk  het dossier gelezen en waren oprecht geïnteresseerd, constateerde ze tevreden.

Nadat  de blonde  dame  koffie en water  had  gebracht, leek de Italiaan  weer tot leven te komen. Hij haalde een vel papier uit zijn map en vroeg: 'Dit is niet uw eerste aanvraag  voor  financiële  ondersteuning bij de renovatie  van Slot Duyvenstein, signora. Klopt het dat u deze organisaties al eerder hebt benaderd?'

Sofie beet op haar lip en liet haar  blik langs de namen gaan. 'Ja, dat klopt.'

'Dat is allemaal op niets uitgelopen?'

'Inderdaad.' Haar wangen begonnen te gloeien.

Hoe bent u toen bij ons terechtgekomen?'

Via internet.  Een vriendin zei dat ze had begrepen dat u belangstelling had voor kleinere projecten.  Dus heb ik een poging gewaagd.'

'Omdat  u wanhopig was.' Een constatering, geen vraag.

 'Ja.' Uitdagend  keek Sofie hem aan. Plotseling had ze het gevoel dat ze nog maar met zijn tweeën in de ruimte zaten. 'Iedere kans die zich voordoet, grijp ik aan. Ik zal er alles aan doen om Slot Duyvenstein  te redden.'

Even bleef het stil, toen haalde hij nog een blad uit zijn map. 'Dit rapport is twintig  jaar oud.'

'Ja,'  zei ze. 'De aanbevelingen  die destijds zijn gedaan, gelden nog steeds. Alleen zijn de kosten  natuurlijk hoger geworden.'

'Twintig  jaar is lang,  signora. Waarom heeft uw familie destijds wel zo'n rapport laten maken, maar er vervolgens niets mee gedaan?'                          

Sofie werd  nog roder.  'Dat  was mijn grootvader  wel van plan, maar er kwam iets tussen.'

'Kunt u iets duidelijker zijn?' vroeg hij minzaam.

Ze haalde eens diep adem. 'Er was een crisis in de verzekeringswereld waar mijn grootvader in zat. Er werden zulke hoge claims bij hem neergelegd dat  hij bang was dat hij Slot Duyvenstein  moest verkopen.'

'Dat kan natuurlijk nog steeds,' merkte haar tegenstander fijntjes op. 'Klopt  het dat een meneer Govaert  u een genereus  bod  heeft gedaan?  Zou  het niet beter zijn voor Slot Duyvenstein en voor uw eigen financiële situatie om dat bod te accepteren?  Dan hoeft u ook niet meer bij allerlei commissies te bedelen, die uw aanvraag steeds weer afwijzen.'

'De plannen  die meneer  Govaert  met  het landgoed  heeft, vind ik absoluut  onaanvaardbaar,' verklaarde Sofie kortaf. 'Ik  ben een Van Deutekom en zal niet toestaan  dat  ons voorvaderlijk  huis zo te gronde  wordt  gericht.'  Ze boog zich voorover en ging met trillende stem verder: 'Ik zal het benodigde geld hoe dan ook  krijgen. Daar  heb ik werkelijk alles voor over. 

'Alles?' Spottend  trok  hij zijn donkere  wenkbrauwen op. 'Blijkbaar  is het u echt ernst.'

'Dat  zal wel moeten.' Sofie gooide haar hoofd  in haar nek. 'En als ik met bedelen mijn doel kan  bereiken, dan moet dat maar. Slot Duyvenstein is het meer dan waard.'

Even plotseling  als het contact  tussen  hen er was geweest, was het ook weer verbroken. De Italiaan leunde achterover  in zijn stoel en de voorzitter  kwam overeind.

'Het  was ons een genoegen  om  u te ontmoeten, mevrouw Van Deutekom,  en we zullen  al  uw informatie met  de grootste zorg  bestuderen.' Hij schonk  haar  een warme  glimlach.

'Aan  het eind van de maand  kunt  u onze  beslissing verwachten.'

'Ik ben blij dat u me wilde ontvangen,' verklaarde  Sofie beleefd, waarna  ze, zonder een blik in de richting  van de Italiaan, de ruimte verliet.

In de gang bleef ze even staan, haar hand in haar zij, alsof ze had hardgelopen. Wat was dat voor toneelstukje  geweest,   daarbinnen?  Allemaal   aardige,   geïnteresseerde oude mannen  en een jonge botterik  om de genadeslag toe te brengen? In het begin was het best goed gegaan, dacht ze, maar misschien vonden ze het niet leuk om haar allerlaatste strohalm te zijn...

Wat  een vreselijke man,  dacht  ze, terwijl  ze terugliep naar de receptie. Hoe charmant en sexy hij ook was.

Het  was  bijna  seksuele  intimidatie geweest,  zoals  hij haar met zijn ogen had uitgekleed. Niet dat iemand die duidelijk afkomstig was uit het stenen tijdperk, die term zou kennen!

Eigenlijk wilde ze wel graag weten wie hij was en hoeveel invloed hij had bij Architectural Heritage Protection. Daar kon ze snel genoeg achter komen.

In de ontvangstruimte stond de blonde vrouw met de receptioniste  te kletsen. Beiden keken met een beleefd glimlachje op toen Sofie binnenkwam.

'Zou  ik misschien nog een mapje met informatie  over de organisatie kunnen krijgen?' vroeg ze koel.

'Dat hebben we u toch al toegestuurd, mevrouw Van Deutekom?' zei de blonde vrouw met opgetrokken wenkbrauwen.

'Inderdaad,' beaamde Sofie. 'Maar dat ligt thuis en ik wil nu graag iets nakijken. Dus als het zou kunnen ...' met enige tegenzin trok de receptioniste een la open en gaf haar een plastic map.  'Een  per aanvraag is de norm mevrouw Van Deutekom,' zei ze. 'Wees er alstublieft zuinig op.'

'Ik zal het koesteren,' verzekerde Sofie haar.  Net toen ze de papieren  in haar  koffertje  wilde stoppen,  hoorde ze achter zich voetstappen  naderen.  Als bij toverslag  maakten de hooghartige blikken  van de dames  tegenover  haar plaats voor suikerzoete glimlachjes.

Met  een  huivering  besefte  Sofie  wie er  achter  haar stond. Langzaam  draaide  ze zich om. 'U wilt er zeker van zijn dat ik het pand verlaat, meneer?'

'Nee, ik ben op weg naar mijn volgende afspraak, signora.'  Met  een spottend glimlachje  keek  hij naar  de map in haar hand. 'Mijn naam is Pesaresi. Luca Pesaresi. Dat had u gerust kunnen vragen.'     Even leek het of ze het mapje naar zijn hoofd wilde gooien, maar toen legde ze het weer op de balie. Ik wilde iets te lezen hebben voor in de trein,' verklaarde  ze ijzig. 'Maar ik koop wel een krant.'

'Natuurlijk.' Weer die glimlach,  maar  nu was ze erop voorbereid. 'Ciao.'  Hij stak zijn hand op naar de andere dames, die nog steeds bijna kwijlend naar hem zaten te kijken, en verdween.

Tot spoedig ziens? Niet als Sofie dat ook maar  enigszins kon voorkomen! Opnieuw ging er een huivering door haar heen. 

Gelukkig  was er, tegen de tijd  dat  zij buitenkwam, van Luca Pesaresi geen spoor  meer te bekennen. Ze had gedacht dat ze zich wel beter zou voelen als het gesprek voorbij was, maar niets was minder waar. Misschien kwam het gewoon door het lawaai en de vervuilde lucht van Amsterdam. dat Frank het prettig vond om hier te werken!

Nou ja, nu ze hier toch was, kon ze hem wel opzoeken.

Ze pakte haar mobiel en toetste zijn nummer in.

Hij nam bijna onmiddellijk  op, maar zo te horen aan de stemmen, het gelach en het glasgerinkel op de achtergrond was hij niet alleen.

'Sofie?' vroeg hij verbaasd. 'Waar  bel jij vandaan?'

'Niet  zover bij jouw werk vandaan. Ik dacht dat we wel samen konden lunchen.' Zei ze. 

'Lunchen?' herhaalde hij. 'Ik  geloof  niet dat  dat  gaat lukken. Waarom heb je niet gezegd dat je hierheen kwam?'

'Dat heb ik toch ook gedaan!' Sofie verbeet haar teleurstelling. 'Ik heb net dat gesprek  bij Architectural Heritage Protection gehad, weet je nog wel?'

'O ja,' zei Frank nu. 'Dat  was ik in alle drukte  hier even vergeten.' Even bleef het stil. 'Hoe ging het?'

'Wel redelijk, geloof ik.' Zoveel invloed kon Luca Pesaresi in zijn eentje toch  niet hebben?  'Ze leken geïnteresseerd. Aan het eind van de maand hoor ik meer, dus ik hoef nog maar een dag of tien te wachten.'

'Ik zal voor  je duimen,' zei Frank. 'En misschien kan ik, gezien de omstandigheden, toch wel iets regelen voor  de lunch. Ik moet even wat dingen verzetten, maar dan zie ik je om een uur bij Martinique.'

'Ik weet helemaal niet waar dat is,' protesteerde ze.

'Dat weet de taxichauffeur wel.' Het klonk een tikje geërgerd. 'Het is nieuw en behoorlijk trendy.'

'Zouden ze dan  nog  wel een tafel  voor  ons  hebben?' vroeg Sofie, zich bezorgd afvragend of ze zich wel een taxi kon veroorloven.

Hij slaakte een zucht. 'Wat  ben je toch naïef, Sofie. De bank heeft daar een afspraak dat we er altijd terechtkunnen. En nu moet ik ophangen. Tot straks.'

Langzaam stopte  ze haar telefoon terug in haar tas. Zo te horen was Frank er al vaker geweest. Maar  ja, dat hoorde nu eenmaal  bij zijn baan, mensen mee uit eten nemen in chique restaurants. Dat  maakte  deel  uit  van  de  wereld waarin  hij leefde, net als platina creditcards, legio taxiritjes en eersteklas tickets.

Zij, daarentegen, was hiernaartoe gekomen op een goedkoop retourtje, moest iedere cent omdraaien en vond het al feest om pasta te eten met  Mirjam  of een andere vriendin, met een flesje goedkope wijn erbij.

Ja, Frank en zij leefden in heel verschillende werelden, en daartussen gaapte een enorme kloof. Maar die was te overbruggen, hield ze zichzelf voor, terwijl ze het lint lostrok en haar haar losschudde.  Niets was onmogelijk.  Zelfs Slot Duyvenstein was te redden. En dat zou ze doen ook! Nu moest ze echter eerst in dat restaurant zien te komen...

AI snel kwam ze erachter dat Martinique slechts anderhalve kilometer verderop was. Dat was gelukkig makkelijk te lopen!

Ze zette er stevig de pas in en vond het zonder enige problemen. Alleen had ze het wel warm gekregen en daardoor ook erge dorst.

Na een blik op de chique zwart-witte luifel en de strakke terracotta potten  met groene  planten  haalde  Sofie  eens diep adem en liep naar binnen.

In de kleine ontvangstruimte keek een jongeman achter een balie haar vragend aan. 'Heeft mevrouw gereserveerd?'

'Niet precies...' begon ze.

Onmiddellijk   schudde  hij  zijn  hoofd.  'Het  spijt  me, maar  nu  zitten  we  helemaal  vol.  Misschien  mogen  we mevrouw een andere keer ontvangen?'

Haastig  zei ze: 'Ik  heb  hier met iemand  afgesproken. Frank Hartog.'

Even keek hij haar verrast aan, toen richtte hij zijn blik op het grote boek voor hem. 'Hij heeft om een uur gereserveerd, ja, maar hij is er nog niet. Wilt u misschien iets drinken aan de bar, of wilt u liever aan tafel op hem wachten?'

'Aan tafel, graag.'

'Akkoord.' Hij kwam  achter de balie vandaan. 'Zal  ik uw jasje aannemen?'

'O... Nee, dank u.' Plotseling herinnerde  Sofie zich dat de voering van haar jasje een beetje kapot was.

'Als u me dan wilt volgen?' Hij deed een deur open en onmiddellijk  kwam er een muur van geluid op haar af.

Hoezo  populair?   De grote  lichte  ruimte  zat  bomvol, maar toen ze zich, achter haar begeleider aan, door een zee van damast, kristal en verzilverd bestek had geperst, bleek er nog een tafeltje voor hen vrij te zijn. Dankbaar liet ze zich op een van de stoelen  met hoge rugleuning zakken. Kon ze haar schoenen maar uitdoen...

'Wat mag ik mevrouw  brengen?'

'Water, alstublieft,' antwoordde ze.

Ze twijfelde er niet aan dat dit de plek was om te kijken en bekeken te worden; ze wenste dat Frank een rustiger gelegenheid  had  gekozen,  waar  ze een persoonlijk  gesprek hadden  kunnen  voeren.  Ach, hij had  natuurlijk gedacht dat ze dit leuk zou vinden, en praten konden ze de rest van hun leven ook nog.

Hij was al tien minuten  te laat en ze begon zich net een beetje ongemakkelijk te voelen, toen er een ober verscheen met een fles mineraalwater, een glas met ijsklontjes en nog een lang, smal glas met daarin  een roze drankje  met bubbels.

'Ik  ben bang dat  ik dat  niet heb  besteld,'  protesteerde Sofie, toen hij dat glas op tafel zette. 'Wat is het?'

'Kir, mevrouw, champagne en crème de Cassis. Met de complimenten van meneer.'

'O,' zei ze opgelucht.  Frank had natuurlijk gebeld. Lief van hem. Meteen voelde ze zich een stuk beter.

Nadat ze wat water had gedronken, genoot ze langzaam van het tintelende,  fruitige drankje. Tegen de tijd dat haar glas leeg was, was Frank er echter nog steeds niet. Ze begon een beetje nerveus en geïrriteerd te raken.

Ze gebaarde naar de ober en vroeg: 'Heeft meneer nog laten weten hoeveel later hij komt? Anders wil ik nog wel een glaasje kir.'

Verbijsterd keek de man haar aan. 'Maar meneer is er al, mevrouw. Hij zit te lunchen. Wilt u dat ik iets aan hem vraag?'

Sofie staarde  hem aan. 'Hij is er al? U vergist zich.'

'Nee, mevrouw. Kijk, daar bij het raam.'

Sofie keek... en kreeg de schok van haar leven. Het was Luca Pesaresi die daar met twee andere mannen aan een tafeltje zat. Hoewel hij aandachtig naar de anderen  zat te luisteren, voelde hij blijkbaar  dat zij naar hem keek, want op hetzelfde moment draaide hij zich naar haar om, knikte even en hief zijn glas.

Met  een  hoogrode kleur  wendde  ze zich af. 'Die  kir kwam van hem?' Ze haalde eens diep adem en probeerde zich te vermannen. 'Dat... dat wist ik niet. Wilt u me de rekening brengen voor de kir en het water, dan ga ik.'

'Maar u hebt nog niets gegeten,' zei de ober. 'En bovendien komt meneer Hartog er net aan.'

Op  dat  moment  kwam  Frank er inderdaad aanlopen: lang,  blond  en  in een  onberispelijk  zittend  blauw  krijtstreep pak met een onberispelijk geknoopte zijden das.

'Daar  ben je dan,' begroette hij haar.

'AI een halfuurtje, ja,' zei ze. 'Wat is er gebeurd?'

'Ik zei toch al dat ik het druk  had?' Hij gaf haar een vluchtige kus op haar  wang. 'De  menukaart graag,  Gaspard. Ik heb niet zoveel tijd. Of weet je wat, doe maar gewoon een steak, medium, met een gemengde salade.'

'Voor mij hetzelfde, graag,' zei Sofie. 'Ik wil niet dat je op mij moet wachten.'

'Mooi.'

Haar ironie was op dat moment aan hem niet besteed.

'En een fles rode huiswijn,  Gaspard. Zo snel mogelijk. En een gin-tonic. Jij nog iets, liefje?'

'Ik heb al een grote kir gehad,' zei ze.

'Jij neemt het ervan.' Hij kneep zijn lippen op elkaar.

'Maak je geen zorgen.  Eentje  was  meer dan  genoeg.' Waarom  deed ze nu zo kattig? Tegenover  haar zat de man van wie ze hield. Daar moest ze van genieten!

Dus glimlachte ze naar  Frank en legde haar hand op de zijne. 'Heerlijk  je weer te zien,' zei ze zacht. 'Weet  je wel hoelang dat geleden was?'

Hij slaakte  een zucht.  'Ik weet het, maar  het is zo hectisch op de bank dat ik amper tijd voor mezelf heb.'

'Je ouders zullen je ook wel missen.'

Hij haalde zijn schouders op. 'Die zijn druk  bezig het huis klaar te maken voor de verkoop. Je weet toch wel dat ze binnenkort naar Portugal vertrekken?'

'Wordt  hun huis   verkocht?'   Niet-begrijpend keek Sofie  hem aan.  'En  jij dan?  Het  is toch  ook  jouw huis?'

'Zo  nu en dan,  ja,' zei Frank ongeduldig.  'Mijn  leven is hier, in Amsterdam. Ik ben van plan om hier een huis te kopen. Aha, daar  is de drank. Daar  ben ik wel aan toe. Wat een ochtend.'

Toen  het eten werd geserveerd  zat hij nog te vertellen over alles wat er die morgen was gebeurd, maar Sofie was er met haar  gedachten  absoluut niet bij. Frank wilde een huis in Amsterdam kopen! Zij was er altijd van uitgegaan  dat hij, als ze getrouwd waren,  bij haar op Slot Duyvenstein  zou komen wonen en naar  Amsterdam  heen en weer zou reizen. Hij begreep toch wel dat zij daar niet weg kon?

Daarover  konden  ze nu echter niet praten.  Niet terwijl Frank om de haverklap op zijn horloge keek en zo snel mogelijk zijn biefstuk naar binnen werkte.

Uiteindelijk  zei ze: 'Frank, we moeten praten.  Kun je zondag naar me toe komen?'

'Dat gaat dit weekend niet lukken, vrees ik. De voorzitter van de raad van bestuur is jarig, en dat viert hij in zijn buitenhuis in 't Gooi. De plicht roept.'  Hij schonk haar een snelle glimlach.  'En  nu  moet  ik  naar  mijn  volgende  afspraak. De rekening  gaat  naar  de  bank,  dus  bestel  nog maar lekker een toetje en koffie.' Hij blies haar een kusje toe en was verdwenen.

Opnieuw zat ze alleen. Een steelse blik in de richting van het tafeltje bij het raam  leerde haar echter dat die akelige kerel daarvan in ieder geval geen getuige  meer was. Hij was vertrokken. Nu hoefde ze hem tenminste  ook  niet te bedanken voor het drankje!

Ze kon nu maar beter naar het station gaan. Op het moment dat ze haar tas wilde pakken,  kwam Gaspard  er echter aan met een volgeladen blad. Met zwierige bewegingen zette hij een koffiepot,  kopjes, schotels, twee glazen en een fles grappa op tafel.

'Dit heb ik helemaal niet besteld,' protesteerde ze.

'Maar ik wel,' zei Luca Pesaresi  zacht.  'U ziet eruit alsof u het kunt  gebruiken.  Dus laat me er alsjeblieft niet mee zitten, mia bella.'

Voor ze nog iets had kunnen  zeggen, had hij zich al op de stoel  tegenover  haar  laten  zakken,  glimlachend  naar haar verbijsterde gezicht.

2

'IK  DACHT  DAT  u weg was.' Het was eruit voor ze het wist. Alsof zijn doen en laten haar ook maar iets interesseerde!